katia 28

Αντε πάλι..τι πρέπει να κάνω?

    Recommended Posts

    για να καταλαβω, μενεις μαζι του με το σκεπτικο μην μεινει το παιδι χωρις πατερα? η μενεις για εσενα? μπορεις να πεις με το χερι στη καρδια (οχι σε εμας, αλλα σε εσενα) γιατι συνεχιζεις κ μενεις με αυτον τον ανθρωπο?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Ω ναι σε δικαιολογείς!!!!

    ειναι ακριβώς τοσο τραγική οσο την περιγραφω για το παιδί σου τουλάχιστον.

    Να στο θέσω αλλιώς: εμενα ποτε δεν με χτύπησε ο πατερας μου, ούτε την μητέρα μου, παντα ενδοιαφερόταν στις αρρώστιες μου, και μέχρι την 6η δημοτικού επαιζε μαζί μας (με εμενα και την αδερφή μου) σχεδόν κάθε βράδυ μεσα στο σπιτι!!!! Νομίζω οτι ακούγεται πολύ ιδανικό ε???

    Κι όμως η μεταξύ τους ενταση μου προκαλούσε το φόβο! και οταν δεν μιλούσαν ημουν σε επαγρύπνηση: περιμενα την σπομενη σκηνη! Δεν ησύχαζα ποτε.

    Κι όμως ξέρεις τι πιστευαν?: οτι εμεις δεν καταλαβαίνουμε, και οτι δεν μας επιρεαζει και τοσο

    ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟΥς ΒΟΛΕΥΕ ΟΠΩΣ ΒΟΛΕΥΕΙ ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ.

     

    Γραφεις οτι ολα τα ζευγάρια εχουν γύρω σου προβλήματα:

    ΜΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΕΕΕ????? :rolleyes::rolleyes::rolleyes::rolleyes:

     

    Ειναι ολοφάνερο οτι εχεις βολευτει πισω απο αυτή την κατάσταση, γκρινιάζεις και ρίχνεις την ευθύνη στον αντρα σου ενω είναι δική σου. Εδω στο φορουμ τραβάς την προσοχή όπως σίγουρα κάνεις και στο οικείο περιβαλλον σου (αν οχι σε ολους, σε καποιους)

    ΚΟΙΝΩΣ ΕΙΣΑΙ ΑΝΕΥΘΥΝΗ

    και αν αυτός είναι ενας χαρακτηρισμός που δεν σου αρέσει περίμενε οτνα το παιδί σου μπει στην εφηβεία και ξεσπάσει ολος αυτός ο θυμός ο φοβος και η πίκρα!!! Τοτε εγω θα ακούγομαι σαν προσκοπάκι :rolleyes::rolleyes::rolleyes:

     

    Πες μου αλήθεια συνεχιζεις τις επισκέψεις στον ψυχολόγο???

    πραγματικά ξέρω ηδη τις απαντήσεις αυτής της ερώτησης και πολύ θα ήθελα να μπορούσα να τις στειλω σε καποια αλλη κοπέλα πριν απαντήσεις

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    katia, κοιτα μονο τις αντιδρασεις του παιδιου σου. Αν και μολις 2 χρονων, τα παιδια και μνημη εχουν και εξυπναδα για να αξιολογησουν καποιες καταστασεις.

    Με ενα μονο σκηνικο μπροστα του και ηδη δε καθεται μαζι του για πανω απο 3 λεπτα.

    Γιατι το κανεις αυτο στο παιδι σου? Και δε λεω και στον εαυτο σου, γιατι στον εαυτο σου μπορεις να κανεις οτι θες.

    Πως μπορεις να λες οτι λατρευεις το παιδι σου, οτι κανεις τα παντα για αυτο, οταν μεσα στο σπιτι σας βιωνεται τετοιες καταστασεις και αφηνεις το παιδι σου απροστατευτο σ'αυτες.

    Και πραγματικα, οταν λες οτι εχεις γινει τελειως κρυα απεναντι του, πως πιστευεις οτι μπορει να υπαρχει μια πραγματικη ευτυχισμενη οικογενεια κατω απο αυτες τις προυποθεσεις? Πως πιστευεις οτι θα καταφερεις να πεσετε στο κρεβατι μαζι και να νιωθετε αγαπη ο ενας για τον αλλο?

    Το να συνυπαρχεις με εναν ανθρωπο μεσα σε ενα σπιτι μονο και μονο για το παιδι να βλεπει και μαμα και μπαμπα, πιστεψε με μονο κακο του κανεις παρα καλο. Το παιδι τα καταλαβαινει ολα και δε ξεχναει.

     

    Και οπως πολλες κοπελες το γραψαν...η σωματικη βια, αν γινει μια φορα θα γινει και δευτερη και τριτη. Εχουν επιβεβαιωθει δυστυχως... Τι περιμενεις? Θα ζεις μια ζωη σε ενα σπιτι και θα προσευχεσαι να μην τσακωθειτε ποτε ξανα?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εύχομαι ολόψυχα στην κοπέλα με το ψευδώνυμο "ΜΑΡΑ" , αν δεν την έχει βρει, να βρει σύντομα τη γαλήνη που στερήθηκε στα παιδικά της χρόνια. Κι όποιο τραύμα της δημιουργήθηκε από την ανεύθυνη συμπεριφορά των γονιών της, να επουλωθεί, όσο είναι αυτό δυνατόν να συμβεί.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Εύχομαι ολόψυχα στην κοπέλα με το ψευδώνυμο "ΜΑΡΑ" , αν δεν την έχει βρει, να βρει σύντομα τη γαλήνη που στερήθηκε στα παιδικά της χρόνια. Κι όποιο τραύμα της δημιουργήθηκε από την ανεύθυνη συμπεριφορά των γονιών της, να επουλωθεί, όσο είναι αυτό δυνατόν να συμβεί.

    Σε ευχαριστώ ειλικρινά. Αν μπορούσες να με κοιτάξεις αυτή την στιγμή θα έβλεπες τα δάκρυα να τρέχουν ασταμάτητα από το πρόσωπο μου. Όταν αυτή η ένταση, η δυσαρμονία στο ζευγάρι επαναλαμβάνεται ο φόβος του ή των παιδιών είναι ανείπωτος.

    Και δυστυχώς συσσωρεύεται.

    Η πρώτη μου ανάμνηση καυγάδων είναι μεταξύ 2-3 ετών: ο ένας για τις φακές και ο άλλος για το ότι αργήσαμε να ετοιμαστούμε για την εκκλησία. (δεν είναι τελείως ΓΕΛΟΙΟΙ λόγοι???) Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες θυμάμαι όμως πάντα εμένα στην μέση να τους λέω "σταμάτα μαμά, σταμάτα μπαμπά")

    Είχα νυχτερινή ενούρηση έως την 3η γυμνασίου. :oops: Στην 2α λυκείου δοκίμασα ανεπιτυχώς να αυτοκτονήσω. Στην 3η μετά από ένα μεγάλο καυγά των δικών μου πηγαινοερχόμουν στο σχολείο για 3 μήνες χωρίς να ανοίξω την τσάντα μου. Στον ίδιο καυγά η αδελφή μου έπαθε κάτι σαν επιληπτική κρίση Σημ.: δεν έπεσε ξύλο, μόνο φωνές απειλές και ένταση.

    Η αδελφή μου στα 17 της έφτασε τα 97 κιλά και 4 χρόνια μετά στα 48 (με ύψος 1,70), επίσης όταν έδινε πανελλήνιες (δλδ είχε διπλό φόρτο) υπνοβατούσε. Και οι δύο μας παρουσιάσαμε προβλήματα γυναικολογικά σε νεαρή ηλικία χωρίς κανένα ιστορικό στις οικογένειες. Εννοείται ότι τρώω ακόμη τα νύχια μου ακόμη και το δέρμα των χεριών μου. Η αδερφή μου ένας μορφωμένος άνθρωπος, δυναμική και όμορφη κοπέλα διαλέγει τον έναν άχρηστο μετά τον άλλο έχοντας φτάσει πληγωμένη στα 36. Και αλλα πολλά πολλά πολλά τι να σου λέω δλδ.

    Ξέρεις κάποτε κάποιος γονιός μιας φίλης μου είπε ότι οι γονείς μου έτσι έχουν συνηθίσει να επικοινωνούν και αυτό τους φτιάχνει. Το θέμα είναι ότι πέρυσι μου το είπε και η ψυχολόγος που επισκέφτηκα και έπαθα σοκ: για φαντάσου εσύ να υποφέρεις και εκείνοι να ξεδίνουν έτσι!!!!

    Θεέ μου τι θηρία είναι οι άνθρωποι.

    Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι το τι μητέρα είμαι.

    Και πάλι σε ευχαριστώ για την κατανόηση. Σου εύχομαι απο καρδιάς οτι προβλήματα και αν σου προκύψουν στη ζωή να εχεις την διάθεση, την αυτογνωσία και την δύναμη να τα ξεπεράσεις

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    ΜΑΡΑ να σε ευχαριστησω βασικα που ασχολεισαι με το προβλημα μου! ξερω για ολες μας ποσο λιγο χρονο εχουμε ποσο μαλλον για να δινουμε συμβουλες σε αγνωστους!

     

    Φανταζομαι οτι εχεις δικιο! δε μπορω να αντιπαρελθω γιατι εσυ εζησες οτι εζησες!δε μπορω να αμφισβητησω τη ζωή σου!ουτε τα βιώματα σου! Πιστευω οτι καπως ετσι θα νιωσει και το παιδι μου ιδιως σαν αγορι !!!!!!!κάπως περισσοτερο! η ζωή που ζω ειναι λυπηρή, μη υγιής και ανιαρή..για ολους μας για το παιδι μου ακομη περισσοτερο!

     

    Απλά ΔΕΝ ειμαι ανευθυνη ...μπορεις να με αποκαλεσεις αδυναμη! δειλή αλλά όχι ανευθυνη!

     

    Δε μου αρεσει να τραβαω καμια προσοχή ποσο μάλλον για ντροπιαστικα ή λυπηρα πραγματα ...δεν εγραψα το προβλημα μου εδω για να τραβηξω προσοχή παρολαυατα εκτιμω την προσοχή σας! και τις συμβουλες σας! ΗΤΑΝ ΣΚΛΗΡΗ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ ΑΥΤΗ Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ!

     

    Οι γονεις σου χωρισαν τελικα ή ακομη τρωγονται>>?? (απορία)

    Οι τσακωμοί σε στιγμάτισαν ? η αδιαοφορία..? η μη επικοινωνία τους?ο φοβος οτι θα ξανατσακωθούν? τι>?

    πιστευεις οτι οι γονεις σου αγαπηθηκαν ποτέ?? ή όχι? αν σε ρωτουσαν τωρα τι θα ελεγες οτι εφταιγε?

     

    Δεν πηγιανω τωρα σε ψυχολογο λογω ελλειψης χρηματων..και μονο!

    οταν πηγα ειχα παει λογω του εντονου αισθηματος αποχωρισμού που επαθα εγω και οχι το μωρό οταν επεστρεψα στη δουλειά..και τον αφησα στις γιαγιαδες! μεσα στο προβλημα μου ...ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ ΦΥΣΙΚΟ ...βγηκε το προβλημα με τον ανδρα μου .. που ειχε βεβαια να κανει και με την πορωση που ειχα με το μωρό!

    αναλυσαμε λοιπον και τη σχεση μου με τον ανδρα μου ...για την οποια ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΗΞΑΜΕ...ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΕ ΝΑ ΔΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΝΟΗΜΑ..

    αναγνωρισε πολλα προβληματα και βιωματα σε μενα..και πολλά λάθη ...ιδιως τη ταση μου να περιτριγυριζομαι απο ανθρωπους πιο αδυναμους απο εμενα...κάνοντας την μητερα τερεζα! αυτο ηθελε πολύ αναλυση...

     

    δεν ξερω τι θες να σου γραψω ειναι τοσα πολλα!!!!!

     

    Οσον αφορα στο τωρα μιλαω με εναν δικο μου ανθρωπο ...δεν ειναι ψυχολογος ...ειναι κατι πανω απο αυτό...!μου λεει οτι μου λες ΑΛΛΑ ΠΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ...!Στη μονη ερωτηση που ακομη ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΕΙΝΑΙ ΑΝ ΑΓΑΠΑΩ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ ΜΟΥ ??ΚΑΙ ΑΝ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΣΑ ΠΟΤΕ???

    ΚΟΥΛΟ Ε??

     

     

    θα βρω τη δυναμη ! να βγω απο αυτο το χαος...οταν βγω ...ευχομαι να ειμαι ΚΑΛΑ!οπως κι αν είμαι!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    θα βρω τη δυναμη ! να βγω απο αυτο το χαος...οταν βγω ...ευχομαι να ειμαι ΚΑΛΑ!οπως κι αν είμαι!

     

    Μηπως ειναι λιγο εγωιστικο αυτο; Με αυτα που διαβασα εγω ευχομαι μονο να ειναι καλα το παιδακι σου...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    παρακολουθω με ενδιαφερον τη συζητηση κ πραγματικα δεν ξερω τι να πω...στην αρχη του τοπικ μοιραστηκα κ εγω δικα μου παιδικα τραυματα. Αυτα που λεει η Μαρα με αγγιξαν γιατι καπως ετσι ειναι ο αντρας. 32 χρονων να παθαινει κρισης πανικου κ να χρειαστω πολυ θεληση κ δυναμη να τον κανω να ακουμπησει πανω μου, να με εμπιστευτει κ να πιστεψει οτι κ οι δυο μας δεν θα κανουμε τα λαθη των γονιων μας κ θα φτιαξουμε ενα ομορφο οικογενειακο περιβαλλον.

     

    ολα τα κοριτσια με καλυψανε στο τι ευθυνες εχεις ως μανα. οποτε νιωθω την αναγκη να σου πω μια συμβουλη ως γυναικα προς γυναικα. να σου πω οτι χαραμιζεσαι. οπως πολυ σωστα ειπαν ολες αλλα κ ο ψυχολογος σου, για να λυθει ενα προβλημα θελει 2. εαν μπορεσεις να βρεις τη ριζα του κακου τοτε μπορεις να βρεις κ τη λυση του, ειτε αυτη ειναι ο χωρισμος ειτε αυτη ειναι η μεγαλυτερη προσπαθεια να τα βρεις με αυτον τον αθρωπο. περασα κ εγω 2 χρονια δυσκολα με τον ανθρωπο μου κ πραγματικα ηταν ευκολο να πω φευγω. το εψαξα ομως καλα, πηγα κ σε συμβουλο κ τελικα βρηκα οτι δεν ειμαι εγω το προβλημα, ειναι τα βιωματα του αλλα κ τα βιωματα μου. εβλεπα ομως οτι υπαρχει μια θεληση απο μερους του, υπηρχαν στιγμες που ελεγε συγνωμη (φυσικα δεν ειχαμε ποτε σωματικη βια, πολυ σημαντικο αυτο, απλα πολυ μεγαλες διαφωνιες που καναμε ισως κ μηνα να μιλησουμε)

     

    μην ξεχνας τον εαυτο σου, μην ξεχνας τη γυναικα μεσα σου. αυτα ειναι τα πρωτυπα που θελει ενα παιδι. μανα κ πατερας δεν ειναι αυτος που θα κατσει μαζι του ωρες να μαθει ιστορια. ειναι αυτος που θα παιξει, ειναι αυτος που θα του δωσει ηθικες αρχες, ειναι αυτος που θα του δειξει τη ζωη κ παντα να ειναι κυριος σε ολα. οταν εσυ εισαι στεναχωρημενη συνεχεια κ απλα προσκολλεισαι στο παιδι σου το μονο που θα καταφερεις θα ειναι ενα ωραιο πρωι, να εχεις ενα παληκαρι 25 χρονων με χιλια δυο απωθημενα να νιωσει την αναγκη να φυγει να ανοιξει τα φτερα του κ εσυ να νιωσεις χαμενη. γιατι? γιατι θα μεινεις μονη σου.γιατι εδωσες τη ζωη σου γι αυτο το παιδι κ δεν καταλαβες ποσο γρηγορα περασε ο δικος σου χρονος. το παιδι οσο ειναι μωρο θα του αρεσει που παιζεται μαζι, αλλα οσο μεγαλωνει κ εσυ δε θα εχεις προσωπικη ζωη η σχεση σου θα καταντησει κατι ασφυκτικο για εκεινον. αυτο που σου περιγραφω ειναι η σχεση του αντρα μου με τη μανα του.

     

    οπως καταλαβαινεις κ εγω κ εκεινος ειμαστε απο πονεμενες οικογενεις. κ οταν τον γνωρισα κ κατοπιν τον παντρευτηκα ορκιστηκα οτι η δικη μου οικογενεια θα ειναι μια χαρωπη οικογενεια :)

     

    σκεψου τα ολα αυτα. κανε μια κινηση κ για το παιδι αλλα κ για εσενα. σκεφτομενη μονο το παιδι ξεχνας το τι θα γινει οταν το παιδι φυγει. ποσο μονη θα νιωσεις. εγω ετσι λεω στον αντρα μου. τα χρονια περνανε γρηγορα, μια μερα παλι τα 2 μας θα ειμαστε. 2 γεροντακια, αγνωστο σε ποιο μερος της γης θα εχουμε βρεθει μεχρι τοτε, αλλα να ειμαστε αγαπημενα. κ ακομα ερωτευμενα.

     

    σκεψου τα ολα αυτα. απο τα βαθη της καρδιας μου ευχομαι να εισαι καλα κ να εχεις τη δυναμη να δωσεις στο παιδι σου ολα τα εφοδια που χρειαζεται!

    σε φιλω

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    ΜΑΡΑ να σε ευχαριστήσω βασικά που ασχολείσαι με το πρόβλημα μου!

     

    Φυσικά και ασχολούμαι με το δικό μου (αν είχες συνεχίσει στην ψυχολόγο θα με είχες ταπώσει τώρα, αλλά βέβαια θα είχες λύσει και άλλα σου προβλήματα και τώρα άλλα θα συζητούσαμε)

     

     

    Πιστεύω οτι κάπως έτσι θα νιώσει και το παιδί μου ιδίως σαν αγόρι !!!!!!!κάπως περισσότερο! η ζωή που ζω είναι λυπηρή, μη υγιής και ανιαρή..για όλους μας για το παιδί μου ακόμη περισσότερο!

    Απλά ΔΕΝ είμαι ανεύθυνη ...μπορείς να με αποκαλέσεις αδύναμη! δειλή αλλά όχι ανεύθυνη!

     

    σου ξαναείπα ότι αν σου φαίνονται σκληροί οι δικοί μου χαρακτηρισμοί ετοιμάσου για του γιού σου .... και.....όλοι ξέρουμε ότι τα αγόρια όταν πονουν και θυμώνουν είναι συνήθως πολύ πιο σκληρά!!!!

    Που βλέπεις την ευθύνη όταν αφήνεις να πληγώνουν το παιδί σου?

    Να στο θέσω διαφορετικά: αν αυτά που σου κάνει ο άντρας σου στα έκανε ένας ξένος θα τα ανεχόσουν? ΕΛΠΙΖΩ όχι. Το λιγότερο θα ήταν να απομακρυνθείς από εκείνο το άτομο. Τι αλλάζει λοιπόν? τπτ παρά μονό η ευθύνη αν όχι απέναντι στον εαυτό σου τουλάχιστον απέναντι στο παιδί σου.

    Μιλάω ειλικρινά και η ειλικρίνεια πονάει. Επίσης πίστεψε με αν δεν ήμουν στην θέση του παιδιού σου ούτε για καλαμπούρι δεν θα σου μιλούσα έτσι. Σου λέω μόνο το 1% από αυτά που θα ακούσεις ....κάποτε.

     

    Δε μου αρεσει να τραβαω καμια προσοχή ποσο μάλλον για ντροπιαστικα ή λυπηρα πραγματα ...δεν εγραψα το προβλημα μου εδω για να τραβηξω προσοχή παρολαυατα εκτιμω την προσοχή σας! και τις συμβουλες σας! ΗΤΑΝ ΣΚΛΗΡΗ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ ΑΥΤΗ Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ!

     

    κι όμως αν προσέξεις με ειλικρίνεια το κάνεις: 200 μηνύματα που σου λένε με άλλον τρόπο το ίδιο πράγμα και εσύ ...... συνεχίζεις να απαντάς με το ίδιο μοτίβο "θα βρω την δύναμη, θα βρω το κουράγιο, κάποτε, κάπως, κάπου" αοριστολογίες σε ένα θέμα απτό και για ποιον λόγο??? απλά και μονό γιατί σε απασχολεί??? μετά από 200 απαντήσεις ???

    Αν μου απαντούσες "ξέρεις δεν έχω την προσοχή από τον άντρα μου και ίσως την χρειάζομαι από εσάς για βρω την δύναμη" δλδ έμμεσα το παραδεχόσουν θα ζητούσα και 1000 συγνώμη. Όμως το έριξες στην άμυνα. Οκ το παραδέχομαι: ήμουν σκληρή. συγνώμη! Θυμήσου τα 200 τρυφερά μηνύματα και το αποτέλεσμα τους και φαντάσου το παιδί σου όταν θα μπορεί να σου μιλήσει .... βουτυρακι θα είμαι μπροστά του.

     

    Οι γονεις σου χωρισαν τελικα ή ακομη τρωγονται>>?? (απορία)

    Οι τσακωμοί σε στιγμάτισαν ? η αδιαοφορία..? η μη επικοινωνία τους?ο φοβος οτι θα ξανατσακωθούν? τι>?

    πιστευεις οτι οι γονεις σου αγαπηθηκαν ποτέ?? ή όχι? αν σε ρωτουσαν τωρα τι θα ελεγες οτι εφταιγε?

     

    χαχαχα φυσικά και δεν χώρισαν. Απλό "η αρρώστια θέλει .... αντιβίωση και αυτοί .....φοβούνταν τους γιατρούς". Όπως είπα και σε άλλο μήνυμα τελικά αποδείχτηκε ότι έτσι συνήθισαν να λειτουργούν μεταξύ τους και όπως όλοι ξέρουμε δεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη από αυτή της συνήθειας ..... με πιάνεις νομίζω!!!!

    όχι απλά αγαπήθηκαν οι γνωστοί οι φίλοι και οι γείτονες μιλάνε για μεγάλο πάθος. Ο μανιάτης έκανε πέρα σόγια για να την παντρευτεί και παντρεύτηκε 1ος αφήνοντας αδελφές ανύπαντρες το 1971!!! Περπατούσαν χεράκι χεράκι με 2 παιδιά στην αγκαλιά. Άσε το στόρι μέχρι να τα φτιάξουν! Για να καταλάβεις της έκανε ανώνυμα τηλ ....στο μπακάλικο διότι κανείς τότε δεν είχε τηλ δικό του. Την παρακολουθούσε .... τελος πάντων χαμός!!!

     

     

    Δεν πηγαίνω τώρα σε ψυχολόγο λόγο έλλειψης χρηματων..και μονο!

    όταν πήγα είχα πάει λόγο του εντονου αισθηματος αποχωρισμού που επαθα εγω και οχι το μωρό οταν επεστρεψα στη δουλειά..και τον αφησα στις γιαγιαδες! μεσα στο προβλημα μου ...ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ ΦΥΣΙΚΟ ...βγηκε το προβλημα με τον ανδρα μου .. που ειχε βεβαια να κανει και με την πορωση που ειχα με το μωρό!

    αναλυσαμε λοιπον και τη σχεση μου με τον ανδρα μου ...για την οποια ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΗΞΑΜΕ...ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΕ ΝΑ ΔΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΝΟΗΜΑ..

    αναγνωρισε πολλα προβληματα και βιωματα σε μενα..και πολλά λάθη ...ιδιως τη ταση μου να περιτριγυριζομαι απο ανθρωπους πιο αδυναμους απο εμενα...κάνοντας την μητερα τερεζα! αυτο ηθελε πολύ αναλυση...

     

    ζούμε με 930 ευρώ. Η ανάγκη ήταν τόσο μεγάλη που εξήγησα στην κοπέλα ότι θέλω μα δεν μπορώ και ναι για το παιδί μου και εγώ, ζήτησα καλύτερη τιμή. Άνθρωποι είναι και οι ψυχολόγοι και μάλιστα ευαίσθητοι. Και εγώ για το παιδί μου πήγα. Αυτή είναι η κινητήριος δύναμη για τους περισσότερους. Για εκείνο έριξα τα μούτρα μου και ζήτησα έκπτωση. Και εγώ με αφορμή τον παιδικό. Μην απορείς!!!! Και οι γονείς που έχουν τα παιδία τους στα ναρκωτικά για εκείνα ξεκινάνε ψυχοθεραπεια!Κοινώς τα παιδιά μας οδηγούν πολύ συχνά στην πόρτα του ψυχολόγου

     

    Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι που πουθενά δεν βλέπω να χρεώνεις τον σύζυγο: ούτε που δεν έκανε την κίνηση να έρθει!!!! Προβληματίσου γι αυτό .....

     

     

    Όσον αφορά στο τώρα μιλαω με εναν δικο μου ανθρωπο ...δεν ειναι ψυχολογος ...ειναι κατι πανω απο αυτό...!μου λεει οτι μου λες ΑΛΛΑ ΠΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ...!Στη μονη ερωτηση που ακομη ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΕΙΝΑΙ ΑΝ ΑΓΑΠΑΩ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ ΜΟΥ ??ΚΑΙ ΑΝ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΣΑ ΠΟΤΕ???

    ΚΟΥΛΟ Ε??

     

    Θελει μεγάλη προσοχή η ψυχανάλυση. Κάι επίσης η ψυχολόγος μπορεί επίσης να σου την πει πολύ ασχημα: και για εκεινους προηγούνται τα παιδιά! Σιγουρα με αλλον τροπο.

     

    Εσυ ξερεις αν τον αγαπησες γι αυτο που στα αλήθεια είναι ή για αυτο που ήθελες να δεις εσυ οτι είναι (κλισε αλλα ετσι γινεται)

    Βλέπεις δεν αμφισβητω την αγαπη σου αλλα τον είναι αντικειμενική. Αυτό την διαφοροποιεί απο το να είναι υγιεις ή αρρωστημένη

     

    θα βρω τη δυναμη ! να βγω απο αυτο το χαος...οταν βγω ...ευχομαι να ειμαι ΚΑΛΑ!οπως κι αν είμαι!

     

    καποια στιγμή που θα εχω κι αλλο χρόνο θα σου συγκεντρωσω ολα αυτά τα ευχητήρια που εχεις γραψει για να δεις τι μοιρολατρικά που αντριδράς!!! Ισως ετσι δεις....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δεν θα απαντησω εκτενως στο σχολιο της λενας γιατι εχω ηδη πολλα να σκεφτω για να σκεφτομαι τι σκεφτεστε εσείς!

     

    Εσεις τοσες σελιδες μου λετε να ειμαι εγω καλά ...για να ειναι το παιδί μου...και τωρα ειναι εγωιστικό...να πω οτι ειναι να γινει θα γινει για να ειμαι καλυτερα εγω...

     

    μα εγω ειναι το προβλημα..και εκεινος...και εννοειται και το παιδι μας...εγω τσακωνομαι με το μπαμπα του ....εγω πρεπει να κανω κατι για αυτο ...εγω πρεπει να παρω αποφασεις.. ...εγω...εκεινο ειναι μολις 2 ..ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΓΩΙΣΤΙΚΟ ? αφου εγω πρεπει να γινω καλά και ετσι και το παιδι μου!εκεινο οπου το παμε παει!

     

     

    τεσπα νομιζω οτι αρχιζει και γινεται λιγο δικαστηριο και δεν το θελω αυτο ...οκ ανοιξα την καρδια μου ...δεχτηκα και τα κακα και τα καλα ...εχετε δικιο πολλες απο εσας...αλλα νομιζω αρχιζουν οι υπερβολες..!και ειμαι πολυ ευαισθητη για να τις δεχτω ολες!!!!οσο κι αν προσπαθω!

     

    fairymummy περαν της βιας ...χαιρομαι που παραδεχεσαι οτι και τσακωνοσουν και 1 μηνα μπορει να μη μιλουσες με τον ανδρα σου...ΝΟΜΙΖΩ ΕΙΝΑΙ λυπηρο και αυτο ...και το ειπραττουν και τα παιδιά..και μαλιστα πολλα ζευγαρια το κανουν...! Λαθος αλλα οι σχεσεις οπως το ειπες χτιζονται και καμια φορα αν τα παιδια εχουν ερθει και νωρις..χτιζονται με αυτα παροντα....δυστυχως...!

    βεβαια με μενα δεν ξερω αν υπαρχει θεληση για δουλεια πολ δουλεια που χρειαζεται...για να φτασουμε σε ενα καλό σημειο...

    οκ και μενα ζηταει συγνωμη ...και μενα λεει οτι θελει ...το θεμα ειναι ΤΙ ΚΑΝΕΙ>>>????

    Παντως συμφωνω σχεδον σε ολα οσα λες!!!!!! ιδιως για τα λαθη που κανω με τη σχεση μου με το παιδι ...!!!!!!!!!!!!!!!!!

     

    για μενα μιλαμε εφου εγω ζητησα τη γνωμη σας αλλα μη με κανετε να νιωθω λες και μεγαλωνω τον επομενο ψυχικα διαταραγμενο ...ή δολοφονο..ή εγκληματία...ή καημενο...!!!!!

    ή να νιωθω ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΙΟ ΑΠΑΙΣΙΑ ΜΑΝΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...!δεν είμαι ! μη με κανετε να το πιστεψω και αυτό! ΚΑΝΩ ΛΑΘΗ ΝΑΙ !!!ΑΛΛΑ ΜΗ ΜΕ ΣΤΗΝΕΤΕ!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


     

    τεσπα νομιζω οτι αρχιζει και γινεται λιγο δικαστηριο και δεν το θελω αυτο ...οκ ανοιξα την καρδια μου ...δεχτηκα και τα κακα και τα καλα ...εχετε δικιο πολλες απο εσας...αλλα νομιζω αρχιζουν οι υπερβολες..!και ειμαι πολυ ευαισθητη για να τις δεχτω ολες!!!!οσο κι αν προσπαθω!

     

    fairymummy περαν της βιας ...χαιρομαι που παραδεχεσαι οτι και τσακωνοσουν και 1 μηνα μπορει να μη μιλουσες με τον ανδρα σου...ΝΟΜΙΖΩ ΕΙΝΑΙ λυπηρο και αυτο ...και το ειπραττουν και τα παιδιά..και μαλιστα πολλα ζευγαρια το κανουν...! Λαθος αλλα οι σχεσεις οπως το ειπες χτιζονται και καμια φορα αν τα παιδια εχουν ερθει και νωρις..χτιζονται με αυτα παροντα....δυστυχως...!

    βεβαια με μενα δεν ξερω αν υπαρχει θεληση για δουλεια πολ δουλεια που χρειαζεται...για να φτασουμε σε ενα καλό σημειο...

    οκ και μενα ζηταει συγνωμη ...και μενα λεει οτι θελει ...το θεμα ειναι ΤΙ ΚΑΝΕΙ>>>????

    Παντως συμφωνω σχεδον σε ολα οσα λες!!!!!! ιδιως για τα λαθη που κανω με τη σχεση μου με το παιδι ...!!!!!!!!!!!!!!!!!

     

    για μενα μιλαμε εφου εγω ζητησα τη γνωμη σας αλλα μη με κανετε να νιωθω λες και μεγαλωνω τον επομενο ψυχικα διαταραγμενο ...ή δολοφονο..ή εγκληματία...ή καημενο...!!!!!

    ή να νιωθω ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΙΟ ΑΠΑΙΣΙΑ ΜΑΝΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...!δεν είμαι ! μη με κανετε να το πιστεψω και αυτό! ΚΑΝΩ ΛΑΘΗ ΝΑΙ !!!ΑΛΛΑ ΜΗ ΜΕ ΣΤΗΝΕΤΕ!

    σε καταλαβαινω κ εχεις δικιο.δεν σε εστησε κανεις σε δικαστηριο. τελικα τον αγαπας αυτον τον ανθρωπο? αν δεν υπηρχε το παιδι θα εμενες μαζι του? εγω αυτο προσπαθω να σου πω. εγω σου λεω να ξεκινησεις απο εσενα κ μη κανεις κατι μονο κ μονο για το παιδι.

     

    οπως ειπες ανοιχτηκες κ η καθε μια μας θα σου πει την αποψη της με τα δικα της κριτηρια. εγω ακομα κ στο γραπτο μου λογο δεν μπορω να νευριασω, δεν μπορω να απειλησω κλπ. ετσι εγινα λογω των γεγονοτων. δεν εγινα δολοφονος εγινα ομως υπερευαισθητη :wink:

     

    δες λοιπον μεσα σου τι νιωθεις γι αυτον τον ανθρωπο. γιατι μενεις μαζι του τελικα. τι ειναι αυτο που σε τραβαει σε εκεινον?

     

    ολα να πανε καλα :)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    MARA καποια πραγματα τα γραφω για να τα πιστεψω! ΙΔΩΣ ΤΑ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΚΑ...η καποια γιατι νιωθω οτι πρεπει..ή γιατι ετσι θα γινει ....εκ των πραγματων..

     

    Παντως λιγο μελό είμαι ..!το έχω αυτο το ελαττωμα...!

     

    θα σου απαντησω αυριο πιο εκετενως αν σε ενδιαφερει...!γιατι τωρα αδυνατον με το μικρο!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Katia_28, νομίζω ότι όλα αυτά που σου λένε τα κορίτσια, στα λένε με πραγματικό ενδιαφέρον....στα λένε γιατί ανησυχούν (κι ας μην σε ξέρουν προσωπικά) για το μέλλον σου και κυρίως για το μέλλον του παιδιού σου και βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Δεν νομίζω ότι κάποια είχε την πρόθεση να βάλει τη λευκή περούκα και την τήβεννο και να παραστήσει τη δικαστίνα! Σίγουρα, η θέση σου είναι πολύ δύσκολη, περνάς ζόρικες καταστάσεις. Πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου, αυτό σου λέμε πάνω κάτω όλες. Ζήτα από κάπου βοήθεια! Σε καταλαβαίνω σε αυτό που λες ότι η ψυχανάλυση κοστίζει κι εσένα τα χρήματα δεν σου περισσεύουν, αλλά θα μπορούσες να ρωτήσεις σε ένα δημοτικό ιατρείο, στα εξωτερικά ιατρεία ενός νοσοκομείου, να απευθυνθείς σε ένα σύλλογο κακοποιημένων γυναικών. Κάποια λύση θα υπάρχει, δεν μπορεί.....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    κατια μου τωρα ειδα τα μνμ σιγουρα δεν θες να τραβηξεις την προσοχη αλοιμονο.ισως εμεις οι ξενοι να μην σας γνωριζουμε και ναμην μπορουμε να βοηθησουμε μιλα με ανθρωπους δικου σου που σε νοιαζονται η καλυτερα μιλα με τον αμεσα ενδιαφερομενο επιμενω η θα γινει κατι και θα ηρεμισετε και θα νιωσετε οικογενεια η..........

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Mara!

    Με μεγαλη δυσκολία θα απαντησω στο ερωτημα!

     

    Νομίζω τελικά οτι μάλλον δεν αγάπησα ουσιαστικά τον άνδρα μου ποτέ...και μόνο που το γραφω με σοκάρει ...!αγάπησα αυτο που ηθελα να γινει...και πιστευα οτι μπορώ..να το δημιουργησω...!λες και οι άνθρωποι ειναι πλαστελίνη...

    και όμως ναι προσπαθώ να βρω γιατί προχώρησα σε γάμο μαζί του.....μάλλον γιατι ηθελα πολύ να κάνω οικογένεια ...αν και μικρή....και δεν ειδα τιποτα άλλο παρα μόνο οτι θα ντυθω νυφουλα και θα κανω δικο μου σπίτι.!!!!!

    ΑΝΩΡΙΜΟ ! ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΝΩΡΙΜΟ!αλλα τοτε δεν το καταλαβαινα!!!!!!

     

    Μου φεροταν ομορφα, ήταν ευγενικός, κατασταλλαγμένος, ερωτευμένος, ιπποτικός, ειχε μια σταθερη δουλειά και τοτε ορεξη και για περισσότερη δουλεια..., η οικογενεια του επεσε με τα μουτρα πανω μου με ειχαν στα οπα οπα, οτι ζητουσα το ειχα!!!!!

    φερθηκε ομορφα στην οικογενεια μου ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΑΛΑ αν και δεν ενιωσα ποττε καψουρα ή τρελα για εκεινον...μου αρεσαν ενιωθα οτι Τι την θες την καψουρα κοιτα περνας καλά, σε προσεχει..! αυτα μετρούν..! (αλλωστε οι καψουρες του παρελθοντος μονο σε κακο μου ειχαν βγει!!!!!!!!)

    και ετσι απλα δεχτηκα να παντρευτούμε! πηρα μια αποφαση ζωής σε 1 νυχτα!!

     

    οταν παντρευτηκα (για την ακριβεια λιγο πιο πριν) αρχισα να καταλαβαινω οτι εχω λειτουργησει παρορμητικά και απερισκεπτα..!αλλά προσπαθουσα να με πεισω οτι ολα θα πάνε καλά...!και θα πετυχει!!!!!γιατι θελουμε και οι δυο!

     

    Ο άνδρας μου με καψουρευτηκε ...εγω όχι ...ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΝΙΩΘΕ ΠΑΝΤΑ! απο εκει ξεκινησαν όλα! εγω ημουν πάντα λιγοτερο εκδηλωτική ...λιγοτερο ενθουσιωδης...λιγοτερο σε όλα...! ειδικα οταν ειδα λιγο πριν τον γαμο την πρωτη επιθετικη συμπερφιορα του .....και αρχισα να αμφιβαλλω ήμουν κάπως...!εκεινος το ενωθε...καταφερε τοτε να με κανει να πιστεψω οτι αυτη η αντιδρααση του ήταν γιατι δεν ενιωθε την καψουρα μου...και εγω απλά ειπα τοτε δε μπορω να σου δειξω κατι που δε νιώθω!!!!ΣΚΛΗΡΟ ΓΙΑ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΤΟΥ..ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ Η ΑΛΗΘΕΙΑ!

     

    Απομακρυνομασταν....ερχεται το μωρό....(δεν ηθελα μωρό ...ήθελε απελπισμένα...) εγω δεν ηθελα γιατι εβελεπα οτι δεν προχωρουν τα πραγματα καλά...γιατι διαφορετικα μωρο ηθελα χθες!

     

    Κλαιω με μαυρο δακρυ που ειμαι εγκυος...ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ...εκεινος χαιρεται εγω σταναχωριεμαι ...ΟΧΙ ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΩΡΟ! ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ...ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ...!ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΑ..! ΗΡΘΕ ΟΜΩΣ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΝ ΘΕΟ !

     

    Ήξερα οτι με το μωρό θα γινουν ολα χειροτερα!και ετσι και εγινε...!

    Ο ανδρας μου ΜΕΤΑΛΛΑΣΣΕΤΑΙ ....σταδιακά γινεται ολοενα και χειροτερος ΣΕ ΟΛΑ...εγω απο τη αλλη νιωθω οτι γινομαι καλυτερη και οσο καλυτερη γινομουν τοσο πιο πολύ με πατουσε! αν και παντα μου ζητουσε να γινω καλυτερη σε καποια πραγματα οταν εγινε αυτο όχι μονο δεν το εκτιμησε αλλα το εκμεταλλευτηκε κιολας!

     

    Αρχιζει ενα πραγμα σαν αχτι...τωρα θα σου δειξω ...εγω ..εισαι εγγυος..εισαι ευαλωτη...θα ειμαι εγω απο πάνω ...

     

    απο τα σε ολα ναι .....παμε σε όλα όχι (οτι του ζητουσα)

    απο το τις θες αγαπη μου να κανω ...πάμε στο δε μπορω πηγαινε καντο μονη σου..

     

    Αρχιζω πάλι και με κατηγορώ ...οτι να εσυ φταις που δεν του εδειχνες οτι τον θες οσο εκεινος..εισαι εγγυος και λογικο λογω μη σεξ...να νιωθει καπως και αυτός..ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΣΑ ΚΑΙ ΔΕ ΜΙΛΟΥΣΑ..! ελεγα ενταξει και εγω εχω κανει λάθη ας κανει και εκεινος μερικά..μεχρι τωρα στα οπα οπα με ειχε...!

     

    Αν και ηταν κτητικός και ζηλιαρης ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ουτε που τον ενδιεφερα...μετα να δεις ουτε ρωταει που ειμαι..

     

    Να μην πολυλογω...με τη γεννηση του μικρου ..χειροτερα..ΕΓΩ ΚΟΛΛΑΩ ΣΤΟ ΜΩΡΟ ...εκεινος απο τη μια ναι μεν να θελει το μωρό ..αλλα και απο την αλλη αστην αφου θελει να τα κανει ολα αυτη...καλυτερα ...να μην κανω τιποτα εγω! δεν του ειπα ποτε καντον εσυ μπανιο (ας πουμε λεχουδι αλλα 2-3 μηνων οταν του το προτεινα ειπε οχι..αν και σε ολους ελεγε η γυναικα μου δε λεει να κανω κατι με το παιδί..) και ουτε ποτ εμου ζητησε να κανει κατι και του αρνηθηκα ! μπορει να εκανα λαθη...αλλα δεν το ηθελα.!ουτε επιτηδες το εκανα!

     

    καθως μεγαλωνε το μωρό..ζηλεια τρομερη..που βεβαια δεν παραδεχοταν..ε (στην αρχη ουτε και εγω ο ψυχολογος μου το επιβεβεβαιωσε οτι ναι ο μπαμπας ζηλευει το παιδί.!εγω εχω αρχισει και ΣΤΡΩΝΩ ακομη πιο πολύ ..ΜΕΤΡΙΑΖΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ (εννοω με το μωρό...και προσπαθώ ..ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ δεν ηθελα να αφηνω το μωρο για να βγαινουμε ας πουμε..μιας και το αφηνα για να παω στη δουλειά...παραπονιοταν το αφηνα και για να βγουμε..!μου ελεγε σε αναμμενα καρβουνα ησουν ..λες και τ μωρο θα φυγει απο εκει που ειναι..

     

    επισης απο την εγκυμοσυνη μου σταματα τη δευτερη δουλεια του ...και καλά να μην ειμαι μονη μου ...αλλα χωρις νοημα...αφου εγω σχολουσα 8 η ωρα το βραδυ...!και εμπαινα σπιτι στις 9,00 μεχρι και τον 9ο μηνα!

     

    αρχιζει να μη δινει λογαρισμο τι κανει και πως χαλαει τα λεφτα του ...εγω παλι δε μιλαω...!αρκει που φτανουν λεει !

    λογος για λεφτα στην ακρη επ ουδενει!

     

    ερεχεται η καφετερια...το Play station...κανενα τυχερο παιχνιδακι με το ηλιθιο ονειρο μπορει να κερδισουμε...και εμενα να απανταω παντα ΑΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΤΥΧΕΡΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΑΣΤΑ!

     

     

    Ερχεται η τσιτα..τα νευρα...τα παραπονα..(που αληθεια λεω ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΣΑΚΟΥΣΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ..!)οι απειλες...και εγω στη μεση να λεω αστο και σημερα μην ακουει το μωρό, αστο πάλι ...ερεχεται σκ μη τσακωθουμε ..αστο ...αστο...αστο...

     

    ΚΟΥΤΣΟΥ ΚΟΥΤΣΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕ ΕΔΩ!!!!!!!!! ΜΕ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ.!

     

    για να εχεις ΤΗΝ ΠΙΟ ΠΛΗΡΗ ΕΙΚΟΝΑ...

     

    γιατι ΔΕΝ ΦΕΥΓΩ...!!!??'Η ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΩ ΓΡΗΓΟΡΑ...???Ή ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ..?

    ΓΙΑΤΙ ΦΤΑΙΩ ΚΑΙ ΕΓΩ!

     

    Ευχομαι να μη σε ζαλισα!

     

     

    υγ.! μιλαω ασχετα με τη δικη μου αρρωστημενη κατασταση ..!

     

    οι γονεις σου απλα δεν ταιραιαζαν υποθετω .....όπως και εκατονταδες ζευγαρια....αυτο δε σημαινει οτι ηταν δυστυχισμενοι..!το οτι τσακωνοντουσαν δεν τους εκανε δυστυχισμενους ...το ξεχνουσαν την επομενη ......ετσι μου ειπες! οι κακες εικονες ηταν τοσο πολυ πιο δυνατες απο τις καλες. στο μυαλουδακι σας?????? (ενταξει τωρα αν αυτο γινοταν 10 φορες την ημερα εφτανε στο αρρωστο αλλα δε νομιζω οτι φταναν μεχρι κει ε?)

     

    καθως μεγαλωνες δε μπηκες στη διαδικασια να αποδεχτεις τη διαφορετικότητα τους ...και να απομονωσεις τα καλα τους και τα κακά τους ... σπανια τα ζευγαρια ταιριαζουν απολυτα..και ναι συνηθως για γελοια πραγματα τσακωνονται τα ζευγαρια...

    με τη λογικη αυτη το 80% των ζευγαριων θα επρεπε να χωριζουν!!!!!!!!!!

     

    ισως υπαρχουν πραγματα που δεν ειπες...γιατι αυτα που περιεγραψες...νομιζω δεν θα ειχαν τοσο σοβαρο αντικτυπο στη ψυχουλα σου ..ή ακομη και να ειχαν ΚΑΙ κατι αλλο θα συνεβαινε ...που δεν ανεφερες! δεν υπαρχει παιδι που δεν εχει ζησει καυγα..ή φωνή...ή αναστατωση...ή νευρα...ή κατι κακο ...ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!

     

    Αν μου ελεγες οτι οι γονεις σου δεν θελαν ο ενας τον αλλον θα το καταλαβαινα...ποσο ασχημα εγραφε μεσα σας αυτο σε συνδυασμό με καυγαδες...αλλα το οτι ηταν και ειναι τρελοί ο ένας για τον αλλον δε συμβαδιζει με μια τοσο πληγωμενη παιδικη ψυχούλα..εκτος κι αν οι γονεις σου ειναι επιστημονικα διαταραγμενοι..!αλλα και οι δυο?? δεν ξερω δυσκολη περιπτωση οικογενειας !

     

    κριμα παντως που δεν καταφεραν ποτε να βρουν ισορροπιες...κανεις δεν τους το εμαθε...τωρα ειναι καλυτερα τουλαχιστον???

     

    αλλα να μου πεις...τωρα τι νοημα εχει...ΕΣΕΙΣ ΠΛΗΓΩΘΗΚΑΤΕ..πεταξε το πουλί εστω και λαβωμένο...!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    1. Δεν ειναι δικαστηριο... Απλα καποια πραγματα καλο ειναι να λεγονται αμεσα, ετσι ακριβως θα μιλαγα και σε μια φιλη μου αν πιναμε ενα καφε...

     

    2. Ειστε κι οι δυο control freak, ε; Βλεπω οτι παιζετε ενα παιχνιδι για το ποιος εχει το πανω χερι το οποιο και οι δυο γουσταρετε τρελλα!!! ΜΕΓΑΛΩΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, για το παιδι σας, που κι αυτο μεσο διαπραγματευσης το εχετε κανει... Καντε το σκ-το σας παξιμαδι και ζητηστε επαγγελματικη βοηθεια, ΑΝ πραγματικα σας ενδιαφερει το παιδι. Γιατι για να χωρισετε δεν το βλεπω.

     

    Φιλικα, αλλα ωμα...

    Λενα

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διάβασα με προσοχή την ιστορία σου. Λυπάμε που εξελιχθηκαν ετσι για εσας τους δυο τα πραγματα.

    Στο εδώ και τώρα όμως βλέπεις καθαρά, αρα οφείλεις να μην επαναλάβεις την αρχικη σου στάση "βλέπω αλλα εθελοτυφλώ". Κάνε κάτι.

    Τι? Εσύ ίσως μέσα σου ήδη ξέρεις, ίσως και οχι. Δες αν εστω αναγνωρίζει την δυσλειτουργία. Αν ναι νομίζω οτι αντικειμενικά εχετε ελπίδες να βρείτε μια ακρη ...όποια κι αν είναι αυτή. Ο χρόνος- μοίρα, το είδες και μονη σου, δεν λύνει αλλα αυξάνει τα προβλήματα. Το αστο και σήμερα σε εφερε ως εδω.

    Μιας και ανεφερες προηγούμενα για την μοιρολατρεία και αρα για την μοίρα θα σε πληροφορήσω οτι στην ομαδα που συμμετέχω (ψυχολόγο) η μοιρα δλδ ο χρόνος λύνει τα προβλήματα, είναι αλήθεια. Αλλα δυστυχώς σαν Γορδιους δεσμούς και οχι σαν απομηχανείς θεούς. (κρισεις πανικού, βαριές καταθλίψεις, ναρκωτικά) και μιλάμε για προβλήματα πολύ πιο soft απο τα δικά μου και απο τα δικά σου.

    Οσο για εμενα δυστυχώς αυτό που ακούς ήταν αρκετό για να πληγώσει εμενα και την αδερφή μου τοσο: 4-5 καυγάδες την εβδομάδα. Αλήθεια γιατί απορείς? Εδώ στο site του parents θα δείς οτι υπάρχουν ενα σωρο αρθρα για το πως θα μιλήσουμε, θα φερθούμε και θα απευθυνθούμε στο παιδί ώστε να μην δημιουργηθεί τραυμα για θεματα οπως η πάνα, το φαγητο, το παιχνίδι, το σχολείο. Θεωρείς λοιπον οτι δεν ήταν αρκετα τραυματική η εμπειρία? Μα δεν είναι ενας καυγάς σε μια πειριοδο της ζωής τους. Είναι μια ζωή στην ένταση. Και κάτι ακόμα: η τρυφερή ηλικία που ολα αυτά προτοάρχισαν (σαν του παιδιού σου). Εδω στο φορουμ υπάρχουν κορίτσια που επιλέγουν τον τοκετο στο σπιτι για να μην τυχόν τραυματιστει η ψυχούλα του παιδιού τους απο το ψυχρό περιβαλλον του μαιευτηρίου!!! οχι για την ασφαλεια που νιώθει το παιδί στην πατρική οικογένεια!!! Εννοώ εδω στο site διαπραγματευόμαστε το ιδανικό οχι το απολύτως βασικό!!!

    Γι αυτό σου μιλάω έτσι: γιατι σου περιγράφω το βίωμα του παιδιού που εχει πονο και φόβο.Και τούτα είναι δυο συναισθήματα που προκαλούν έντονες αντριδράσεις.

    Εξέτασε την δυσπιστία σου σε αυτό (το αν ήταν αρκετοι οι καυγάδες για να μας πληγώσουν), κατι εχει να σου πει (πχ φοβάσαι να σκεφτείς οτι ο γιος σου θα νιώθει τα ιδια ή και χειρότερα απο εμενα πχ?)

    Οχι, για ενα παιδί που ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ με τους γονείς του δεν είναι δυνατος ο διαχωρισμός των καλών και των κακών: οι γονείς μας είναι ετσι και λειτουργούν ετσι. Δλδ εσυ στα 15 μπορούσες να διαχωρήσεις μια ιδιοτροπία των γονιών σου απο το σύνολο της συμπεριφοράς τους??? Αφου δεν ξέρεις τι συμβαινει ακόμη με εσενα θα κάνεις αναλυση στους αλλους???

    Μα ήταν τρελλοί ο ενας για τον άλλον (οπως ήταν και ο αντρας σου!!!) αλλα μετά απο τετοιες και τοσες εντασεις δεν συνέχησαν να είναι, όπως εξάλλου και εσεις.

    Συγνώμη κι ολας αλλα εσυ μπορείς να πεις αν είναι διαταραγμένος ο συζυγός σου??? μονο ενας ειδικός μπορεί να το πει αυτό. Επίσης αυτου του είδους τα προβλήματα μπορεί ναι είναι μικρά και αν τα αφήσεις να καταλήξουν σε μεγάλα (οπως όλα). Και οπως ξαναείπα "οι αρρώστιες θέλουν αντιβίωση και οι δικοί μου αποφεύγουν τους γιατρούς". Νομίζω και ο συζυγος σου δεν σε συντροφευσε στον ψυχολόγο. Αυτο κατι πρεπει να σου λεει!

    Τωρα πια οι δικοι μου είναι 70 και 73 ετών. Οι ορμόνες τους εχουν πέσει αλλα εχει κάνει την εμφάνιση το ....παραλογο. Κοινώς δεν καυγαδίζουν τοσο συχνά αλλα πραγματικά θυμίζουν κατι καλτ περιγραφες διαλόγων ή κατι περιγραφές Λαζόπουλου: Αν είσαι μακριά δεν σε αγγιζουν αν εισαι κοντά τους μπορούν να σε τρελλάνουν!!!

    Ξέρεις ποιος μπορεί να σε μάθει - σας μάθει να βρείτει κώδικα επικοινωνίας και ισσοροπίες (και αυτη είναι η διαφορά η δική σου και των γονιών μου απο τα αλλα ζευγάρια που καυγαδίζουν).

    Καλή πορεία (πορεία = κίνηση)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    μην ξεχνας τον εαυτο σου, μην ξεχνας τη γυναικα μεσα σου. αυτα ειναι τα πρωτυπα που θελει ενα παιδι. μανα κ πατερας δεν ειναι αυτος που θα κατσει μαζι του ωρες να μαθει ιστορια. ειναι αυτος που θα παιξει, ειναι αυτος που θα του δωσει ηθικες αρχες, ειναι αυτος που θα του δειξει τη ζωη κ παντα να ειναι κυριος σε ολα. .......

     

     

     

    ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΕΙΠΕΣ!!!!

    ΜΙΛΗΣΕΣ ΜΕ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ.

    ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΤΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΜΑς ΤΟ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Η ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ ΜΑΣ :D:D:D

    ΑΛΛΑ ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΣΚΕΥΤΗΚΑ ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΙΑ.

    ΣΤΑΘΗΚΑ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ (λαθος)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    διαβασα την ιστορια σου απο την αρχη μεχρι το τελος τωρα. δεν μπορουσα να σταματησω.

    η αληθεια ειναι οτι εχω ενα πλακωμα και στεναχωρια .

    δεν ειναι τυχαιο οτι ολες σου λεμε να φυγης καμια δεν σου ειπε εστω να προσπαθησης .

    νωμιζεις οτι το λεμε ευκολα? οχι .απλα επειδη δεν σε γνωριζουμε και πιθανων δεν θα σε γνωρισουμε ποτε μας σου λεμε αυτο ακριβως που πιστευουμε.δεν υπαρχει δευτερη σκεψη ο αντρα σου σε χτυπισε και μπροστα στο παιδι .η κοινη λογικη λεει τρεξε οσο πιο μακρυα μπορεις.ειμαι σιγουρη οτι αμα αυτη η ιστορια ηταν δικη μου θα μου ελεγες ακριβος το ιδιο.αν παλι εσυ δεν εισουν μια αγνωστη και εισουν η φιλη -ξαδελφη -γνωστη μπορει να μην σου ελεγα ΤΡΕΞΕ απλα σκεψουτο καλα .γιατι?

    οχι γιατι αυτο πουεκανε ο αντρα σου δεν ηταν τοσο κακο αλλα για να μην παρω εγω την ευθινη.

    και τελος ο ανθρωπος αυτος εχει αρκετα προβληματα για αυτο αλλωστε περνει και τα φαρμακα σωστα?αληθεια αμα σταματησει να τα περνει τι θα συμβει? κι αμα το κανει χωρις την γνωμη του γιατρου και κρυφα?

    συγνωμη για το μεγαλο ποστ και συγνωμη για το ΤΡΕΞΕ ομως πιστεψεμε το ιδιο θα ελεγα στην ΑΔΕΛΦΗμου αληθεια εσυ τη θα ελεγες στην δικη σου αδελφη-κορη σου?

    ελπιζω να εισαι καλα κι εσυ και το παιδακι σου και το μελλον να μας βγαλει ολες ψευτρες.


    catcatavi20100110_-8_My+child+is.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Katia μου θα σου πώ και εγώ την άποψη μου καθώς και εγώ πριν λίγο καιρό αντιμετώπιζα ορισμένα προβλήματα που ευτυχώς τώρα είναι απλά παρελθόν.Δέν θα σταθώ στον χαρακτήρα του άντρα σου,δέν θα σταθώ στους καυγάδες σας,δέν θα σταθώ στο άν είσαι καλή μάνα γιατί προσωπικά θεωρώ ότι καμία δεν μπορεί να το κρίνει αυτό,ΑΛΛΑ θα σταθώ στο γεγονός ότι ο μικρός δεν θέλει ουτε 3 λεπτά να μείνει μόνος μαζί με τον πατέρα του!!!!Απο όλα όσα διάβασα(μπορεί να με πείτε τρελή τώρα) ειλικρινά αυτό με σόκαρε!Η ανασφάλεια είναι ένα πολύ άσχημο συναίσθημα με καταστροφικές συνέπειες για την ψυχολογία ενός ανθρώπου,πόσο μάλιστα για μια παιδική ψυχούλα,όλα τα υπόλοιπα με παραμυθένια διάθεση να πώ ότι λύνονται,ΟΜΩΣ ο μικρός να νιώθει ανασφαλής με τον ίδιο του τον πατέρα???...αυτό είναι τραγικό και δέν ξέρω άν λύνεται...

    νομίζω ότι βαθειά μέσα σου ξέρεις τι πρέπει να κάνεις απλά να βρείς τι δύναμη χρειάζεται... και ειλικρινά εύχομαι όλα να πάνε καλά!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κατια μου δεν διαβασα ολες τις σελιδες.. Μονο την αρχη κ το τελος..

    Δεν ξερω τι εγινε στο ενδιαμεσο παντως βλεπω πως η κατασταση παραμενει ιδια..

     

    Εκει που θελω να εστιασω, κ αυτο που δεν καταλαβα ειναι γιατι θετεις στον εαυτο σου το ερωτημα "τον αγαπω η οχι.. τον αγαπησα η οχι"

    Ειτε τον αγαπας ειτε οχι, κ οποιος κ να ηταν ο λογος που παντρευτηκες δεν πρεπει να ξεχνας το εξης: Δεν εισαι μανα του.. δεν οφειλεις να τον αγαπας ανιδιοτελως.. Για να του δινεις πρεπει να παιρνεις. Μονο στα παιδια μας οφειλουμε να προσφερουμε απλοχερα αγαπη χωρις ανταλλαγματα χωρις να περιμενουμε τιποτα.. Μονο στα παιδια μας συχγωρουμε το καθε τους λαθος. Για ολους τους αλλους ειτε αυτος ειναι ο αντρας μας ειτε ο αδελφος μας ειτε ο φιλος μας ισχυουν τα ιδια πραγματα.. Τα λαθη τους πρεπει να τα πληρωνουν οσο βαρυ κ να ειναι το αντιτιμο.. Για να τους σταθουμε πρεπει να εχουν μια αρεστη προς εμας συμπεριφορα κ σαφως οτι η βια δεν συγχωρειται σε καμια βαθμιδα της..

    Κ εγω τσακωνομαι με τον αντρα μου. Κ κατα καιρους εχουμε αγριους καυγαδες.. οι οποιοι περιοριζονται ομως λεκτικα κ χωρις ιδιαιτερη βρωμολοχια . κανα ηλιθα κ κανα βλαμμενε κ τελος.. Την μια κ μοναδικη φορα που τολμησε να με "απειλησει" οτι καποια στιγμη θα φαω ξυλο (δεν ξερω αν τον εννοουσε ισως κ να το ελεγε χαριτολογοντας γιατι δεν ηταν κ κανας τρομερος καβγας) τον κυνηγησα με ενα χασαπομαχαιρο κ αναγκαστηκε να φυγει απο το σπιτι.. Κ γενικα δεν ειμαι ουτε επιθετικος ανθρωπος ουτε τσακωνομαι ευκολα..

    Ομως δεν ανεχομαι κ δεν επιτρεπω κανεναν κ γι οποιοδηποτε λογο να απειλει τη σωματικη μου ακεραιοτητα .. οταν γινει αυτο χτυπαω κοκκινο. Τρελενομαι.

    Κ νομιζω οτι το μυνημα που πηρε ηταν σαφες γιατι εδω κ τρια χρονια δεν εχω ξανακουσει παρομοια λεξη απο το στομα του.

    Ακομα κ αν φταις κανεις δεν εχει δικαιωμα να σηκωσει χερι πανω σου..

     

    Τη μια κ μοναδικη φορα που ανθρωπος σηκωσε χερι πανω μου (ενα χαστουκι δηλαδη) ηταν ενας γκομενος στα 22 μου που τον κερατωσα (κ σιγα τη σχεση που ειχαμε 2 βδομαδες) οταν του ζητησα να χωρισουμε κ του ειπα τον λογο.. Ακομα με βλεπει κ αλλαζει στενο.. Του εσπασα ολο το σπιτι κ το αυτοκινητο.

     

    Για μενα η μια φορα ειναι αρκετη για να τα μαζεψεις κ να την κανεις.. τα ψυχολογικα του να τα λυσει μονος του. Αν δεν μπορει υπαρχουν ενα καρο κλινικες.

    Εσενα δεν σε κατηγορω για τιποτα.. δεν με ενδιαφερει ποια ειναι η συμπεριφορα σου απεναντι στον αντρα σου, αν τον αγαπας η οχι, δεν με νοιαζει ουτε τι λαθη κ αμαρτιες εχεις κανει στη ζωη σου. Ουτε αν ηταν λαθος η επιλογη σου, ουτε αν "ειχες δει σημαδια" κ απο ανωριμοτητα συνεχισες

    Σου ειπα.. Απλα ειμαι καθετη απεναντι στη βια. Μην κατηγορεις τον εαυτο σου για τιποτα.. Ολοι ανθρωποι κανουμε λαθος επιλογες παρασυρμενοι απο διαφορα αισθηματα η καταστασεις.. αυτο ομως δεν δινει σε κανεναν το δικαιωμα να σηκωσει το χερι του κ να μας χτυπησει. Γιατι ολοι εχουμε μια πολυ απλη επιλογη.. να ανοιξουμε την πορτα κ να σηκωθουμε να φυγουμε αν κατι δεν μας αρεσει, οχι να ξεσπαμε στον αλλο.

    Ξερεις ποτε θα σε κατηγορησω?? Ποτε θα σου πω εισαι αξια της μοιρας σου κ κατσε κ χτυπα το κεφαλι σου??

    Αν ερθεις ξανα σε ενα χρονο κ μας πεις "με ξαναχτυπαει" .

    Ξερω οτι το διαζυγιο δεν ειναι ευκολη υποθεση. Ειδικα αν υπαρχουν παιδια..

    Ομως κ το ξυλο (εστω κ το χαστουκι ή μια σπρωξια) δεν ειναι κατι που πρεπει να ανεχτεις εστω μια φορα..


    O5Lop2.png

    kIP3p2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κατια...δεν θα πω πολλα...2 πραγματα μονο. πρωτον να νιωθεις ανετα εδω να μιλας κ να λες τα πραγματα οπως τα αισθανεσαι. απο αυτα που σου λεμε κρατα αυτα που πιστευεις σου κανουν καλο κ τα αλλα απλα βαλτα σε μια ακρη στο μυαλο σου σε περιπτωση που χρειαστεις να ανατρεξεις σε αυτα ;)

     

    δευτερον, ψαξε τη δυναμη μεσα σου να παρεις αποφασεις, οποιες κ αν ειναι αυτες. εχεις δυναμη, ναι εισαι μελο κ ρομαντικη...σιγα ...κ ποια γυναικα δεν ειναι...εγω ειμαι παρα πολυ παντως :D

    αλλα εμεις οι ρομαντικες ειναι που εχουμε τη πιο πολυ δυναμη μεσα μας γιατι εμεις ειμαστε που αναλυουμε τα πραγματα κ τα σκεφτομαστε κ ετσι κ αλλιως...νομιζω πως αυτο κανεις.,..εισαι αναμεσα σε 2 λυσεις κ δεν μπορεις να αποφασισεις.

     

    βρες τη δυναμη κ κανε το βημα, προς οποια κατευθυνση νομιζεις εσυ ειναι καλυτερα κ εμεις εδω μαζι σου

     

    πολλα φιλια, να εισαι καλα κ να κανεις το παιδακι σου χαορυμενο κ γελαστο

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Κατια...δεν θα πω πολλα...2 πραγματα μονο. πρωτον να νιωθεις ανετα εδω να μιλας κ να λες τα πραγματα οπως τα αισθανεσαι. απο αυτα που σου λεμε κρατα αυτα που πιστευεις σου κανουν καλο κ τα αλλα απλα βαλτα σε μια ακρη στο μυαλο σου σε περιπτωση που χρειαστεις να ανατρεξεις σε αυτα ;)

     

    δευτερον, ψαξε τη δυναμη μεσα σου να παρεις αποφασεις, οποιες κ αν ειναι αυτες. εχεις δυναμη, ναι εισαι μελο κ ρομαντικη...σιγα ...κ ποια γυναικα δεν ειναι...εγω ειμαι παρα πολυ παντως :D

    αλλα εμεις οι ρομαντικες ειναι που εχουμε τη πιο πολυ δυναμη μεσα μας γιατι εμεις ειμαστε που αναλυουμε τα πραγματα κ τα σκεφτομαστε κ ετσι κ αλλιως...νομιζω πως αυτο κανεις.,..εισαι αναμεσα σε 2 λυσεις κ δεν μπορεις να αποφασισεις.

     

    βρες τη δυναμη κ κανε το βημα, προς οποια κατευθυνση νομιζεις εσυ ειναι καλυτερα κ εμεις εδω μαζι σου

     

    πολλα φιλια, να εισαι καλα κ να κανεις το παιδακι σου χαορυμενο κ γελαστο

    με καλυψες απολυτα

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    θα πώ και εγώ την σοφία μου, δεν θα σε συμβουλέψω κάτια τί νά κάνεις αλλά θα ήθελα να σκεφτείς πέντε πράγματα.

    Τον ένα εχει να κάνει με το παιδι σου και τα υπόλοιπα με σένα.

    Το παιδί είτε με σενα μόνο είτε με τους δυό σας θα μεγαλώσει μια χαρά αρκει να υπάρχει υγεία. Ομως αν ζεί αυτό καθημερινά με τους δυό σαν να μαλλιοτραβιέστε σαν τις γάτες, στο τέλος θα πειστεί οτι έτσι είναι η ζωή και θα κάνει τα ίδια και εκείνο στις προσωπικές του σχέσεις. αν γίνει αυτό και έρθει μια μελλοντική του γκόμενα ή γυναίκα του μωλοπιασμένη και ξεμαλλιασμένη τί θα της πείς?

    αν ζει το παιδί μαζί σας αλλά του κρύβετε το όλο σκηνικό κρατώντας τις ακατάλληλες σκηνές για τα ιδιαίτερα διαμερίσματα τότε όταν μεγαλώσει και καταλάβει πώς ήταν πραγματικά τα πράγματα εσένα θα κατηγορεί και όχι τον πατέρα του, πίστεψέ με γιατί το έχω δεί να γίνεται και μάλιστα ο ίδιος μου ο άντρας το είπε στη μάνα του και πεθερά μου που και η ίδια τα έτρωγε τα χαστουκάκια της.

    Το δεύτερο πράγμα που θα πρέπει να σκεφτείς είναι η κοινωνική σου ζωή. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις η γυναίκα που βιώνει αυτά τα πράγματα αποτραβιέται απο τα κοινωνικά λόγω φόβου ή μ$$%^κίας εγκεφάλου γιατί ψυχολόγος δεν είμαι, και μπορεί και την δουλειά σου να σταματήσεις και τις συναναστροφές. θα είσαι μόνη σου με αυτόν μόνο!!!! Θα τον ρωτάς τί τρώμε σήμερα και θα σου απαντα φάπες φλαμπέ!!!

    Το τρίτο που θα πρέπει να σκεφτείς είναι η συντροφικότητα που χρειάζεται ένας άνρθωπος οταν φτάσει με μια ηλικια.

    αν μείνεις μαζί του και συνεχίσει η κατάσταση όταν θα γεράσετε ή ακόμα πιό πρίν δεν θα έχετε τί να πείτε και τι να μιλήσετε. ακόμα και ο ήχος της φωνής σου θα του ανάβει τα λαμπάκια θα είσαι μονη τις στιγμές που θα θές τον σύντροφο γιατί τα γερατιά είναι δύσκολα χωρίς ένα καλό σύντροφό λέει η γιαγιά μου.

    Το τέταρτο που πρέπει να σκεφτείς είναι τον ίδιο. Το να κάθεσαι μαζί του και να του συγχωρείς τα καμώματά του δεν τον βοηθά αλλά του δειχνεις οτι τελικά η συμπεριφορά του αυτή είναι αρεστή και δεν είναι τίποτα το σπουδαίο βρε αδελφέ!!!

    ασε που μπορεί μετά απο χρόνια βρισίδι και ξυλίκι να σε παρατήσει για μια άλλη και να βρεί τον μαστορά του απο αυτή και να κάτσεις εσύ μ%^^^κας σκεφτόμενη καλά είμαι και πολύ άχρηστη τελικά!!! το έχω ζησει και αυτό απο την αδελφή του μπαμπά μου που έτρωγε το ξύλο και την κακομετα΄χείρηση, μέχρι και το πόδι της έδενε στο κρεβάτι τα βράδια για να μην φύγει με χειροπέδες και κοιμόταν με το όπλο κάτω απο το μαξυλάρι!!! και ο θείος είναι παπάς περιοπής μάλιστα!!! και τελικά την παράτησε και έχει γκόμενα και περνάνε υπέροχα και εχει μείνει η θεία μπάκουρας με μια πλυσάρα εγκεφάλου να μην τον χωρίσει και χάσει ο θείος το αξίωμα!!! πως σου φαίνεται αυτό? δηλαδή πάλι μόνη θα μείνεις σε βάθος χρόνου.

    Το πέμπτο που πρέπει να σκεφτείς είναι οι γονείς σου. Δεν ξέρω τί σχέση έχετε αλλά σκέψου την μάνα σου τι θα σκέφταιται κρυφα απο τον πάτέρα σου μάλλον για το παιδί της που μπορεί οταν γυρίσει σπίτι του με τον άντρα του να την σαπίσει στο ξύλο, εσύ δεν θα ένιωθες έτσι για το παιδί σου? Τώρα και φοβάσαι αν θα τον χτυπήσει ο άντρας σου και τσαντίζεσαι, φαντάσου την αγωνία της μάνας σου. δεν λέω μπορεί να σου λέει να του δώσεις αλλη μια ευκαιρία να μην χαλάσετε το γάμο σας. Μάλλον όμως το να κάθεσαι όποτε εχεις τις μαυρες σου να γράφεις τα καθέκαστα σημαίνει οτι ο γάμος έχει ήδη σχολάσει μια και εσύ τα εχεις κλάσει με το μπαρδόν. δηλαδή πάλι μόνη σου είσαι μπροστά σε ένα πισι και παθαίνεις λουμπάγκο στα δάκτυλα απο το πληκτρολόγημα!!!

    αν δεις τα αποτελέσματα των πέντε σημείων που έγραψα καταλήγουν στο ίδιο ΜΟΝΗ ΣΟΥ..... και φοβάσαι να το πράξεις απο τώρα?

    οσο για το συναίσθημα είναι μεγάλη πίκρα το ξέρω... μια φίλη μου όταν ήμουν στο λύκειο και είχα καψουρευτεί ένα παιδί που μου έκανε το σκληρό πεπόνι μου έλεγε ξεκόλα έχεις μουλαρώσει πια!!!!! Μετά πήγα πενταήμερη και δεν θυμόμουν γιατί είχα κολήσει μαζί του!!!

    πάρε το παιδάκι σου αν μπορείς και άδεια άν έχεις και κάνε ένα ταξιδάκι στην ιταλία στην ρώμη και θα δεις θα τα ξεχάσεις όλα θα νομίζεις οτι είσαι η ομορφότερη γυναίκα στον κόσμο!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι όλα τα ζευγάρια έχουν και καλές και κακές μέρες...το ξύλο είναι ένα σοβαρό θέμα και αν νομίζεις ότι η καθημερινότητα ειναι αφόρητη για ΄σενα και το παιδί τότε να χωρίσεις..αν νομίζεις όμως ότι υοάρχουν έστω και λίγα περιθώρια βελτίωσης τότε να το παλέψεις..όταν παντρευόμαστε και κυρίως ενώπιον Θεού έχουμε ευθύνη να παλαίψουμε για τον γάμο μας..και προσωπικά αυτά περί τρελλού έρωτα, και πέφτω ανάσκελα κλπ κλπ τα ακούω βερεσέ..η ζωή απαιτεί πολύ ΄βαθύτερη σκέψη προκειμένου να προχωρήσουμε σε γάμο από το ότι νιώθουμε τρελλές και παλαβές για κάποιον..έλεος πια αυτή η τηλεόραση μας έχει κάνει να νιώθουμε ότι ζούμε σε ροζ συννεφάκια..η ζωή είναι δύσκολη! τέλος!! για μένα πρέπει να παλαίψεις για τον γάμο σου, και μόνο εσύ ξέρεις αν έχεις ελπίδες..προσπαθήσε ΄να πάτε στον ειδικό μαζί, σε έναν πνευματικό καπου..τώρα λυπάμαι αφάνταστα που υπάρχουν παιδιά που βίωσαν τόσο άσχημες καταστάσεις αλλά κάθε περίπτωση είναι διαφορετική..επομένως δεν μπορούμε να γενικεύουμε και να λέμε ότι αφού εγώ βίωνα αυτά στο σπίτι μου και εξελίχτηκε η ψυχολογία μου έτσι και έγινα έτσι κλπ κλπ και το άλο παιδί θα βιώσει τα ίδια..σαφως και τα παιδιά πρέπει να βιώνουν ήρεμες καταστάσεις στο σπίτι..ούτε να βλε΄πουν χτυπήματα ούτε φωνές ούτε ουτε..μέχρι ενα σημείο βέβαια..εγώ είμαι της άποψης ότι το παιδί πρέπει να έχει και μαι άποψη ότι η ζωή έχει δυσκολίες...γιατί μετά μεγαλώνοντας δεν θα μπορεί να διαχειριστεί καμιά δύσκολη κατάσταση..σε καμιά περιπτωση το ξύλο, απαράδεκτο, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ ότι υπάρχουν ζευγάρια που δεν μαλώνουν ή δεν διαπληκτίζονται..

    κάπου μεσα σε αυτό το φόρουμ σε κάποιο άλλο θέμα διάβαζα απόψεις ότι εμείς μαλώσαμε συνολικά στα τόσα χρόνια γάμου 1 ή 2 φορές και άλλα τέτοια και μεσα μου γελούσα: καλά κοροιδευόμαστε??εκτός άν κάποια από τις δυο πλευρες το παίζει τρελλίτσα και κάνει ότι δεν καταλαβαίνει τίποτα..αλλιώςγια μένα αυτά είναι εντελώς ψέμματα για να δημιουργούνται εντυπώσεις..

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites