Recommended Posts

    On 22/4/2020 at 4:31 ΠΜ, Efee είπε:

    Καλησπερα κοριτσια.. 

    Διαβαζοντας τις ιστοριες σας, θελω και γω να πω τη δικη μου ιστορία για να βγει απο μεσα μου και ξερω οτι εσεις θα με καταλαβετε καλυτερα απο τον καθενα. 

    Οκτωβρη του 2019 έμεινα εγκυος για πρωτη φορα. 

    Απο την πρωτη στιγμη που το καταλαβα και επειτα το διαπιστωσα με τεστ και χοριακες, ενω χαιρομουν ειχα τεραστια φοβια οτι κατι δε θα παει καλα. Δεν ηθελα να το μαθει ο περιγυρος μέχρι να περασει το πρωτο τριμηνο. Σ αυτό ημουν καθετη. 

    Ολα πηγαιναν καλα, κανουμε αυχενικη διαφανεια, ολα καλα και την ιδια μερα εκανα μια εξεταση το NIPT  test για τα γνωστα συνδρομα. 

    Νεα εισαι ο γιατρος μου ειπε, αλλα παμε για το 1000%.

    Λογω του οτι μεσολαβησαν τα Χριστούγεννα τα αποτελεσματα αργησαν να βγουν.

    Βγαινουν αρχες Ιανουριου οπου υπαρχουν αυξημενες πιθανοτητες για συνδρομο. 

    Σ αυτο το σημειο να αναφερω οτι το μωρο μου ηταν κοριτσακι.

    Επομενο σταδιο αμνιοπαρακεντηση. 

    Κανω την αμνιοπαρακεντηση και επιβεβαιωνεται οτι το μωρο εχει συνδρομο. 

    Το προαισθημα μου βγηκε αληθινο... 

    Μεσα σε λιγες ωρες επρεπε να αποφασισω αν συνεχίζω ή διακοπτω την κυηση. Ηδη ειχα φτασει στον 5ο μηνα και δεν ηθελα να προχωρησει και αλλο η κυηση μεχρι να αποφασισω τι θα κανω. 

    Αρχες Φλεβαρη κανω τη διακοπη κυησης με προκληση τοκετου.. 

    Μια εμπειρια τοσο αχαρη, τοσο επωδυνη..

    Ο πονος οτι γυρνας στο σπιτι... Μετα απο τοκετο χωρις μωρο...

    Να εχεις τυψεις γι αυτο που εκανες.. 

    Αυτο που με παρηγορησε ειναι οταν ο Ιερεας μου ειπε οτι το μωρο σου ειναι αγγελουδακι στον Ουρανο. 

    Ειχα και εχω τεραστια στηριξη και απο το συντροφο μου και απο την οικογενεια μου, απλα καποιες φορες νιωθω οτι δε μπορουν να με καταλαβουν οσο θα ηθελα.. Λογικο... 

    Καποιες φορες νιωθω τοσο κενη... 

    Οσο περνάει ο καιρος και σκεφτομαι οτι και γω σε 2 μηνες θα γεννουσα... 

    Ποναει.. Ποναει πολυ... 

    Μακαρι να ημουν η τελευταια κοπελα που το περασε αυτο... 

    Καθε κοπελα εχει τη δικη της ιστορια.. 

    Τα αγγελουδια μας ειναι στον Ουρανο.. 

    Και καθε φορα που δε νιωθουμε καλα ας κοιταμε στον Ουρανο.. Η ψυχη μας θα βρισκει εκει λιγη γαληνη.. 

     

     

     

     

     

     

    Ψυχή μου πόσο λυπάμαι ειλικρινά...Όταν διαβάζω τέτοιες ιστορίες γυρνάει κ εμένα πίσω το μυαλο μου οταν το βίωσα κ εγώ...πονάει πολύ...ξέρω ότι είναι νωρίς ακόμα...Όχι βέβαια ότι θα το ξεχάσεις όμως με το καιρό ο πόνος ίσως μαλακώσει κοριτσι μου.παντα θα το έχεις μέσα σου κ θα μαθεις να ζεις με αυτό όπως κ εμείς άλλωστε...Δυστυχώς συμβαίνουν...κ εγώ την ίδια περίπτωση είχα όμως έγινε με αποξεση...ήμουν οριακή κ πρόλαβα να κάνω την διακοπη έτσι κ όχι με τοκετο..το ότι είσαι μικρή δεν λέει κάτι στο ότι πονάς λιγότερο...να είσαι σίγουρη ότι θα έρθει ένα άλλο μωράκι κ θα ηρεμήσει λίγο η ψυχή σου...Όμως όχι ότι θα ξεχάσεις το κοριτσάκι σου... το κοριτσάκι σου εκεί ψιλά είναι κ με τα δικά μας αγγελούδια..Μην αφήσεις κανέναν να σε κατακρίνει ...Ο καθένας αν του τύχαινε ας έκανε την δική του επιλογή...Εμείς πράξαμε έτσι για ότι ήταν το καλύτερο για το παιδάκι που θα ερχόταν στον κόσμο...το μόνο που μπορώ να σου πω ότι μετά την καταιγίδα πάντα βγαίνει το ουράνιο τόξο...Εγώ ένα χρόνο μετά έμεινα παλι εγκυουλα κ πλέον κρατάω στα χέρια μου το μωράκι μου... Όλα θα γίνουν όμως θέλει χρόνο  να επανέλθεις...Όχι τόσο σωματικά όσο ψυχολογικά...Ότι νιώθεις να το κάνεις.να κλάψεις να ξεσπάσεις να τα βγάζεις από μέσα σου...Μην σκέφτεσαι μην στεναχωρησεις  τον άντρα σου ή την οικογενεια σου... Εσύ το βιωσες ποιο πολύ από όλους... Εγώ το έκανα κ πήγα να πάθω κατάθλιψη...Πρέπει να πενθισεις είναι μια απώλεια κ ας μην το γνώρισες αυτό το πλασματάκι...όπου.μπορω να βοηθήσω θα ειμαι εδώ...Σου.στελνω ένα γλυκό.φιλι κ μια μεγάλη αγκαλιά....


    GYLdp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Χαιρετω ολη τη παρεα. Εχω πολυ καιρο να γραψω, για την ακριβεια πολλα χρονια. Χρειαζομαι τη βοηθεια σας. Τις συμβουλες σας. Εχω ηδη δυο παιδακια δημοτικου. Προσπαθουσαμε πριν 3 περιπου χρονια να κανουμε τριτο παιδακι. Καταφεραμε σχετικα γρηγορα και ηταν εξωμητριο με συνεπεια να αφαιρεθει η μια σαλπιγγα. Πονεσα πολυ, εκλαψα και το σκεφτομαι συνεχεια. Εκτοτε συνεχισαμε τις προσπαθειες μεχρι που ανακαλυψα πριν μια εβδομαδα οτι ειμαι εγκυος. Τη πρωτη μερα μου ηρθε πολυ ξαφνικο γιατι μετα απο τοσα χρονια δε το περιμενα, εχασα τη γη κατω απ τα ποδια μου(με τη καλη εννοια). Την επομενη ημουν πολυ χαρουμενη που το συνειδητοποιησα. Μετα ξαναλλαξα και με εχει κυριευσει αγχος, πανικος, δε θελω να χαλασω τις ισορροπιες της οικογενειας μου, μουδιαζω ολοκληρη, αισθανομαι οτι θα κανω κακο στο εαυτο μου για μα ξεφυγω απο ολο αυτο. Σκεφτομαι την αμβλωση, απ την αλλη ο αντρας μου το θελει πολυ. Εκανα μεταστροφη και δεν αισθανομαι τιποτα γι αυτο το παιδι παρα μονο οτι θα με καταστρεψει και οτι δε θελω να ξαναγυρισω στις πανες. Δεν ξερω τι εχω παθει. Ειλικρινα ντρεπομαι να μιλαω ετσι για κατι που πασχισα τοσο πολυ και που αλλες γυναικες προσπαθουν και δε μπορουν, ομως ετσι νοιωθω. Φοβαμαι παρα πολυ! 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, desik είπε:

    Χαιρετω ολη τη παρεα. Εχω πολυ καιρο να γραψω, για την ακριβεια πολλα χρονια. Χρειαζομαι τη βοηθεια σας. Τις συμβουλες σας. Εχω ηδη δυο παιδακια δημοτικου. Προσπαθουσαμε πριν 3 περιπου χρονια να κανουμε τριτο παιδακι. Καταφεραμε σχετικα γρηγορα και ηταν εξωμητριο με συνεπεια να αφαιρεθει η μια σαλπιγγα. Πονεσα πολυ, εκλαψα και το σκεφτομαι συνεχεια. Εκτοτε συνεχισαμε τις προσπαθειες μεχρι που ανακαλυψα πριν μια εβδομαδα οτι ειμαι εγκυος. Τη πρωτη μερα μου ηρθε πολυ ξαφνικο γιατι μετα απο τοσα χρονια δε το περιμενα, εχασα τη γη κατω απ τα ποδια μου(με τη καλη εννοια). Την επομενη ημουν πολυ χαρουμενη που το συνειδητοποιησα. Μετα ξαναλλαξα και με εχει κυριευσει αγχος, πανικος, δε θελω να χαλασω τις ισορροπιες της οικογενειας μου, μουδιαζω ολοκληρη, αισθανομαι οτι θα κανω κακο στο εαυτο μου για μα ξεφυγω απο ολο αυτο. Σκεφτομαι την αμβλωση, απ την αλλη ο αντρας μου το θελει πολυ. Εκανα μεταστροφη και δεν αισθανομαι τιποτα γι αυτο το παιδι παρα μονο οτι θα με καταστρεψει και οτι δε θελω να ξαναγυρισω στις πανες. Δεν ξερω τι εχω παθει. Ειλικρινα ντρεπομαι να μιλαω ετσι για κατι που πασχισα τοσο πολυ και που αλλες γυναικες προσπαθουν και δε μπορουν, ομως ετσι νοιωθω. Φοβαμαι παρα πολυ! 

    Είναι πολύ συνηθισμένο αυτό, οι μεταβολές των συναισθημάτων σε μια εγκυμοσύνη, παρόλο που δε μιλάμε για αυτό, παραμένει ταμπού και θεωρούμε αυτονόητο ότι είναι μια ευτυχισμένη περίοδος στη ζωή μιας γυναίκας. Το αντίθετο θα έλεγα είναι μια πολύ αγχογόνα περίοδος και πολλές φορές μπορεί να σκεφτούμε έτσι.Ειδικά μετά από μια άσχημη εμπειρία σαν τη δική σου, που πιθανόν να σε έχει δυσκολέψει συναισθηματικά. Θα σε συμβουλευα να επισκεφθείς έναν ψυχολόγο και να σε βοηθήσει να δεις καθαρά τι θες σχετικά με την εγκυμοσύνη σου. Το σημαντικότερο είναι να είσαι καλά ψυχικά πάνω από όλα ό,τι κι αν αποφασίσεις. 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 11/5/2020 at 1:35 ΠΜ, desik είπε:

    Χαιρετω ολη τη παρεα. Εχω πολυ καιρο να γραψω, για την ακριβεια πολλα χρονια. Χρειαζομαι τη βοηθεια σας. Τις συμβουλες σας. Εχω ηδη δυο παιδακια δημοτικου. Προσπαθουσαμε πριν 3 περιπου χρονια να κανουμε τριτο παιδακι. Καταφεραμε σχετικα γρηγορα και ηταν εξωμητριο με συνεπεια να αφαιρεθει η μια σαλπιγγα. Πονεσα πολυ, εκλαψα και το σκεφτομαι συνεχεια. Εκτοτε συνεχισαμε τις προσπαθειες μεχρι που ανακαλυψα πριν μια εβδομαδα οτι ειμαι εγκυος. Τη πρωτη μερα μου ηρθε πολυ ξαφνικο γιατι μετα απο τοσα χρονια δε το περιμενα, εχασα τη γη κατω απ τα ποδια μου(με τη καλη εννοια). Την επομενη ημουν πολυ χαρουμενη που το συνειδητοποιησα. Μετα ξαναλλαξα και με εχει κυριευσει αγχος, πανικος, δε θελω να χαλασω τις ισορροπιες της οικογενειας μου, μουδιαζω ολοκληρη, αισθανομαι οτι θα κανω κακο στο εαυτο μου για μα ξεφυγω απο ολο αυτο. Σκεφτομαι την αμβλωση, απ την αλλη ο αντρας μου το θελει πολυ. Εκανα μεταστροφη και δεν αισθανομαι τιποτα γι αυτο το παιδι παρα μονο οτι θα με καταστρεψει και οτι δε θελω να ξαναγυρισω στις πανες. Δεν ξερω τι εχω παθει. Ειλικρινα ντρεπομαι να μιλαω ετσι για κατι που πασχισα τοσο πολυ και που αλλες γυναικες προσπαθουν και δε μπορουν, ομως ετσι νοιωθω. Φοβαμαι παρα πολυ! 

    Καλή σου μέρα,

    οι ορμόνες σου αυτή τη περίοδο κάνουν πάρτυ , ακόμα κ αν αποφασίσεις να κρατήσεις αυτό το παιδί η ψυχολογία σου καινοί διακυμάνσεις της θα περάσουν από τόσα στάδια... άλλες φορές θα είναι ναι... είμαι δυνατή... άλλες φορές θα είναι όχι... τα παρατάω... 

    έχω ένα γιο 2,5 χρόνων... έχασα μια κόρη πριν 4 χρόνια είπα δεν θα κάνω άλλο παιδί ποτέ ... γιατί; Γιατί δεν αντέχω άλλο αυτό το άγχος που κουβαλάς μαζί με ένα μωρό στην εγκυμοσύνη....

    προφανως και είχες τραυματικές εμπειρίες , προφανώς και τώρα όλα είναι βουνό! Δεν ξέρω ποσό χρόνο έχεις ακόμα για να αποφασίσεις αλλά πρώτα απ όλα κοιτα την ψυχολογία σου! Χωρίς αυτήν δεν προχωράς! Και για να υπάρξει μωρό πρέπει πρώτα να υπάρχει μαμά για να το κυοφορεί. Αν δεν είσαι καλά εσυ πρώτα δεν γίνεται τίποτα...

    ειμαι έγκυος 11 εβδομάδων αυτή τη στιγμή.... από τη στιγμή που κράτησα το θετικό τεστ έχω σκεφτεί τα πάντα... έχω περάσει από 40 κύματα χίλιες γνώμες έχω αλλάξει... αλλά είμαι σίγουρη ότι όσες δυσκολίες κ αν αντιμετωπίσω ήρθε (θα δούμε αν αποφασίσει να μείνει) μακάρι να είναι υγιές και μέχρι να γεννηθεί θα σκάσω από άγχος. 
    εμενα με βοηθάει πολύ ο ψυχολόγος μου! Ίσως να βοηθηθείς και εσυ! Υπάρχουν και οργανισμοί όπως η φαιναρετη που μπορείς μέσω τηλεφώνου να δεχθείς υποστήριξη!

    εχεις κάθε δικαίωμα στην απόφαση του Ναι ή Όχι  

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 11/5/2020 at 1:35 ΠΜ, desik είπε:

    Χαιρετω ολη τη παρεα. Εχω πολυ καιρο να γραψω, για την ακριβεια πολλα χρονια. Χρειαζομαι τη βοηθεια σας. Τις συμβουλες σας. Εχω ηδη δυο παιδακια δημοτικου. Προσπαθουσαμε πριν 3 περιπου χρονια να κανουμε τριτο παιδακι. Καταφεραμε σχετικα γρηγορα και ηταν εξωμητριο με συνεπεια να αφαιρεθει η μια σαλπιγγα. Πονεσα πολυ, εκλαψα και το σκεφτομαι συνεχεια. Εκτοτε συνεχισαμε τις προσπαθειες μεχρι που ανακαλυψα πριν μια εβδομαδα οτι ειμαι εγκυος. Τη πρωτη μερα μου ηρθε πολυ ξαφνικο γιατι μετα απο τοσα χρονια δε το περιμενα, εχασα τη γη κατω απ τα ποδια μου(με τη καλη εννοια). Την επομενη ημουν πολυ χαρουμενη που το συνειδητοποιησα. Μετα ξαναλλαξα και με εχει κυριευσει αγχος, πανικος, δε θελω να χαλασω τις ισορροπιες της οικογενειας μου, μουδιαζω ολοκληρη, αισθανομαι οτι θα κανω κακο στο εαυτο μου για μα ξεφυγω απο ολο αυτο. Σκεφτομαι την αμβλωση, απ την αλλη ο αντρας μου το θελει πολυ. Εκανα μεταστροφη και δεν αισθανομαι τιποτα γι αυτο το παιδι παρα μονο οτι θα με καταστρεψει και οτι δε θελω να ξαναγυρισω στις πανες. Δεν ξερω τι εχω παθει. Ειλικρινα ντρεπομαι να μιλαω ετσι για κατι που πασχισα τοσο πολυ και που αλλες γυναικες προσπαθουν και δε μπορουν, ομως ετσι νοιωθω. Φοβαμαι παρα πολυ! 

    Κοριτσι μου καλησπέρα...συμφωνώ με τις άλλες κοπέλες απόλυτα... Για εμένα πήγαινε σε έναν ψυχολόγο... θα σε βοηθήσει να δεις κ να σκεφτείς καθαρά...Χωρίς άγχος.κ άλλες σκέψεις... Ίσως να πάρεις την ίδια απόφαση...Αλλά το μυαλό σου θα είναι καθαρό κ δεν θα μετανιώσεις μετά... Δεν μπορώ να καταλάβω Αφού.προσπαθουσατε πως σου.γυρισε τόσο το μυαλό...μάλλον από τις ορμόνες.... σκέψου το καλά πριν κάνεις την κάθε.κινηση που θες... Εγώ έχω κάνει διακοπη επειδή υπήρχε πρόβλημα κ όμως το σκέφτομαι ακομα κ αυτό το παιδάκι μου...Σου εύχομαι ότι απόφαση να πάρεις...Πάνω από όλα να είσαι καλά εσύ...


    GYLdp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    On 11/5/2020 at 1:35 ΠΜ, desik είπε:

    Χαιρετω ολη τη παρεα. Εχω πολυ καιρο να γραψω, για την ακριβεια πολλα χρονια. Χρειαζομαι τη βοηθεια σας. Τις συμβουλες σας. Εχω ηδη δυο παιδακια δημοτικου. Προσπαθουσαμε πριν 3 περιπου χρονια να κανουμε τριτο παιδακι. Καταφεραμε σχετικα γρηγορα και ηταν εξωμητριο με συνεπεια να αφαιρεθει η μια σαλπιγγα. Πονεσα πολυ, εκλαψα και το σκεφτομαι συνεχεια. Εκτοτε συνεχισαμε τις προσπαθειες μεχρι που ανακαλυψα πριν μια εβδομαδα οτι ειμαι εγκυος. Τη πρωτη μερα μου ηρθε πολυ ξαφνικο γιατι μετα απο τοσα χρονια δε το περιμενα, εχασα τη γη κατω απ τα ποδια μου(με τη καλη εννοια). Την επομενη ημουν πολυ χαρουμενη που το συνειδητοποιησα. Μετα ξαναλλαξα και με εχει κυριευσει αγχος, πανικος, δε θελω να χαλασω τις ισορροπιες της οικογενειας μου, μουδιαζω ολοκληρη, αισθανομαι οτι θα κανω κακο στο εαυτο μου για μα ξεφυγω απο ολο αυτο. Σκεφτομαι την αμβλωση, απ την αλλη ο αντρας μου το θελει πολυ. Εκανα μεταστροφη και δεν αισθανομαι τιποτα γι αυτο το παιδι παρα μονο οτι θα με καταστρεψει και οτι δε θελω να ξαναγυρισω στις πανες. Δεν ξερω τι εχω παθει. Ειλικρινα ντρεπομαι να μιλαω ετσι για κατι που πασχισα τοσο πολυ και που αλλες γυναικες προσπαθουν και δε μπορουν, ομως ετσι νοιωθω. Φοβαμαι παρα πολυ! 

    Καλημέρα σε όλες σας,

     

    πρώτη φορά γράφω εδω, αλλά μου φάνηκε αυτη η δημοσίευση αρκετά ευαισθητο θεμα.Θα ηθελα να σου πω συγχαρητηρια για αρχη γιατι ειναι ενα πολυ ευχαριστο γεγονος να σου συμβαίνει κατι τετοιο.Αλλά σκεψου το πολύ καλα πριν κάνεις διακοπή κυησης είναι κριμα για μια λάθος απόφαση που μπορει μετα στο μελλον να το μετανιωσεις.Οκ σιγουρα το πρωτο διαστημα θα ειναι δυσκολο με πανες κτλ Αλλά δεν θα ειναι η πρωτη σου φορά για να φοβασαι.Ελπίζω όλα να πανε καλά. 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 11/5/2020 at 1:35 ΠΜ, desik είπε:

    Χαιρετω ολη τη παρεα. Εχω πολυ καιρο να γραψω, για την ακριβεια πολλα χρονια. Χρειαζομαι τη βοηθεια σας. Τις συμβουλες σας. Εχω ηδη δυο παιδακια δημοτικου. Προσπαθουσαμε πριν 3 περιπου χρονια να κανουμε τριτο παιδακι. Καταφεραμε σχετικα γρηγορα και ηταν εξωμητριο με συνεπεια να αφαιρεθει η μια σαλπιγγα. Πονεσα πολυ, εκλαψα και το σκεφτομαι συνεχεια. Εκτοτε συνεχισαμε τις προσπαθειες μεχρι που ανακαλυψα πριν μια εβδομαδα οτι ειμαι εγκυος. Τη πρωτη μερα μου ηρθε πολυ ξαφνικο γιατι μετα απο τοσα χρονια δε το περιμενα, εχασα τη γη κατω απ τα ποδια μου(με τη καλη εννοια). Την επομενη ημουν πολυ χαρουμενη που το συνειδητοποιησα. Μετα ξαναλλαξα και με εχει κυριευσει αγχος, πανικος, δε θελω να χαλασω τις ισορροπιες της οικογενειας μου, μουδιαζω ολοκληρη, αισθανομαι οτι θα κανω κακο στο εαυτο μου για μα ξεφυγω απο ολο αυτο. Σκεφτομαι την αμβλωση, απ την αλλη ο αντρας μου το θελει πολυ. Εκανα μεταστροφη και δεν αισθανομαι τιποτα γι αυτο το παιδι παρα μονο οτι θα με καταστρεψει και οτι δε θελω να ξαναγυρισω στις πανες. Δεν ξερω τι εχω παθει. Ειλικρινα ντρεπομαι να μιλαω ετσι για κατι που πασχισα τοσο πολυ και που αλλες γυναικες προσπαθουν και δε μπορουν, ομως ετσι νοιωθω. Φοβαμαι παρα πολυ! 

    Θα σου μιλήσω έχοντας κάποια εμπειρία σε αυτό που σε απασχολεί και ίσως σε βοηθήσω.Εχω τρία παιδάκια.9,5 χρόνων,7 χρόνων και το τρίτο 18 μηνών....Όπως καταλαβαίνεις μπορώ πολύ καλά να νιώσω αυτό που λες.Και σε μας χάθηκαν οι ισορροπίες,και γω ένιωσα τύψεις για τα μεγάλα μου παιδιά που άλλαξαν όλη τη ζωή τους.Απο την άλλη τίποτα δεν είναι δεδομένο.Γιατι να θεωρούμε δεδομένη τη ζωή μας τώρα και όχι αυτή που δεν φανταζόμαστε;Εμείς τώρα αρχίζουμε να μπαίνουμε σε φυσιολογικούς ρυθμούς όπως πριν.Δε θα σου πω ότι ήταν εύκολο ,δεν ήταν.Αλλα άξιζε ο κόπος για μια ζωουλα.Εξαλλου οι μανουλες βρίσκουν τη δύναμη μέσα τους να αντιμετωπίσουν όλες τις δυσκολίες και να φέρουν τις ισσοροπιες.Μετα το πρώτο μου παιδί ενιωθα ότι δε θα μπορούσα να αγαπήσω άλλο μωρό τοσο.Και όμως λάτρεψα το δεύτερο παιδάκι μου.Οταν έμεινα έγκυος στο τριτο έλεγα ότι θα έχω αδυναμία στις μεγάλες και τώρα δεν μπορώ να ξεχωρίσω καμιά τους...Τωρα μ αγκαλιάζει και μένα και τις αδερφές τις και φωνάζει παπαω!!!!(σ' αγαπάω).

    Και ξεχνάμε όλες τις δυσκολίες.Και είμαστε σίγουροι ότι για κάποιο λόγο ήρθε αυτή η μικρή.Για να μεγαλώσει την αγάπη της οικογένειάς μας...

    Οι ορμόνες είναι ύπουλες στην εγκυμοσύνη.Εγω έχω φλερτάρει με την επιλοχειο κατάθλιψη και τις τρεις φορές οπότε μπορώ να σε καταλάβω...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 6/5/2020 at 5:51 ΜΜ, Ροζακι είπε:

    Ψυχή μου πόσο λυπάμαι ειλικρινά...Όταν διαβάζω τέτοιες ιστορίες γυρνάει κ εμένα πίσω το μυαλο μου οταν το βίωσα κ εγώ...πονάει πολύ...ξέρω ότι είναι νωρίς ακόμα...Όχι βέβαια ότι θα το ξεχάσεις όμως με το καιρό ο πόνος ίσως μαλακώσει κοριτσι μου.παντα θα το έχεις μέσα σου κ θα μαθεις να ζεις με αυτό όπως κ εμείς άλλωστε...Δυστυχώς συμβαίνουν...κ εγώ την ίδια περίπτωση είχα όμως έγινε με αποξεση...ήμουν οριακή κ πρόλαβα να κάνω την διακοπη έτσι κ όχι με τοκετο..το ότι είσαι μικρή δεν λέει κάτι στο ότι πονάς λιγότερο...να είσαι σίγουρη ότι θα έρθει ένα άλλο μωράκι κ θα ηρεμήσει λίγο η ψυχή σου...Όμως όχι ότι θα ξεχάσεις το κοριτσάκι σου... το κοριτσάκι σου εκεί ψιλά είναι κ με τα δικά μας αγγελούδια..Μην αφήσεις κανέναν να σε κατακρίνει ...Ο καθένας αν του τύχαινε ας έκανε την δική του επιλογή...Εμείς πράξαμε έτσι για ότι ήταν το καλύτερο για το παιδάκι που θα ερχόταν στον κόσμο...το μόνο που μπορώ να σου πω ότι μετά την καταιγίδα πάντα βγαίνει το ουράνιο τόξο...Εγώ ένα χρόνο μετά έμεινα παλι εγκυουλα κ πλέον κρατάω στα χέρια μου το μωράκι μου... Όλα θα γίνουν όμως θέλει χρόνο  να επανέλθεις...Όχι τόσο σωματικά όσο ψυχολογικά...Ότι νιώθεις να το κάνεις.να κλάψεις να ξεσπάσεις να τα βγάζεις από μέσα σου...Μην σκέφτεσαι μην στεναχωρησεις  τον άντρα σου ή την οικογενεια σου... Εσύ το βιωσες ποιο πολύ από όλους... Εγώ το έκανα κ πήγα να πάθω κατάθλιψη...Πρέπει να πενθισεις είναι μια απώλεια κ ας μην το γνώρισες αυτό το πλασματάκι...όπου.μπορω να βοηθήσω θα ειμαι εδώ...Σου.στελνω ένα γλυκό.φιλι κ μια μεγάλη αγκαλιά....

    @Ροζακι Κοριτσακι μου γλυκο.. Δεν ξερω τι να πω... Σε ευχαριστω... Ειλικρινα... Εδω μεσα πραγματικα η καθε κοπελα που εχει περασει απο μια τετοια κατασταση βρισκει ουσιαστικη παρηγορια... Ακομα προσπαθω ψυχικα να ισορροπησω... Ειναι πολυ βαρυ το φορτιο.... Με στοιχειωνει που σε 1 μηνα απο τωρα θα γεννουσα.. Αλλα τελικα δε θα συμβει... Φοβαμαι για το πως θα νιωσω....

    Βιωνω την απωλεια.. Το πενθος... Βγαινουν συναισθηματα που δεν ξερω πως να τα διαχειριστω... 

    Ειναι τοσα μα τοσα πολλα... 

    Ελπιζω να ερθει καποια στιγμη ενα μωρακι στη ζωη μας.. Ξερω μονο πως θα λαβει απεριοριστη αγαπη... 

    Ευχομαι απο καρδιας να σου ζησει το μωρακι σου!! Να εχετε ολα τα καλα Του Θεου!! 

    Θα προσευχομαι για ολα τα αγγελακια μας που ειναι μαζι..

    Η στηριξη ακομα και μεσω ενος μηνυματος ειναι πολυ σημαντικη...

    Ανταποδιδω το φιλι και την αγκαλια..!! 

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 20/5/2020 at 3:55 ΠΜ, Efee είπε:

    @Ροζακι Κοριτσακι μου γλυκο.. Δεν ξερω τι να πω... Σε ευχαριστω... Ειλικρινα... Εδω μεσα πραγματικα η καθε κοπελα που εχει περασει απο μια τετοια κατασταση βρισκει ουσιαστικη παρηγορια... Ακομα προσπαθω ψυχικα να ισορροπησω... Ειναι πολυ βαρυ το φορτιο.... Με στοιχειωνει που σε 1 μηνα απο τωρα θα γεννουσα.. Αλλα τελικα δε θα συμβει... Φοβαμαι για το πως θα νιωσω....

    Βιωνω την απωλεια.. Το πενθος... Βγαινουν συναισθηματα που δεν ξερω πως να τα διαχειριστω... 

    Ειναι τοσα μα τοσα πολλα... 

    Ελπιζω να ερθει καποια στιγμη ενα μωρακι στη ζωη μας.. Ξερω μονο πως θα λαβει απεριοριστη αγαπη... 

    Ευχομαι απο καρδιας να σου ζησει το μωρακι σου!! Να εχετε ολα τα καλα Του Θεου!! 

    Θα προσευχομαι για ολα τα αγγελακια μας που ειναι μαζι..

    Η στηριξη ακομα και μεσω ενος μηνυματος ειναι πολυ σημαντικη...

    Ανταποδιδω το φιλι και την αγκαλια..!! 

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Κοριτσι μου σε ευχαριστω πολυ για τις ευχές σου...να είσαι καλά κ σύντομα σου ευχομαι μεσα απο την καρδια μου να μάθεις τα ευχάριστα νεα για μια νεα εγκυμοσύνη....να εισαι σιγουρη θα ερθει κ αυτή την φορά θα πάνε όλα καλά...Εγώ έφτασα να πάω κ σε ψυχολόγο  με βοήθησε πολύ στο να προχωρήσω κ να το φυλάξω μέσα μου αυτό το πλασματάκι...Όμως η ζωή προχωράει...Πρέπει να προχωρήσει...αν νιώσεις την ανάγκη ότι θες βοήθεια κ δεν μπορείς να το διαχειριστείς μονη σου...Εγώ θα σου πρότεινα να πας.... εμένα μου έκανε πολύ καλό...τα έβγαλα όλα από μέσα μου... άρχισα να τα βλέπω λίγο διαφορετικά τα πράγματα...με έκανε να χαλαρώσω κ να βγάλω από το μυαλό μου μια καινούργια εγκυμοσυνη που είχε αρχίσει να μου γίνετε  εμμονή... οπότε χαλάρωσα κ είπα οταν ειναι να έρθει θα έρθει...Κ τελικά 1 μήνα μετά που πήγαινα στην ψυχολόγο...Δηλαδή 4 επισκέψεις έμαθα ότι είμαι εγκυος... Δυστυχώς κ ευτυχώς μαζί...Δεν μπορούν να μας καταλάβουν όσες δεν το έχουν βιώσει... ειδικά το να αποφασίσεις να τερματίσει μια εγκυμοσυνη  είναι δύσκολο κ πονάει πολύ...Γιατί το επιλεξαμε εμείς κ δεν τελείωσε από μόνη της,Όπως σε κάποιες άλλες περιπτώσεις... Δεν μετανιώνω για την επιλογή μου...Κ τον χρόνο πίσω να γύρναγα το ίδιο θα επέλεγα...είχα πει στην ψυχολόγο το ίδιο ότι τώρα θα το είχα... Στην ψυχολόγο πήγα ένα μήνα μετά από την πητ... Κ ξέρεις τι μου ειπε;;; Ναι θα το είχες...Όμως δεν θα ήταν ένα μωρό γερό όπως το θέλατε... οπότε αμέσως με επανέφερε στην επιλογή που έκανα που πίστευα κ πιστεύω ότι ήταν η σωστή... να είσαι σίγουρη ότι είσαι κοντά ...θα έρθει κ τα όνειρα σας θα πάρουν σάρκα κ οστά...αρκεί να το πιστέψετε κ θα πραγματοποιηθεί...!!!

    • Μου αρέσει 1

    GYLdp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπέρα κορίτσια.. είμαι καινούρια στην ομάδα έγινα μέλος γιατί η κολλητή και κουμπάρα μου έχει προβλημα. Με την εγκυμοσύνη. Και θέλουμε την γνώμη σας. 

    Είναι στον 6ο μήνα. Πριν λίγες μέρες της ειπαν ότι το μωρό έχει δεξί αορτικο τόξο αντί για αριστερό και ότι κάποιες αρτιριεσ πάνε ανάποδα και ίσος να έχει και φυσιμα. Ο γιατρός σε αυτό το στάδιο της είπε εμεσα να διακοπεί η κύηση. Αυτά τα προβλήματα από μόνα τους από ότι φαίνεται είναι αντιμετώπισημα. Με βάση εναν άλλο γιατρο. (Συζητήσεις με αναπτηξηιολογο γυναικολόγο και παιδοκαρδιολογο )Έκανε όμως προ ημερών εξετάσεις για σύνδρομο μέσο αμνιοπαρακέντησης και της είπαν ότι μπορεί 50/50 να είναι οκ η να έχει σύνδρομο angelman έχει να κάνει με το χρωμόσωμα 15 και τις είπαν να διακόψει την κύηση και ότι το παιδί θα βγει με σχιζοφρένεια η με νοητικά πρόβληματα. Το ερώτημα της δίνουν 50/50 πηθανοτιτες τι θα κάνατε!?όσες είχατε παρόμοια εμπειρία τι κάνατε???σαν σύνδρομο δεν έχει μόνο αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να είναι ένα κατά τα άλλα υγηης παιδί και να έχει μόνο το θέμα στην καρδιά μπορεί να έχει αναπτυξιακό θέμα (κάτι που μέχρι τώρα δεν έχει φανεί)μπορεί να έχει ομιλιτικο η κινητηκο  πρόβλημα (κάτι που εγώ προσωπικά θεωρο ότι με την κατάλληλη στήριξη και βοήθεια φτιάχνει έως έναν βαθμό και ανάλογος με το πόσο βάρη περιστατικό είναι.) Ερωτήσεις 2 σε όσες έτυχε  κάτι παρόμοιο και κρατήσατε παιδί που σας έλεγαν ότι έχει σύνδρομο εντέλει το είχε ή ήταν μια χαρά το παιδάκι. 3ον οσες κανατε διακοπή κύησης από τον 5ο μήνα και έπειτα έγινε μέσο φαρμάκων /αποξεσεις ή σαν κανονική γέννα??

    Συγνώμη αλλά ήταν όλα τόσο περίπλοκα και παράξενα και ο γιατρός γένικα δεν την ενημέρωσε για την διαδικασία εάν εντέλει πει το οκ για διακοπή . 

    • Λυπημένη/-ος 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    15 ώρες πρίν, Ρέα.ρεακι είπε:

    Καλησπέρα κορίτσια.. είμαι καινούρια στην ομάδα έγινα μέλος γιατί η κολλητή και κουμπάρα μου έχει προβλημα. Με την εγκυμοσύνη. Και θέλουμε την γνώμη σας. 

    Είναι στον 6ο μήνα. Πριν λίγες μέρες της ειπαν ότι το μωρό έχει δεξί αορτικο τόξο αντί για αριστερό και ότι κάποιες αρτιριεσ πάνε ανάποδα και ίσος να έχει και φυσιμα. Ο γιατρός σε αυτό το στάδιο της είπε εμεσα να διακοπεί η κύηση. Αυτά τα προβλήματα από μόνα τους από ότι φαίνεται είναι αντιμετώπισημα. Με βάση εναν άλλο γιατρο. (Συζητήσεις με αναπτηξηιολογο γυναικολόγο και παιδοκαρδιολογο )Έκανε όμως προ ημερών εξετάσεις για σύνδρομο μέσο αμνιοπαρακέντησης και της είπαν ότι μπορεί 50/50 να είναι οκ η να έχει σύνδρομο angelman έχει να κάνει με το χρωμόσωμα 15 και τις είπαν να διακόψει την κύηση και ότι το παιδί θα βγει με σχιζοφρένεια η με νοητικά πρόβληματα. Το ερώτημα της δίνουν 50/50 πηθανοτιτες τι θα κάνατε!?όσες είχατε παρόμοια εμπειρία τι κάνατε???σαν σύνδρομο δεν έχει μόνο αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να είναι ένα κατά τα άλλα υγηης παιδί και να έχει μόνο το θέμα στην καρδιά μπορεί να έχει αναπτυξιακό θέμα (κάτι που μέχρι τώρα δεν έχει φανεί)μπορεί να έχει ομιλιτικο η κινητηκο  πρόβλημα (κάτι που εγώ προσωπικά θεωρο ότι με την κατάλληλη στήριξη και βοήθεια φτιάχνει έως έναν βαθμό και ανάλογος με το πόσο βάρη περιστατικό είναι.) Ερωτήσεις 2 σε όσες έτυχε  κάτι παρόμοιο και κρατήσατε παιδί που σας έλεγαν ότι έχει σύνδρομο εντέλει το είχε ή ήταν μια χαρά το παιδάκι. 3ον οσες κανατε διακοπή κύησης από τον 5ο μήνα και έπειτα έγινε μέσο φαρμάκων /αποξεσεις ή σαν κανονική γέννα??

    Συγνώμη αλλά ήταν όλα τόσο περίπλοκα και παράξενα και ο γιατρός γένικα δεν την ενημέρωσε για την διαδικασία εάν εντέλει πει το οκ για διακοπή . 

    Κοριτσι μου καλησπέρα...Η αλήθεια είναι ότι δεν γνωρίζω καθόλου το θέμα το συγκεκριμένο...σίγουρα αν καταλήξει σε διακοπη θα πάει με γέννα...Από τον 3ο μήνα κ μετά αυτή είναι η διαδικασία γιατί το μωράκι έχει μεγαλώσει αρκετά...Κατά την γνώμη μου η απόφαση πρέπει να παρθεί αποκλειστικά από το ζευγάρι γιατί αυτοί θα βαδίσουν σε όλο αυτό... εύχομαι ότι απόφαση πάρουν να είναι κ η σωστή για τους ίδιους κ για το μωράκι τους...


    GYLdp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    12 ώρες πρίν, Ροζακι είπε:

    Κοριτσι μου καλησπέρα...Η αλήθεια είναι ότι δεν γνωρίζω καθόλου το θέμα το συγκεκριμένο...σίγουρα αν καταλήξει σε διακοπη θα πάει με γέννα...Από τον 3ο μήνα κ μετά αυτή είναι η διαδικασία γιατί το μωράκι έχει μεγαλώσει αρκετά...Κατά την γνώμη μου η απόφαση πρέπει να παρθεί αποκλειστικά από το ζευγάρι γιατί αυτοί θα βαδίσουν σε όλο αυτό... εύχομαι ότι απόφαση πάρουν να είναι κ η σωστή για τους ίδιους κ για το μωράκι τους...

    Ευχαριστώ πολύ. Αχ ήλπιζα να εβρησκα άτομο που να του είχαν πει για το σύνδρομο η γενικά που να του είχαν πει ότι το παιδί είχε σύνδρομο ενώ τελεικα το παιδί να ήταν καλά σωματικά και ψυχικα. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    12 ώρες πρίν, Ροζακι είπε:

    Κοριτσι μου καλησπέρα...Η αλήθεια είναι ότι δεν γνωρίζω καθόλου το θέμα το συγκεκριμένο...σίγουρα αν καταλήξει σε διακοπη θα πάει με γέννα...Από τον 3ο μήνα κ μετά αυτή είναι η διαδικασία γιατί το μωράκι έχει μεγαλώσει αρκετά...Κατά την γνώμη μου η απόφαση πρέπει να παρθεί αποκλειστικά από το ζευγάρι γιατί αυτοί θα βαδίσουν σε όλο αυτό... εύχομαι ότι απόφαση πάρουν να είναι κ η σωστή για τους ίδιους κ για το μωράκι τους...

    Ρόζα εάν επιτρέπεται και εάν ξερεισ. Σε πιο οροημο στάδιο γίνετε άμβλωση με χαπη η με αποξεση σωστά??σε τόσο προχωρημένη εγκυμοσύνη της δίνουν κάτι και γεννιεται νεκρό???

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    2 ώρες πρίν, Ρέα.ρεακι είπε:

    Ρόζα εάν επιτρέπεται και εάν ξερεισ. Σε πιο οροημο στάδιο γίνετε άμβλωση με χαπη η με αποξεση σωστά??σε τόσο προχωρημένη εγκυμοσύνη της δίνουν κάτι και γεννιεται νεκρό???

    Διακοπη κυησης με αποξεση γίνετε μέχρι την 12η με 13η βδομάδα το πολύ με χρήση χαπιών όπου ξεκινάει σαν αποβολή κ σε καθαρίζουν..Έτσι το κάναμε εμείς που προλάβαμε οριακά... Από εκεί κ μετά γίνεται με τοκετό...νομίζω ότι πάλι κάτι δίνουν για να πεθάνει το εμβρυακι όσο είναι στην κοιλιά...απαγορεύεται να γεννηθεί ζωντανό... δεν έχουν κανένα δικαίωμα να το σκοτώσουν αφου γεννηθεί...εμάς ήταν με down... Δεν γνωρίζω το χρωμόσωμα που λες τι επακόλουθα έχει στην ζωουλα του...


    GYLdp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    4 ώρες πρίν, Ροζακι είπε:

    Διακοπη κυησης με αποξεση γίνετε μέχρι την 12η με 13η βδομάδα το πολύ με χρήση χαπιών όπου ξεκινάει σαν αποβολή κ σε καθαρίζουν..Έτσι το κάναμε εμείς που προλάβαμε οριακά... Από εκεί κ μετά γίνεται με τοκετό...νομίζω ότι πάλι κάτι δίνουν για να πεθάνει το εμβρυακι όσο είναι στην κοιλιά...απαγορεύεται να γεννηθεί ζωντανό... δεν έχουν κανένα δικαίωμα να το σκοτώσουν αφου γεννηθεί...εμάς ήταν με down... Δεν γνωρίζω το χρωμόσωμα που λες τι επακόλουθα έχει στην ζωουλα του...

    Ok. Ευχαριστώ πολύ. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    5 ώρες πρίν, Ροζακι είπε:

    Διακοπη κυησης με αποξεση γίνετε μέχρι την 12η με 13η βδομάδα το πολύ με χρήση χαπιών όπου ξεκινάει σαν αποβολή κ σε καθαρίζουν..Έτσι το κάναμε εμείς που προλάβαμε οριακά... Από εκεί κ μετά γίνεται με τοκετό...νομίζω ότι πάλι κάτι δίνουν για να πεθάνει το εμβρυακι όσο είναι στην κοιλιά...απαγορεύεται να γεννηθεί ζωντανό... δεν έχουν κανένα δικαίωμα να το σκοτώσουν αφου γεννηθεί...εμάς ήταν με down... Δεν γνωρίζω το χρωμόσωμα που λες τι επακόλουθα έχει στην ζωουλα του...

    Έχει παρθεί η απόφαση.. :/ πιο πολύ ήθελα να άκουγα γνώμες μήπως υπήρχαν παρόμοιες εμπειρίες.. μήπως υπήρχαν ελπίδες... Ευχαριστώ και πάλι για της απάντησης ήταν πολύ βοηθητικές.. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 23/5/2020 at 5:58 ΠΜ, Ρέα.ρεακι είπε:

    Καλησπέρα κορίτσια.. είμαι καινούρια στην ομάδα έγινα μέλος γιατί η κολλητή και κουμπάρα μου έχει προβλημα. Με την εγκυμοσύνη. Και θέλουμε την γνώμη σας. 

    Είναι στον 6ο μήνα. Πριν λίγες μέρες της ειπαν ότι το μωρό έχει δεξί αορτικο τόξο αντί για αριστερό και ότι κάποιες αρτιριεσ πάνε ανάποδα και ίσος να έχει και φυσιμα. Ο γιατρός σε αυτό το στάδιο της είπε εμεσα να διακοπεί η κύηση. Αυτά τα προβλήματα από μόνα τους από ότι φαίνεται είναι αντιμετώπισημα. Με βάση εναν άλλο γιατρο. (Συζητήσεις με αναπτηξηιολογο γυναικολόγο και παιδοκαρδιολογο )Έκανε όμως προ ημερών εξετάσεις για σύνδρομο μέσο αμνιοπαρακέντησης και της είπαν ότι μπορεί 50/50 να είναι οκ η να έχει σύνδρομο angelman έχει να κάνει με το χρωμόσωμα 15 και τις είπαν να διακόψει την κύηση και ότι το παιδί θα βγει με σχιζοφρένεια η με νοητικά πρόβληματα. Το ερώτημα της δίνουν 50/50 πηθανοτιτες τι θα κάνατε!?όσες είχατε παρόμοια εμπειρία τι κάνατε???σαν σύνδρομο δεν έχει μόνο αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να είναι ένα κατά τα άλλα υγηης παιδί και να έχει μόνο το θέμα στην καρδιά μπορεί να έχει αναπτυξιακό θέμα (κάτι που μέχρι τώρα δεν έχει φανεί)μπορεί να έχει ομιλιτικο η κινητηκο  πρόβλημα (κάτι που εγώ προσωπικά θεωρο ότι με την κατάλληλη στήριξη και βοήθεια φτιάχνει έως έναν βαθμό και ανάλογος με το πόσο βάρη περιστατικό είναι.) Ερωτήσεις 2 σε όσες έτυχε  κάτι παρόμοιο και κρατήσατε παιδί που σας έλεγαν ότι έχει σύνδρομο εντέλει το είχε ή ήταν μια χαρά το παιδάκι. 3ον οσες κανατε διακοπή κύησης από τον 5ο μήνα και έπειτα έγινε μέσο φαρμάκων /αποξεσεις ή σαν κανονική γέννα??

    Συγνώμη αλλά ήταν όλα τόσο περίπλοκα και παράξενα και ο γιατρός γένικα δεν την ενημέρωσε για την διαδικασία εάν εντέλει πει το οκ για διακοπή . 

    Καλησπέρα , 

    εφοσον έκανε αμνιο η διάγνωση πρέπει να είναι ξεκάθαρη όχι πιθανότητες  , όντως στο χρωμόσωμα 15 οφείλεται το σύνδρομο που περιέγραψες. Πρέπει να μιλήσει με γενετιστή να πάρει συμβουλή , αυτό προτείνεται σε κάθε τέτοια παρόμοια διάγνωση. Μετά τη 14η εβδομάδα δυστυχώς η διακοπή πραγματοποιείται με πρόκληση τοκετού και γέννα. 
    ευχομαι κάθε καλό για την φίλη σου

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    22 ώρες πρίν, geo81 είπε:

    Καλησπέρα , 

    εφοσον έκανε αμνιο η διάγνωση πρέπει να είναι ξεκάθαρη όχι πιθανότητες  , όντως στο χρωμόσωμα 15 οφείλεται το σύνδρομο που περιέγραψες. Πρέπει να μιλήσει με γενετιστή να πάρει συμβουλή , αυτό προτείνεται σε κάθε τέτοια παρόμοια διάγνωση. Μετά τη 14η εβδομάδα δυστυχώς η διακοπή πραγματοποιείται με πρόκληση τοκετού και γέννα. 
    ευχομαι κάθε καλό για την φίλη σου

    Λογικά πρέπει να τουσ είδε. Ήταν και εκείνο τόσο μπερδεμένη αυτές της μέρες δεν μου έλεγε πολλά. Τελεικα τερμάτισαν την κύηση δύστυχος όπως είπες. Με γέννα (καισαρική βέβαια)δεν ξέρω τι θα ήταν καλύτερο.  Από την μια λεσ μένει σημάδι και θυμάστε. Από την άλλη λες να πονάω να γεννάω και μετά τίποτα. Τι να πω.. διάλεξε ολική ναρκοση για να μην ακούει τίποτα. Και για να μην νιωθη. Ήταν η καλύτερη επιλογή γενηκα όπως το σκεφτόταν. 

    Κορίτσια μου ευχαριστώ πολύ για της απάντησης σας. Ήταν πολυτιμες

    • Λυπημένη/-ος 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 27/5/2020 at 12:24 ΠΜ, Ρέα.ρεακι είπε:

    Λογικά πρέπει να τουσ είδε. Ήταν και εκείνο τόσο μπερδεμένη αυτές της μέρες δεν μου έλεγε πολλά. Τελεικα τερμάτισαν την κύηση δύστυχος όπως είπες. Με γέννα (καισαρική βέβαια)δεν ξέρω τι θα ήταν καλύτερο.  Από την μια λεσ μένει σημάδι και θυμάστε. Από την άλλη λες να πονάω να γεννάω και μετά τίποτα. Τι να πω.. διάλεξε ολική ναρκοση για να μην ακούει τίποτα. Και για να μην νιωθη. Ήταν η καλύτερη επιλογή γενηκα όπως το σκεφτόταν. 

    Κορίτσια μου ευχαριστώ πολύ για της απάντησης σας. Ήταν πολυτιμες

    Λυπάμαι πολύ , καμία γυναίκα δεν πρέπει να το περνάει αυτό. Μείνε δίπλα της άκουσε την θρήνησε μαζί της. Είναι σημαντικό να έχεις κάποιον να σε καταλαβαίνει αυτές τις στιγμές. Εγώ βρήκα μεγάλη υποστήριξη και αγάπη εδώ. Ακόμα θυμάμαι εκείνες τις μέρες που ψάχναμε μάταια να βρούμε απάντηση με γενετιστές και Ίντερνετ και τελικά πήραμε την απόφαση και εμείς να «ελευθερώσουμε« την κόρη μας. 

    Κουραγιο δώσε της!

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 21/5/2020 at 7:36 ΜΜ, Ροζακι είπε:

    Κοριτσι μου σε ευχαριστω πολυ για τις ευχές σου...να είσαι καλά κ σύντομα σου ευχομαι μεσα απο την καρδια μου να μάθεις τα ευχάριστα νεα για μια νεα εγκυμοσύνη....να εισαι σιγουρη θα ερθει κ αυτή την φορά θα πάνε όλα καλά...Εγώ έφτασα να πάω κ σε ψυχολόγο  με βοήθησε πολύ στο να προχωρήσω κ να το φυλάξω μέσα μου αυτό το πλασματάκι...Όμως η ζωή προχωράει...Πρέπει να προχωρήσει...αν νιώσεις την ανάγκη ότι θες βοήθεια κ δεν μπορείς να το διαχειριστείς μονη σου...Εγώ θα σου πρότεινα να πας.... εμένα μου έκανε πολύ καλό...τα έβγαλα όλα από μέσα μου... άρχισα να τα βλέπω λίγο διαφορετικά τα πράγματα...με έκανε να χαλαρώσω κ να βγάλω από το μυαλό μου μια καινούργια εγκυμοσυνη που είχε αρχίσει να μου γίνετε  εμμονή... οπότε χαλάρωσα κ είπα οταν ειναι να έρθει θα έρθει...Κ τελικά 1 μήνα μετά που πήγαινα στην ψυχολόγο...Δηλαδή 4 επισκέψεις έμαθα ότι είμαι εγκυος... Δυστυχώς κ ευτυχώς μαζί...Δεν μπορούν να μας καταλάβουν όσες δεν το έχουν βιώσει... ειδικά το να αποφασίσεις να τερματίσει μια εγκυμοσυνη  είναι δύσκολο κ πονάει πολύ...Γιατί το επιλεξαμε εμείς κ δεν τελείωσε από μόνη της,Όπως σε κάποιες άλλες περιπτώσεις... Δεν μετανιώνω για την επιλογή μου...Κ τον χρόνο πίσω να γύρναγα το ίδιο θα επέλεγα...είχα πει στην ψυχολόγο το ίδιο ότι τώρα θα το είχα... Στην ψυχολόγο πήγα ένα μήνα μετά από την πητ... Κ ξέρεις τι μου ειπε;;; Ναι θα το είχες...Όμως δεν θα ήταν ένα μωρό γερό όπως το θέλατε... οπότε αμέσως με επανέφερε στην επιλογή που έκανα που πίστευα κ πιστεύω ότι ήταν η σωστή... να είσαι σίγουρη ότι είσαι κοντά ...θα έρθει κ τα όνειρα σας θα πάρουν σάρκα κ οστά...αρκεί να το πιστέψετε κ θα πραγματοποιηθεί...!!!

    @Ροζακι  Κοριτσι μου γλυκο.....

    Το να γραψω εδω μεσα ηταν για μενα λυτρωση.... Με βοηθησατε παρα πολυ... Σας ευχαριστώ μεσα απο την καρδια μου... 

    Ολα γίνονται για καποιο λογο.... Οσο και αν μας πονανε αυτες οι δυσκολες καταστασεις...

    Ο Θεος ειναι ομως Μεγαλος.. 

    Ευχομαι ολοψυχα τα καλυτερα σε ολες τις κοπελες και να υπαρχει παντοτε αυτη η στηριξη που εμενα προσωπικα με βοηθησε να ανασανω και να αρχιζω να μπορω να ξαναβρισκω τον εαυτο μου.. 

     

     

     

     

     

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλημέρα σας

    Δύο μήνες μετά την διακοπή της εγκυμοσύνης μου αποφάσισα να γράψω και εγώ την δική μου ιστορία, πέντε μήνες μετά απ' τον γάμο μας αποφασίσαμε με τον σύζυγό μου πως είχε έρθει η ώρα να γίνουμε γονείς,το θαύμα έγινε την πρώτη μέρα που το αποφασίσαμε,μετά από 5 μέρες καθυστέρησης κάνω το τεστ και θετικό πόσο τυχεροί ήμασταν,απ' την πρώτη μέρα όλα ήταν τέλεια εξετάσεις, καθημερινότητα ,όλοι καμαρωναν για την τέλεια εγκυμοσύνη μου,κάνουμε αυχενική όλα τέλεια μετά σκέφτεσαι τι μπορεί να πάει στραβά...μετά την 20η βδομαδα άρχισα να νιώθω το κοριτσάκι μου όλο και πιο συχνά και φτάνουμε στην β επιπέδου ξεκινάει τις μετρήσεις και ξαφνικά βλάβη στην καρδιά, ανεπάρκεια αορτής ακολούθησαν δέκα μέρες με επισκέψεις σε νεογνο-καρδιοχειρουργους,επιπλέον εξετάσεις,στείλαμε τις εξετάσεις μέχρι και Αμερική η απάντηση :τραβηξατε λαχνό τυχαίο γεγονός 0.02% πιθανοτητες,η λύση απ' όλους διακοπή έτσι 30/4 ελευθερωσαμε το κοριτσάκι μας,σωματικός και ψυχικός πόνος τεράστιος που δεν είχα νιώσει μέχρι σήμερα.καμια γυναίκα και κανένα ζευγάρι δεν αξίζει να το περνάει αυτό.ολες οι μανουλες να χαίρονται τα παιδάκια τους και όσες δεν έχουμε γίνει ακόμα σύντομα να έχουμε υγιή μωράκια στις αγκαλιές μας

    • Λυπημένη/-ος 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 29/6/2020 at 2:50 ΜΜ, Eirini30 είπε:

    Καλημέρα σας

    Δύο μήνες μετά την διακοπή της εγκυμοσύνης μου αποφάσισα να γράψω και εγώ την δική μου ιστορία, πέντε μήνες μετά απ' τον γάμο μας αποφασίσαμε με τον σύζυγό μου πως είχε έρθει η ώρα να γίνουμε γονείς,το θαύμα έγινε την πρώτη μέρα που το αποφασίσαμε,μετά από 5 μέρες καθυστέρησης κάνω το τεστ και θετικό πόσο τυχεροί ήμασταν,απ' την πρώτη μέρα όλα ήταν τέλεια εξετάσεις, καθημερινότητα ,όλοι καμαρωναν για την τέλεια εγκυμοσύνη μου,κάνουμε αυχενική όλα τέλεια μετά σκέφτεσαι τι μπορεί να πάει στραβά...μετά την 20η βδομαδα άρχισα να νιώθω το κοριτσάκι μου όλο και πιο συχνά και φτάνουμε στην β επιπέδου ξεκινάει τις μετρήσεις και ξαφνικά βλάβη στην καρδιά, ανεπάρκεια αορτής ακολούθησαν δέκα μέρες με επισκέψεις σε νεογνο-καρδιοχειρουργους,επιπλέον εξετάσεις,στείλαμε τις εξετάσεις μέχρι και Αμερική η απάντηση :τραβηξατε λαχνό τυχαίο γεγονός 0.02% πιθανοτητες,η λύση απ' όλους διακοπή έτσι 30/4 ελευθερωσαμε το κοριτσάκι μας,σωματικός και ψυχικός πόνος τεράστιος που δεν είχα νιώσει μέχρι σήμερα.καμια γυναίκα και κανένα ζευγάρι δεν αξίζει να το περνάει αυτό.ολες οι μανουλες να χαίρονται τα παιδάκια τους και όσες δεν έχουμε γίνει ακόμα σύντομα να έχουμε υγιή μωράκια στις αγκαλιές μας

    Κορίτσι μου λυπάμαι τόσο πολύ για την απώλεια σου... κάθε φορά που διαβάζω και μια νέα ιστορία εδώ σφίγγεται η καρδιά μου. Ξέρω πως νιώθεις , τράβηξες τον πρώτο λαχνό της κακοτυχίας δυστυχώς.. το κοριτσάκι σου όμως έζησε μέσα σου παρολες τις δυσκολίες της υπέροχα, ένιωσε τη μανούλα της, γιατί έγινες μανούλα, απλά την απελευθέρωσες από τα δεινά που θα έρχονταν μετά την γέννηση της... πήρατε τη σωστή απόφαση κορίτσι μου. Είναι τρομερά άδικο αυτό που συνεβει, Τις επόμενες  μέρες, μήνες χρόνια, Ο πόνος  το πένθος σου θα περάσει από διαφορά στάδια ... καθόλου εύκολα θα έλεγα αλλά και πάλι θα σταθείτε στα πόδια σας και στο τέλος όλα θα πάνε καλά και θα γεμίσει η αγκαλιά σας! Αγκαλιαστείτε κλάψτε μαζί όπως σας έρθει όπως σας βγει... κάνε ότι νιώθεις... δεν υπάρχουν πρέπει δεν υπάρχουν μη σε τέτοιες καταστάσεις ... όλα είναι θεμιτά ... και ότι θες θα είμαστε εδώ !!! Και μην ξεχνάς έχεις γίνει μανούλα... απλά το παιδάκι σου είναι μέσα στη ψυχή σου!

    • Μου αρέσει 2
    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από iro1,
        Γεια σας. Πρόσφατα έμαθα πως είμαι έγκυος και δεν θέλω να συνεχίσω την εγκυμοσύνη, καθώς είμαι μόλις 18 χρόνων. Θα ήθελα να ρωτήσω αν είναι απαραίτητο το βιβλιάριο υγείας για την διακοπή της εγκυμοσύνης σε ένα δημόσιο νοσοκομείο. Αν γνωρίζετε μπορείτε να μου πείτε τι χρειάζεται να έχω μαζι μου;
      • Από Vas,
        Καλησπέρα σας!
         
        Αφορμή για την παράθεση του παρακάτω κειμένου, στάθηκαν τα σχόλια που διάβασα, σε ενα αγωνιώδη post μιας κοπέλας ετούτου του forum με ανησυχία για την εξέλιξη της εγκυμοσύνης της καθώς ο γιατρός της είπε οτι η αυχενική της δεν ήταν "καλή".
         
         
        Ελπίζω να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να το διαβάσετε!
        Ίσως σας διαφωτήσει και εσάς όπως και εμένα.
         
        Το κείμενο είναι μακροσκελές και πολύ περιεκτικό είναι δημοσιευμένο στη σελίδα http://www.unborn.gr/unborn1/unborn/index.php?id=7,21,0,0,1,0 και αποτελεί
        την Διάλεξη του Δρ. Σάββα Κυριακίδη
         
        Λευκωσία 1992
         
        Ο προγεννητικός έλεγχος είναι μια σειρά εξετάσεων που δείχνουν αν το έμβρυο είναι υγιές. Κάποιες μπορεί να δώσουν ανακριβή αποτελέσματα, ενώ μερικές είναι επικίνδυνες για το έμβρυο.
        Ο Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδιού δεν αντιτίθεται στη διενέργεια των (μη επικίνδυνων) εξετάσεων προγεννητικού ελέγχου όταν σκοπεύουν στον εντοπισμό θεραπεύσιμων ανωμαλιών του εμβρύου. Αντιτίθεται όμως στην άποψη ότι η έκτρωση είναι αναγκαίο κακό στην περίπτωση που ο προγεννητικός έλεγχος υποδείξει "πρόβλημα" στο έμβρυο.
        Το παρόν άρθρο περιέχει σχετική διάλεξη του γυναικολόγου χειρούργου μαιευτήρα Δρ. Σάββα Κυριακίδη, που έλαβε χώρα στη Λευκωσία τον Μάρτιο του 1992. Διευκρινίζουμε ότι το άρθρο δεν αφορά την Ελλάδα, αλλά την κατάσταση στην Κύπρο, όπου ζει και εργάζεται ο κ. Κυριακίδης. Οι κρίσεις και εκτιμήσεις πέρα από τα παρεχόμενα επιστημονικά στοιχεία, αποτελούν προσωπικές γνώμες του συγγραφέα.
         
        Διάλεξη Δρ. Σάββα Κυριακίδη
         
        Λευκωσία 1992
         
        Ο προγεννητικός έλεγχος είναι μια νέα ανακάλυψη της Ιατρικής Επιστήμης και ιδιαίτερα του κλάδου της Μαιευτικής-Γυναικολογίας, που άρχισε να εφαρμόζεται συστηματικά στη δεκαετία του '70. Όταν λέμε προγεννητικό έλεγχο, εννοούμε τις διάφορες εξετάσεις που κάνουμε στο έμβρυο για να διαπιστώσουμε εάν πάσχει από κάποια ασθένεια ή όχι. Οι πρώτες ασθένειες, για τις οποίες άρχισε να γίνεται προγεννητικός έλεγχος συστηματικά, ήταν το σύνδρομο Down ή μογγολοειδής ιδιωτεία και η μεσογειακή αναιμία. Δυστυχώς, η Ελλάδα είχε το θλιβερό προνόμιο να είναι από τις πρώτες χώρες που άρχισε να εφαρμόζεται ο προγεννητικός έλεγχος για μεσογειακή αναιμία και άλλες παρεμφερείς αναιμίες, όπως η δρεπανοκυτταρική αναιμία.
        Κατ' αρχάς πρέπει να πούμε σε ποιες γυναίκες εφαρμόζεται αυτός ο έλεγχος. Γίνεται σε εγκύους που φέρουν το στίγμα μεσογειακής αναιμίας, τόσο οι ίδιες, όσο και οι σύζυγοί τους. Σ' ένα ζευγάρι που έχουν και οι δύο το στίγμα της μεσογειακής αναιμίας, υπάρχει πιθανότητα 25% (1/4) να γεννηθεί παιδί με μεσογειακή αναιμία, 50% να γεννηθεί παιδί που θα φέρει το στίγμα της μεσογειακής αναιμίας και 25% να γεννηθεί παιδί που δεν θα φέρει ούτε καν το στίγμα.
        Πώς γίνεται αυτή η εξέταση; Στα τέλη της δεκαετίας του '70 ήταν πολύ πρωτόγονη και σχεδόν όλες οι γυναίκες που υποβάλλονταν σε αυτήν την εξέταση απέβαλλαν, και η αποβολή γινόταν είτε το έμβρυο ήταν υγιές είτε ήταν άρρωστο. Η βασική αρχή του προγεννητικού ελέγχου και τότε και σήμερα είναι να πάρουμε εμβρυϊκό αίμα και να του κάνουμε ανάλυση, για να βρούμε εάν το έμβρυο πάσχει από μεσογειακή αναιμία ή όχι. Από ποιο ανατομικό σημείο του εμβρύου παίρνουμε αυτό το αίμα; Στην αρχή της εφαρμογής της μεθόδου παίρναμε αίμα από ένα αιμοφόρο αγγείο του πλακούντα, το ταίρι, όπως το ξέρει ο περισσότερος κόσμος. Ο μαιευτήρας τρυπούσε με μια ειδική μακριά βελόνα δια μέσου των κοιλιακών τοιχωμάτων και της μήτρας της εγκύου, σχεδόν πάντοτε στα τυφλά. Μερικές φορές μπορούσε να καθοδηγείται από το πρωτόγονο Ultra Sound της δεκαετίας εκείνης, για να φθάσει με τη βελόνα στον πλακούντα και να πετύχει κάποιο αιμοφόρο αγγείο, για να πάρει εμβρυϊκό αίμα. Επειδή αυτή η παρακέντηση, αυτό το τρύπημα, μπορούσε να επαναληφθεί πολλές φορές, αυτός ήταν και ο λόγος που σχεδόν όλες οι γυναίκες που υποβάλλονταν σε αυτή τη μέθοδο απέβαλλαν.
        Στη συνέχεια, εφαρμόστηκε η παρακέντηση με την καθοδήγηση του εμβρυοσκοπίου, οπότε μπορούσαμε να πάρουμε αίμα κατ' ευθείαν από τον ομφάλιο λώρο ή την έκφυση του ομφαλίου λώρου, από τον πλακούντα ή από αγγείο του πλακούντα.
        Έπειτα, με την τεράστια τεχνολογική ανάπτυξη των υπερήχων, του γνωστού Ultra Sound, μπορούμε να κάνουμε ομφαλοκέντηση, δηλαδή να πάρουμε εμβρυϊκό αίμα από τον ομφάλιο λώρο, κατευθύνοντας τη βελόνα παρακεντήσεως με τη βοήθεια των υπερήχων. Η τελευταία μέθοδος που αναφέραμε είναι μία από τις δύο μεθόδους που χρησιμοποιούνται και σήμερα για τον προγεννητικό έλεγχο της μεσογειακής αναιμίας. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται σήμερα σε προχωρημένες εγκυμοσύνες, ενώ η άλλη, που θα αναφέρουμε πιο κάτω, σε εγκυμοσύνες που βρίσκονται σε αρχικό στάδιο.
        Ένα ερώτημα που δημιουργείται είναι: σε ποιο στάδιο της εγκυμοσύνης γίνεται αυτή η εξέταση; Συνήθως γίνεται μεταξύ της 17ης - 20ής εβδομάδας της εγκυμοσύνης και μετά από 8 - 10 ημέρες έχουμε τα αποτελέσματα. Εάν το έμβρυο πάσχει, η λύση που δίνει η "μοντέρνα" Ιατρική είναι η έκτρωση, δηλ. μία έκτρωση στον 5ο - 6ο μήνα της εγκυμοσύνης. Τη λέξη "μοντέρνα" προηγουμένως την θέσαμε εντός εισαγωγικών. Και τούτο, γιατί οποιαδήποτε Ιατρική ανέχεται την έκτρωση όχι μόνο δεν είναι μοντέρνα, αλλά είναι πανάρχαια, βάρβαρη, απάνθρωπη και οπισθοδρομική. Για να συνειδητοποιήσει ο αναγνώστης καλύτερα τι διαπράττουμε με την έκτρωση, ας σκεφθεί πως, αν αυτά τα παιδιά μετά την έκτρωση δεν τα ρίχναμε στον κουβά ή στα σκουπίδια του χειρουργείου να ξεψυχήσουν, αλλά τα βάζαμε σε μια σύγχρονη θερμοκοιτίδα, θα μπορούσαν άνετα να επιβιώσουν.
        Η άλλη μέθοδος που εφαρμόζεται σήμερα για τον προγεννητικό έλεγχο της μεσογειακής αναιμίας, είναι μια καινούργια μέθοδος, κατά την οποία παίρνουμε πλακουντιακές λάχνες. Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να φτάσουμε στον πλακούντα και να πάρουμε λάχνες είτε δια μέσου των κοιλιακών τοιχωμάτων είτε δια μέσου του κόλπου και εν συνεχεία του τραχηλικού στομίου. Η ηλικία του αγέννητου βρέφους, κατά την οποία εφαρμόζεται αυτή ή μέθοδος, είναι 10-12 εβδομάδες. Η μέθοδος αυτή διαφημίστηκε πολύ στους ιατρικούς κύκλους και πολλοί γυναικολόγοι, ιδιαίτερα αυτοί που ασχολούνται με τον προγεννητικό έλεγχο, τη δέχθηκαν με ενθουσιασμό, με το δικαιολογητικό ότι, αντί η έκτρωση να γίνεται στην 26η εβδομάδα της εγκυμοσύνης, να γίνεται στη 16η εβδομάδα. Δυστυχώς, οι σκέψεις αυτές μπορούν να χαρακτηριστούν τουλάχιστον επιπόλαιες και ανεύθυνες, διότι είτε στη 16η είτε στην 26η είτε ακόμα και στην 6η εβδομάδα γίνει η έκτρωση, η ίδια πράξη εκτελείται, όπως την αναφέρει και ο Καθηγητής Κ. Λούρος στο γνωστό σύγγραμμά του "Φόνος εκ προμελέτης". Ίσως να υπάρχει κάποια συναισθηματική διαφορά, αλλά η ουσία της πράξεως είναι η ίδια: ΦΟΝΟΣ !
        Η τελευταία αυτή μέθοδος που αναφέραμε, ανακαλύφθηκε στην Κίνα από Κινέζους γιατρούς το 1981-82 και τελειοποιήθηκε από Άγγλους. Ο στόχος των Κινέζων γιατρών ήταν να βρίσκουν ποια έμβρυα είναι κορίτσια και ποια αγόρια, για να κάνουν έκτρωση τα κορίτσια. Με αυτή τη μέθοδο μπορούμε να βρούμε, εκτός από τη μεσογειακή αναιμία, εάν το έμβρυο είναι αγόρι ή κορίτσι ή εάν πάσχει από άλλες χρωμοσωμικές ανωμαλίες. Ενώ πολλοί γιατροί υποδέχθηκαν τη μέθοδο αυτή με μεγάλο ενθουσιασμό, ένα-δύο χρόνια μετά την εφαρμογή της άρχισαν οι πρώτες απογοητεύσεις. Παιδιά, που βρήκαν οι γιατροί ότι είναι υγιή και δεν πάσχουν από μεσογειακή αναιμία και τα άφηναν να γεννηθούν, γεννιούνταν ακρωτηριασμένα, δηλ. μπορεί να μην είχαν πόδι ή χέρι ή και τα δύο μαζί, χωρίς να μπορούν ακόμα οι γιατροί να δώσουν μια εξήγηση, ένα συγκεκριμένο λόγο. Το μόνο σίγουρο που βλέπουμε είναι πως η φύση εκδικείται αμείλικτα τη βίαιη και βάναυση επέμβαση που κάνουμε πάνω της.
        Καλό θα ήταν να αναφερθεί πώς γίνεται η έκτρωση σε αυτές τις προχωρημένες εγκυμοσύνες, που το έμβρυο πάσχει από μεσογειακή αναιμία ή άλλη ασθένεια. Στο πρόσφατο παρελθόν χρησιμοποιούνταν υπέρτονα διαλύματα, τα οποία διοχετεύονταν με βελόνα, με παρακέντηση, στον αμνιακό σάκκο. Τότε το έμβρυο πέθαινε αμέσως, γιατί κατάπινε μαζί με το αμνιακό υγρό και το δηλητηριώδες άλας, το οποίο επιπλέον του προκαλούσε πολλαπλά εγκαύματα στο δέρμα. Μετά από το φρικιαστικό και επώδυνο θάνατο του εμβρύου άρχιζαν ωδίνες στη γυναίκα, η οποία απέβαλλε το έμβρυο σε λίγες ώρες. Αυτή η μέθοδος μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και σε συνδυασμό με κολπικά δισκία προσταγλανδινών, οι οποίες είναι ένα καινούργιο φάρμακο της τελευταίας 10ετίας. Επίσης μπορούσε να γίνει και κανονική απόξεση, όπως γίνεται στις κυήσεις του αρχικού σταδίου. Να γίνει δηλαδή στο χειρουργείο διαστολή του τραχηλικού στομίου και, αφού κομματιαστεί το έμβρυο, να αφαιρεθεί κομμάτι-κομμάτι μέσα από τη μήτρα.
        Σήμερα κάνουν έκτρωση για τα έμβρυα με μεσογειακή αναιμία ή σύνδρομο Down ή διάφορες άλλες ασθένειες με πιο μοντέρνες μεθόδους. Απ' ότι φαίνεται, αυτές οι μοντέρνες μέθοδοι δίδουν και κάποιο "άλλοθι" στους γιατρούς που τις χρησιμοποιούν. Είναι κάτι ανάλογο με αυτό που γίνεται στον πόλεμο. Τα πιο παλιά χρόνια, ο στρατιώτης έβλεπε συνήθως αυτόν που σκότωνε και μπορούσε να έχει και τύψεις. Σήμερα όμως όχι, γιατί πατάς ένα κουμπί και μπορείς να σκοτώσεις χιλιάδες. Κάτι παρόμοιο γίνεται και στην Ιατρική. Αποφασίζει κάποιος υπουργός Υγείας πως πρέπει να γίνεται σε όλες τις εγκύους προγεννητικός έλεγχος, οπότε χιλιάδες έμβρυα ή καλύτερα αγέννητα παιδιά θανατώνονται. Φυσικά, λέμε και "εύγε" σ' αυτόν τον Υπουργό, γιατί μας παρουσιάζει τον προγεννητικό έλεγχο σαν κοινωνική προσφορά! Μάλιστα ο κάθε υπουργός Υγείας έχει και την ψευδαίσθηση πως δεν είναι ο υπεύθυνος αυτών των χιλιάδων εκτελέσεων αθώων εμβρύων. Ίσως επειδή δεν επισκέφθηκαν καμμία φορά τους φούρνους των νοσοκομείων την ώρα που καίνε τα σωματάκια αυτών των αθώων αγέννητων παιδιών. Αλήθεια, τι διαφορά υπάρχει μεταξύ αυτών των φούρνων των νοσοκομείων μας και των χιτλερικών φούρνων των στρατοπέδων συγκεντρώσεως; Αλήθεια, ποιοι υπέφεραν περισσότερο, αυτοί που εξολόθρευε ο Χίτλερ στους θαλάμους αερίων ή τα αγέννητα παιδιά που εξολοθρεύονται με τη χορήγηση δηλητηριώδους άλατος; Η σημερινή Ιατρική απαντά πως περισσότερο υποφέρουν τα αγέννητα παιδιά!
        Μετά από την παρένθεση αυτή, σημειώνουμε μερικούς ακόμα σύγχρονους τρόπους εκτελέσεως των αγέννητων παιδιών. το φάρμακο της προσταγλανδίνης, που κυκλοφορούσε μόνο σε κολπικά δισκία, σήμερα παρασκευάστηκε και για ενδοφλέβια χορήγηση. σε ένα ορό 2 ΑΜΡ ρίχνεται λίγο από το φάρμακο αυτό και σε 7-8 ώρες το πολύ η γυναίκα αποβάλλει το έμβρυο. Μία ΑΜΡ. προσταγλανδίνης στοιχίζει περίπου 25 κυπριακές λίρες. Για κάθε φόνο αγέννητου παιδιού με μεσογειακή αναιμία ή σύνδρομο Down, που γίνεται στα κρατικά νοσοκομεία, ο φορολογούμενος Κύπριος πληρώνει περίπου 1000 λίρες (500.000 δρχ. περίπου). Όσα χρήματα σπαταλά σήμερα η "πολιτισμένη" Ευρώπη και Βόρεια Αμερική για τον προγεννητικό έλεγχο, εάν χρησιμοποιούνταν για τα πεινασμένα παιδιά της Ασίας, Αφρικής και Λατινικής Αμερικής, δεν θα πέθαινε κανένα από πείνα ή παιδικές αρρώστιες. Όσο στοιχίζουν 2 ΑΜΡ. προσταγλανδίνης, το ίδιο στοιχίζουν και 50 εμβόλια ερυθράς. Τα Υπουργεία Υγείας δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό για την προμήθεια εκτρωτικών φαρμάκων, γιατί χρησιμοποιούν τα πιο μοντέρνα και ακριβά φάρμακα. Στο σημείο αυτό τίθεται το ερώτημα: ακολουθείται η αυτή τακτική και στην προμήθεια των υπολοίπων φαρμάκων; Εάν μια γυναίκα θέλει να κάνει έκτρωση για το άρρωστο αγέννητο παιδί της, εισάγεται χωρίς κανένα πρόβλημα σε κρατικό νοσοκομείο και την επομένη γίνεται η έκτρωση. Εάν όμως μια άλλη έχει πέτρες στη χολή και χρειάζεται εγχείρηση, μπορεί κάλλιστα να της λεχθεί ότι θα υπάρχει κρεβάτι σε έξι μήνες. Διερωτώμαι γιατί αυτή η μανία με τις εκτρώσεις, γιατί αυτό το μίσος προς την ίδια την ζωή; το κάθε παιδί που έρχεται στον κόσμο, είτε είναι άρρωστο είτε είναι υγιές, είναι ένας μικρός άγγελος. Εάν έχεις το δικαίωμα να σκοτώσεις έναν άγγελο, τότε έχεις το δικαίωμα να σκοτώσεις και ένα παιδί που πάσχει από μεσογειακή αναιμία ή σύνδρομο Down.
        Ίσως είναι περιττό να αναφερθούν οι πολλές επιπλοκές που οπωσδήποτε έχει κάθε γυναίκα μετά την έκτρωση, ιδιαίτερα σε αυτή την προχωρημένη ηλικία της εγκυμοσύνης. Οι καθαρά ιατρικές επιπλοκές μετά από μια έκτρωση, αν και σπάνιες, μπορεί να φθάσουν τις τριάντα, όπως αιμορραγία, μόλυνση, ανεπάρκεια τραχηλικού στομίου, διάτρηση μήτρας, επιπλοκές της ναρκώσεως κλπ. Η κυριότερη όμως επιπλοκή, η οποία πάντοτε εμφανίζεται σε όλες τις γυναίκες, χωρίς εξαίρεση, είναι το μετεκτρωτικό σύνδρομο, δηλ. όλες οι γυναίκες που κάνουν έκτρωση έχουν ψυχολογικά προβλήματα και τύψεις σε όλη τους τη ζωή!
        Σε όλη αυτή τη διαδικασία του προγεννητικού ελέγχου, που γίνεται για τη διάγνωση της μεσογειακής αναιμίας, εκτός από τα άρρωστα μωρά, που θανατώνονται όλα ανεξαίρετα, θανατώνονται και πάρα πολλά υγιή, λόγω λάθους και παρενεργειών της μεθόδου. Ο ακριβής αριθμός τους είναι άγνωστος, γιατί τα Υπουργεία Υγείας ποτέ δεν έδωσαν επίσημα στοιχεία, για ευνοήτους λόγους. Πάντως ο αριθμός αυτός θα πρέπει να είναι αρκετά μεγάλος, λόγω του πολυπλόκου της μεθόδου.
        Παράλληλα με αυτά σημειώνουμε στη συνέχεια και για μια άλλη κύρια ασθένεια, για την οποία γίνεται προγεννητικός έλεγχος, το σύνδρομο Down (μογγολοειδής ιδιωτεία). Η ασθένεια αυτή είναι μία χρωματοσωματική ανωμαλία στο 21ο ζεύγος χρωματοσωμάτων του ανθρώπου, με κύρια χαρακτηριστικά την πνευματική καθυστέρηση και αλλαγές στην εμφάνιση του ατόμου. Ο προγεννητικός έλεγχος για την ασθένεια αυτή είναι πολύ πιο απλός από τον προγεννητικό έλεγχο της μεσογειακής αναιμίας. και τούτο, γιατί δεν χρειαζόμαστε εμβρυϊκό αίμα, αλλά αμνιακό υγρό, του οποίου η λήψη είναι πολύ πιο εύκολη και πιο απλή. Με τη λήψη αμνιακού υγρού και την εξέταση, κατά την οποία κάνουμε καρυότυπο του εμβρύου, μπορούμε να διαγνώσουμε και άλλες 82 χρωματοσωματικές ασθένειες. Για τους γιατρούς που δέχονται τον προγεννητικό έλεγχο και τις εκτρώσεις προχωρημένης ηλικίας σαν κάτι το παραδεκτό και ηθικά επιτρεπτό, ο προγεννητικός έλεγχος για το σύνδρομο Down και άλλες χρωματοσωματικές ασθένειες γίνεται σε γυναίκες προχωρημένης ηλικίας, δηλ. 38-40 ετών και άνω και σε γυναίκες βεβαρυμένου οικογενειακού ή προσωπικού ιστορικού, δηλ. γυναίκες που βρίσκονται σε ομάδες υψηλού κινδύνου.
        Τώρα πώς έγινε και τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο και σε πολλές άλλες χώρες άρχισε να γίνεται ανεξέλεγκτα σε όλες τις γυναίκες προγεννητικός έλεγχος για το σύνδρομο Down; Διερωτώμαι ποιοι ιατρικοί λόγοι το επέβαλαν, που δεν νομίζω να υπάρχουν τέτοιοι. Επιπρόσθετα κανένα σοβαρό ιατρικό σύγγραμμα δεν συνιστά να γίνεται προγεννητικός έλεγχος σε όλες τις γυναίκες. Μήπως ο ανεξέλεγκτος προγεννητικός έλεγχος είναι ένα πρόσχημα για την ανεξέλεγκτη προώθηση των εκτρώσεων, ειδικά της μεγάλης ηλικίας; Ο λόγος που είναι αχρείαστος και επικίνδυνος ο προγεννητικός έλεγχος σε νεαρές εγκύους είναι πως αυτές οι γυναίκες έχουν ελάχιστες πιθανότητες να γεννήσουν παιδί με χρωματοσωματικές ανωμαλίες, ενώ είναι πολύ μεγαλύτερος ο κίνδυνος να αποβάλουν το έμβρυο, είτε είναι υγιές είτε όχι, εφ' όσον υποστούν τις αχρείαστες και άσκοπες εξετάσεις του προγεννητικού ελέγχου.
        Το πιο εξωφρενικό και σκανδαλώδες που γίνεται τα τελευταία χρόνια είναι το έμμεσο και παραπλανητικό μήνυμα που μεταδίδεται προς τις εγκύους, πως αν κάνουν τον προγεννητικό έλεγχο και το έμβρυο πάσχει από πνευματική καθυστέρηση, υπάρχει κάποια άλλη θεραπεία εκτός από την έκτρωση, για να προληφθεί η πνευματική καθυστέρηση. Ουσιαστικά το μήνυμα αυτό είναι ένα θρασύτατο ψέμμα, γιατί η θεραπεία που προτείνουν έμμεσα οι οπαδοί του προγεννητικού ελέγχου είναι η έκτρωση. Ευτυχώς στην Κύπρο ένα μεγάλο μέρος του γυναικείου πληθυσμού ξέρει ότι η έκτρωση είναι ΦΟΝΟΣ και το θεωρεί απαράδεκτο να κάνει έκτρωση για οποιαδήποτε αιτία. Και είναι ακόμα πιο απαράδεκτο να υπάρχουν γιατροί στην Κύπρο που να μη σέβονται τα πιστεύω αυτών των γυναικών και να προσπαθούν με παραπλανητικούς λόγους και εξάσκηση ψυχολογικής πιέσεως να τις πείσουν να κάνουν έκτρωση τα άρρωστα μωρά τους.
        Πρέπει να τονίσουμε στο σημείο αυτό ότι με την επέκταση του προγεννητικού ελέγχου σε όλες ανεξαίρετα τις εγκύους θα χάνουμε, με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς, σε όλη την Κύπρο, 400 μωρά κάθε χρόνο! Πότε επιτέλους το Υπουργείο Υγείας θα αναφέρει επίσημα πόσα υγιή παιδιά χάνονται κάθε χρόνο στα κρατικά νοσοκομεία λόγω ακριβώς του προγεννητικού ελέγχου; Για όλα τα θέματα το Υπουργείο Υγείας της Κύπρου έχει αξιόλογες στατιστικές, ενώ για το θέμα αυτό καμμιά. Γιατί άραγε αυτή η μεγάλη παράλειψη; Είναι σκόπιμη ή τυχαία; Έχει δικαίωμα το Υπουργείο Υγείας να χρησιμοποιεί τα λεφτά του φορολογουμένου Κυπρίου για εκτρώσεις, τη στιγμή που είναι παγκόσμια παραδεκτό ότι η έκτρωση είναι φόνος;
        Η τραγική ειρωνεία για μας εδώ στην Κύπρο και στην Ελλάδα είναι η έξής: Ο προγεννητικός έλεγχος στοχεύει κατά 99% στην πρόληψη δύο ασθενειών, της μεσογειακής αναιμίας και του συνδρόμου Down. Δυστυχώς όμως για τους φανατικούς υποστηρικτές του προγεννητικού ελέγχου και των εκτρώσεων προχωρημένης εγκυμοσύνης, γι' αυτές τις δύο ασθένειες βρέθηκαν κάποιες θεραπείες. Όλοι ξέρουμε πως σήμερα ο μέσος όρος ζωής των παιδιών με μεσογειακή αναιμία είναι σχεδόν ο ίδιος με αυτόν των φυσιολογικών ατόμων, εφ' όσον φυσικά κάνουν κανονικά τις μεταγγίσεις αίματος και την αποσιδήρωση. Το δύσκολο σήμερα στη θεραπεία των ατόμων με μεσογειακή αναιμία είναι η αποσιδήρωση, η οποία είναι επώδυνη και απαιτεί αρκετές ώρες για να ολοκληρωθεί. Προβλέπεται όμως πως πολύ σύντομα θα τεθεί σε κυκλοφορία χάπι, για να γίνεται η αποσιδήρωση με θεραπεία από το στόμα.
        Δυστυχώς, στην Κύπρο φτάσαμε στο εξευτελιστικό σημείο να διατυμπανίζουμε από τα μέσα μαζικής ενημερώσεως και δη δια του στόματος του Υπουργού Υγείας και άλλων ανωτέρων λειτουργών του κράτους, ότι θεραπεύσαμε τη μεσογειακή αναιμία, επειδή σκοτώνουμε αυτούς που πάσχουν από μεσογειακή αναιμία! Τέτοιον εξευτελισμό, νομίζω, δεν έχει να επιδείξει άλλον η ιστορία μας. Με αυτές τις παρανοϊκές σκέψεις θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως πρέπει να σκοτώνουμε τους καρκινοπαθείς, τους ψυχοπαθείς, τους παραπληγικούς και μετά να λέμε ότι τους θεραπεύσαμε! Πρέπει να καταλάβουμε όλοι και πρώτιστα οι γιατροί πως ειδικά για τον Άνθρωπο δεν ισχύουν οι δαρβινικές και νεοδαρβινικές "θεωρίες".
        Αναφερόμενοι στην πρόοδο που επιτεύχθηκε στην θεραπεία των παιδιών με μεσογειακή αναιμία, πρέπει να πούμε πως τα παιδιά αυτά μεγαλώνοντας μπορούν να εργασθούν σαν φυσιολογικοί άνθρωποι, μπορούν να παντρευτούν, να κάμουν παιδιά και, εφ' όσον ο ένας από τους συζύγους δεν έχει το στίγμα, τα παιδιά τους θα είναι υγιή. Εννοείται πως θα μεγαλώσουν, θα εργαστούν και θα παντρευτούν όσα παιδιά γλυτώσουν από τη λαιμητόμο των εκτρώσεων. Πιο συγκεκριμένα αναφέρω πως στις 15.3.1992, στο Μακάρειο Νοσοκομείο στη Λευκωσία, γυναίκα που έπασχε από μεσογειακή αναιμία γέννησε με καισαρική τομή δίδυμα. Επίσης, το Φεβρουάριο του 1992, γυναίκα που έπασχε πάλι από μεσογειακή αναιμία, 32 ετών, γέννησε με καισαρική τομή το δεύτερό της παιδί. Με αυτά τα χαρακτηριστικά παραδείγματα μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης εάν οι άρρωστοι με μεσογειακή αναιμία έχουν δικαίωμα στη ζωή ή όχι.
        Δεν θέλω να μιλήσω για την ευθύνη των μητέρων που κάνουν έκτρωση τα παιδιά τους που έχουν μεσογειακή αναιμία ή σύνδρομο Down. θα πω όμως πως έχουν ένα μικρό ελαφρυντικό, αν μπορούν να υπάρξουν ελαφρυντικά για μια μάνα που σκοτώνει τα παιδιά της. Ακούγεται πως στα νοσοκομεία πιέζονται από τους γιατρούς και τις μαίες να προβούν σε έκτρωση, εφ' όσον τα παιδιά τους είναι άρρωστα... Ίσως ένας από τους πολλούς λόγους που η πολιτική των Υπουργείων Υγείας των "πολιτισμένων" χωρών είναι φανατικά υπέρ των εκτρώσεων, είναι ο οικονομικός. Γιατί, εάν έδιδαν σε αυτά τα παιδιά το στοιχειώδες δικαίωμα να ζήσουν, το κράτος θα ήθελε ένα σεβαστό κονδύλι για τη θεραπεία τους.
        Αναφερόμενοι παράλληλα στα παιδιά με μογγολοειδή ιδιωτεία, σημειώνουμε ότι τα παιδιά αυτά είναι σχεδόν αυτοσυντήρητα. Εφ' όσον τους παρέχεται ένα κομμάτι ψωμί, νιώθουν ευτυχισμένα και κανέναν δεν ενοχλούν. Ο μόνος που ενοχλείται είναι ο εωσφορικός εγωισμός μας, γιατί σκεφτόμαστε τι θα πει ο γείτονας, ο γνωστός, ο συγγενής μας, και γι' αυτό καταφεύγουμε στην έκτρωση, για να μη γεννήσουμε παιδί καθυστερημένο. Ο μόνος που δεν μας ενδιαφέρει πώς θα μας κρίνει είναι ο ΘΕΟΣ. Πρέπει να καταλάβουμε πως η αξία της ανθρώπινης ζωής δεν μετριέται με την ωραιότητα του σώματος ούτε με την πνευματική εξυπνάδα, αλλά με τα ψυχικά χαρίσματα. Και η αξία της ζωής ενός καθυστερημένου ατόμου είναι ανεκτίμητη, όπως οποιουδήποτε άλλου. Δεν μπορούμε να διαβαθμίσουμε την αξία της ανθρώπινης ζωής. Μας λέει η σοφία του λαού μας πολύ παραστατικά: "Τιμή δεν έχει η αγάπη, τιμή δεν έχει κι η ζωή"! Είναι γεγονός πως από την πρώτη μέρα της γεννήσεώς μας αρχίζει και η φθορά του ανθρωπίνου σώματος και πως όσα χαρίσματα πνευματικά εάν έχουμε, κάθε μέρα που περνά λιγοστεύουν και δεν μπορούμε να τα αυξήσουμε. Τα μόνα χαρίσματα που μένουν στον άνθρωπο είναι τα ψυχικά, αυτά μας μένουν πάντοτε και, εφ' όσον έχουμε την καλή διάθεση και προαίρεση, μπορούμε συνεχώς να τα βελτιώνουμε και να τα αυξάνουμε.
        Εφαρμόζοντας τις εκτρώσεις στα άρρωστα έμβρυα επανερχόμαστε στην εποχή της αρχαίας Σπάρτης και του Χίτλερ. Όπως προελέχθη, τα "μογγολικά" παιδιά είναι υπάρξεις ευτυχισμένες. Χαμογελούν, είναι εύθυμα, ευγενικά με όλον τον κόσμο. Δεν έχουμε το δικαίωμα να αποφασίζουμε την εξαφάνισή τους προφασιζόμενοι ότι δεν έχουν το βαθμό νοημοσύνης των άλλων ανθρώπων. Αντίθετα, έχουμε καθήκον να τα βοηθήσουμε να ζήσουν μια ζωή στα δικά τους μέτρα.
        Μετά την αναγκαία αυτή παρένθεση, θα αναφέρω κάποια στοιχεία για τη θεραπεία που εφαρμόζεται σήμερα και βελτιώνει την πνευματική ικανότητα των παιδιών με σύνδρομο Down. Εκτός βέβαια από την καθ' αυτή ιατρική θεραπεία, τα παιδιά αυτά έχουν ανάγκη από αγάπη και μάλιστα μητρική. Από τον καιρό που θα γεννηθούν, μέσα στο γάλα τους πρέπει να υπάρχει γλυκόζη και όχι συνηθισμένη ζάχαρη, γιατί αποδείχθηκε πως ο εγκέφαλός τους χρειάζεται και απορροφά περισσότερη γλυκόζη από τα άλλα παιδιά. Επίσης, ο εγκέφαλος των παιδιών αυτών έχει καθυστερημένη εμβρυϊκή ανάπτυξη, γι' αυτό έχει και περιθώρια βελτιώσεως. Ένα άλλο φάρμακο που χρειάζεται να παίρνουν συστηματικά είναι οι πολυβιταμίνες, κυρίως του συμπλέγματος Β.
        Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο για τα παιδιά αυτά είναι να μην ιδρυματοποιούνται, αλλά να μένουν στο οικογενειακό περιβάλλον και να έχουν αγάπη, στοργή και θαλπωρή, και να πηγαίνουν με τα άλλα παιδιά στο συνηθισμένο νηπιαγωγείο και μετά στο κανονικό δημοτικό σχολείο. Ο λόγος είναι απλός. Αυτά τα παιδιά έχουν αυξημένο το μιμητισμό. Εάν έχουμε τάξεις ή ιδρύματα εξ ολοκλήρου από αυτά τα παιδιά, το ένα μιμείται το άλλο και η κατάσταση χειροτερεύει. Όταν όμως είναι σε συνηθισμένα σχολεία, μπορεί να βελτιωθούν. Όταν ακολουθηθεί μια σωστή αγωγή και θεραπεία, τα παιδιά με σύνδρομο Down μπορεί να τελειώσουν Γυμνάσιο, ακόμα και Κολέγιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση ενός παιδιού με σύνδρομο Down στην Αγγλία, που έγραψε βιβλίο που έγινε Best Seller.
        Μια άλλη ασθένεια που γίνεται εύκολα γνωστή προγεννητικά μόνο με τους υπερήχους είναι η υδροκεφαλία. Σε αυτή την περίπτωση πάλι η προτεινόμενη "λύση" είναι η έκτρωση. Και γι' αυτά τα παιδιά σήμερα υπάρχει χειρουργική θεραπεία, που αρχίζει, στο εξωτερικό τουλάχιστον, από τον καιρό που τον παιδί είναι έμβρυο και τελειώνει όταν γεννηθεί.
        Με αυτόν τον ξέφρενο ρυθμό και με αυτή την παραφροσύνη που προχωρεί ο προγεννητικός έλεγχος, ο κάθε άνθρωπος που έχει σώας τας φρένας διερωτάται: μέχρι πού θα πάει και πότε θα σταματήσει αυτό το κακό; Μέχρι τώρα θανατώνονται έμβρυα για ένα ορισμένο αριθμό ασθενειών που μπορεί να υπερβαίνουν τις εκατό. Αυτός ο αριθμός όμως αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο, όσο αυξάνεται και η τεχνολογική πρόοδος της Ιατρικής. Ας το συγκρατήσει αυτό ο αναγνώστης. Λέγω όσο αυξάνεται η τεχνολογική πρόοδος και όχι η ηθική, γιατί η ηθική και Ιατρική δεοντολογία στο πρόσωπο του προγεννητικού ελέγχου εξευτελίστηκαν. Ποιος είναι αυτός ο υπεράνθρωπος που θα μας πει πότε θα σταματήσουμε; Υπάρχει κανένας που θα μπορέσει να μας το πει; Από την άλλη, αν πούμε ότι υπάρχει ή ότι θα υπάρξει, θα πρέπει να θεοποιήσουμε αυτόν τον άνθρωπο, γιατί αυτό το δικαίωμα, δηλ. της ζωής και του θανάτου, μόνο ο Θεός το έχει. Εμείς οι αμαρτωλοί άνθρωποι, έστω και αυτοί που φέρουμε τον τίτλο του γιατρού, σε κανένα δεν δώσαμε ζωή, άρα από κανένα δεν μπορούμε να την αφαιρέσουμε. Όταν δεν έχουμε δικαίωμα πάνω στην ίδια τη ζωή μας, πολύ περισσότερο δεν έχουμε δικαίωμα πάνω στη ζωή του άλλου, είτε υγιής είναι είτε άρρωστος. Για να καταλάβει ο αναγνώστης σε τι κατάντια φτάσαμε ήδη ή καλύτερα σε τι παραφροσύνη, ας σκεφθεί ότι γίνονται εκτρώσεις και σε παιδιά που τους λείπει ένα δάκτυλο του χεριού ή του ποδιού!
        Με τον προγεννητικό έλεγχο γυρίσαμε την Ιστορία 3.000 χρόνια πίσω, στην εποχή του Καιάδα των αρχαίων Σπαρτιατών, όταν έριχναν τα άρρωστα παιδιά στο βάραθρο του Καιάδα. Φυσικά, και γι' αυτόν τον απάνθρωπο νόμο υπάρχουν αμφισβητήσεις από νεωτέρους ιστορικούς, κατά πόσον εφαρμόσθηκε ποτέ. Πολλοί πιστεύουν πως η σημασία του είναι αλληγορική, ότι δηλαδή τα σωματικά και πνευματικά ελαττωματικά παιδιά ζούσαν στο περιθώριο της τότε κοινωνίας. Αντίθετα, παρουσιάζουν σήμερα τον προγεννητικό έλεγχο για εξέλιξη της επιστήμης, αλλά είναι η χειρότερη οπισθοδρόμηση που θα μπορούσε να φαντασθεί κανείς, για την Ιατρική ιδιαίτερα επιστήμη, που είναι ταγμένη να υπηρετεί τη ζωή και όχι το θάνατο.
         
        Συνεχίζοντας, προχωρούμε σε σύγκριση του προγεννητικού ελέγχου με το νόμο του Καιάδα. Ο πρώτος είναι πολύ πιο βάρβαρη και απάνθρωπη μέθοδος από τον δεύτερο. Γιατί αυτός, ο καθ' όλα βάρβαρος νόμος, έχει τα έξής πλεονεκτήματα έναντι του δικού μας "πολιτισμένου" προγεννητικού ελέγχου:
        • Με τον προγεννητικό έλεγχο θανατώνουμε και πάρα πολλά υγιή παιδιά. Στην Κύπρο σήμερα θα θανατώνονται κάθε χρόνο, με τους πιο μέτριους υπολογισμούς, το λιγότερο 400 υγιή αγέννητα παιδιά. Επίσης, μεγάλος, ανεξακρίβωτος αριθμός παιδιών, τα οποία ευρέθησαν υγιή με τον προγεννητικό έλεγχο, θα γεννιούνταν ακρωτηριασμένα μετά την εφαρμογή της νέας μεθόδου ελέγχου της μεσογειακής αναιμίας, ενώ με το νόμο του Καιάδα θανατώνονται μόνο άρρωστα παιδιά.
        • Ο νόμος του Καιάδα εφαρμοζόταν ανέξοδα, ενώ για τον προγεννητικό έλεγχο ξοδεύονται τεράστια ποσά.
        • Με το νόμο του Καιάδα δεν κινδυνεύει η γυναίκα από τις πολλαπλές επιπλοκές μιας εκτρώσεως.
        Τα τελευταία αυτά λέγονται μεταξύ σοβαρού και αστείου, για να καταλάβει ο αναγνώστης καλύτερα την εγκληματικότητα του προγεννητικού ελέγχου. Γιατί, εάν βάλουμε κάποιον να διαλέξει μεταξύ προγεννητικού ελέγχου και νόμου του Καιάδα, και διαλέξει το δεύτερο, δεν θα έχει και άδικο. Γιατί στην εποχή που ζούμε, εκτός από τα πιο πάνω πλεονεκτήματα που αναφέραμε, η δεύτερη εκλογή έχει και το έξής πλεονέκτημα: το παιδί που θα θανατωνόταν, θα είχε την ευκαιρία να βαπτισθεί και έτσι να πεθάνει Χριστιανός.
        Πρόσφατα μάλιστα, γνωστό περιοδικό της Λευκωσίας δημιούργησε σάλο σε ολόκληρη την Κύπρο, γιατί γεννήθηκε μωρό καθυστερημένο επειδή οι γονείς του παιδιού και ιδιαίτερα ο γυναικολόγος "τσιγκουνεύτηκαν" (όπως ανέφερε το περιοδικό) να κάμουν προγεννητικό έλεγχο. Μα, φίλοι μου του περιοδικού, και όποιος άλλος έχει τις ίδιες με σας ιδέες, δεν υπάρχει λόγος να κλαίτε και να οδύρεστε, επειδή γεννήθηκε καθυστερημένο παιδί. Αφού νομίζετε και πιστεύετε ότι δεν έχει το δικαίωμα να ζήσει, σκοτώστε το τώρα, που είναι πιο απλό. Είτε τώρα το σκοτώσετε είτε προ τριμήνου το εκάνατε έκτρωση, είναι το ίδιο πράγμα. Και τώρα και τότε αφαιρείτε μια ζωή. Φυσικά, όταν είναι έμβρυο, ο ανθρώπινος νόμος, που τυγχάνει να είναι διεφθαρμένος, σας το επιτρέπει, ενώ τώρα, που είναι νεογέννητο, σας το απαγορεύει! Μην ξεχνάτε όμως ότι υπάρχει ένας ανώτερος νόμος, ο θείος, που υπερισχύει πάντων των νόμων και μας λέγει ξεκάθαρα, εδώ και 3.500 χρόνια, είτε έμβρυο σκοτώσεις είτε νήπιο, είσαι ένοχος φόνου εκ προμελέτης. Για μας τους Χριστιανούς όποιος νόμος αντιστρατεύεται το Νόμο του Θεού είναι άκυρος και άνευ ουδεμιάς σημασίας.
        Στη συνέχεια θα αναφερθώ εν συντομία και στην ψυχολογία του εμβρύου και την επίδραση που έχει πάνω στο έμβρυο όλη αυτή η προετοιμασία και εκτέλεση του προγεννητικού ελέγχου από το γιατρό και τη μάνα.
        Σήμερα η Ιατρική επιστήμη παραδέχεται ότι το έμβρυο από τον 3ο μήνα της εγκυμοσύνης έχει αίσθηση του περιβάλλοντός του. Εάν οι σχέσεις των γονέων είναι ταραγμένες, υπάρχουν δηλαδή καυγάδες και υπερένταση, όλα αυτά επιδρούν δυσμενώς πάνω στην ψυχοσύνθεση του εμβρύου. Ακόμη, εάν η έγκυος αισθάνεται λύπη και άγχος, έχουν και αυτά κακή επίδραση στο έμβρυο. Εάν η έγκυος ακούει μια ευχάριστη μουσική που την ικανοποιεί και την ηρεμεί, η ίδια ευχάριστη κατάσταση επιδρά και πάνω στο έμβρυο. Τώρα μπορείτε να φαντασθείτε τι τραυματικές εμπειρίες δημιουργεί στο έμβρυο η κάθε "μάνα" που πηγαίνει και κάνει προγεννητικό έλεγχο, έστω και αν στο τέλος δεν κάνει έκτρωση. Σκεφθείτε τι άσχημες εμπειρίες καταγράφονται στο υποσυνείδητο του εμβρύου, όταν αντιλαμβάνεται τις δολοφονικές βελόνες των "ιατρών" να το κυνηγούν στην ενδομήτρια ζωή του, στην πιο τρυφερή κι απροστάτευτη ηλικία. Εμείς οι ενήλικες, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον, όταν είναι ανάγκη να μας κάνει ο γιατρός μια συνηθισμένη ένεση, ανατριχιάζουμε. Φαντασθείτε τι αισθάνεται το έμβρυο, όταν βλέπει, ή καλύτερα όταν αντιλαμβάνεται, μια βελόνα μεγέθους αρκετών εκατοστών να το κυνηγά ή το εμβρυοσκόπιο να το παρακολουθεί. Και μόνο η σκέψη από τη μητέρα ότι θα θανατώσει, θα δολοφονήσει το παιδί της, εάν είναι άρρωστο, δημιουργεί ανεπανόρθωτες τραυματικές εμπειρίες στην ψυχοσύνθεση του αγέννητου παιδιού, που θα το ακολουθούν σε όλη του τη ζωή. Γυναίκες που γέννησαν παιδιά μετά από προγεννητικό έλεγχο και τα παιδιά τους έχουν ψυχικά προβλήματα ή ψυχικές ασθένειες, ας μην ψάχνουν αλλού την αιτία. Ο κύριος ένοχος στο προκείμενο είναι ο προγεννητικός έλεγχος, δηλαδή η μάνα.
        Το παιδί που έχει μέσα της η έγκυος δεν είναι δημιούργημα δικό της ή του άνδρα της, αλλά το αποτέλεσμα της δυνατότητας που έχουν να γίνονται συνδημιουργοί ανθρώπων με το Θεό στο ευρύτερο δημιουργικό σχέδιο της θείας παντοδυναμίας. Τα παιδιά είναι δώρα του Θεού και έχουμε καθήκον και υποχρέωση να τα δεχθούμε, είτε είναι υγιή είτε είναι άρρωστα. Όπως δεν μπορείς να απορρίψεις τα δώρα του επιγείου βασιλέα, πολύ περισσότερο δεν μπορείς να απορρίψεις τα δώρα του Βασιλέα του Ουρανού. Επανειλημμένα είπαμε πως τα έμβρυα είναι ανθρώπινες ζωές. Εξάλλου και η ίδια η λέξη αυτό μας δηλώνει, την ύπαρξη ζωής κι όχι μιας άμορφης μάζας κυττάρων. Γι' αυτό και δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιούμε σαν αντικείμενα και να διαλέγουμε τα υγιή, ενώ τα ελαττωματικά να τα απορρίπτουμε.
        Ο άνθρωπος, ο κάθε ΑΝΘΡΩΠΟΣ, είτε υγιής είτε άρρωστος είτε πνευματικά καθυστερημένος είτε έξυπνος είτε ωραίος είτε άσχημος, ΕΙΝΑΙ ΕΝΙΑΙΑ ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΗ ΟΝΤΟΤΗΤΑ από την πρώτη στιγμή της συλλήψεώς του μέχρι τη στιγμή του βιολογικού του θανάτου. Ο βιολογικός θάνατος επέρχεται όταν παύσουν να λειτουργούν όλες ανεξαίρετα οι βιολογικές λειτουργίες του ανθρώπου και πρώτιστα η καρδιακή λειτουργία. Μέσα σε αυτό το διάστημα, οποιαδήποτε στιγμή και με οποιοδήποτε πρόσχημα διακόψουμε την ανθρώπινη ζωή, είναι ανθρωποκτονία ή καλύτερα φόνος εκ προμελέτης.
        Πρέπει να το καταλάβουμε πως οι ελαττωματικοί σωματικά ή πνευματικά άνθρωποι, οι ανάπηροι δηλαδή, δεν είναι και δυστυχισμένοι. Αναφέρουμε στο προκείμενο δύο παραδείγματα:
        "Θάρρος! Πρέπει να χαμογελάς στη ζωή!" Είναι οι λέξεις που πρόφερε αδιάκοπα η Denise Legrix, που γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια.
        Αλλά το αποκορύφωμα της αισιοδοξίας και της πίστεως στο Θεό είναι η Helen Keller, ένα κοριτσάκι που γεννήθηκε τυφλό και κωφάλαλο. Όταν σε μια τηλεοπτική εκπομπή της απηύθυναν την ερώτηση: "Οι ανάπηροι μπορούν να είναι ευτυχισμένοι;", χτυπάει στα πλήκτρα της γραφομηχανής μερικές λέξεις, που είναι αληθινή ομολογία πίστεως: "Δεν θα ήθελα να αλλάξω ζωή"! και καταλήγει με μια μονολεκτική θριαμβευτική δοξολογία: "Αλληλούια", δηλαδή "Αινείτε τον Κύριον"!
        Ας το καταλάβουμε καλά αυτό. Διότι οι προπαγανδιστές των εκτρώσεων παγκόσμια μεταδίδουν και διαδίδουν το διαβολικό μήνυμα πως, όταν κάνουμε έκτρωση τα άρρωστα έμβρυα, τα ευεργετούμε, τους κάνουμε χάρη.
        ΟΧΙ, ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ, ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ! ΤΟΥ ΜΟΝΟΥ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ ΟΤΑΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΚΤΡΩΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΑΡΡΩΣΤΟ ΠΑΙΔΙ Ή ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΠΑΙΔΙ, ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΑΣ ΤΟΥ. Στο κάτω-κάτω κανένας ανάπηρος άνθρωπος ή πνευματικά καθυστερημένος δεν είναι εγκληματίας ή δολοφόνος ή κλέφτης ή ψεύτης.
        Τα παιδιά με μεσογειακή αναιμία, όσα κατά λάθος ζήσουν στην Κύπρο και σε άλλες χώρες όπου γίνεται προγεννητικός έλεγχος, έχουν ψυχολογικά προβλήματα, επειδή αντιλαμβάνονται ότι η "πολιτισμένη" κοινωνία μας τα απορρίπτει, τους αμφισβητεί το δικαίωμα της υπάρξεως, το δικαίωμα της Ζωής.
        Εδώ θα ήταν πολύ χρήσιμο να αναφέρουμε πως η νοημοσύνη των παιδιών με μεσογειακή αναιμία είναι πολύ πιο πάνω από τον μέσο όρο. Φαντασθείτε τι τραγικά συναισθήματα κατέχουν ένα παιδί με μεσογειακή αναιμία, όταν αρχίσει να σκέφτεται ότι από λάθος γεννήθηκε, ότι οι γονείς του θα προτιμούσαν να το κάμουν έκτρωση, να το δολοφονήσουν δηλαδή, αντί να το γεννήσουν.
        Κανένας άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρέσει τη ζωή άλλου ανθρώπου για οποιαδήποτε αιτία και πρόφαση. Αυτή η πεποίθηση είναι εμπεδωμένη στην παγκόσμια ιστορία και συνείδηση από αρχαιοτάτων χρόνων, όχι μόνο στη χριστιανική εποχή, αλλά και στην ειδωλολατρική. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα ενισχυτικό της πιο πάνω θέσεως είναι στην τραγωδία "Ιφιγένεια εν Ταύροις" του Ευριπίδη, όπου οι φίλοι του Ορέστη τον προτρέπουν να μη σκοτώσει τη μητέρα του και τον Αίγισθο. Και τούτο, γιατί δεν έδωσε ο ίδιος σε κανένα ζωή, επομένως δεν έχει και το δικαίωμα να αφαιρέσει ζωή.
        Επανερχόμαστε πάλι σε ένα σημείο που θίξαμε και προηγουμένως. στο επιχείρημα των προπαγανδιστών των εκτρώσεων, σύμφωνα με το οποίο, αν κάνουμε έκτρωση ένα άρρωστο παιδί και ιδιαίτερα ένα με μεσογειακή αναιμία, του κάνουμε μεγάλη χάρη, γιατί το γλυτώνουμε από τα βάσανα της ζωής. Φυσικά, είπαμε προηγουμένως σε ποιους κάνουμε χάρη. Το αισχρό και σαθρό αυτό επιχείρημα θα το δούμε από άλλη σκοπιά. Εάν λοιπόν το δεχθούμε (δυστυχώς στην Κύπρο και στο εξωτερικό το δέχθηκαν πολλοί) ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον ίδιο το Θεό, με την ίδια την φιλανθρωπία του Θεού. Είναι σαν να λέμε στον ίδιο το Θεό ότι είναι άσπλαχνος και τυραννεί τους ανθρώπους, αφού τους αφήνει να γεννηθούν και να υποφέρουν, όταν ερχόμαστε να αντικαταστήσουμε την άπειρη φιλανθρωπία και αγάπη Του, υποκριτικά και αναίσχυντα με το δικό μας ενδιαφέρον για τα άρρωστα έμβρυα, περισσότερο από το Δημιουργό Θεό, ο οποίος "ΑΓΑΠΗ εστί" (Α΄ Ιωάν. 4,.
        Φωνάζει ο προφητάναξ Δαβίδ: "άνθρωπος εν τιμή ων ου συνήκε (δεν κατάλαβε), παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς" (Ψαλμ. 48,13). Δυστυχώς, η εποχή μας ξεπέρασε και αυτά τα ζώα, γιατί σήμερα όχι απλά εξομοιωθήκαμε με τα κτήνη, αλλά γίναμε πολύ χειρότεροι, αφού δεν υπάρχει στην πλάση κανένα κτήνος ή άλογο ζώο που να σκοτώνει τα παιδιά του. Μόνο ο άνθρωπος το κάνει με τις εκτρώσεις και τον προγεννητικό έλεγχο.
        Ίσως για τον άνθρωπο του προγεννητικού ελέγχου να αρμόζουν περισσότερο τα λόγια του προφήτη Ησαΐα, ο οποίος έλεγε ότι θα έρθει εποχή που το φυσικό θα θεωρείται αφύσικο και το αφύσικο φυσικό: "Ουαί οι λέγοντες το πονηρόν καλόν και το καλόν πονηρόν, οι τιθέντες το σκότος φως και το φως σκότος, οι τιθέντες το πικρόν γλυκύ και το γλυκύ πικρόν" (Ησαΐα 5,20). Να που Στην Κύπρο και σε πολλές άλλες χώρες έγινε και αυτό. Πολλές γυναίκες, και, αλλοίμονο, και πολλοί γιατροί, το θεωρούν φυσικό να κάμουν προγεννητικό έλεγχο και έκτρωση και αφύσικο το να μην κάνουν. Ή πιο απλά, το θεωρούν φυσικό η "μάνα" να σκοτώσει το άρρωστο παιδί της και αφύσικο να μην το σκοτώσει! Φθάσαμε στο σημείο να κάνουμε εράνους, για να χρησιμοποιηθούν τα λεφτά για τις εκτρώσεις, να γίνονται πορείες για να συγκεντρωθούν χρήματα γι' αυτό το εγκληματικό έργο, και, το χειρότερο, ιδρύματα και οργανώσεις που προωθούν και ασχολούνται με τις εκτρώσεις και τον προγεννητικό έλεγχο να θεωρούνται φιλανθρωπικά!!! Οι περισσότεροι από εμάς να λέμε "εύγε" σε αυτούς που διαπράττουν τα έργα αυτά του διαβόλου και, το πιο φρικιαστικό, εμείς, οι υποτιθέμενοι Χριστιανοί, να αδρανούμε και να νίπτουμε τας χείρας μας επικαλούμενοι τη φτηνή δικαιολογία ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
        Τελειώνοντας το θέμα του προγεννητικού ελέγχου, το οποίο κάθε μέρα θα γίνεται και χειρότερο, καταλήγω στο συμπέρασμα πως ο προγεννητικός έλεγχος είναι αχρείαστος και ιδιαίτερα επικίνδυνος για τις γυναίκες που δεν πρόκειται σε καμμία περίπτωση να κάμουν το παιδί τους έκτρωση.
        Η θεραπεία που προτείνει ο προγεννητικός έλεγχος είναι η έκτρωση-φόνος!
      • Από Sonia82,
        Η συγκεκριμένη ανάρτηση εχει ως σκοπό να εκθέσω την προσωπική μου εμπειρία σχετικά με το θέμα της αποβολής με το χάπι cytotec. Και αυτο διότι στο διαδίκτυο δεν βρήκα αρκετές πληροφορίες που να με καλύψουν επαρκώς πριν κάνω την εισαγωγή μου στην κλινική. Απο τα λίγα που είχα διαβάσει, άλλες γυναίκες είχαν εξαιρετικά έντονους πόνους, ενώ άλλες είχαν απλούς πόνους περιόδου. Εύχομαι η προσωπική μου εμπειρία να βοηθήσει λιγο περισσότερο οποια κοπελα βρεθεί στην δυσάρεστη θέση της αποβολής.
        Ανακαλύψαμε στην 8η εβδομαδα οτι η καρδιά του εμβρύου ειχε σταματήσει να χτυπά. Σύμφωνα με τον γιατρό μου, αυτο συνέβη μια εβδομαδα πριν, δλδ στην 7η εβδομαδα. Οι λύσεις που μου πρότεινε ήταν είτε να γίνει απόξεση είτε να πάρω τα χαπια. Δεδομένου οτι με πληροφόρησε οτι με το χαπι δεν θα τραυματιζοταν η μήτρα και ο τράχηλος μου, μου συνέστησε αυτη την οδό, λόγω του οτι ειμαι και ατοκος.
        Πριν την εισαγωγή μου στην κλινική είχα τρομερό άγχος και φόβο για το άγνωστο, ενώ επιπλέον είχα να αντιμετωπίσω και τον ψυχικό πόνο της απώλειας αυτού που κάποτε θα γινόταν το μωρό μου. Για τον λόγο αυτο, έκανα εκτενέστατη έρευνα στο διαδίκτυο σχετικά με την διαδικασία, με το τι θα επρεπε να περιμένω και τι θα αντιμετώπιζα εν τελεί. Δυστυχώς σε ελληνικές ιστοσελίδες δεν βρήκα σχεδόν τίποτα, αντιθέτως τις περισσότερες πληροφορίες τις άντλησα απο αμερικανικα site.
        Η όλη διαδικασία λοιπόν ειχε ως εξής:
        Γύρω στις 07:30 πμ μου έδωσαν δυο χαπια απο το στόμα και αλλα δυο απο τον κόλπο, μισή ώρα αργότερα. Αρχικά ένιωσα ελάχιστο πόνο, ακριβώς όπως όταν περιμένεις περίοδο. Ο πιο έντονος πόνος ξεκίνησε περιπου στις 10:00 (πριν ακόμα ξεκινήσει η ροη του αίματος) και θα τον περιέγραφα σαν αρκετά δυνατό πόνο βαριάς περιόδου. Σε αυτο το σημείο χρειάστηκε να κάνω μερικές αναπνοές και να κουλουριαστω γιατι με ανακούφιζε. Παρ όλα αυτά, ο πόνος ήταν ανεκτός, καμία σχεση με αυτά που διάβαζα, οτι δηλαδή οι πόνοι ειναι φρικτοί! Χρειάστηκε απλώς να εστιάσω στον πόνο, να συγκεντρωθώ και να μην με πιάσει πανικός.
        Αμέσως μετα χρειάστηκε να σηκωθώ για να πάω τουαλέτα και εκείνο ήταν το πιο ψυχοφθόρο σημείο για εμένα γιατι ένιωσα κατι να κυλάει. Αμέσως μόλις κατέβασα το εσώρουχο πετάχτηκε αιμα μαζί με υγρό, όπου αργότερα έμαθα οτι έσπασε ο σάκος....δλδ έσπασαν τα νερά μου.
        Μια ώρα μετα μου έδωσαν ακόμα δυο χαπια απο το στόμα. Οι πόνοι είχαν μειωθεί σε σχεση με πριν. Ποναγα και πάλι αλλα υποφερτά. Και καπου σε εκείνο το σημειο ξεκίνησε η ροη του αίματος με πηγματα.
        Το επόμενο στάδιο ήταν να με κατεβάσουν στο χειρουργείο για αναρρόφηση του σάκου και του εμβρύου. Προηγουμένως ο γιατρός μου μου έκανε έναν υπέρηχο για να δούμε οτι ο σάκος ειχε κατέβει προς τον τράχηλο και οτι είχε συμβεί η απαιτούμενη διαστολή, έτσι ώστε να μην τραυματισουμε καθολου την περιοχή με την αναρρόφηση.
        Τα υπόλοιπα που ακολούθησαν δεν ήταν πλέον επίπονα, αφού μου χορηγήθηκε μέθη και έτσι δεν κατάλαβα τίποτα.
        Να σημειώσω οτι ενδεχομένως ο λόγος που άντεξα τον πόνο να ήταν 1) οτι μου είχαν βάλει ορο απο την αρχή, ο οποίος περιείχε δυο buscopan (που απο οτι έμαθα βοήθησαν ώστε να μαλακώσει ο τράχηλος και να γίνει λιγότερο επώδυνη η διαστολή) και 2) οτι μου χορήγησαν ενδοφλεβιως παρακεταμόλη (συγκεκριμένα apotel), την οποια ζήτησα αμέσως μόλις αντιλήφθηκα οτι ο πόνος άρχιζε να γίνεται εντονότερος, έτσι ώστε να προλάβει να δράσει.
        Επίσης, οφείλω να προσθέσω οτι όλα τα παραπάνω ειναι η δικη μου εμπειρία και η δικη μου αίσθηση πόνου. Κάποια αλλη γυναικα μπορεί όντως να πονέσει περισσότερο ή και πολυ λιγότερο. Αυτο όμως που θέλω να τονίσω ειναι το να συζητήσετε προηγουμένως όλες τις επιλογές που έχετε με τον γιατρό σας γιατι όπως και να το κάνουμε, η απόξεση αποτελεί κανονική επέμβαση με οτι αυτο συνεπάγεται. Φυσικά πολλές γνωστές μου έκαναν απόξεση (βέβαια δεν τους δόθηκε καν η επιλογή των χαπιών) και έπειτα έκαναν κανονικά και χωρίς κανενα πρόβλημα τα παιδιά τους.
        Κλείνω λέγοντας οτι το πιο επίπονο στην διαδικασία ειναι το ψυχολογικό κομματι. Εύχομαι σε όλες όσες περνούν κατι αντίστοιχο κουράγιο και ψυχραιμία, εκλογίκευση όσο ειναι δυνατόν και αισιοδοξία για το μέλλον. Και επίσης να πάρετε τον χρόνο σας. Οτιδήποτε νιώθετε ειναι απόλυτα φυσιολογικό και χρειάζεται τον χρόνο του για να εκδηλωθεί και σιγά σιγά να επουλωθεί. Κυρίως εύχομαι σε όλες τις υποψήφιες μανούλες (και σε εμένα) να έχουμε μετα απο αυτο μια επιτυχημένη και εύκολη εγκυμοσυνη και να έρθει η στιγμή που θα κρατήσουμε στην αγκαλιά μας το μωράκι μας.
        Καλή δύναμη! Αν κάποια κοπελα θέλει να με ρωτήσει κατι, θα εχω το νου μου να μπαίνω που και που στο φόρουμ, ώστε να βοηθήσω κι εγω όπως μπορώ. Συγνώμη για το μακροσκελές μήνυμα.
      • Από melinapap,
        Καλησπέρα...
        Εντελώς φρέσκια στο φορουμ, αποφάσισα να γράψω την ιστορία μου γιατι ειλικρινά νοιώθω οτι βρίσκομαι σε ένα τεράστιο αδιέξοδο και θα ηθελα τα φώτα σας, αν έχετε τον χρόνο και την διάθεση. 
        Διανύω την 12 εβδομάδα κύησης, στο πρώτο μου παιδί, στα 28 μου. Με τον πατέρα του παιδιού είμαστε σε σχέση 7μιση μηνες. Ειναι μεταναστης, χωρις αδεια παραμονης στη χωρα και ναι το ομολογω τον ερωτευτηκα, αλλα δυστυχως το τελευταιο διαστημα αναρωτιεμαι για ποιο λογο. Η σχεση μας εχει περασει δια πυρος και σιδηρου, με αποκορυφωμα λιγες μερες μετα την Πρωτοχρονια που ουσιαστηκα τον εδιωξα απο το σπιτι-απο τον Αυγουστο μενουμε μαζι, στο σπιτι μου-γιατι ενοιωθα οτι δεν πηγαινε αλλο. Ο χωρισμος αυτος κρατησε ελαχιστες μερες με κατα καποιο τροπο κοινη πρωτοβουλια κι αφου συζητησαμε πολυ και αποφασισαμε να κανουμε μια εντελως καινουρια αρχη και να αφησουμε πισω μας το παρελθον και ολα τα ψεμματα, τα μυστικα, τους καυγαδες, τις προσβολες, ολα αυτα τελος παντων που μας χωριζαν. Λιγες μερες μετα απο την επανασυνδεση μας εμαθα οτι ειμαι εγκυος. Βασανιστηκα παρα πολυ αρχικα, οχι για το αν θα το ελεγα σε εκεινον, αλλα κυριως για το αν ηθελα να κρατησω ενα παιδι στην συγκεκριμενη φαση που ειμαι. Ουσιαστικα ειμαι ανεργη και το μονο μου εισοδημα ειναι μια οικονομικη βοηθεια σε μηνιαια βαση απο τον νονο και τη νονα μου και ενα επισης ελαχιστο εισοδημα απο καποια μαθηματα αγγλικων που παραδιδω. Ο φιλος μου επισης δεν δουλευει αρα και το σπιτι το συντηρω μονη μου, οπως δηλαδη και πριν μεινουμε μαζι. Οταν του ανακοινωσα οτι ειμαι εγκυος, αφου το ειχα σκεφτει πολυ μονη μου και αφου το συζητησα με την ψυχοθεραπευτρια μου επισης για μια καθοδηγηση, χαρηκε παρα πολυ σχεδον κλαιγαμε και οι δυο και μου ειπε οτι ολα θα πανε καλα οτι ειμαστε μαζι σε αυτο οτι το θελει παρα πολυ κλπ κλπ. Πλεον 8 εβδομαδες μετα, η κατασταση εχει ως εξης. Την τελευταια εβδομαδα τσακωνομαστε σχεδον καθημερινα, με ασημαντες αφορμες, οι οποιες ολες εχουν ως αφετηρια την δικη μου συγχιση επανω στο οικονομικο φυσικα αλλα και στο τι θα γινει στο μελλον. Δεν βλεπω καμια σοβαρη προσπαθεια να βρει δουλεια, παρα μονο καθε μερα ολη μερα, εκτος απο τις Παρασκευες που βγαινει απο το πρωι μεχρι τοβραδυ, καθεται σπιτι, ειναι σε εναν καναπε, κρυμμενος πισω απο μια οθονη, ειτε ταμπλετ, ειτε κινητου, ειτε τηλεορασης. Εχω απελπιστει παρα πολυ και σημερα μετα απο αλλον εναν καυγα μας μου ειπε ουσιαστικα μεσω μηνυματων οτι μαζι μου δεν ειναι ο εαυτος του και θελει να ειναι ελευθερος να βγαινει για να δικτυωθει, το οποιο με βαση το παρελθον μας, το βρισκω παρα πολυ αστειο, γιατι οι δικες του δικτυωσεις περιλαμβανουν ατελειωτες ωρες χαζεματος σε σπιτια η και εξω και στο παρελθον ειχαμε και δυο περιστατικα που γυρισε στο σπιτι λιωμα απο ποτο να μου ζηταει να τον σκοτωσω να μου λεει οτι η ζωη του στην ευρωπη εχει τελειωσει και διαφορα δραματικα που εχω δει μονο σε ταινιες. Αυτο σε σνδυασμο με το γεγονος οτι μου απεκρυψε πολυ σημαντικα πραγματα για την ζωη του τα οποια ανακαλυψα μονη μου και τον αντιμετωπισα πολυ σκληρα, με εχυν κανει να μην τον εμπιστευομαι και πλεον φυσικα αναρωτιεμαι και για ποιον λογο τον ερωτευτηκα και για ποιον λογο επελεξα να ειμαι ξανα μαζι του, για ποιο λογο δηλαδη τον πιστεψα, οτι με αγαπαει και θελει να ειμαστε μαζι και να γινουμε οικογενεια. Σημερα λοιπον, αφου μου τα ειπε αυτα εγω του εδωσα τελεσιγραφο αφου πρωτα του ανεφερα ολους τους λογους για τους οποιους το τλεευταιο διαστημα ειμαι στην τσιτα συνεχεια (περα απο τις ορμονες της εγκυμοσυνης που φυσικα κι αυτες παιζουν τον ρολο τους), οτι δηλαδη εχουμε θεμα οικονομικο, δεν εχουμε ουσιαστικα δουλεια θα χρειαστουμε μεγαλυτερ σπιτι κλπ κλπ, σε αυτα, η απαντηση του ηταν τα παραπανω (να τον αφησω ελευθερο να βγαινει να δικτυωθει και να ειναι ο εαυτος του). Καθε φορα που βγαινει εγω ανησυχω για το πως θα γυρισει, αν θα μυριζει παλι ποτο κατα βαση. Του εδωσα τελεσιγραφο. Του ειπε οτι πρεπει να αποφασισει τι θελει. Αν θελει να αναλαβει τις ευθυνες που εχει μια οικογενεια. Αν θελει να γινουμε οικογενεια. Κσι οτι πρεπει αυτο να το κανει πολυ συντομα γιατι πρεπει κι εγω να αποφασισω τι θα κανω με τη ζωη μου και με την εγκυμοσυνη. Δεν ξερω τι να κανω, θελω να γινω μαμα, θελω να κρατησω αυτο το μωρο, ομως φοβαμαι. ΦΟβαμαι πολυ τι θα γινει με τη σχεση μου και το κυριοτερο, φοβαμαι πολυ τι θα γινει αν αποφασισω να κρατησω το μωρο μονη μου, τι στιγμη που δεν εχω τα βασικα για να το μεγαλωσω. Περα απο παρα πολλη αγαπη και παρα πολυ μεγαλη θεληση για να κανω οτι περναει αποτο χερι μου με το που γεννηθει να ζησουμε μια αξιοπρεπη ζωη. Η οικογενεια μου φυσικα ουτε λιγο ουτε πολυ μου λεει οτι ειναι ενα τεραστιο βαρος αυτο το μωρο και οτι πρεπει να το ξανασκεφτω... Χρειαζομαι βοηθεια. Συγγνωμη για το τεραστιο ποστ και ευχαριστω εκ των προτερων...!
      • Από k&m,
        Καλημέρα σας. Αυτή είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύω κάτι. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας την στενοχώρια μου. Είμαι στην 12 ευδομάδα κύησης και χθες πήγα και έκανα αυχενική διαφάνεια σε εξειδικευμένο κέντρο. Μας είπε ο γιατρός ότι το πάχος της αυχενικής είναι αυξημένο  4.20 και το Doppler τριγλώχινας μη φυσιολογικό (ανάστροφη ροή). Έγινε λήψη τροφοβλάστης και το βράδυ περιμένω αποτέλεσμα για να σύνδρομα. Σε μια βδομάδα θα έχουμε στα χέρια μας πιο αναλυτικά για περισσότερες ασθένειες. Επίσης στην 16 ευδομάδα αν πάνε όλα καλά τώρα  θα πρέπει να γίνει έλεγχος να δούμε τι γίνεται με την καρδιά του εμβρύου. Έχω στεναχωρηθεί τόσο πολύ που δεν μπορώ πλέον να σκεφτώ θετικά. Ο γιατρός εκτιμά ότι είναι κάποια τρισωμία κορίτσια. Θα σκάσω δεν αντέχω άλλο. Μόνο για σύνδρομο Dοwn οι πιθανότητες είναι 1:4. 
      • Από central,
        Καλησπέρα, διαβάζω το φόρουμ πολυ καιρό αλλα ειναι η πρώτη φορά ππυ γράφω.Ισως πήρα την απόφαση να γράψω τωρα ππυ ειμαι πιο χαλια ψυχολογία απο Ποτέ. Ύστερα απο πολλές προσπάθειες σύλληψης με τον άντρα μου κατέληξαμε στην εξωσωματική .Στη πρώτη προσπάθεια είχαμε εγκυμοσυνη αλλα δυστυχως στην 6η εβδομάδα παλινδρόμησε. Μετα απο δυο μήνες εμφύτευσαμε τα 2 τελευταία έμβρυα που είχαν μείνει και μαθαίνουμε πως έχουμε δίδυμα! Η χαρά μας απερίγραπτη , λέγαμε πως μας το χρώσταγε ο Θεός! Μαθαίνουμε πως ειναι δυο κοριτσάκια και ηδη έχουμε αρχίσει και κανουμε σχέδια! Η αυχενική διαφάνεια και οι αιματολόγικες ήταν παρα πολυ καλές! Πίστευα πως δεν ειχα τιποτα να φοβαμαι πια. Ειχα και μια αποκοληση σάκου στην 14η εβδομάδα αλλα πέρασε. 
        Ερχεται η στιγμή γι την Β´επιπεδου. Ο γιατρός μας λεει οτι το ένα μωρό εχει ρινικό οστό 6,8mm και το αλλο 3,0mm.Μας προτείνει να κανουμε αμνιοπαρακέντηση αν και ειναι σίγουρος πως δεν θα ειναι τιποτα. Εκανα αμεςως και στους δυο σάκους. Όλοι μου έλεγαν οτι δεν θα ειναι τιποτα και η πιθανότητες ήταν 1/963 και σιγα μην εισαι εσυ αυτο το ένα τις εκατό. Τα αποτελέσματα βγήκαν και το ένα μωράκι ήταν θετικό στο σύνδρομο Down . Έχασα τη γη κατω απο τα πόδια μου. Γιατι να συμβαίνει σε εμένα έλεγα και πως γίνεται αφού η αυχενική ήταν τοςο καλη.Ο γιατρός μας ειπε πως του συμβαίνει πρώτη φορά και ήταν κάθετος στο να μην παρέμβουμε τωρα. 
        Πως θα περάσει ο καιρός ξέροντας πως εχω δίδυμα αλλα θα γεννήσω μονο το ένα. Πως θα πηγαίνω για τους καθιερωμένους υπερήχους και θα τα βλέπω και τα δυο ..αλλα θα ξερω πως στο τέλος θα εχω μονο ένα ..
        Υπαρχει κάποια κοπελα που να εχει περάσει κάτι αντίστοιχο; γιατι όσο και να έψαξα δεν βρηκα τιποτα.