mitaki

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ

    Recommended Posts

    Επειδή εχω δοκιμάσει τα πάντα!!! η στάση της αποστασιοποίησης είναι η πιο καλή! Εγώ πιστεύω πολύ στην αγάπη και λέω πως όταν αυτή υπολείπεται στις σχέσεις αυτές, τότε αρχίζουν τα προβλήματα. Οταν υπάρχει ανταγωνισμός και έλειψη αποδοχής, αυτό δεν αλλάζει ότι και να πεις ότι και να κάνεις! Απλά κανείς μας δε μπορεί να αποδεχτεί πως η μάνα του δεν τον αγαπάει απόλυτα. Και όμως γίνεται! Απλά σαν πιο ώριμος μένεις μακρυά, απο διαλόγους επιχειρήματα, συζητήσεις. Η σκέψη πως θα γυρίσει μια μέρα η μητέρα σου να σου ζητήσει συγνώμη και να καταλάβει τα λάθη της είναι ουτοπία!!!! Οταν ζούμε με αυτή την προσμονή πως θα αλλάξει κάποιος, τότε, τόσο περισσότερο απογοητευόμαστε και συγχυζόμαστε όταν όχι μόνο βλέπουμε πως δε γίνεται αυτό όμως και όταν βλέπουμε τα πράγματα να χειροτερεύουν!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Αυτο +

     

    Στην κοπελα που ειναι εγκυος και εχει χασει πατερα και αδερφη συγκεκριμενα.. ισως η μητερα της να πρεπει να τ ακουσει ωστε να επανελθει λιγο.

    Ολοι ποναμε , ολοι περναμε δυσκολα αλλα μια τετοια χαρα να της βγαζει πικρα το θεωρω ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ και δεν θα το αφηνα ασχολιαστο ο θεος ο ιδιος να το ελεγε.

     

    Έχεις δίκιο στο ότι δεν πρέπει να κρατάμε τίποτα μέσα μας. Πίστεψέ με ότι της τα έχω της μητέρας μου με πολλούς τρόπους, με φωνές, ήρεμα, αλλά απλώς έτσι είναι ο χαρακτήρας της. Όπως έλεγα πάντα με την αδερφούλα μου "Θέλει όλος ο κόσμος να γυρίζει γύρω από εκείνη". Πάντα θέλει να είναι το επίκεντρο. Βέβαια που τώρα είμαι στο κρεβάτι με αποκόλληση, δεν μπορώ να πω... Είναι κάθε μέρα εδώ και με βοηθάει με το φαγητό και τη μικρή. Παρόλα αυτά όμως δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να της συγχωρήσω την αντίδρασή της ότι θα αποκτήσει κι άλλο εγγονάκι!!!!


    81332fc420.png

    ad017ac402.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Απλά κανείς μας δε μπορεί να αποδεχτεί πως η μάνα του δεν τον αγαπάει απόλυτα. Και όμως γίνεται!

    Δεν παιζει αυτο. Δεν μπορω να διανοηθω μια νορμαλ μανα που εχει μεγαλωσει ενα παιδι να μην το αγαπαει. (δεν αναφερομαι σε αρωστες καταστασεις )

    Μπορω να σας βρω χιλιους δύο λογους για την συμπεριφορα τους αλλα οχι την ελλειψη αγαπης.

     

    Αυτο πρωτα απο ολα

    "Θέλει όλος ο κόσμος να γυρίζει γύρω από εκείνη"

     

    Επειτα:

    Συνηθως χωρισμενες ή χηρες μητερες εχουν μια ταση να προσκολονται στα παιδια τους και να αφιερωνουν την ζωη τους σε εκεινα.

    Οταν πια το παιδι ακολουθησει τον δρομο του, ειναι τοσο αδεια η ζωη τους που τρωγονται κυριολεκτικα με τα ρουχα τους.

     

    Γενικα πιστευω οτι κανουν οτι και τα μωρα. Αν την προσοχη την τραβανε μονο με αρνητικο τροπο ...! Δλδ καλυτερα να μαλωνω παρα να μην υπαρχω.

     

    Γενικα ειναι σαν να εχεις ενα κακοτροπο παιδι.

    Εκει παντα οριζεις τα ορια σου ωστε να ειναι εμφανεστατο ποτε τα ξεπερναει


    Σιγουρα ο γυαλος ειναι στραβος.. δεν εξηγειτε αλλοιως!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κορίτσια, οι περιγραφές σας δείχνουν ακριβώς τη μαμά μου. Ιδιαίτερα, από τότε ο μπαμπάς μου "έφυγε", έγινε αυτό ακριβώς: ένα μικρό κακότροπο παιδί που προσπαθεί να συγκεντρώνει επάνω της τα βλέματα όλων κι εννοείται ότι έχει πάντα και μόνο απόλυτο δίκιο. Δεν πιστεύω ότι δεν με αγαπάει, αυτό θα είναι μεγάλη αδικία από μέρους μου για εκείνη να το πω, αλλά νιώθω ότι δεν με στηρίζει πια πουθενά, κι εγώ έχω την ανάγκη της και συναισθηματικά και πρακτικά (εδώ απαντάω στο Aeriko). Και στην αρχή, όταν άρχισε να δείχνει την άρνησή της στις πράξεις μου (και μιλάμε για πολλά χρόνια πριν, από την εφηβεία μου ακόμη) και φώναζα κι ερχόμουν σε ρήξη και τσακωνόμουν άγρια, μετά κουράστηκα, βαρέθηκα, πείτε ό,τι θέλετε. Τώρα πια απλώς ακούω, στεναχωριέμαι κι είμαι αποστασιοποιημένη. Δεν αντέχω άλλους τσακωμούς και φασαρίες.

    renakig, φαντάζομαι την αντίδρασή της, όταν θα της είπες ότι περιμένεις μωρούλι (με το καλό να έρθει). Θα ήταν η ίδια με τη δική μου, η οποία δεν θέλει με τίποτα να κάνω άλλο ένα παιδάκι, σε σημείο που όταν η μικρή μου ρωτάει για αδερφάκι, της απαντάει ότι δεν θέλουμε άλλο. Εκεί, βέβαια, ξεσπαθώνω και γίνεται ο κακός χαμός, γιατί αυτό τον πρώτο πληθυντικό δεν τον καταλαβαίνω. Μόνο που στη δική μου περίπτωση, δεν θα έρχεται με τίποτα να βοηθήσει. Αυτό το έχει ξεκαθαρίσει κι είμαι σίγουρη ότι θα το πράξει.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    renakig, φαντάζομαι την αντίδρασή της, όταν θα της είπες ότι περιμένεις μωρούλι (με το καλό να έρθει). Θα ήταν η ίδια με τη δική μου, η οποία δεν θέλει με τίποτα να κάνω άλλο ένα παιδάκι, σε σημείο που όταν η μικρή μου ρωτάει για αδερφάκι, της απαντάει ότι δεν θέλουμε άλλο. Εκεί, βέβαια, ξεσπαθώνω και γίνεται ο κακός χαμός, γιατί αυτό τον πρώτο πληθυντικό δεν τον καταλαβαίνω. Μόνο που στη δική μου περίπτωση, δεν θα έρχεται με τίποτα να βοηθήσει. Αυτό το έχει ξεκαθαρίσει κι είμαι σίγουρη ότι θα το πράξει.

     

    Εσύ κοπέλα μου να κάνεις αυτό που σου λέει η καρδιά σου. Θα δυσκολευτείς, δε λέω, χωρίς βοήθεια, αλλά πίστεψέ με μόλις με το καλό δει το μωράκι θα έρχεται και χωρίς να της το πεις. Στο να λένε βαριές κουβέντες και να πληγώνουν είναι πρώτες, αλλά όταν έρχονται τα δύσκολα πιστεύω (ή θέλω να πιστεύω) θα είναι δίπλα μας. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!!!!

    Η ουσία είναι ότι αν εσύ, ο άντρας σου και το παιδάκι σου θέλετε άλλο ένα, να το κάνετε και μην ακούς κανέναν


    81332fc420.png

    ad017ac402.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Οι μαμάδες που για οποιονδήποτε λόγο μένουν μόνες τους με μία κόρη καλώς ή κακώς (κακώς) γίνονται ανταγωνιστικές και εξαρτημένες! Γιατί αφενός το παιδί τους είναι η 'παρηγοριά' τους και ο λόγος τους για το μέλλον. Αφετέρου αυτό το παιδί έχει ανάγκη να δημιουργήσει το δικό του μέλλον που λογικά δεν τις περιλαμβάνει όπως θα επιθυμούσαν άρα αρχίζει η κόντρα (εξ ου και έλλειψη στήριξης). Τα έχω βιώσει όλα αυτά και μάλιστα από την απαρχή της ζωής μου μιας και η μητέρα μου θεωρούσε ότι θα είμαστε μαζί για μια ζωή no matter what.

     

    Πρακτικά δεν χρειάζομαι να συναινέσει σε οποιαδήποτε απόφασή μου γιατί καμμία από αυτές δεν συμπεριλάμβανε την έγκρισή της ή την βοήθειά της. Θεωρητικά θα την ήθελα αν δινόταν αυθόρμητα (κάτι που δεν έγινε ποτέ, τουναντίον). Τα γράφω για να ξεκαθαρίσουμε το θεωρητικό από το πρακτικό κομμάτι ;)

     

    Όπως λοιπόν δεν την ρώτησα (και δεν απαίτησα και καμμία βοήθεια [έτσι κι αλλιώς ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος]) ποιον και πότε θα παντρευτώ, ποιο σπίτι θα αγοράσω με τον καλό μου, πως θα το επιπλώσω... έτσι δεν θα την ρωτήσω και για το που θα χτίσω το μέλλον μου και πόσα παιδιά θα κάνω :) Αν θέλει να βρίσκεται στη ζωή μας και να απολαμβάνει μια υγιή σχέση που δεν θα παρεμβαίνει και απλώς θα χαίρεται κάποιες στιγμές με καμάρι ό,τι δημιουργώ με τον άντρα μου... έχει καλώς. Αν πάλι δεν θέλει δικό της θέμα και φυσικά δικό της το πρόβλημα. Δεν είναι δική μου επιλογή το να είναι μονη της και αποκομμένη. Δικη της είναι και πηγάζει από έναν εγωισμό που στα πρότυπα που έχω εγώ για τη "μητέρα" δεν αρμόζει.

     

    Για να μην έχεις αυταπάτες σου λέω πως μπορεί να την τηρήσει για ένα μεγάλο διάστημα την απειλή της και μπορεί στο μέλλον όταν θα μετανιώσει (γιατί θα μετανιώσει και είναι σίγουρο) να μη θέλεις εσύ πια... Εύχομαι να μην συμβεί και να είναι λόγια της στιγμής ;) Όμως απ' όσα γράφεις... θα πρέπει να θέσεις γενικώς τη σχέση σας σε νέα βάση... Και φυσικά θα πρέπει να της δώσεις να καταλάβει ότι η απειλή της δεν είναι προς εσένα αλλά προς τον εαυτό της.


    δεν υπαρχει λαθος και σωστο υπαρχει ΜΟΝΟ διαφορετικο!

    (Λορέτα Ποντικίνα)

    Ξέρω τα πάντα αλλά δεν μπορώ να σας τα αποκαλύψω!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μπραβο Aerikο!! Είναι πολύ υγειές ένα παιδί να μπορεί να απαγκυστρωθεί απο τους γοενίς του. Εσύ τα κατάφερες!!!

    Και κάτι άλλο που το είπα και λίγο παραπάνω. Οι σχέσεις κρατούν τις ίδιες αναλογίες δεν φτιάχνουν. Η μεγάλη αυταπάτη είναι να πιστεύεις πως ένα γεγονός, μια αλλαγή της δική σου στάσης θα αλλάξει τη συμπεριφορά της μητέρας σου!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    θα σου πω εγω την προσωπικη μου αποψη...

    εμενα η δικη μου μανα δεν καταλαβαινει με τιποτα ρε παιδι μου.

    εχω μιλησει ηρεμα και ωραια,εχω μιλησει αγρια,εχουμε βριστει ασχημα,εχουμε παιξει μεχρι και ξυλο....

    εεε δεν καταλαβαινει ρε παιδι μου... παντα εχει αδικο και παντα βγαινει απο πανω.και η δικη μου μανα εχει κανει πααααρα πολλα και πολυ σοβαρα.

    εκτος βεβαια οτι δεν μου εχει συμπαρασταθει ΠΟΤΕ και για ΤΙΠΟΤΑ.

     

    ετσι ενδεικτικα να σου πω δυο απ τα πιο σοβαρα...

    QUOTE]

     

    Πραγματικά σοκαρίστηκα κ στεναχωρήθηκα πάρα πολύ.. Κουράγιο Βάσω, πολλές φορές η ζωή είναι άδικη. Κάποιες φορές αναρωτιέμαι κι εγώ γιατί να είναι τόσα πολλά τα άδικα. Θα γίνω κακός, αλλά νομίζω ότι σε λάθος άνθρωπο πέσαν τα βάσανά σου. Απορώ που ακόμα την αποκαλείς μάνα. Ντροπή της. Δεν την αξίζει να έχει τέτοια κόρη.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    μεγαλη .... η μανα σου και ηρωας ο μπαμπας σου! μονο αυτο εχω να πω... δε ξερω τι αλλο να περιγραψω και τι να πρωτοσχολιασω..ειδικα αυτο με το τσιγαρο ρε φουστη μου...! καλα το φαι τλς παντων... αντε σας εμεινε για αυριο να μη μαγειραψεις...το γουστο στα χρωματα του δωματιου τλς παντων..γουστα ειναι.... αλλα η μακακια με το τσιγαρο ολα τα λεφτα!

    παλι καλα που ο αντρας σου δε ξεσπασε! σιγουρα μιλαμε για μαμα και οχι για πεθερα???:shock::rolleyes::!::?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Για να μην έχεις αυταπάτες σου λέω πως μπορεί να την τηρήσει για ένα μεγάλο διάστημα την απειλή της και μπορεί στο μέλλον όταν θα μετανιώσει (γιατί θα μετανιώσει και είναι σίγουρο) να μη θέλεις εσύ πια... Εύχομαι να μην συμβεί και να είναι λόγια της στιγμής ;) .

     

     

    μεγαααααλη κουβεντα αυτη και τοσο αληθινη............!!!!!!!


    apHGp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    η ψυχολογία των μανάδων μας έχει να κάνει άμεσα με το πως αντιμετωπίζουν στο σύνολό της την ιδέα των γηρατειών.......

    1. αν πιστεύουν ότι δεν χάρηκαν την ζωή τους εξαιτίας των παιδιών και τους βγαίνει θυμός τότε ενδέχεται να μην βοηθάνε τα παιδιά κρατώντας τα εγγόνια ή να το παίζουν ταξιδιάρες τρελλίτσες στα γεράματα.......

    2. αν μεγάλωσαν καταπιεστικά από τους δικούς τους ενδέχεται τις ίδιες απαρχαιωμένες ιδέες να προσπαθούν να επιβάλλουν στα παιδιά τους....

     

    επιπλέον τους δίνεται η ψευδαίσθηση ότι κάτι κάνουν ότι είναι απαραίτητες σύμβουλοι στα παιδιά τους άρα και χρήσιμες......

     

    πολλές φορές παρ΄όλο που έχουν υποστεί και τα δυο δεν αντιδρούν έτσι...... εξαρτάται από το πως το διαχειρίζεται κανείς στα παιδιά του......

     

    πάντως η λύση είναι πάντα ο διάλογος με σκοπό όχι να δικαιολογήσουμε την στάση μας αλλά να δηλώσουμε τις θέσεις μας που πρέπει να γίνουν σεβαστές γιατί είμαστε ενήλικες....και αν δεν γίνουν η απομόνωση όσο κι αν αυτό ακούγεται σκληρό μήπως και έτσι καταλάβουν τι επιπτώσεις έχει σε εκείνες η συμπεριφορά τους....

     

    το χρωστάμε στα παιδιά μας που δεν αρκεί να βλέπουν ένα παππού ή μια γιαγιά και τους γονείς αλλόφρονες αλλά να ζουν σε μια ενωμένη οικογένεια που γι αυτά είναι το πρώτιστο αγαθό.....

     

    έτσι απαντήσεις όπως:

    ε και

    αυτή όμως είναι η δική σου γνώμη μαμά

    κατά την γνώμη σου

    σ' ευχαριστώ για το ενδιαφέρον αλλά θέλω να το σκεφτώ πρώτα

     

    και πιο σκλήρές αν το ξεφτιλίσουν

    ...έτσι μ΄αρέσει

    κουμάντο στο σπίτι σου κ.λ.π.

    και γενικά απαντήσεις που της αφαιρούν την εξουσία του κριτή

     

    ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΝΑ ΜΑΖΙ ειδικά όταν ξέρουμε ότι θα τους πει διάφορα και φροντίζουμε να είμαστε τελείως ανεξάρτητοι από τέτοια άτομα με ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ

     

    ας γκρινιάζουν όσο θέλουν και όπου θέλουν ότι δεν τα βλέπουν ξέρουν πολύ καλά γιατί.........

    ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΠΙΤΙ ΣΑΣ.......γιατί θα το ...γκρεμίσουν και μετά θα σας κατηγορούν κι όλας ότι δεν ήσασταν ικανές να κρατήσετε τον άντρα σας.... ;)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μπράβο corina κατι τετοιο είχα στο νου να γράψω εδώ μετά απ' όλα όσα διάβασα.Εύχομαι σε όλες σας να καταφέρετε να βγάλετε από τη ζωή σας τους ανθρώπους που μόνο να σας πληγώνουν ξέρουν κι ας είναι και η ίδια σας η μάνα. Με στεναχωρούν αφάνταστα αυτές οι ανώμαλες συμπεριφορές στις οικογένειες. Mάθετε από τα λάθη ους και μην τα επαναλαμβάνετε στα παιδιά σας. Να αισθάνεστε τυχερές/οι που έχετε πλέον τη δική σας οικογένεια και πιστέψτε ότι δεν τους έχετε ανάγκη. Δε χρειάζεται να ξοδέψετε το υπόλοιπο της ζωής σας προσπαθώντας να ικανοποιήσετε τις ανικανοποίητες επιθυμίες τους.

     

    Βασούλα στεναχωρήθηκα πολυ με την ιστορία σου. Να συνεχίσεις να είσαι δυνατή όπως μέχρι τώρα και κράτα την όσο γίνεται μακρυά σου.

    Φιλικά.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    κοριτσια καλησπερα,εχω κι εγω μια τετοια μαμα που δεν της αρεσει τιποτα απο οτι κανω..τα γλυκα για πεταμα...ολες οι επιλογες μου ειναι λαθος,οι σχεσεις μου λαθος..τα ρουχα μου χαλια.. κλπ κλπ πηγα σε καποιον ψυχιατρο και μιλησα και μου ειπε να παει να την δει..οταν της το προτεινα εγινε χαμοςςςςςς υστεριες, κλαματα οτι προσπαθω να τη βγαλω τρελη...πηγε τελικα στον γιατρο και μας ειπε οτι ο γιατρος λεει οτι ειναι μια χαρα και δεν χρειαζεται να ξαναπαει...ψεμα φυσικα!!!καθε φορα που της λεμε κατι για τον γιατρο μας λεει οτι αυτος δεν ξερει τι του γινεται και οτι λεει βλακειες!!!!!ο γιατρος μου ειπε οτι δεν θελει να βοηθηθει και οτι δεν μπορω να κανω εγω κατι γιαυτο..απλα να την αντιμετωπιζω σαν εναν αρρωστο ανθρωπο χωρις να δινω σημασια σε οτι λεει...και φυσικα να της απαγορεψω να ασχολειται με το οτιδηποτε στη ζωη μου...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    καλησπέρα κορίτσια , έψαχνα στο ιντερνετ κάτι σχετικό για την κακή σχέση μητέρας - κόρης και έπεσα πάνω σας . Διάβασα τα μηνύματα σας και εν μέρη περιγράφεται και την δική μου μητέρα , μόνο που η δική μου είναι τρις χειρότερη ... με μισεί . Η μητέρα μου μας έκανε με τον αδελφό μου για να καταφέρει τον πατέρα μου να την παντρευτεί , την παντρεύτηκε αλλά ΄χωρισαν, επομένως ο λόγος που μας έκανε δεν υφίσταται πια στο μυαλό της . Και με τον αδελφό μου είναι μια πολύ κακή μάνα , αδιάφορη .... αλλά με εμένα δίνει τα ρέστα της ... Ο αδελφός μου στα 38 του μένει ακόμα μαζί της , έχοντας κατάθλιψη φυσικά και ανήμπορος να κάνει ότιδήποτε . Εγώ έφυγα στα 28 μου από το σπίτι , γιατί η κατάσταση ήταν ανυπόφορη . Τώρα είμαι 36 και μένω μόνη . Μια ζωή άχρηστη ήμουν για εκείνη και ανήθικη . Δεν άξιζε φυσικά κανένας να μου δώσει σημασία παρά μόνο να με κοροιδεύουν όλοι και γελούσε και γελάει με τόση ευχαρίστηση , όταν τα λέει αυτά . Με τόσα που έχω περάσει , αντιμετώπισα θέμα αλκοολισμού , το οποίο και ξεπερνάω τα τελευταία 7 χρόνια που έχω ξεκινήσει ψυχοθεραπεία . Σήμερα όμως μετά από έναν ακόμα καβγά το μεσημέρι με την μάνα μου στο τραπέζι , χωρίς λόγο , απλά άρχισε να βρίζει πάλι για την ζωή της που έχασε εξαιτίας μας και κυρίως με εμένα την άχρηστη αλκοολική που τίποτα δεν θα καταφέρω στην ζωή μου , που έχω μείνει άνεργη και εξαναγκάζομαι να πηγαίνω για να παίρνω ενα πιάτο φαί από αυτήν , αλλά τέλος και αυτό, να μην ξαναπατήσω .. έτσι μου είπε , σκέφτομαι να δώσω ένα οριστικό τέλος πια σε αυτήν την τόσο κακή σχέση που μόνο κακό μου έχει κάνει . Δεν αντέχω άλλο . Πρέπει να το παρω απόφαση , με μισεί ... και να προχωρήσω την ζωή μου .

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Γλυκιά μου, βγάλτη απ' τη ζωή σου, μόνο να σε δηλητηριάζει μπορεί ...Σπάσε τα δεσμά σου,κι αν δεν έχεις τίποτα άλλο, έχεις την υγεία σου και την ελευθερία σου και τα δυο πολύ σημαντικά για να προχωρήσεις ...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Καμια φορα το φταιξιμο της αποτυχιας μας στη ζωη το ριχνουμε σε καποιον αλλο γιατι δεν αντεχουμε να παραδεχτουμε οτι εμεις φεραμε τη ζωη μας εκει που ειναι σημερα. Αυτο το λεω για την μητερα σου. Και φτανουν να δηλητηριαζονται οι σχεσεις μητερας -παιδιων. Ποσο μαλλον οταν τα παιδια ειναι σε μια ηλικια που θα πρεπε να εχουν φυγει απο την γονεικη ευθυνη και να εχουν αναλαβει το κοστος της ανεξαρτησιας τους (κι αυτη ισως ειναι η δικαιολογια του φερσιματος της).

    Αφου λοιπον οι σχεσεις σας δεν ειναι οι καλυτερες φροντισε χωρις να ξεκοψεις τελειως να βρεις τροπο να μην εχετε καθημερινη επαφη. Να υποθεσω οτι γυρισες στο σπιτι μια και εισαι ανεργη η οτι σε βοηθα οικονομικα? Αν ειναι ετσι κανε την παρουσια σου οσο λιγοτερο αισθητη γινεται και μην μπλεκεστε σε καυγαδες που δεν οδηγουν πουθενα. Αν συνεχιζεις να μενεις μονη σου τοτε μπορεις να εξασφαλισεις το φαγητο σου ειτε απο το πνευματικο κεντρο της ενοριας σου (εχω δει να γινεται), ειτε απο την αντιστοιχη υπηρεσια του δημου σου. Αυτο θα μπορουσε να εξυπηρετησει ισως ολη την οικογενεια σαν μια μικρη οικονομικη ανακουφιση, μεχρι να ξαναβρεις δουλεια.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλημέρα κορίτσια , και ευχαριστώ για τις απαντήσεις . Μένω ακόμα μόνη αν και άνεργη . Όταν απολύθηκα φυσικά της ζήτησα να γυρίσω σπίτι , αλλά όπως περίμενα η απάντηση της ήταν όχι , καλά να πάθω από την στιγμή που αποφάσισα να φύγω . Τα βγάζω δύσκολα πέρα με δουλειές του ποδαριού και πνίγομαι στους λογαριασμούς , γιαυτό και της ζήτησα τουλάχιστον να τρώω εκεί . Αλλά η μαμά μου χαίρεται με την κατάστασή μου δυστυχώς . Πάντα της έλεγα να ξαναφτιάξει την ζωή της , αλλά εκείνη παραμένει προσκολλημένη στο παρελθόν . Το ξέρω ότι της φταίει η άδεια της ζωή και ότι δεν χάρηκε τίποτα , αλλά εκείνο που την πονάει περισσότερο είναι ότι αυτό είναι αποτέλεσμα των επιλογών της και της στάσης που έχει απέναντι στην ζωή , πάντα μίζερη και κακότροπη . Και επειδή στο μυαλό της τα παιδιά της είναι η προέκταση του εαυτού της που την κάνει ότι γουστάρει , την πληρώνουμε πάντα εμείς . Σκέφτομαι να της αφήσω εξ ' ολοκλήρου έξω από την ζωή μου , γιατί με επηρεάζει πάντα αρνητικά . Από χθες που έγινε ο καβγάς ακόμα δεν λέει να πέσει ο πυρετός και έχω να πάω σε συνέντευξη για δουλειά . Θα ήθελα να πάω καλοδιάθετη και με θετικές σκέψεις , αλλά τώρα θα πάω προσπαθώντας να κρύψω τον πυρετό μου και την στεναχώρια μου . Μπορεί να μην το έχω βιώσει ούτε σαν παιδί , αλλά ούτε ως μάνα , αλλά πιστεύω ότι οι γονείς που αγαπάνε τα παιδιά τους τα υποστηρίζουν στις κινήσεις τους , δεν τα δημιουργούν αισθήματα μειονεξίας καταστρέφοντας την ψυχολογίας τους . Δεν αντέχω όλη αυτήν την κακή διάθεση μου που πηγάζει πάντα από την κακή σχέση που έχουμε . Δεν μου αξίζει και δεν φταίω εγώ σε κάτι για την ζωή της μάνας μου , όπως και κανένα παιδί .

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Με την οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι, μπορείς να έχεις κάποια ψυχολογική βοήθεια; Υπάρχουν φορείς που προσφέρουν δωρεάν υπηρεσίες ψυχολόγου σε όσους έχουν ανάγκη. Το ΚΕΘΕΑ ίσως; Μακριά από την μητέρα σου, κι εγώ έχω κακή σχέση με την μητέρα μου, η αδερφή μου είναι προσκολλημένη πάνω της, 39 ετών, χωρίς σχέση, έχει απορρίψει και την ιδέα του γάμου ακόμη. Εγώ έχω ένα σωρό προβλήματα και όλα ξεκινούν από την σχέση με την μητέρα... Θέλω να πω δεν είσαι η μόνη, είμαστε πολλοί. Τώρα χρειάζεσαι κάποια βοήθεια.... 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα