Recommended Posts

    Σας ευχαριστώ πολύ για την συμπαράσταση σας!!! Ειλικρινά είναι πολύ απελευθερωτικό να μπορείς να μοιραστείς τον πόνο και την αγωνία που νιώθει ο καθένας μας. Υπάρχουν μέρες που προσπαθώ να τα βλέπω τα πράγματα θετικά όσο γίνεται αλλά υπάρχουν και μέρες που με παίρνει από κάτω... Είναι αλήθεια πως θέλω χρόνο... Εύχομαι σε όλες σας υγεία και ευτυχία!!! 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    On 31/12/2020 at 12:00 ΠΜ, Katioula35 είπε:

    Καλησπέρα σας και από εμένα. Δυστυχώς πριν μια εβδομάδα έκανα απόξεση λόγω μεσογειακής αναιμίας. Είναι η τέταρτη εγκυμοσύνη μου και δυστυχώς η δεύτερη απόξεση. Η πρώτη εγκυμοσύνη ήταν αυτόματη αποβολή. Η δεύτερη εγκυμοσύνη ήταν πρόκληση τοκετού λόγω Μ.Α. Η τρίτη εγκυμοσύνη και τυχερή επιτέλους γεννήθηκε πρόωρα το αγοράκι μου. Μετά από 4 χρόνια αποφασίσαμε να κάνουμε ένα δεύτερο παιδάκι και να αφήσουμε πίσω όλα τα άγχη και τους φόβους μας. Δυστυχώς όμως πάλι απόξεση για Μ.Α. Τώρα προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου. . Αλλά έχω μεγάλο φόβο για το μέλλον. Θέλουμε πολύ ένα δεύτερο παιδάκι. Αλλά δεν μπορώ να το ξαναζήσω όλο αυτό. Σκέφτομαι για εξωσωματική γονιμοποίηση με προεμφυτευτικο έλεγχο αλλά δεν έχω την υποστήριξη του άντρα μου αλλά ούτε και της υπόλοιπης οικογένεια μου. Νιώθω πολύ μόνη και χαμένη αυτή την στιγμή. Συγγνώμη για το μεγάλο μήνυμα. 

     

    Καλή χρονιά καλή μου. Έχω βρεθεί στη θέση σου. Νομίζω πως μπορούσες να πάρεις την πρωτοβουλία να κλείσεις ένα ραντεβού με έναν γιατρό εξωσωματικής που έχει εμπειρία με περιπτώσεις προεμφυτευτικής διάγνωσης για Μ.Α. και απλά να πείσεις τον σύζυγο σου να έρθει στο ραντεβού. Από εκεί και πέρα θα αφήσεις τον γιατρό να κάνει τη δουλειά του και να εξηγήσει και στους δύο τι περιλαμβάνει η διαδικασία ώστε και να λύσετε τις όποιες απορίες σας και να "ξεφοβηθεί" ο άντρας σου την εξωσωματική. Όχι ότι η εξωσωματική είναι εγγύηση ότι θα πετύχει αλλά σίγουρα σε βγάζει από αυτή την φοβερή αγωνία του να ξανακάνεις διακοπή. Καλή επιτυχία!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Indyla μου σ'ευχαριστώ πολύ για την συμβουλή σου. Λανθασμένα είχαμε την ελπίδα πως επειδή είμασταν την προηγούμενη φορά τυχεροί ότι έτσι θα ήταν και τώρα. Αυτά τα ποσοστά μας παρέσυραν ξανά. 75% να είναι υγείες κι 25%να είμαι πάσχων. Αλλά δεν μπορώ να το ρισκάρω ξανά και ξανά. Θέλω πολύ είναι δεύτερο παιδάκι.. Indyla μου  αν θα μπορούσες να με κατευθύνεις κάπως... Από πού να ξεκινήσω για την διαδικασία της εξωσωματικής. Ποιον από όλους τους γιατρούς να επιλέξω και με ποιο κριτήριο? Είναι επίπονη διαδικασία??? Μπέρδεμα τρελό μέσα στο μυαλό μου.Συγγνωμη αν σας ζαλίζω. 

     

     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 3/1/2021 at 8:00 ΜΜ, Katioula35 είπε:

    Σας ευχαριστώ πολύ για την συμπαράσταση σας!!! Ειλικρινά είναι πολύ απελευθερωτικό να μπορείς να μοιραστείς τον πόνο και την αγωνία που νιώθει ο καθένας μας. Υπάρχουν μέρες που προσπαθώ να τα βλέπω τα πράγματα θετικά όσο γίνεται αλλά υπάρχουν και μέρες που με παίρνει από κάτω... Είναι αλήθεια πως θέλω χρόνο... Εύχομαι σε όλες σας υγεία και ευτυχία!!! 

    Κορίτσι μου καλησπέρα...Καλή χρονιά με υγεία κ ότι επιθυμείς...πολυ λυπάμαι για ότι ξανά πέρασες... Δυστυχώς υπάρχουν πολλές πιθανότητες να ξανά συμβεί... κάποιοι γνωστοί μας... στάθηκαν στο πρώτο τυχεροί με την πρώτη φορά... Όμως για 2ο μωράκι που ήθελαν μπήκε η κοπέλα στην διαδικασία διακοπής 4 φορές... Τώρα όπου να ναι όμως γεννάει το 2ο μωράκι της κ είναι ολα καλα.. εγώ το έχω ζήσει μια φορά κ η αλήθεια είναι πολύ ψυχοφθόρο.... Εγώ πιστεύω αν ήμουν στην θέση σου θα πήγαινα για εξωσωματική... Καταρχήν ο άντρας σου γιατί το σκέφτεται;;; όλη την διαδικασία η γυναίκα την περνάει

    .. κ το πιο σημαντικό είναι ότι δεν θα ξανά ζήσεις άλλη μια διακοπή...

    • Μου αρέσει 2

    urVFp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ροζακι μου σ'ευχαριστώ πολύ για την συμβουλή σου. Η αλήθεια είναι πως ο άντρας μου φοβάται την εξωσωματική γονιμοποίηση ακριβώς για αυτό. Για εμένα. Επειδή έχουμε λίγο άσχημο ιατρικό ιστορικό και φοβάται πως οι ορμόνες μήπως επηρεάσουν κάτι άλλο. Δυστυχώς είμαστε από τις άτυχες που για να κάνουμε παιδί πρέπει να περνάμε από 40 κύματα. Απελπισία με έχει πιάσει και μια απαισιοδοξία ότι δεν θα κάνω δεύτερο παιδάκι που τόσο πολύ θέλω. Σας ευχαριστώ πολύ είσαστε εδώ και σας γράφω αυτά που σκέφτομαι και νιώθω. Είναι λυτρωτικό! 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    On 7/1/2021 at 11:24 ΠΜ, Katioula35 είπε:

    Ροζακι μου σ'ευχαριστώ πολύ για την συμβουλή σου. Η αλήθεια είναι πως ο άντρας μου φοβάται την εξωσωματική γονιμοποίηση ακριβώς για αυτό. Για εμένα. Επειδή έχουμε λίγο άσχημο ιατρικό ιστορικό και φοβάται πως οι ορμόνες μήπως επηρεάσουν κάτι άλλο. Δυστυχώς είμαστε από τις άτυχες που για να κάνουμε παιδί πρέπει να περνάμε από 40 κύματα. Απελπισία με έχει πιάσει και μια απαισιοδοξία ότι δεν θα κάνω δεύτερο παιδάκι που τόσο πολύ θέλω. Σας ευχαριστώ πολύ είσαστε εδώ και σας γράφω αυτά που σκέφτομαι και νιώθω. Είναι λυτρωτικό! 

    Τι να πω κορίτσι μου... αν είναι όντως επικίνδυνες οι ορμόνες... Εγώ θα ξανα προσπαθούσα κανονικα... Για εμένα πάντα μιλάω... ξέρω ότι είναι δύσκολο πάρα πολύ... θέλει πολύ δύναμη... Αλλά για να αποκτήσω άλλο ένα μωράκι θα το προσπαθούσα...πφφφ...


    urVFp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αλήθεια σε ευχαριστώ πολύ Ροζακι που μπορώ και μιλάω και λέω σε κάποιον αυτά που νιώθω. Τα βάζω με τον Θεό ώρες ώρες και λέω δεν γίνεται... Γιατί μετά από τόσες προσευχές και παρακαλλητα με βάζει ξανά σ'αυτη την δοκιμασία???? Νιώθω πολλες τύψεις και για το παιδάκι που έχω γιατί αυτές τις μέρες είμαι σαν χαμένη.. δεν έχω ξεσπάσει ,τα κρατάω μέσα μου και μου βγαίνουν νεύρα,θυμός και την πληρώνουν όσοι βρίσκονται μπροστά μου. Είμαι ειλικρινά σε απόγνωση..Με τον γιατρό μου που μίλησα με αποτρέπει από την ιδέα της εξωσωματικής γονιμοποίησης λόγω του πρόωρου τοκετού που είχα μιας και δεν βρήκαμε ποτέ τι ήταν αυτό που το προκάλεσε. Αλλά και πάλι στην τύχη να το αφήσω??? Συγγνώμη για την ζαλάδα που σας προκαλώ. 

    • Λυπημένη/-ος 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 5/1/2021 at 12:53 ΜΜ, Katioula35 είπε:

    Indyla μου σ'ευχαριστώ πολύ για την συμβουλή σου. Λανθασμένα είχαμε την ελπίδα πως επειδή είμασταν την προηγούμενη φορά τυχεροί ότι έτσι θα ήταν και τώρα. Αυτά τα ποσοστά μας παρέσυραν ξανά. 75% να είναι υγείες κι 25%να είμαι πάσχων. Αλλά δεν μπορώ να το ρισκάρω ξανά και ξανά. Θέλω πολύ είναι δεύτερο παιδάκι.. Indyla μου  αν θα μπορούσες να με κατευθύνεις κάπως... Από πού να ξεκινήσω για την διαδικασία της εξωσωματικής. Ποιον από όλους τους γιατρούς να επιλέξω και με ποιο κριτήριο? Είναι επίπονη διαδικασία??? Μπέρδεμα τρελό μέσα στο μυαλό μου.Συγγνωμη αν σας ζαλίζω. 

     

     

     

    Δεν μας ζαλίζεις καθόλου. Νομίζω ότι όσες γράφουμε εδώ μπορούμε απολύτως να σε συναισθανθούμε. Θα σου στείλω καλύτερα προσωπικό μήνυμα αλλά γι' αυτό που διάβασα παρακάτω σχετικά με τους φόβους σας για τις ορμόνες και την εξωσωματική, υπάρχουν πια αρκετά ερευνητικά δεδομένα που είναι πολύ καθησυχαστικά σχετικά με το εάν η εξωσωματική έχει αρνητικές συνέπειες στην υγεία. Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ ότι η ενημέρωση και η γνώση είναι τα καλύτερα "όπλα" σε κάθε δύσκολη κατάσταση που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Η επίσκεψη σε έναν γιατρό που έχει εμπειρία από τέτοιες περιπτώσεις νομίζω ότι είναι μία πολύ καλή αρχή. Προσωπικά αν με ρωτάς θεωρώ ότι αν η επιστήμη μας δίνει εργαλεία για να αποφύγουμε επώδυνες εμπειρίες τότε καλό είναι να τα χρησιμοποιούμε.

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    1 ώρα πρίν, Indyla είπε:

    Δεν μας ζαλίζεις καθόλου. Νομίζω ότι όσες γράφουμε εδώ μπορούμε απολύτως να σε συναισθανθούμε. Θα σου στείλω καλύτερα προσωπικό μήνυμα αλλά γι' αυτό που διάβασα παρακάτω σχετικά με τους φόβους σας για τις ορμόνες και την εξωσωματική, υπάρχουν πια αρκετά ερευνητικά δεδομένα που είναι πολύ καθησυχαστικά σχετικά με το εάν η εξωσωματική έχει αρνητικές συνέπειες στην υγεία. Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ ότι η ενημέρωση και η γνώση είναι τα καλύτερα "όπλα" σε κάθε δύσκολη κατάσταση που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Η επίσκεψη σε έναν γιατρό που έχει εμπειρία από τέτοιες περιπτώσεις νομίζω ότι είναι μία πολύ καλή αρχή. Προσωπικά αν με ρωτάς θεωρώ ότι αν η επιστήμη μας δίνει εργαλεία για να αποφύγουμε επώδυνες εμπειρίες τότε καλό είναι να τα χρησιμοποιούμε.

    Έχεις δίκιο για τα όσα μας προσφέρει η επιστήμη. Και ήδη με τον προγεννητικό έλεγχο κάνει πολύ καλά την δουλειά της. Το θέμα είναι η απόφαση που πρέπει να πάρουμε. Είμαι πολύ χάλια ψυχολογικά... Μια πέφτω και μια σηκώνομαι... Δεν μπορώ ακόμα να σκεφτώ καθαρά.. ίσως αργότερα να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Ούτως η άλλως πρέπει να επανέλθει ο οργανισμός μου  και έχουμε το χρόνο να δούμε τις επιλογές μας. Χαίρομαι πάντως που μπορώ να έχω ανθρώπους δίπλα μου να με καταλαβαίνουν. Κάποιες να το έχουνε ζήσει όλο αυτό. Μόνο εσείς με νιώθετε πραγματικά. Ευχαριστώ!!!!!

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπέρα σας!θα ήθελα να σας πω τη μεγαλη ιστορία μου γιατι παιρνω δυναμη απ ολα αυτα που διαβαζω απο σας...το 2018 , ούσα 33 ετών έμεινα έγκυος με την πρώτη προσπάθεια αλλά δυστυχώς τη μέρα που είχαμε ραντεβού να δούμε την καρδούλα του μωρού στην 7η εβδομάδα διαπιστώσαμε παλίνδρομη κύηση.έκανα απόξεση και έκανα προληπτικά εξετάσεις θρομβοφιλίας που έδειξαν οτι δεν εχω κανενα θεμα.μετά την πρώτη περίοδο έμεινα και πάλι έγκυος με την πρώτη προσπάθεια.αυτή τη φορά διαπιστώσαμε πως είχαμε δίδυμη κύηση και για καλή μας τύχη είχαμε δυο πλακουντες και δυο σάκους με καρδιακό παλμό.πρίν απο την αυχενική διαφάνεια είχα μια μικρή αιμορραγία που σταμάτησε σε λίγες ώρες.κάναμε υπέρηχο και όλα ήταν μια χαρά και για τα δυο μας μωρά.έφτασε η αυχενική διαφάνεια και ήταν εξαιρετική και για τα δυο μωρά.γύρω στην 19η βδομάδα είχα μεγαλύτερη αιμορραγία ώπου και πάλι κάναμε έλεγχο στα μωρά και ήταν μια χαρά.στην 21ή εβδομάδα στην β επιπέδου διαπιστώσαμε πως το ένα μωράκι δεν είχε παλμό.ξεκίνησα αντιπηκτικες και πήρα αντιβίωση προληπτικά.έφτασα στην 37η εβδομάδα ώπου δυστυχώς έπαθα χολόσταση κύησης και έπρεπε να γεννήσω άμεσα.γέννησα ένα υγιέστατο αγοράκι με ολική νάρκωση λόγω του οτι είχα κάνει λίγες ώρες πριν ενεση ηπαρινης.φτάνουμε στο σημερα ώπου πλεον ο γιος μου ειναι 2 ετων.αποφασιζουμε να κανουμε δευτερο παιδακι και μενω εγκυος με την πρωτη προσπαθεια.οι χοριακες μου ηταν πολυ καλες και εκανα δυο ραντεβου ωπου στο πρωτο ειδαμε ενδομητρια κυηση και στο δευτερο γυρω στην 7η εβδομαδα καρδιακο παλμο.δυστυχως διαπιστωσαμε και παλι παλινδρομη κυηση ωπου ο γιατρος μου επιμενει πως ειναι χρωμοσωμικη ανωμαλια...εμπιστευομαι κ αγαπαω πολυ τον γιατρο μου ο οποιος ειναι πολυ υποστηρικτικος αλλα φοβαμαι πολυ να προχωρησω και να ξαναπροσπαθησω.σας ευχαριστω παρα πολυ και συγγνωμη για το μακροσκελες μηνυμα!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    On 13/1/2021 at 7:10 ΜΜ, Σως είπε:

    Καλησπέρα σας!θα ήθελα να σας πω τη μεγαλη ιστορία μου γιατι παιρνω δυναμη απ ολα αυτα που διαβαζω απο σας...το 2018 , ούσα 33 ετών έμεινα έγκυος με την πρώτη προσπάθεια αλλά δυστυχώς τη μέρα που είχαμε ραντεβού να δούμε την καρδούλα του μωρού στην 7η εβδομάδα διαπιστώσαμε παλίνδρομη κύηση.έκανα απόξεση και έκανα προληπτικά εξετάσεις θρομβοφιλίας που έδειξαν οτι δεν εχω κανενα θεμα.μετά την πρώτη περίοδο έμεινα και πάλι έγκυος με την πρώτη προσπάθεια.αυτή τη φορά διαπιστώσαμε πως είχαμε δίδυμη κύηση και για καλή μας τύχη είχαμε δυο πλακουντες και δυο σάκους με καρδιακό παλμό.πρίν απο την αυχενική διαφάνεια είχα μια μικρή αιμορραγία που σταμάτησε σε λίγες ώρες.κάναμε υπέρηχο και όλα ήταν μια χαρά και για τα δυο μας μωρά.έφτασε η αυχενική διαφάνεια και ήταν εξαιρετική και για τα δυο μωρά.γύρω στην 19η βδομάδα είχα μεγαλύτερη αιμορραγία ώπου και πάλι κάναμε έλεγχο στα μωρά και ήταν μια χαρά.στην 21ή εβδομάδα στην β επιπέδου διαπιστώσαμε πως το ένα μωράκι δεν είχε παλμό.ξεκίνησα αντιπηκτικες και πήρα αντιβίωση προληπτικά.έφτασα στην 37η εβδομάδα ώπου δυστυχώς έπαθα χολόσταση κύησης και έπρεπε να γεννήσω άμεσα.γέννησα ένα υγιέστατο αγοράκι με ολική νάρκωση λόγω του οτι είχα κάνει λίγες ώρες πριν ενεση ηπαρινης.φτάνουμε στο σημερα ώπου πλεον ο γιος μου ειναι 2 ετων.αποφασιζουμε να κανουμε δευτερο παιδακι και μενω εγκυος με την πρωτη προσπαθεια.οι χοριακες μου ηταν πολυ καλες και εκανα δυο ραντεβου ωπου στο πρωτο ειδαμε ενδομητρια κυηση και στο δευτερο γυρω στην 7η εβδομαδα καρδιακο παλμο.δυστυχως διαπιστωσαμε και παλι παλινδρομη κυηση ωπου ο γιατρος μου επιμενει πως ειναι χρωμοσωμικη ανωμαλια...εμπιστευομαι κ αγαπαω πολυ τον γιατρο μου ο οποιος ειναι πολυ υποστηρικτικος αλλα φοβαμαι πολυ να προχωρησω και να ξαναπροσπαθησω.σας ευχαριστω παρα πολυ και συγγνωμη για το μακροσκελες μηνυμα!

    Λυπάμαι πολύ για αυτά που πέρασες! Συνήθως ψάχνουν πιο ενδελεχώς το θέμα μετά από τρεις αποβολές. Το καταλαβαίνω γιατί το λένε, όντως οι χρωμοσομικες ανωμαλίες είναι  ένας βασικός παράγοντας που μια κύηση δεν εξελίσσεται καλά, αλλά καταλαβαίνω κ σένα που δεν έχεις άλλες αντοχές ψυχολογικά. Εγώ θα επέμενα με τη σειρά μου να μου γράψει εξετάσεις απλώς για να αισθανθώ πιο ήσυχη ότι τα έχω ψάξει όλα 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ευχαριστω πολυ κοριτσια.ειμαι στην δευτερη βδομαδα μετα την αποξεση και ψυχολογικα ειμαι πολυ καλα κυριως λογω του γιου μου!επισης ειμαι αρκετα ηρεμη γιατι μενω εγκυος πολυ ευκολα.για την ωρα λεω να εμπιστευτω το γιατρο μου και να προχωρησω συμφωνα με τις οδηγιες του.αν το ξαναπαθω θεωρω δεδομενο οτι θα παω σε καποιο νοσοκομειο που διαχειριζεται τις καθ εξιν αποβολες.

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Γειά σας κορίτσια μου,

     

    Θέλω να σας πω την ιστορία μου για να τη βγάλω απο μέσα μου και ίσως με τις εμπειρίες σας να με βοηθήσετε να το ξεπεράσω.

    Είμαι 33 χρονών και προσπαθούμε για παιδάκι με τον άντρα μου εδω και 7 χρόνια. Εξωσωματική έκανα μία φορά, που κατέληξε σε εσωτερική αιμορραγία και επείγουσα καισαρική....Αποτυχημένες εμβρυομεταφορές κλπ. Αφού μας τελείωσαν τα κρυοσυντηρημένα έμβρυα και δεν είχαμε επιτυχία, αποφασίσαμε να κάνουμε μόνο σε φυσικό κύκλο καθώς με τα φάρμακα εγω κόντεψα να πεθάνω. Μετά απο αρκετές προσπάθειες είχαμε μια βλαστοκύστη την οποία και μεταφέρμαε και έπιασε. Όλα καλά μέχρι 13η εβδομαδα και αυχενική. Το NIPT πεντακάθαρο καμια ανωμαλία. Δυστυχώς η αυχενική έδειξε μεγάλες ανατομικές ανωμαλίες και έπρεπε να διακόψουμε την κύηση που θέλαμε τόσο τόσο πολύ....Μας είπαν τυχαίο γεγονός είτε σύνδρομο αμνιακών ταινιών με τρομακτικές ιστορίες....

    Θέλω τόσο πολύ να ξαναπροσπαθήσω αλλά είμαι εξουθενωμένη ψυχικά.

    Θα ήθελα πολύ να ακούσω θετικές ιστορίες που όλα πήγαν καλά εκ των υστέρων....

    Το έχω πολύ ανάγκη....

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    19 ώρες πρίν, mominthemaking είπε:

    Γειά σας κορίτσια μου,

     

    Θέλω να σας πω την ιστορία μου για να τη βγάλω απο μέσα μου και ίσως με τις εμπειρίες σας να με βοηθήσετε να το ξεπεράσω.

    Είμαι 33 χρονών και προσπαθούμε για παιδάκι με τον άντρα μου εδω και 7 χρόνια. Εξωσωματική έκανα μία φορά, που κατέληξε σε εσωτερική αιμορραγία και επείγουσα καισαρική....Αποτυχημένες εμβρυομεταφορές κλπ. Αφού μας τελείωσαν τα κρυοσυντηρημένα έμβρυα και δεν είχαμε επιτυχία, αποφασίσαμε να κάνουμε μόνο σε φυσικό κύκλο καθώς με τα φάρμακα εγω κόντεψα να πεθάνω. Μετά απο αρκετές προσπάθειες είχαμε μια βλαστοκύστη την οποία και μεταφέρμαε και έπιασε. Όλα καλά μέχρι 13η εβδομαδα και αυχενική. Το NIPT πεντακάθαρο καμια ανωμαλία. Δυστυχώς η αυχενική έδειξε μεγάλες ανατομικές ανωμαλίες και έπρεπε να διακόψουμε την κύηση που θέλαμε τόσο τόσο πολύ....Μας είπαν τυχαίο γεγονός είτε σύνδρομο αμνιακών ταινιών με τρομακτικές ιστορίες....

    Θέλω τόσο πολύ να ξαναπροσπαθήσω αλλά είμαι εξουθενωμένη ψυχικά.

    Θα ήθελα πολύ να ακούσω θετικές ιστορίες που όλα πήγαν καλά εκ των υστέρων....

    Το έχω πολύ ανάγκη....

     

    ΚΑλησπερα κοπέλα μου 

    καταλαβαινω απόλυτα αυτό που ζεις τωρα . Πέρασα κι εγώ παρά πολλά μέχρι να αποκτήσω τη κόρη μου όμως τα κατάφερα ! Είχα παλλινδρομη κυηση στη 10η βδομάδα, μια διακοπή κυησης λόγω συνδρόμου μετά τη β επιπέδου , μυλη κυηση και μετά αποτυχημένη εξωσωματική με προεμφυτευτικο . Το χειρότερο μακραν για μένα ήταν η διακοπή . Τελικά όπως διάβασες τα κατάφερα και απέκτησα ένα υγιέστατο κοριτσάκι ! Είναι πολύ δύσκολο να διαχειριστείς αυτές τις καταστασεις το καταλαβαίνω απόλυτα . Οι περισσότερες κοπέλες τα καταφέρνουν τελικά και έτσι θα τα καταφέρεις και εσυ . Τώρα ίσως σου είναι πολύ δύσκολο να σηκωθείς και να παλέψεις . Δεν χρειάζεται να το κανείς αμέσως , πάρε το χρόνο σου και θα έρθει η στιγμή που θα νιώσεις περισσότερη έτοιμη . Λυπάμαι πραγνατικα για την Απώλεια σου ! 

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    21 ώρες πρίν, Summer love είπε:

    ΚΑλησπερα κοπέλα μου 

    καταλαβαινω απόλυτα αυτό που ζεις τωρα . Πέρασα κι εγώ παρά πολλά μέχρι να αποκτήσω τη κόρη μου όμως τα κατάφερα ! Είχα παλλινδρομη κυηση στη 10η βδομάδα, μια διακοπή κυησης λόγω συνδρόμου μετά τη β επιπέδου , μυλη κυηση και μετά αποτυχημένη εξωσωματική με προεμφυτευτικο . Το χειρότερο μακραν για μένα ήταν η διακοπή . Τελικά όπως διάβασες τα κατάφερα και απέκτησα ένα υγιέστατο κοριτσάκι ! Είναι πολύ δύσκολο να διαχειριστείς αυτές τις καταστασεις το καταλαβαίνω απόλυτα . Οι περισσότερες κοπέλες τα καταφέρνουν τελικά και έτσι θα τα καταφέρεις και εσυ . Τώρα ίσως σου είναι πολύ δύσκολο να σηκωθείς και να παλέψεις . Δεν χρειάζεται να το κανείς αμέσως , πάρε το χρόνο σου και θα έρθει η στιγμή που θα νιώσεις περισσότερη έτοιμη . Λυπάμαι πραγνατικα για την Απώλεια σου ! 

    Σε ευχαριστώ πολύ πολύ. Θα συνεχίσω να προσπαθώ και ελπίζω ότι θα έρθει..Νομίζω την απώλεια δε θα την ξεχάσω ποτέ αλλά θα προχωρήσω 'παρέα' της κάπως ..Πώς ήσουν στην εγκυμοσύνη σου με την κορούλα σου; εννοώ πως διαχειρίστηκες το άγχος σου; Αυτό σκέφτομαι τώρα ότι ίσως την επόμενη φορά είμαι πολύ πολύ αγχωμένη ή τελείως αποστασιοποιημένη...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    1 ώρα πρίν, mominthemaking είπε:

    Σε ευχαριστώ πολύ πολύ. Θα συνεχίσω να προσπαθώ και ελπίζω ότι θα έρθει..Νομίζω την απώλεια δε θα την ξεχάσω ποτέ αλλά θα προχωρήσω 'παρέα' της κάπως ..Πώς ήσουν στην εγκυμοσύνη σου με την κορούλα σου; εννοώ πως διαχειρίστηκες το άγχος σου; Αυτό σκέφτομαι τώρα ότι ίσως την επόμενη φορά είμαι πολύ πολύ αγχωμένη ή τελείως αποστασιοποιημένη...

    Είναι όπως το λες θα συνεχίσεις παρέα με αυτή την απώλεια. Με το καιρό θα είσαι καλύτερα . Στην εγκυμοσύνη της κόρης μου είχα φυσικά πολύ άγχος όμως όταν γεννήθηκε και την πήρα αγκαλιά και μου είπαν ότι είναι ένα υγιέστατο μωράκι το άγχος έφυγε . Φυσικά κάποιες φορές ακόμη και σήμερα που έχω τη κόρη μου μπορεί να σκεφτώ εκείνες τις άσχημες μέρες όμως πια δεν είναι ακριβώς το ίδιο . Μπορεί να είσαι αγχωμένη και αποστασιοποιημένη πραγματι , εγώ ήμουν σίγουρα ... είναι κι αυτό κάπως αναμενόμενο μην νιώθεις άσχημα . 

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Summer love είπε:

    Είναι όπως το λες θα συνεχίσεις παρέα με αυτή την απώλεια. Με το καιρό θα είσαι καλύτερα . Στην εγκυμοσύνη της κόρης μου είχα φυσικά πολύ άγχος όμως όταν γεννήθηκε και την πήρα αγκαλιά και μου είπαν ότι είναι ένα υγιέστατο μωράκι το άγχος έφυγε . Φυσικά κάποιες φορές ακόμη και σήμερα που έχω τη κόρη μου μπορεί να σκεφτώ εκείνες τις άσχημες μέρες όμως πια δεν είναι ακριβώς το ίδιο . Μπορεί να είσαι αγχωμένη και αποστασιοποιημένη πραγματι , εγώ ήμουν σίγουρα ... είναι κι αυτό κάπως αναμενόμενο μην νιώθεις άσχημα . 

    Σε ευχαριστώ πολύ πολύ για την απάντηση. Μου έδωσες δύναμη και κάπως επιβεβαίωσες αυτά που κι εγώ νιώθω...Ελπίζω να σας γράψω σε κάποιους μήνες τα ευχάριστα νέα μου. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από Stella pav,
        Καλησπέρα σας.
        Είμαι καινούρια στο φόρουμ.ειμαι 22+ 3, εχθες έκανα υπέρηχο β επιπέδου κ το μωράκι μου ζυγίζει 315 γρ. Που κανονικά θα πρεπε να είναι 450γρ.μου είπε ο γιατρός ότι δε τρέφεται σωστά απο τον πλακούντα.επισης, θα κάνουμε εξετάσεις για τυχόν λοιμώξεις.παιρνω σαλοσπιρ από τη 13 εβδομάδα λόγω πλακουντιακης ανεπάρκειας. Έχει συμβεί κάτι ανάλογο σε κάποια άλλη κοπέλα?κοντεύω να τρελαθώ. Από εχθές.
      • Από Maonoki,
        Καλησπέρα στην ομάδα!
        Ευτυχώς που υπάρχει αυτό το forum και μπορούμε να μοιραζόμαστε τις ανησυχίες μας..
        θα ήθελα λοιπόν να ρωτήσω : έχω ένα αγοράκι σχεδόν 23 μηνών, έχει αρχίσει και λέει αρκετές λέξεις, πχ μαμούνι, ζουζούνι, θεία, και άλλες, επίσης κάνει όταν του λέω κάτι, όπως να ανάψει - σβήσει φώτα, μου δίνει τα κουτάλια από το πλυντήριο να τα βάλω στη θέση τους, δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τα άλλα παιδιά, (τα κυνηγάει για να τα αγκαλιάσει), δείχνει με αντίχειρα, έχουμε από πάντα πολύ καλή βλεμματικη επαφή, παίζει κρυφτό, (με μένα να κρύβομαι) γενικά έχει καλή αντίληψη από όσο τον παρατηρώ.
        Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να γίνεται αρκετά ζωηρός, τσιριζει από χαρά και έχει πολλά νεύρα, όταν δεν γίνεται το δικό του. (μπορεί ακόμα και να χαστουκισει).
        Αν νομισει όμως ότι κάπου χτύπησα έρχεται αμέσως να με φιλήσει. 
        Τα στοιχεία που με προβληματίζουν είναι ότι όταν δείχνει ενθουσιασμό, αρκετές φορές (όταν είναι να θηλάσει, ή όταν τρέχει) κάνει φτερουγισμα χεριών. 
        Ακόμη λίγες φορές ίσως να γελάσει χωρίς να έχει γίνει κάτι αστείο. 
        Επίσης όταν χορεύει ή ακούει μουσική μερικές φορές γυρίζει γύρω από τον εαυτό του.
        Παίζει με τα παιχνίδια του, με τα κυβακια του αρέσει να τα βάζει το ένα πάνω στο άλλο, δεν κάνει όμως ακόμα πιο σύνθετες κατασκευές. 
        Πρέπει να με προβληματισουν καθόλου τα στοιχεία αυτά;
        Γνωρίζω ότι για έγκυρη διάγνωση πρέπει να αποταθώ σε αναπτυξιολογο και θα το κάνω όταν γίνει δύο ετών.. 
        Θα ήθελα να μου πείτε αν έχετε ανάλογη εμπειρία με το hand flapping (κουνημα χεριών πάνω κάτω όταν είναι ενθουσιασμενο που κρατάει πολύ λίγο)
        Ναι σωστά καταλάβατε, έχω ανάγκη λίγο να με καθησυχασετε...
         
      • Από Annie&Thea,
        Ήθελα να ρωτήσω τις μητέρες που κανανε ενέσεις κορτιζόνης στην εγκυμοσύνη τους αν παρατήρησαν κάποια καθυστέρηση στην ανάπτυξη του μωρού νευρολογικά.. δηλαδή αν δεν στηρίζονται καλά στον 6ό μήνα αν αργήσουν να περπατήσουν αν είχαν προβλήματα σιτησης κατάποσης ομιλίας η οτιδήποτε άλλο μετέπειτα στην ζωή του παιδιού στο σχολείο στα μαθήματα κτλ.. έχω μια μπεμπουλα κοντεύει να χρονισει και έχουμε ενδείξεις για υποτονικοτητα.. οποιαδήποτε εμπειρία καλή η κακη ευπρόσδεκτη.. Ευχαριστώ πολύ 
      • Από tab,
        το κοριτσακι μου σημερα κλεινει τους 14 κ δεν περπατα ακομα μονη
        την βαζω στον καναπε κ κανει βηματακια κ ερχεται σε μενα
        μου κρατα το δακτυλακι κ περπατα σε ολο το σπιτι αλλα μονη οχι φοβαται φαινεται
        ειναι φυσιολογικο αυτο?εσας ποτε περπατησανε?
      • Από Athanase,
        Καλημέρα αγαπητοί!
         
        Χαίρομαι πολύ που σας βρήκα
         
        Ελπίζω να είστε όλοι καλά και να αντέχετε σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.
         
        Γράφω τα παρακάτω γιατί ήθελα πρωτίστως να βάλω σε μία σειρά τις σκέψεις μου, αλλά και να μοιραστώ προβληματισμούς και -ίσως;- να ακούσω σκέψεις από άλλους γονείς.
         
        Έχουμε ένα αγοράκι, τώρα θα γίνει 16 μηνών. Το λατρεύουμε όσο δεν γίνεται - σκεφτείτε ότι ενώ ποτέ δεν είχα κάποια ιδιαίτερη έλξη προς τα μωρά και έλεγα πως αν κάνω παιδί θα ήθελα κόρη, είμαι από την πρώτη στιγμή ερωτευμένος με το γιο μου... Εδώ δε κι ένα χρόνο η πιο πολύτιμη στιγμή της ημέρας, κάθε μέρα, είναι όταν μπαίνω στη μπανιέρα μαζί του για να το κάνω μπανάκι.
         
        Ο γιος μου, λοιπόν, είναι ένα απίστευτα γλυκό παιδάκι. Χαμογελαστό από τη στιγμή που θα ξυπνήσει μέχρι που θα τον βάλουμε για ύπνο, πονηρούλης (το πώς κάνει τον αδιάφορο πριν κάνει 'επίθεση' στη μαμά του είναι να σκας στα γέλια),τρυφερός (με τη μαμά του, και περισσότερο όταν είναι κουρασμένος - με εμένα περισσότερο έρχεται για να τον πετάξω στον αέρα), περίεργος για όλα, δείχνει συναισθήματα (χαρά αλλά και λύπη με κάποιες μουσικές) αλλά...
         
        16 μηνών λοιπόν και:
        -δεν μιλάει. Βγάζει κάποια ηχάκια, πού και πού θα κάνει ένα "μπαουμπά" και "μαμ" ή τέτοια, κάνει "πρρρρρ" και όταν τρέχει τριγύρω στο σπίτι βγάζει φωνούλες χαράς, αλλά μέχρι εκεί. Α, και αρκετές φορές όταν δυσαρεστείται από κάτι κάνει τεταμένα "μμμμμμ!".
        -δεν περπατάει. Άργησε να μπουσουλήσει γιατί -συνειδητοποιήσαμε- γλίστραγε στα πατώματα, αλλά μόλις βάλαμε μοκέτες μπουσούλησε με τη μία. Σηκώνεται και περπατάει πλαγίως πιασμένος από έπιπλα ή, εσχάτως, τον τοίχο, κάνει βηματάκια -όχι φοβερά πρόθυμα- όταν τον κρατάμε και από τα δύο χεράκια, καβαλάει έπιπλα και παιχνίδια, ανεβαίνει σε καναπέδες τραπέζια και άλλα αλλά μέχρι εκεί και πάλι.
        -δεν δείχνει. Αν δείξεις θα γυρίσει να κοιτάξει τις περισσότερες φορές.
        -δεν χαιρετάει (όχι ότι έχουμε δοκιμάσει να το κάνουμε εμείς προς αυτόν πολλές φορές πάντως)
        -δεν μοιράζεται. Παίζει πολύ χαρούμενος με πολλά παιχνίδια αλλά δεν μας έχει δώσει ποτέ κάτι.
        -με άλλα παιδάκια δεν έχει πολλές επαφές και γιατί δεν ξέρουμε ανθρώπους με μωρά στην ηλικία του και γιατί τώρα ελέω κορωναϊού λεχει σταματήσει και η παιδική χαρά. Την τελευταία φορά που πήγε η νταντά του μας είπε πως αγκαλιάστηκε με ένα άλλο μωράκι πάντως, και δείχνει τρελλό ενδιαφέρον για φωτογραφίες μωρών.
        -δύσκολα θα γυρίσει στο όνομά του, και κυρίως στα "χχχ, έλα εδώ" ή "χχχ, κοίτα!". Γυρίζει σε ξαφνικούς θορύβους (π.χ. όταν πέσει κάτι ή αν είμαστε στο μπαλκόνι και περάσει μοτοσυκλέτα θα σκύψει να την κοιτάξει).
        -Αν τον φωνάξω, άλλες φορές θα έρθει όσο πιο γρήγορα μπορεί προκειμένου να παίξουμε, αλλά αν τύχει και παίζει με κάποιο από τα παιχνίδια του συνήθως θα με αγνοήσει.
        -Μας χαμογελάει, μας κοιτάει στα μάτια, μας γελάει.

        Κάτι άλλο που έχω προσέξει, αλλά δυστυχώς δεν έχω μέτρο σύγκρισης, είναι ότι δεν κάθεται και πολύ στην αγκαλιά. Γενικώς είναι πολύ δραστήριος και ζουζούνι οπότε συνήθως αν πας να τον κρατήσεις θέλει να κατέβει για να παίξει. Αυτό όμως δεν συμβαίνει πάντα - υπάρχουν στάνταρ στιγμές που κάθεται και για αρκετή ώρα - τις προάλλες που πήγαμε βόλτα στο πάρκο π.χ. τον είχαμε αγκαλιά για μπόλικη ώρα, στην μπανιέρα που τον κάνω μπάνιο ή λίγο πριν που τον κρατάει η μαμά του για να κάνω εγώ το δικό μου μπάνιο, και κάποιες φορές έρχεται και χώνεται στην αγκαλιά (κυρίως της μαμάς) όταν καθόμαστε στο πάτωμα. Του αρέσει και να κοιμάται μαζί μας και συνήθως θα κολλήσει πάνω μου.
         
        Επίσης έχει καλή -νομίζω, και πάλι δεν έχω μέτρο σύγκρισης- βλεμματική επαφή - όταν παίζουμε, όταν τον κρατάμε, όταν του κάνουμε αστειάκια αλλά ακόμα και όταν παίζει μόνος του και γυρίσει να μας κοιτάξει. Μέχρι πριν λίγο καιρό στη μπανιέρα ξάπλωνε και γύριζε να με κοιτάξει - τώρα είναι πιο παιχνιδιάρης και δεν κάθεται ξαπλωμένος για πολύ (θέλει να πιάνει την κεφαλή του ντους για να πιει νερό!), αλλά και πάλι δεν φάινεται να έχει πρόβλημα να με κοιτάξει στα μάτια.
         
        Θα προσθέσω κι άλλα αν μου έρθουν, αλλά νομίζω πως έχουμε αρκετά σαφή σημάδια πως είναι στο φάσμα. Ίσως βέβαια απλά να είναι λίγο πίσω και μέσα στα όρια, αλλά τα red flags υπάρχουν. Δυστυχώς, ενώ είχαμε ραντεβού με αναπτυξιολόγο, έσκασε η καραντίνα κι έκλεισε το ιατρείο...
         
        Ακόμα βέβαια και να βγει ότι το παιδάκι μας είναι στο φάσμα, καταλαβαίνω ότι δεν είναι το τέλος του κόσμου - κάθε άλλο. Έχω ένα καλό φίλο ο οποίος είναι στο φάσμα και, εκτός του ότι δεν θα το καταλάβαινα αν δεν μου το είχε πει, ο άνθρωπος είναι ιδιοφυία (στην κυριολεξία), πολύ επιτυχημένος και με μία ευτυχισμένη οικογέναια, οπότε...
         
        Να πω πως το παιδάκι γενήθηκε με καισαρική λίγες μέρες πριν τους 9 μηνες, χαμηλό σχετικά βάρος. Γενικά έως τώρα παλεύουμε με το βάρος του (είναι απελπιστικά χαμηλά, και μάλιστα όταν κάποια στιγμή άρχισε να ανεβαίνει η γιατρός του μας έδωσε ελεεινές διατροφικές συμβουλές που τον ξανάριξαν... και ήταν και αναπτυξιολόγος!), ενώ ταυτόχρονα είναι και πολύ ψηλός.
         
        Σε αναμονή του ραντεβού όταν αυτό γίνει με τον ειδικό, ήθελα να ρωτήσω: τί θα μπορούσα να κάνω στην ηλικία του; Τί παιχνίδια και δραστηριότητες θα συνιστούσατε;
         
        Αυτά τα ολίγα και ευχαριστώ που με ακούσατε, ελπίζω να μην σας κούρασα πολύ με το κατεβατό!
         
      • Από iro1,
        Γεια σας. Πρόσφατα έμαθα πως είμαι έγκυος και δεν θέλω να συνεχίσω την εγκυμοσύνη, καθώς είμαι μόλις 18 χρόνων. Θα ήθελα να ρωτήσω αν είναι απαραίτητο το βιβλιάριο υγείας για την διακοπή της εγκυμοσύνης σε ένα δημόσιο νοσοκομείο. Αν γνωρίζετε μπορείτε να μου πείτε τι χρειάζεται να έχω μαζι μου;
      • Από Vas,
        Καλησπέρα σας!
         
        Αφορμή για την παράθεση του παρακάτω κειμένου, στάθηκαν τα σχόλια που διάβασα, σε ενα αγωνιώδη post μιας κοπέλας ετούτου του forum με ανησυχία για την εξέλιξη της εγκυμοσύνης της καθώς ο γιατρός της είπε οτι η αυχενική της δεν ήταν "καλή".
         
         
        Ελπίζω να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να το διαβάσετε!
        Ίσως σας διαφωτήσει και εσάς όπως και εμένα.
         
        Το κείμενο είναι μακροσκελές και πολύ περιεκτικό είναι δημοσιευμένο στη σελίδα http://www.unborn.gr/unborn1/unborn/index.php?id=7,21,0,0,1,0 και αποτελεί
        την Διάλεξη του Δρ. Σάββα Κυριακίδη
         
        Λευκωσία 1992
         
        Ο προγεννητικός έλεγχος είναι μια σειρά εξετάσεων που δείχνουν αν το έμβρυο είναι υγιές. Κάποιες μπορεί να δώσουν ανακριβή αποτελέσματα, ενώ μερικές είναι επικίνδυνες για το έμβρυο.
        Ο Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδιού δεν αντιτίθεται στη διενέργεια των (μη επικίνδυνων) εξετάσεων προγεννητικού ελέγχου όταν σκοπεύουν στον εντοπισμό θεραπεύσιμων ανωμαλιών του εμβρύου. Αντιτίθεται όμως στην άποψη ότι η έκτρωση είναι αναγκαίο κακό στην περίπτωση που ο προγεννητικός έλεγχος υποδείξει "πρόβλημα" στο έμβρυο.
        Το παρόν άρθρο περιέχει σχετική διάλεξη του γυναικολόγου χειρούργου μαιευτήρα Δρ. Σάββα Κυριακίδη, που έλαβε χώρα στη Λευκωσία τον Μάρτιο του 1992. Διευκρινίζουμε ότι το άρθρο δεν αφορά την Ελλάδα, αλλά την κατάσταση στην Κύπρο, όπου ζει και εργάζεται ο κ. Κυριακίδης. Οι κρίσεις και εκτιμήσεις πέρα από τα παρεχόμενα επιστημονικά στοιχεία, αποτελούν προσωπικές γνώμες του συγγραφέα.
         
        Διάλεξη Δρ. Σάββα Κυριακίδη
         
        Λευκωσία 1992
         
        Ο προγεννητικός έλεγχος είναι μια νέα ανακάλυψη της Ιατρικής Επιστήμης και ιδιαίτερα του κλάδου της Μαιευτικής-Γυναικολογίας, που άρχισε να εφαρμόζεται συστηματικά στη δεκαετία του '70. Όταν λέμε προγεννητικό έλεγχο, εννοούμε τις διάφορες εξετάσεις που κάνουμε στο έμβρυο για να διαπιστώσουμε εάν πάσχει από κάποια ασθένεια ή όχι. Οι πρώτες ασθένειες, για τις οποίες άρχισε να γίνεται προγεννητικός έλεγχος συστηματικά, ήταν το σύνδρομο Down ή μογγολοειδής ιδιωτεία και η μεσογειακή αναιμία. Δυστυχώς, η Ελλάδα είχε το θλιβερό προνόμιο να είναι από τις πρώτες χώρες που άρχισε να εφαρμόζεται ο προγεννητικός έλεγχος για μεσογειακή αναιμία και άλλες παρεμφερείς αναιμίες, όπως η δρεπανοκυτταρική αναιμία.
        Κατ' αρχάς πρέπει να πούμε σε ποιες γυναίκες εφαρμόζεται αυτός ο έλεγχος. Γίνεται σε εγκύους που φέρουν το στίγμα μεσογειακής αναιμίας, τόσο οι ίδιες, όσο και οι σύζυγοί τους. Σ' ένα ζευγάρι που έχουν και οι δύο το στίγμα της μεσογειακής αναιμίας, υπάρχει πιθανότητα 25% (1/4) να γεννηθεί παιδί με μεσογειακή αναιμία, 50% να γεννηθεί παιδί που θα φέρει το στίγμα της μεσογειακής αναιμίας και 25% να γεννηθεί παιδί που δεν θα φέρει ούτε καν το στίγμα.
        Πώς γίνεται αυτή η εξέταση; Στα τέλη της δεκαετίας του '70 ήταν πολύ πρωτόγονη και σχεδόν όλες οι γυναίκες που υποβάλλονταν σε αυτήν την εξέταση απέβαλλαν, και η αποβολή γινόταν είτε το έμβρυο ήταν υγιές είτε ήταν άρρωστο. Η βασική αρχή του προγεννητικού ελέγχου και τότε και σήμερα είναι να πάρουμε εμβρυϊκό αίμα και να του κάνουμε ανάλυση, για να βρούμε εάν το έμβρυο πάσχει από μεσογειακή αναιμία ή όχι. Από ποιο ανατομικό σημείο του εμβρύου παίρνουμε αυτό το αίμα; Στην αρχή της εφαρμογής της μεθόδου παίρναμε αίμα από ένα αιμοφόρο αγγείο του πλακούντα, το ταίρι, όπως το ξέρει ο περισσότερος κόσμος. Ο μαιευτήρας τρυπούσε με μια ειδική μακριά βελόνα δια μέσου των κοιλιακών τοιχωμάτων και της μήτρας της εγκύου, σχεδόν πάντοτε στα τυφλά. Μερικές φορές μπορούσε να καθοδηγείται από το πρωτόγονο Ultra Sound της δεκαετίας εκείνης, για να φθάσει με τη βελόνα στον πλακούντα και να πετύχει κάποιο αιμοφόρο αγγείο, για να πάρει εμβρυϊκό αίμα. Επειδή αυτή η παρακέντηση, αυτό το τρύπημα, μπορούσε να επαναληφθεί πολλές φορές, αυτός ήταν και ο λόγος που σχεδόν όλες οι γυναίκες που υποβάλλονταν σε αυτή τη μέθοδο απέβαλλαν.
        Στη συνέχεια, εφαρμόστηκε η παρακέντηση με την καθοδήγηση του εμβρυοσκοπίου, οπότε μπορούσαμε να πάρουμε αίμα κατ' ευθείαν από τον ομφάλιο λώρο ή την έκφυση του ομφαλίου λώρου, από τον πλακούντα ή από αγγείο του πλακούντα.
        Έπειτα, με την τεράστια τεχνολογική ανάπτυξη των υπερήχων, του γνωστού Ultra Sound, μπορούμε να κάνουμε ομφαλοκέντηση, δηλαδή να πάρουμε εμβρυϊκό αίμα από τον ομφάλιο λώρο, κατευθύνοντας τη βελόνα παρακεντήσεως με τη βοήθεια των υπερήχων. Η τελευταία μέθοδος που αναφέραμε είναι μία από τις δύο μεθόδους που χρησιμοποιούνται και σήμερα για τον προγεννητικό έλεγχο της μεσογειακής αναιμίας. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται σήμερα σε προχωρημένες εγκυμοσύνες, ενώ η άλλη, που θα αναφέρουμε πιο κάτω, σε εγκυμοσύνες που βρίσκονται σε αρχικό στάδιο.
        Ένα ερώτημα που δημιουργείται είναι: σε ποιο στάδιο της εγκυμοσύνης γίνεται αυτή η εξέταση; Συνήθως γίνεται μεταξύ της 17ης - 20ής εβδομάδας της εγκυμοσύνης και μετά από 8 - 10 ημέρες έχουμε τα αποτελέσματα. Εάν το έμβρυο πάσχει, η λύση που δίνει η "μοντέρνα" Ιατρική είναι η έκτρωση, δηλ. μία έκτρωση στον 5ο - 6ο μήνα της εγκυμοσύνης. Τη λέξη "μοντέρνα" προηγουμένως την θέσαμε εντός εισαγωγικών. Και τούτο, γιατί οποιαδήποτε Ιατρική ανέχεται την έκτρωση όχι μόνο δεν είναι μοντέρνα, αλλά είναι πανάρχαια, βάρβαρη, απάνθρωπη και οπισθοδρομική. Για να συνειδητοποιήσει ο αναγνώστης καλύτερα τι διαπράττουμε με την έκτρωση, ας σκεφθεί πως, αν αυτά τα παιδιά μετά την έκτρωση δεν τα ρίχναμε στον κουβά ή στα σκουπίδια του χειρουργείου να ξεψυχήσουν, αλλά τα βάζαμε σε μια σύγχρονη θερμοκοιτίδα, θα μπορούσαν άνετα να επιβιώσουν.
        Η άλλη μέθοδος που εφαρμόζεται σήμερα για τον προγεννητικό έλεγχο της μεσογειακής αναιμίας, είναι μια καινούργια μέθοδος, κατά την οποία παίρνουμε πλακουντιακές λάχνες. Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να φτάσουμε στον πλακούντα και να πάρουμε λάχνες είτε δια μέσου των κοιλιακών τοιχωμάτων είτε δια μέσου του κόλπου και εν συνεχεία του τραχηλικού στομίου. Η ηλικία του αγέννητου βρέφους, κατά την οποία εφαρμόζεται αυτή ή μέθοδος, είναι 10-12 εβδομάδες. Η μέθοδος αυτή διαφημίστηκε πολύ στους ιατρικούς κύκλους και πολλοί γυναικολόγοι, ιδιαίτερα αυτοί που ασχολούνται με τον προγεννητικό έλεγχο, τη δέχθηκαν με ενθουσιασμό, με το δικαιολογητικό ότι, αντί η έκτρωση να γίνεται στην 26η εβδομάδα της εγκυμοσύνης, να γίνεται στη 16η εβδομάδα. Δυστυχώς, οι σκέψεις αυτές μπορούν να χαρακτηριστούν τουλάχιστον επιπόλαιες και ανεύθυνες, διότι είτε στη 16η είτε στην 26η είτε ακόμα και στην 6η εβδομάδα γίνει η έκτρωση, η ίδια πράξη εκτελείται, όπως την αναφέρει και ο Καθηγητής Κ. Λούρος στο γνωστό σύγγραμμά του "Φόνος εκ προμελέτης". Ίσως να υπάρχει κάποια συναισθηματική διαφορά, αλλά η ουσία της πράξεως είναι η ίδια: ΦΟΝΟΣ !
        Η τελευταία αυτή μέθοδος που αναφέραμε, ανακαλύφθηκε στην Κίνα από Κινέζους γιατρούς το 1981-82 και τελειοποιήθηκε από Άγγλους. Ο στόχος των Κινέζων γιατρών ήταν να βρίσκουν ποια έμβρυα είναι κορίτσια και ποια αγόρια, για να κάνουν έκτρωση τα κορίτσια. Με αυτή τη μέθοδο μπορούμε να βρούμε, εκτός από τη μεσογειακή αναιμία, εάν το έμβρυο είναι αγόρι ή κορίτσι ή εάν πάσχει από άλλες χρωμοσωμικές ανωμαλίες. Ενώ πολλοί γιατροί υποδέχθηκαν τη μέθοδο αυτή με μεγάλο ενθουσιασμό, ένα-δύο χρόνια μετά την εφαρμογή της άρχισαν οι πρώτες απογοητεύσεις. Παιδιά, που βρήκαν οι γιατροί ότι είναι υγιή και δεν πάσχουν από μεσογειακή αναιμία και τα άφηναν να γεννηθούν, γεννιούνταν ακρωτηριασμένα, δηλ. μπορεί να μην είχαν πόδι ή χέρι ή και τα δύο μαζί, χωρίς να μπορούν ακόμα οι γιατροί να δώσουν μια εξήγηση, ένα συγκεκριμένο λόγο. Το μόνο σίγουρο που βλέπουμε είναι πως η φύση εκδικείται αμείλικτα τη βίαιη και βάναυση επέμβαση που κάνουμε πάνω της.
        Καλό θα ήταν να αναφερθεί πώς γίνεται η έκτρωση σε αυτές τις προχωρημένες εγκυμοσύνες, που το έμβρυο πάσχει από μεσογειακή αναιμία ή άλλη ασθένεια. Στο πρόσφατο παρελθόν χρησιμοποιούνταν υπέρτονα διαλύματα, τα οποία διοχετεύονταν με βελόνα, με παρακέντηση, στον αμνιακό σάκκο. Τότε το έμβρυο πέθαινε αμέσως, γιατί κατάπινε μαζί με το αμνιακό υγρό και το δηλητηριώδες άλας, το οποίο επιπλέον του προκαλούσε πολλαπλά εγκαύματα στο δέρμα. Μετά από το φρικιαστικό και επώδυνο θάνατο του εμβρύου άρχιζαν ωδίνες στη γυναίκα, η οποία απέβαλλε το έμβρυο σε λίγες ώρες. Αυτή η μέθοδος μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και σε συνδυασμό με κολπικά δισκία προσταγλανδινών, οι οποίες είναι ένα καινούργιο φάρμακο της τελευταίας 10ετίας. Επίσης μπορούσε να γίνει και κανονική απόξεση, όπως γίνεται στις κυήσεις του αρχικού σταδίου. Να γίνει δηλαδή στο χειρουργείο διαστολή του τραχηλικού στομίου και, αφού κομματιαστεί το έμβρυο, να αφαιρεθεί κομμάτι-κομμάτι μέσα από τη μήτρα.
        Σήμερα κάνουν έκτρωση για τα έμβρυα με μεσογειακή αναιμία ή σύνδρομο Down ή διάφορες άλλες ασθένειες με πιο μοντέρνες μεθόδους. Απ' ότι φαίνεται, αυτές οι μοντέρνες μέθοδοι δίδουν και κάποιο "άλλοθι" στους γιατρούς που τις χρησιμοποιούν. Είναι κάτι ανάλογο με αυτό που γίνεται στον πόλεμο. Τα πιο παλιά χρόνια, ο στρατιώτης έβλεπε συνήθως αυτόν που σκότωνε και μπορούσε να έχει και τύψεις. Σήμερα όμως όχι, γιατί πατάς ένα κουμπί και μπορείς να σκοτώσεις χιλιάδες. Κάτι παρόμοιο γίνεται και στην Ιατρική. Αποφασίζει κάποιος υπουργός Υγείας πως πρέπει να γίνεται σε όλες τις εγκύους προγεννητικός έλεγχος, οπότε χιλιάδες έμβρυα ή καλύτερα αγέννητα παιδιά θανατώνονται. Φυσικά, λέμε και "εύγε" σ' αυτόν τον Υπουργό, γιατί μας παρουσιάζει τον προγεννητικό έλεγχο σαν κοινωνική προσφορά! Μάλιστα ο κάθε υπουργός Υγείας έχει και την ψευδαίσθηση πως δεν είναι ο υπεύθυνος αυτών των χιλιάδων εκτελέσεων αθώων εμβρύων. Ίσως επειδή δεν επισκέφθηκαν καμμία φορά τους φούρνους των νοσοκομείων την ώρα που καίνε τα σωματάκια αυτών των αθώων αγέννητων παιδιών. Αλήθεια, τι διαφορά υπάρχει μεταξύ αυτών των φούρνων των νοσοκομείων μας και των χιτλερικών φούρνων των στρατοπέδων συγκεντρώσεως; Αλήθεια, ποιοι υπέφεραν περισσότερο, αυτοί που εξολόθρευε ο Χίτλερ στους θαλάμους αερίων ή τα αγέννητα παιδιά που εξολοθρεύονται με τη χορήγηση δηλητηριώδους άλατος; Η σημερινή Ιατρική απαντά πως περισσότερο υποφέρουν τα αγέννητα παιδιά!
        Μετά από την παρένθεση αυτή, σημειώνουμε μερικούς ακόμα σύγχρονους τρόπους εκτελέσεως των αγέννητων παιδιών. το φάρμακο της προσταγλανδίνης, που κυκλοφορούσε μόνο σε κολπικά δισκία, σήμερα παρασκευάστηκε και για ενδοφλέβια χορήγηση. σε ένα ορό 2 ΑΜΡ ρίχνεται λίγο από το φάρμακο αυτό και σε 7-8 ώρες το πολύ η γυναίκα αποβάλλει το έμβρυο. Μία ΑΜΡ. προσταγλανδίνης στοιχίζει περίπου 25 κυπριακές λίρες. Για κάθε φόνο αγέννητου παιδιού με μεσογειακή αναιμία ή σύνδρομο Down, που γίνεται στα κρατικά νοσοκομεία, ο φορολογούμενος Κύπριος πληρώνει περίπου 1000 λίρες (500.000 δρχ. περίπου). Όσα χρήματα σπαταλά σήμερα η "πολιτισμένη" Ευρώπη και Βόρεια Αμερική για τον προγεννητικό έλεγχο, εάν χρησιμοποιούνταν για τα πεινασμένα παιδιά της Ασίας, Αφρικής και Λατινικής Αμερικής, δεν θα πέθαινε κανένα από πείνα ή παιδικές αρρώστιες. Όσο στοιχίζουν 2 ΑΜΡ. προσταγλανδίνης, το ίδιο στοιχίζουν και 50 εμβόλια ερυθράς. Τα Υπουργεία Υγείας δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό για την προμήθεια εκτρωτικών φαρμάκων, γιατί χρησιμοποιούν τα πιο μοντέρνα και ακριβά φάρμακα. Στο σημείο αυτό τίθεται το ερώτημα: ακολουθείται η αυτή τακτική και στην προμήθεια των υπολοίπων φαρμάκων; Εάν μια γυναίκα θέλει να κάνει έκτρωση για το άρρωστο αγέννητο παιδί της, εισάγεται χωρίς κανένα πρόβλημα σε κρατικό νοσοκομείο και την επομένη γίνεται η έκτρωση. Εάν όμως μια άλλη έχει πέτρες στη χολή και χρειάζεται εγχείρηση, μπορεί κάλλιστα να της λεχθεί ότι θα υπάρχει κρεβάτι σε έξι μήνες. Διερωτώμαι γιατί αυτή η μανία με τις εκτρώσεις, γιατί αυτό το μίσος προς την ίδια την ζωή; το κάθε παιδί που έρχεται στον κόσμο, είτε είναι άρρωστο είτε είναι υγιές, είναι ένας μικρός άγγελος. Εάν έχεις το δικαίωμα να σκοτώσεις έναν άγγελο, τότε έχεις το δικαίωμα να σκοτώσεις και ένα παιδί που πάσχει από μεσογειακή αναιμία ή σύνδρομο Down.
        Ίσως είναι περιττό να αναφερθούν οι πολλές επιπλοκές που οπωσδήποτε έχει κάθε γυναίκα μετά την έκτρωση, ιδιαίτερα σε αυτή την προχωρημένη ηλικία της εγκυμοσύνης. Οι καθαρά ιατρικές επιπλοκές μετά από μια έκτρωση, αν και σπάνιες, μπορεί να φθάσουν τις τριάντα, όπως αιμορραγία, μόλυνση, ανεπάρκεια τραχηλικού στομίου, διάτρηση μήτρας, επιπλοκές της ναρκώσεως κλπ. Η κυριότερη όμως επιπλοκή, η οποία πάντοτε εμφανίζεται σε όλες τις γυναίκες, χωρίς εξαίρεση, είναι το μετεκτρωτικό σύνδρομο, δηλ. όλες οι γυναίκες που κάνουν έκτρωση έχουν ψυχολογικά προβλήματα και τύψεις σε όλη τους τη ζωή!
        Σε όλη αυτή τη διαδικασία του προγεννητικού ελέγχου, που γίνεται για τη διάγνωση της μεσογειακής αναιμίας, εκτός από τα άρρωστα μωρά, που θανατώνονται όλα ανεξαίρετα, θανατώνονται και πάρα πολλά υγιή, λόγω λάθους και παρενεργειών της μεθόδου. Ο ακριβής αριθμός τους είναι άγνωστος, γιατί τα Υπουργεία Υγείας ποτέ δεν έδωσαν επίσημα στοιχεία, για ευνοήτους λόγους. Πάντως ο αριθμός αυτός θα πρέπει να είναι αρκετά μεγάλος, λόγω του πολυπλόκου της μεθόδου.
        Παράλληλα με αυτά σημειώνουμε στη συνέχεια και για μια άλλη κύρια ασθένεια, για την οποία γίνεται προγεννητικός έλεγχος, το σύνδρομο Down (μογγολοειδής ιδιωτεία). Η ασθένεια αυτή είναι μία χρωματοσωματική ανωμαλία στο 21ο ζεύγος χρωματοσωμάτων του ανθρώπου, με κύρια χαρακτηριστικά την πνευματική καθυστέρηση και αλλαγές στην εμφάνιση του ατόμου. Ο προγεννητικός έλεγχος για την ασθένεια αυτή είναι πολύ πιο απλός από τον προγεννητικό έλεγχο της μεσογειακής αναιμίας. και τούτο, γιατί δεν χρειαζόμαστε εμβρυϊκό αίμα, αλλά αμνιακό υγρό, του οποίου η λήψη είναι πολύ πιο εύκολη και πιο απλή. Με τη λήψη αμνιακού υγρού και την εξέταση, κατά την οποία κάνουμε καρυότυπο του εμβρύου, μπορούμε να διαγνώσουμε και άλλες 82 χρωματοσωματικές ασθένειες. Για τους γιατρούς που δέχονται τον προγεννητικό έλεγχο και τις εκτρώσεις προχωρημένης ηλικίας σαν κάτι το παραδεκτό και ηθικά επιτρεπτό, ο προγεννητικός έλεγχος για το σύνδρομο Down και άλλες χρωματοσωματικές ασθένειες γίνεται σε γυναίκες προχωρημένης ηλικίας, δηλ. 38-40 ετών και άνω και σε γυναίκες βεβαρυμένου οικογενειακού ή προσωπικού ιστορικού, δηλ. γυναίκες που βρίσκονται σε ομάδες υψηλού κινδύνου.
        Τώρα πώς έγινε και τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο και σε πολλές άλλες χώρες άρχισε να γίνεται ανεξέλεγκτα σε όλες τις γυναίκες προγεννητικός έλεγχος για το σύνδρομο Down; Διερωτώμαι ποιοι ιατρικοί λόγοι το επέβαλαν, που δεν νομίζω να υπάρχουν τέτοιοι. Επιπρόσθετα κανένα σοβαρό ιατρικό σύγγραμμα δεν συνιστά να γίνεται προγεννητικός έλεγχος σε όλες τις γυναίκες. Μήπως ο ανεξέλεγκτος προγεννητικός έλεγχος είναι ένα πρόσχημα για την ανεξέλεγκτη προώθηση των εκτρώσεων, ειδικά της μεγάλης ηλικίας; Ο λόγος που είναι αχρείαστος και επικίνδυνος ο προγεννητικός έλεγχος σε νεαρές εγκύους είναι πως αυτές οι γυναίκες έχουν ελάχιστες πιθανότητες να γεννήσουν παιδί με χρωματοσωματικές ανωμαλίες, ενώ είναι πολύ μεγαλύτερος ο κίνδυνος να αποβάλουν το έμβρυο, είτε είναι υγιές είτε όχι, εφ' όσον υποστούν τις αχρείαστες και άσκοπες εξετάσεις του προγεννητικού ελέγχου.
        Το πιο εξωφρενικό και σκανδαλώδες που γίνεται τα τελευταία χρόνια είναι το έμμεσο και παραπλανητικό μήνυμα που μεταδίδεται προς τις εγκύους, πως αν κάνουν τον προγεννητικό έλεγχο και το έμβρυο πάσχει από πνευματική καθυστέρηση, υπάρχει κάποια άλλη θεραπεία εκτός από την έκτρωση, για να προληφθεί η πνευματική καθυστέρηση. Ουσιαστικά το μήνυμα αυτό είναι ένα θρασύτατο ψέμμα, γιατί η θεραπεία που προτείνουν έμμεσα οι οπαδοί του προγεννητικού ελέγχου είναι η έκτρωση. Ευτυχώς στην Κύπρο ένα μεγάλο μέρος του γυναικείου πληθυσμού ξέρει ότι η έκτρωση είναι ΦΟΝΟΣ και το θεωρεί απαράδεκτο να κάνει έκτρωση για οποιαδήποτε αιτία. Και είναι ακόμα πιο απαράδεκτο να υπάρχουν γιατροί στην Κύπρο που να μη σέβονται τα πιστεύω αυτών των γυναικών και να προσπαθούν με παραπλανητικούς λόγους και εξάσκηση ψυχολογικής πιέσεως να τις πείσουν να κάνουν έκτρωση τα άρρωστα μωρά τους.
        Πρέπει να τονίσουμε στο σημείο αυτό ότι με την επέκταση του προγεννητικού ελέγχου σε όλες ανεξαίρετα τις εγκύους θα χάνουμε, με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς, σε όλη την Κύπρο, 400 μωρά κάθε χρόνο! Πότε επιτέλους το Υπουργείο Υγείας θα αναφέρει επίσημα πόσα υγιή παιδιά χάνονται κάθε χρόνο στα κρατικά νοσοκομεία λόγω ακριβώς του προγεννητικού ελέγχου; Για όλα τα θέματα το Υπουργείο Υγείας της Κύπρου έχει αξιόλογες στατιστικές, ενώ για το θέμα αυτό καμμιά. Γιατί άραγε αυτή η μεγάλη παράλειψη; Είναι σκόπιμη ή τυχαία; Έχει δικαίωμα το Υπουργείο Υγείας να χρησιμοποιεί τα λεφτά του φορολογουμένου Κυπρίου για εκτρώσεις, τη στιγμή που είναι παγκόσμια παραδεκτό ότι η έκτρωση είναι φόνος;
        Η τραγική ειρωνεία για μας εδώ στην Κύπρο και στην Ελλάδα είναι η έξής: Ο προγεννητικός έλεγχος στοχεύει κατά 99% στην πρόληψη δύο ασθενειών, της μεσογειακής αναιμίας και του συνδρόμου Down. Δυστυχώς όμως για τους φανατικούς υποστηρικτές του προγεννητικού ελέγχου και των εκτρώσεων προχωρημένης εγκυμοσύνης, γι' αυτές τις δύο ασθένειες βρέθηκαν κάποιες θεραπείες. Όλοι ξέρουμε πως σήμερα ο μέσος όρος ζωής των παιδιών με μεσογειακή αναιμία είναι σχεδόν ο ίδιος με αυτόν των φυσιολογικών ατόμων, εφ' όσον φυσικά κάνουν κανονικά τις μεταγγίσεις αίματος και την αποσιδήρωση. Το δύσκολο σήμερα στη θεραπεία των ατόμων με μεσογειακή αναιμία είναι η αποσιδήρωση, η οποία είναι επώδυνη και απαιτεί αρκετές ώρες για να ολοκληρωθεί. Προβλέπεται όμως πως πολύ σύντομα θα τεθεί σε κυκλοφορία χάπι, για να γίνεται η αποσιδήρωση με θεραπεία από το στόμα.
        Δυστυχώς, στην Κύπρο φτάσαμε στο εξευτελιστικό σημείο να διατυμπανίζουμε από τα μέσα μαζικής ενημερώσεως και δη δια του στόματος του Υπουργού Υγείας και άλλων ανωτέρων λειτουργών του κράτους, ότι θεραπεύσαμε τη μεσογειακή αναιμία, επειδή σκοτώνουμε αυτούς που πάσχουν από μεσογειακή αναιμία! Τέτοιον εξευτελισμό, νομίζω, δεν έχει να επιδείξει άλλον η ιστορία μας. Με αυτές τις παρανοϊκές σκέψεις θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως πρέπει να σκοτώνουμε τους καρκινοπαθείς, τους ψυχοπαθείς, τους παραπληγικούς και μετά να λέμε ότι τους θεραπεύσαμε! Πρέπει να καταλάβουμε όλοι και πρώτιστα οι γιατροί πως ειδικά για τον Άνθρωπο δεν ισχύουν οι δαρβινικές και νεοδαρβινικές "θεωρίες".
        Αναφερόμενοι στην πρόοδο που επιτεύχθηκε στην θεραπεία των παιδιών με μεσογειακή αναιμία, πρέπει να πούμε πως τα παιδιά αυτά μεγαλώνοντας μπορούν να εργασθούν σαν φυσιολογικοί άνθρωποι, μπορούν να παντρευτούν, να κάμουν παιδιά και, εφ' όσον ο ένας από τους συζύγους δεν έχει το στίγμα, τα παιδιά τους θα είναι υγιή. Εννοείται πως θα μεγαλώσουν, θα εργαστούν και θα παντρευτούν όσα παιδιά γλυτώσουν από τη λαιμητόμο των εκτρώσεων. Πιο συγκεκριμένα αναφέρω πως στις 15.3.1992, στο Μακάρειο Νοσοκομείο στη Λευκωσία, γυναίκα που έπασχε από μεσογειακή αναιμία γέννησε με καισαρική τομή δίδυμα. Επίσης, το Φεβρουάριο του 1992, γυναίκα που έπασχε πάλι από μεσογειακή αναιμία, 32 ετών, γέννησε με καισαρική τομή το δεύτερό της παιδί. Με αυτά τα χαρακτηριστικά παραδείγματα μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης εάν οι άρρωστοι με μεσογειακή αναιμία έχουν δικαίωμα στη ζωή ή όχι.
        Δεν θέλω να μιλήσω για την ευθύνη των μητέρων που κάνουν έκτρωση τα παιδιά τους που έχουν μεσογειακή αναιμία ή σύνδρομο Down. θα πω όμως πως έχουν ένα μικρό ελαφρυντικό, αν μπορούν να υπάρξουν ελαφρυντικά για μια μάνα που σκοτώνει τα παιδιά της. Ακούγεται πως στα νοσοκομεία πιέζονται από τους γιατρούς και τις μαίες να προβούν σε έκτρωση, εφ' όσον τα παιδιά τους είναι άρρωστα... Ίσως ένας από τους πολλούς λόγους που η πολιτική των Υπουργείων Υγείας των "πολιτισμένων" χωρών είναι φανατικά υπέρ των εκτρώσεων, είναι ο οικονομικός. Γιατί, εάν έδιδαν σε αυτά τα παιδιά το στοιχειώδες δικαίωμα να ζήσουν, το κράτος θα ήθελε ένα σεβαστό κονδύλι για τη θεραπεία τους.
        Αναφερόμενοι παράλληλα στα παιδιά με μογγολοειδή ιδιωτεία, σημειώνουμε ότι τα παιδιά αυτά είναι σχεδόν αυτοσυντήρητα. Εφ' όσον τους παρέχεται ένα κομμάτι ψωμί, νιώθουν ευτυχισμένα και κανέναν δεν ενοχλούν. Ο μόνος που ενοχλείται είναι ο εωσφορικός εγωισμός μας, γιατί σκεφτόμαστε τι θα πει ο γείτονας, ο γνωστός, ο συγγενής μας, και γι' αυτό καταφεύγουμε στην έκτρωση, για να μη γεννήσουμε παιδί καθυστερημένο. Ο μόνος που δεν μας ενδιαφέρει πώς θα μας κρίνει είναι ο ΘΕΟΣ. Πρέπει να καταλάβουμε πως η αξία της ανθρώπινης ζωής δεν μετριέται με την ωραιότητα του σώματος ούτε με την πνευματική εξυπνάδα, αλλά με τα ψυχικά χαρίσματα. Και η αξία της ζωής ενός καθυστερημένου ατόμου είναι ανεκτίμητη, όπως οποιουδήποτε άλλου. Δεν μπορούμε να διαβαθμίσουμε την αξία της ανθρώπινης ζωής. Μας λέει η σοφία του λαού μας πολύ παραστατικά: "Τιμή δεν έχει η αγάπη, τιμή δεν έχει κι η ζωή"! Είναι γεγονός πως από την πρώτη μέρα της γεννήσεώς μας αρχίζει και η φθορά του ανθρωπίνου σώματος και πως όσα χαρίσματα πνευματικά εάν έχουμε, κάθε μέρα που περνά λιγοστεύουν και δεν μπορούμε να τα αυξήσουμε. Τα μόνα χαρίσματα που μένουν στον άνθρωπο είναι τα ψυχικά, αυτά μας μένουν πάντοτε και, εφ' όσον έχουμε την καλή διάθεση και προαίρεση, μπορούμε συνεχώς να τα βελτιώνουμε και να τα αυξάνουμε.
        Εφαρμόζοντας τις εκτρώσεις στα άρρωστα έμβρυα επανερχόμαστε στην εποχή της αρχαίας Σπάρτης και του Χίτλερ. Όπως προελέχθη, τα "μογγολικά" παιδιά είναι υπάρξεις ευτυχισμένες. Χαμογελούν, είναι εύθυμα, ευγενικά με όλον τον κόσμο. Δεν έχουμε το δικαίωμα να αποφασίζουμε την εξαφάνισή τους προφασιζόμενοι ότι δεν έχουν το βαθμό νοημοσύνης των άλλων ανθρώπων. Αντίθετα, έχουμε καθήκον να τα βοηθήσουμε να ζήσουν μια ζωή στα δικά τους μέτρα.
        Μετά την αναγκαία αυτή παρένθεση, θα αναφέρω κάποια στοιχεία για τη θεραπεία που εφαρμόζεται σήμερα και βελτιώνει την πνευματική ικανότητα των παιδιών με σύνδρομο Down. Εκτός βέβαια από την καθ' αυτή ιατρική θεραπεία, τα παιδιά αυτά έχουν ανάγκη από αγάπη και μάλιστα μητρική. Από τον καιρό που θα γεννηθούν, μέσα στο γάλα τους πρέπει να υπάρχει γλυκόζη και όχι συνηθισμένη ζάχαρη, γιατί αποδείχθηκε πως ο εγκέφαλός τους χρειάζεται και απορροφά περισσότερη γλυκόζη από τα άλλα παιδιά. Επίσης, ο εγκέφαλος των παιδιών αυτών έχει καθυστερημένη εμβρυϊκή ανάπτυξη, γι' αυτό έχει και περιθώρια βελτιώσεως. Ένα άλλο φάρμακο που χρειάζεται να παίρνουν συστηματικά είναι οι πολυβιταμίνες, κυρίως του συμπλέγματος Β.
        Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο για τα παιδιά αυτά είναι να μην ιδρυματοποιούνται, αλλά να μένουν στο οικογενειακό περιβάλλον και να έχουν αγάπη, στοργή και θαλπωρή, και να πηγαίνουν με τα άλλα παιδιά στο συνηθισμένο νηπιαγωγείο και μετά στο κανονικό δημοτικό σχολείο. Ο λόγος είναι απλός. Αυτά τα παιδιά έχουν αυξημένο το μιμητισμό. Εάν έχουμε τάξεις ή ιδρύματα εξ ολοκλήρου από αυτά τα παιδιά, το ένα μιμείται το άλλο και η κατάσταση χειροτερεύει. Όταν όμως είναι σε συνηθισμένα σχολεία, μπορεί να βελτιωθούν. Όταν ακολουθηθεί μια σωστή αγωγή και θεραπεία, τα παιδιά με σύνδρομο Down μπορεί να τελειώσουν Γυμνάσιο, ακόμα και Κολέγιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση ενός παιδιού με σύνδρομο Down στην Αγγλία, που έγραψε βιβλίο που έγινε Best Seller.
        Μια άλλη ασθένεια που γίνεται εύκολα γνωστή προγεννητικά μόνο με τους υπερήχους είναι η υδροκεφαλία. Σε αυτή την περίπτωση πάλι η προτεινόμενη "λύση" είναι η έκτρωση. Και γι' αυτά τα παιδιά σήμερα υπάρχει χειρουργική θεραπεία, που αρχίζει, στο εξωτερικό τουλάχιστον, από τον καιρό που τον παιδί είναι έμβρυο και τελειώνει όταν γεννηθεί.
        Με αυτόν τον ξέφρενο ρυθμό και με αυτή την παραφροσύνη που προχωρεί ο προγεννητικός έλεγχος, ο κάθε άνθρωπος που έχει σώας τας φρένας διερωτάται: μέχρι πού θα πάει και πότε θα σταματήσει αυτό το κακό; Μέχρι τώρα θανατώνονται έμβρυα για ένα ορισμένο αριθμό ασθενειών που μπορεί να υπερβαίνουν τις εκατό. Αυτός ο αριθμός όμως αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο, όσο αυξάνεται και η τεχνολογική πρόοδος της Ιατρικής. Ας το συγκρατήσει αυτό ο αναγνώστης. Λέγω όσο αυξάνεται η τεχνολογική πρόοδος και όχι η ηθική, γιατί η ηθική και Ιατρική δεοντολογία στο πρόσωπο του προγεννητικού ελέγχου εξευτελίστηκαν. Ποιος είναι αυτός ο υπεράνθρωπος που θα μας πει πότε θα σταματήσουμε; Υπάρχει κανένας που θα μπορέσει να μας το πει; Από την άλλη, αν πούμε ότι υπάρχει ή ότι θα υπάρξει, θα πρέπει να θεοποιήσουμε αυτόν τον άνθρωπο, γιατί αυτό το δικαίωμα, δηλ. της ζωής και του θανάτου, μόνο ο Θεός το έχει. Εμείς οι αμαρτωλοί άνθρωποι, έστω και αυτοί που φέρουμε τον τίτλο του γιατρού, σε κανένα δεν δώσαμε ζωή, άρα από κανένα δεν μπορούμε να την αφαιρέσουμε. Όταν δεν έχουμε δικαίωμα πάνω στην ίδια τη ζωή μας, πολύ περισσότερο δεν έχουμε δικαίωμα πάνω στη ζωή του άλλου, είτε υγιής είναι είτε άρρωστος. Για να καταλάβει ο αναγνώστης σε τι κατάντια φτάσαμε ήδη ή καλύτερα σε τι παραφροσύνη, ας σκεφθεί ότι γίνονται εκτρώσεις και σε παιδιά που τους λείπει ένα δάκτυλο του χεριού ή του ποδιού!
        Με τον προγεννητικό έλεγχο γυρίσαμε την Ιστορία 3.000 χρόνια πίσω, στην εποχή του Καιάδα των αρχαίων Σπαρτιατών, όταν έριχναν τα άρρωστα παιδιά στο βάραθρο του Καιάδα. Φυσικά, και γι' αυτόν τον απάνθρωπο νόμο υπάρχουν αμφισβητήσεις από νεωτέρους ιστορικούς, κατά πόσον εφαρμόσθηκε ποτέ. Πολλοί πιστεύουν πως η σημασία του είναι αλληγορική, ότι δηλαδή τα σωματικά και πνευματικά ελαττωματικά παιδιά ζούσαν στο περιθώριο της τότε κοινωνίας. Αντίθετα, παρουσιάζουν σήμερα τον προγεννητικό έλεγχο για εξέλιξη της επιστήμης, αλλά είναι η χειρότερη οπισθοδρόμηση που θα μπορούσε να φαντασθεί κανείς, για την Ιατρική ιδιαίτερα επιστήμη, που είναι ταγμένη να υπηρετεί τη ζωή και όχι το θάνατο.
         
        Συνεχίζοντας, προχωρούμε σε σύγκριση του προγεννητικού ελέγχου με το νόμο του Καιάδα. Ο πρώτος είναι πολύ πιο βάρβαρη και απάνθρωπη μέθοδος από τον δεύτερο. Γιατί αυτός, ο καθ' όλα βάρβαρος νόμος, έχει τα έξής πλεονεκτήματα έναντι του δικού μας "πολιτισμένου" προγεννητικού ελέγχου:
        • Με τον προγεννητικό έλεγχο θανατώνουμε και πάρα πολλά υγιή παιδιά. Στην Κύπρο σήμερα θα θανατώνονται κάθε χρόνο, με τους πιο μέτριους υπολογισμούς, το λιγότερο 400 υγιή αγέννητα παιδιά. Επίσης, μεγάλος, ανεξακρίβωτος αριθμός παιδιών, τα οποία ευρέθησαν υγιή με τον προγεννητικό έλεγχο, θα γεννιούνταν ακρωτηριασμένα μετά την εφαρμογή της νέας μεθόδου ελέγχου της μεσογειακής αναιμίας, ενώ με το νόμο του Καιάδα θανατώνονται μόνο άρρωστα παιδιά.
        • Ο νόμος του Καιάδα εφαρμοζόταν ανέξοδα, ενώ για τον προγεννητικό έλεγχο ξοδεύονται τεράστια ποσά.
        • Με το νόμο του Καιάδα δεν κινδυνεύει η γυναίκα από τις πολλαπλές επιπλοκές μιας εκτρώσεως.
        Τα τελευταία αυτά λέγονται μεταξύ σοβαρού και αστείου, για να καταλάβει ο αναγνώστης καλύτερα την εγκληματικότητα του προγεννητικού ελέγχου. Γιατί, εάν βάλουμε κάποιον να διαλέξει μεταξύ προγεννητικού ελέγχου και νόμου του Καιάδα, και διαλέξει το δεύτερο, δεν θα έχει και άδικο. Γιατί στην εποχή που ζούμε, εκτός από τα πιο πάνω πλεονεκτήματα που αναφέραμε, η δεύτερη εκλογή έχει και το έξής πλεονέκτημα: το παιδί που θα θανατωνόταν, θα είχε την ευκαιρία να βαπτισθεί και έτσι να πεθάνει Χριστιανός.
        Πρόσφατα μάλιστα, γνωστό περιοδικό της Λευκωσίας δημιούργησε σάλο σε ολόκληρη την Κύπρο, γιατί γεννήθηκε μωρό καθυστερημένο επειδή οι γονείς του παιδιού και ιδιαίτερα ο γυναικολόγος "τσιγκουνεύτηκαν" (όπως ανέφερε το περιοδικό) να κάμουν προγεννητικό έλεγχο. Μα, φίλοι μου του περιοδικού, και όποιος άλλος έχει τις ίδιες με σας ιδέες, δεν υπάρχει λόγος να κλαίτε και να οδύρεστε, επειδή γεννήθηκε καθυστερημένο παιδί. Αφού νομίζετε και πιστεύετε ότι δεν έχει το δικαίωμα να ζήσει, σκοτώστε το τώρα, που είναι πιο απλό. Είτε τώρα το σκοτώσετε είτε προ τριμήνου το εκάνατε έκτρωση, είναι το ίδιο πράγμα. Και τώρα και τότε αφαιρείτε μια ζωή. Φυσικά, όταν είναι έμβρυο, ο ανθρώπινος νόμος, που τυγχάνει να είναι διεφθαρμένος, σας το επιτρέπει, ενώ τώρα, που είναι νεογέννητο, σας το απαγορεύει! Μην ξεχνάτε όμως ότι υπάρχει ένας ανώτερος νόμος, ο θείος, που υπερισχύει πάντων των νόμων και μας λέγει ξεκάθαρα, εδώ και 3.500 χρόνια, είτε έμβρυο σκοτώσεις είτε νήπιο, είσαι ένοχος φόνου εκ προμελέτης. Για μας τους Χριστιανούς όποιος νόμος αντιστρατεύεται το Νόμο του Θεού είναι άκυρος και άνευ ουδεμιάς σημασίας.
        Στη συνέχεια θα αναφερθώ εν συντομία και στην ψυχολογία του εμβρύου και την επίδραση που έχει πάνω στο έμβρυο όλη αυτή η προετοιμασία και εκτέλεση του προγεννητικού ελέγχου από το γιατρό και τη μάνα.
        Σήμερα η Ιατρική επιστήμη παραδέχεται ότι το έμβρυο από τον 3ο μήνα της εγκυμοσύνης έχει αίσθηση του περιβάλλοντός του. Εάν οι σχέσεις των γονέων είναι ταραγμένες, υπάρχουν δηλαδή καυγάδες και υπερένταση, όλα αυτά επιδρούν δυσμενώς πάνω στην ψυχοσύνθεση του εμβρύου. Ακόμη, εάν η έγκυος αισθάνεται λύπη και άγχος, έχουν και αυτά κακή επίδραση στο έμβρυο. Εάν η έγκυος ακούει μια ευχάριστη μουσική που την ικανοποιεί και την ηρεμεί, η ίδια ευχάριστη κατάσταση επιδρά και πάνω στο έμβρυο. Τώρα μπορείτε να φαντασθείτε τι τραυματικές εμπειρίες δημιουργεί στο έμβρυο η κάθε "μάνα" που πηγαίνει και κάνει προγεννητικό έλεγχο, έστω και αν στο τέλος δεν κάνει έκτρωση. Σκεφθείτε τι άσχημες εμπειρίες καταγράφονται στο υποσυνείδητο του εμβρύου, όταν αντιλαμβάνεται τις δολοφονικές βελόνες των "ιατρών" να το κυνηγούν στην ενδομήτρια ζωή του, στην πιο τρυφερή κι απροστάτευτη ηλικία. Εμείς οι ενήλικες, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον, όταν είναι ανάγκη να μας κάνει ο γιατρός μια συνηθισμένη ένεση, ανατριχιάζουμε. Φαντασθείτε τι αισθάνεται το έμβρυο, όταν βλέπει, ή καλύτερα όταν αντιλαμβάνεται, μια βελόνα μεγέθους αρκετών εκατοστών να το κυνηγά ή το εμβρυοσκόπιο να το παρακολουθεί. Και μόνο η σκέψη από τη μητέρα ότι θα θανατώσει, θα δολοφονήσει το παιδί της, εάν είναι άρρωστο, δημιουργεί ανεπανόρθωτες τραυματικές εμπειρίες στην ψυχοσύνθεση του αγέννητου παιδιού, που θα το ακολουθούν σε όλη του τη ζωή. Γυναίκες που γέννησαν παιδιά μετά από προγεννητικό έλεγχο και τα παιδιά τους έχουν ψυχικά προβλήματα ή ψυχικές ασθένειες, ας μην ψάχνουν αλλού την αιτία. Ο κύριος ένοχος στο προκείμενο είναι ο προγεννητικός έλεγχος, δηλαδή η μάνα.
        Το παιδί που έχει μέσα της η έγκυος δεν είναι δημιούργημα δικό της ή του άνδρα της, αλλά το αποτέλεσμα της δυνατότητας που έχουν να γίνονται συνδημιουργοί ανθρώπων με το Θεό στο ευρύτερο δημιουργικό σχέδιο της θείας παντοδυναμίας. Τα παιδιά είναι δώρα του Θεού και έχουμε καθήκον και υποχρέωση να τα δεχθούμε, είτε είναι υγιή είτε είναι άρρωστα. Όπως δεν μπορείς να απορρίψεις τα δώρα του επιγείου βασιλέα, πολύ περισσότερο δεν μπορείς να απορρίψεις τα δώρα του Βασιλέα του Ουρανού. Επανειλημμένα είπαμε πως τα έμβρυα είναι ανθρώπινες ζωές. Εξάλλου και η ίδια η λέξη αυτό μας δηλώνει, την ύπαρξη ζωής κι όχι μιας άμορφης μάζας κυττάρων. Γι' αυτό και δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιούμε σαν αντικείμενα και να διαλέγουμε τα υγιή, ενώ τα ελαττωματικά να τα απορρίπτουμε.
        Ο άνθρωπος, ο κάθε ΑΝΘΡΩΠΟΣ, είτε υγιής είτε άρρωστος είτε πνευματικά καθυστερημένος είτε έξυπνος είτε ωραίος είτε άσχημος, ΕΙΝΑΙ ΕΝΙΑΙΑ ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΗ ΟΝΤΟΤΗΤΑ από την πρώτη στιγμή της συλλήψεώς του μέχρι τη στιγμή του βιολογικού του θανάτου. Ο βιολογικός θάνατος επέρχεται όταν παύσουν να λειτουργούν όλες ανεξαίρετα οι βιολογικές λειτουργίες του ανθρώπου και πρώτιστα η καρδιακή λειτουργία. Μέσα σε αυτό το διάστημα, οποιαδήποτε στιγμή και με οποιοδήποτε πρόσχημα διακόψουμε την ανθρώπινη ζωή, είναι ανθρωποκτονία ή καλύτερα φόνος εκ προμελέτης.
        Πρέπει να το καταλάβουμε πως οι ελαττωματικοί σωματικά ή πνευματικά άνθρωποι, οι ανάπηροι δηλαδή, δεν είναι και δυστυχισμένοι. Αναφέρουμε στο προκείμενο δύο παραδείγματα:
        "Θάρρος! Πρέπει να χαμογελάς στη ζωή!" Είναι οι λέξεις που πρόφερε αδιάκοπα η Denise Legrix, που γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια.
        Αλλά το αποκορύφωμα της αισιοδοξίας και της πίστεως στο Θεό είναι η Helen Keller, ένα κοριτσάκι που γεννήθηκε τυφλό και κωφάλαλο. Όταν σε μια τηλεοπτική εκπομπή της απηύθυναν την ερώτηση: "Οι ανάπηροι μπορούν να είναι ευτυχισμένοι;", χτυπάει στα πλήκτρα της γραφομηχανής μερικές λέξεις, που είναι αληθινή ομολογία πίστεως: "Δεν θα ήθελα να αλλάξω ζωή"! και καταλήγει με μια μονολεκτική θριαμβευτική δοξολογία: "Αλληλούια", δηλαδή "Αινείτε τον Κύριον"!
        Ας το καταλάβουμε καλά αυτό. Διότι οι προπαγανδιστές των εκτρώσεων παγκόσμια μεταδίδουν και διαδίδουν το διαβολικό μήνυμα πως, όταν κάνουμε έκτρωση τα άρρωστα έμβρυα, τα ευεργετούμε, τους κάνουμε χάρη.
        ΟΧΙ, ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ, ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ! ΤΟΥ ΜΟΝΟΥ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ ΟΤΑΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΚΤΡΩΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΑΡΡΩΣΤΟ ΠΑΙΔΙ Ή ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΠΑΙΔΙ, ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΑΣ ΤΟΥ. Στο κάτω-κάτω κανένας ανάπηρος άνθρωπος ή πνευματικά καθυστερημένος δεν είναι εγκληματίας ή δολοφόνος ή κλέφτης ή ψεύτης.
        Τα παιδιά με μεσογειακή αναιμία, όσα κατά λάθος ζήσουν στην Κύπρο και σε άλλες χώρες όπου γίνεται προγεννητικός έλεγχος, έχουν ψυχολογικά προβλήματα, επειδή αντιλαμβάνονται ότι η "πολιτισμένη" κοινωνία μας τα απορρίπτει, τους αμφισβητεί το δικαίωμα της υπάρξεως, το δικαίωμα της Ζωής.
        Εδώ θα ήταν πολύ χρήσιμο να αναφέρουμε πως η νοημοσύνη των παιδιών με μεσογειακή αναιμία είναι πολύ πιο πάνω από τον μέσο όρο. Φαντασθείτε τι τραγικά συναισθήματα κατέχουν ένα παιδί με μεσογειακή αναιμία, όταν αρχίσει να σκέφτεται ότι από λάθος γεννήθηκε, ότι οι γονείς του θα προτιμούσαν να το κάμουν έκτρωση, να το δολοφονήσουν δηλαδή, αντί να το γεννήσουν.
        Κανένας άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρέσει τη ζωή άλλου ανθρώπου για οποιαδήποτε αιτία και πρόφαση. Αυτή η πεποίθηση είναι εμπεδωμένη στην παγκόσμια ιστορία και συνείδηση από αρχαιοτάτων χρόνων, όχι μόνο στη χριστιανική εποχή, αλλά και στην ειδωλολατρική. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα ενισχυτικό της πιο πάνω θέσεως είναι στην τραγωδία "Ιφιγένεια εν Ταύροις" του Ευριπίδη, όπου οι φίλοι του Ορέστη τον προτρέπουν να μη σκοτώσει τη μητέρα του και τον Αίγισθο. Και τούτο, γιατί δεν έδωσε ο ίδιος σε κανένα ζωή, επομένως δεν έχει και το δικαίωμα να αφαιρέσει ζωή.
        Επανερχόμαστε πάλι σε ένα σημείο που θίξαμε και προηγουμένως. στο επιχείρημα των προπαγανδιστών των εκτρώσεων, σύμφωνα με το οποίο, αν κάνουμε έκτρωση ένα άρρωστο παιδί και ιδιαίτερα ένα με μεσογειακή αναιμία, του κάνουμε μεγάλη χάρη, γιατί το γλυτώνουμε από τα βάσανα της ζωής. Φυσικά, είπαμε προηγουμένως σε ποιους κάνουμε χάρη. Το αισχρό και σαθρό αυτό επιχείρημα θα το δούμε από άλλη σκοπιά. Εάν λοιπόν το δεχθούμε (δυστυχώς στην Κύπρο και στο εξωτερικό το δέχθηκαν πολλοί) ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον ίδιο το Θεό, με την ίδια την φιλανθρωπία του Θεού. Είναι σαν να λέμε στον ίδιο το Θεό ότι είναι άσπλαχνος και τυραννεί τους ανθρώπους, αφού τους αφήνει να γεννηθούν και να υποφέρουν, όταν ερχόμαστε να αντικαταστήσουμε την άπειρη φιλανθρωπία και αγάπη Του, υποκριτικά και αναίσχυντα με το δικό μας ενδιαφέρον για τα άρρωστα έμβρυα, περισσότερο από το Δημιουργό Θεό, ο οποίος "ΑΓΑΠΗ εστί" (Α΄ Ιωάν. 4,.
        Φωνάζει ο προφητάναξ Δαβίδ: "άνθρωπος εν τιμή ων ου συνήκε (δεν κατάλαβε), παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς" (Ψαλμ. 48,13). Δυστυχώς, η εποχή μας ξεπέρασε και αυτά τα ζώα, γιατί σήμερα όχι απλά εξομοιωθήκαμε με τα κτήνη, αλλά γίναμε πολύ χειρότεροι, αφού δεν υπάρχει στην πλάση κανένα κτήνος ή άλογο ζώο που να σκοτώνει τα παιδιά του. Μόνο ο άνθρωπος το κάνει με τις εκτρώσεις και τον προγεννητικό έλεγχο.
        Ίσως για τον άνθρωπο του προγεννητικού ελέγχου να αρμόζουν περισσότερο τα λόγια του προφήτη Ησαΐα, ο οποίος έλεγε ότι θα έρθει εποχή που το φυσικό θα θεωρείται αφύσικο και το αφύσικο φυσικό: "Ουαί οι λέγοντες το πονηρόν καλόν και το καλόν πονηρόν, οι τιθέντες το σκότος φως και το φως σκότος, οι τιθέντες το πικρόν γλυκύ και το γλυκύ πικρόν" (Ησαΐα 5,20). Να που Στην Κύπρο και σε πολλές άλλες χώρες έγινε και αυτό. Πολλές γυναίκες, και, αλλοίμονο, και πολλοί γιατροί, το θεωρούν φυσικό να κάμουν προγεννητικό έλεγχο και έκτρωση και αφύσικο το να μην κάνουν. Ή πιο απλά, το θεωρούν φυσικό η "μάνα" να σκοτώσει το άρρωστο παιδί της και αφύσικο να μην το σκοτώσει! Φθάσαμε στο σημείο να κάνουμε εράνους, για να χρησιμοποιηθούν τα λεφτά για τις εκτρώσεις, να γίνονται πορείες για να συγκεντρωθούν χρήματα γι' αυτό το εγκληματικό έργο, και, το χειρότερο, ιδρύματα και οργανώσεις που προωθούν και ασχολούνται με τις εκτρώσεις και τον προγεννητικό έλεγχο να θεωρούνται φιλανθρωπικά!!! Οι περισσότεροι από εμάς να λέμε "εύγε" σε αυτούς που διαπράττουν τα έργα αυτά του διαβόλου και, το πιο φρικιαστικό, εμείς, οι υποτιθέμενοι Χριστιανοί, να αδρανούμε και να νίπτουμε τας χείρας μας επικαλούμενοι τη φτηνή δικαιολογία ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
        Τελειώνοντας το θέμα του προγεννητικού ελέγχου, το οποίο κάθε μέρα θα γίνεται και χειρότερο, καταλήγω στο συμπέρασμα πως ο προγεννητικός έλεγχος είναι αχρείαστος και ιδιαίτερα επικίνδυνος για τις γυναίκες που δεν πρόκειται σε καμμία περίπτωση να κάμουν το παιδί τους έκτρωση.
        Η θεραπεία που προτείνει ο προγεννητικός έλεγχος είναι η έκτρωση-φόνος!