mitaki

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ

    Recommended Posts

    Αχ βρε κορίτσια, μόλις έπαθα ένα απίστευτο déja vu. Ναι, είναι γεγονός κι εγώ με τη μαμά μου περνάω ακριβώς τα ίδια. Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ένα μπράβο, μία καλή κουβέντα δεν έχω ακούσει. Έχω περάσει απίστευτες κατάστασεις, πού να τις γράφω τώρα, θα γράψω όσα δεν έχω γράψει μέχρι σήμερα.

    Μόνο το τελευταίο θα σας πω: μόλις γέννησα το κοριτσάκι μου, διέδωσε σε όλους γνωστούς, φίλους, συγγενείς ότι εμείς δεν θέλουμε άλλο μωρό. Άσχετο ότι τόσο εγώ όσο κι ο μπαμπάς μας, αλλά κι η μικρή μου, ζητάει τώρα τελευταία, άλλο ένα μωράκι. Στην πορεία παρουσιάστηκε πρόβλημα με την προλακτίνη μου, οπότε μέχρι να ρυθμιστεί, η σύλληψη θεωρείται αδύνατη. Δεν της έχω πει απολύτως τίποτα. Πάω, κάνω τις εξετάσεις μου, με παρακολουθούν οι γιατροί κι εκείνη δεν ξέρει απολύτως τίποτα. Τι βούτυρο στο ψωμί της; Όχι, αρνούμαι κατηγορηματικά. Μιλάμε, λέμε τα απολύτως απαραίτητα και προσπαθώ να μην τσακώνομαι. Δύσκολα τα πράγματα. Μάλιστα, πήγα και σε ψυχολόγο, γιατί δεν άντεχα άλλο, αλλά μου είπε ότι καλό θα ήταν να εξετάσει τη μαμά κι όχι εμένα.

    Τέλος πάντων, όπως είπαν και τα υπόλοιπα κορίτσια, συμφωνώ ότι χρειάζονται κάποιος ειδικός να τις δει, αναρωτιέται μήπως γίνω έτσι όταν μεγαλώσω απέναντι στην κόρη μου και, βέβαια, όσα λιγότερα λέω τόσο το καλύτερο για μένα. Η αλήθεια είναι ότι όλο αυτό το σκηνικό με πληγώνει αφάνταστα, αλλά κάνω υπομονή, αγκαλιάζω το παιδί μου και τον άντρα μου, πιστεύω ότι κάνω ό,τι το καλύτερο για την οικογένειά μου και την αφήνω να μουρμουράει. Τι άλλο θα κερδίσω, εάν απαντήσω, πέρα από τσακωμούς κι άλλες πληγές;;

    Κορίτσια και κυρίως προς τηmitaki , συγγνώμη για το μεγάλο κείμενο κι εάν σου "χάλασα το θέμα", αλλά μάλλον βρήκα χώρο να πω κι εγώ τα παράπονά μου.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Και νόμιζα ότι ήμουν μόνο εγώ, που μετά από το θάνατο του πατέρα μου περσυ τα Χριστούγεννα έχασα μαζί και τη μάνα αφού στη θέση της γνώρισα μιά άλλη γυναίκα που δεν το πίστευα ότι υπήρχε. Η που δεν ήθελα να την δώ.Τώρα έχουμε φτάσει να συζητάμε μόνο για την επικαιρότητα όπως οι γέροι στα καφενεία γιατι με οτιδήποτε άλλο μαλώνουμε. Η αδελφή από την άλλη χειρότερη! Τι να σας πώ!! Ήμουν πολύ ρομαντική και έπεσα από τα σύννεφα. Περιμένω να δώ πόσο χαμηλά θα είναι η προσγείωση;


    Ο Μανώλης είναι 10,5 χρονών

    Η Μαλβίνα είναι 8,5 χρονών

    Ο Γιάννης είναι 6 χρονών

    Ry7Wp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    kateps φυσικά και δε μου χάλασες το θέμα και ναι το έχω περάσει και εγώ το στάδιο ότι δεν θέλουμε άλλο παιδί!!!!! Ποιον ρώτησες κυρία μου και δεν θέλουμε???? Εσύ θα το κάνεις???? Και οκ στην αρχή δεν ήθελα πράγματι αλλά τώρα να πω την αλήθεια έχω αρχίσει και αναθεωρώ και σίγουρα το δεν θέλουμε δεν είναι δικό μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Τώρα το αν θα το καταφέρω να κάνω άλλο παιδί είναι άλλο θέμα (κυρίως από οικονομικής άποψης που τελευταία πάει από το κακό στο χειρότερο αλλά ελπίζω σε κανένα χρόνο να έχουν διορθωθεί λίγο τα πράγματα και να βάλω μπρος).

    Τέλος πάντον μη φεύγω από το θέμα. Ιατρική βοήθεια δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτεί. Μίλησα για το θέμα και με τον πατέρα μου και ο ίδιος προσπάθησε να την πείσει γιατί υπάρχει και θέμα υγείας(σώματος) νευρολογικής φύσης να πάει έστω σε ένα νευρολόγο και άρχισε να φωνάζει. Του πρότεινα να πάμε σε ένα ψυχολόγο με τη μαμά και φυσικά μου είπε για το νευρολόγο και ότι άρχισε να του φωνάζει ότι δεν είναι τρελή!!!! Δηλαδή εγώ είμαι τρελή που θέλω να βοηθηθούμε για να είμαστε καλά και αγαπημένες? Με το ζόρι δεν γίνεται τίποτα δυστυχώς. :-(


    Το κοριτσάκι μου είναι όλη μου η ζωή

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μητερόπληκτες καλησπέρα!!!

    Επανέρχομαι κι επαναλαμβάνω ότι όλα όσα γράφετε τα έχω ζήσει.

    evoula k, κι εγώ μετά από το θάνατο του μπαμπά μου είδα μία άλλη μαμά. Ο ίδιος χαρακτήρας με πριν, αλλά με τα "κακά" στοιχεία ακόμη περισσότερο τονισμένα. Ένας διαφορετικός άνθρωπος, μία αγνώριστη μητέρα. Και βέβαια οι επιπλήξεις απέναντί μου σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό. Νομίζω ότι ο πατέρας μου κάπως την συγκρατούσε, τώρα... άστα να πάνε.

    mitaki, μήπως έχουμε την ίδια μαμά; Και σε μένα, μόλις της έκανα μια κάποια νύξη για να δει κάποιον ειδικό, είπε ακριβώς τα ίδια λόγια. Καλά συνεννοημένες είναι;

    Αφήστε κορίτσια, πικρή ιστορία. Γι' αυτό επέλεξα, όταν είμαστε μαζί να μιλάμε για γενικά κι αόριστα θέματα, μήπως κι αποφύγουμε τον τσακωμό κι όσα λιγότερα ξέρει για την κατάσταση στο σπίτι, τόσο το καλύτερο.

    Τι να πω;Κουράγιο.

    Να τονίσω και κάτι τελευταίο. Τη μαμά μου την αγαπάω και πάντα θα περιμένω μία καλή κουβέντα από εκείνην, ένα μπράβο για κάτι που έκανα. Ουτοπικό, ίσως, αλλά ό,τι και να γίνει θα περιμένω.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Να τονίσω και κάτι τελευταίο. Τη μαμά μου την αγαπάω και πάντα θα περιμένω μία καλή κουβέντα από εκείνην, ένα μπράβο για κάτι που έκανα. Ουτοπικό, ίσως, αλλά ό,τι και να γίνει θα περιμένω.

    Αυτό και αν ισχύει. Φυσικά περιμένω την καλή της κουβέντα, άσχετα αν ξέρω ότι δεν θα την πει. Καμιά φορά θυμώνω με εμένα που περιμένω ακόμη αλλά... δεν μπορώ να το αποβάλλω αυτό.:(


    Το κοριτσάκι μου είναι όλη μου η ζωή

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Κορίτσια, εσείς που λέτε ότι όταν χάσατε τον πατέρα σας (λυπάμαι γι' αυτό...) η μητέρα σας έγινε άλλος άνθρωπος τι εννοείτε; Πιο τι; Τονίστηκαν κάποια στοιχεία που ήδη υπήρχαν; Πώς το εξηγείτε;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Αυτό και αν ισχύει. Φυσικά περιμένω την καλή της κουβέντα, άσχετα αν ξέρω ότι δεν θα την πει. Καμιά φορά θυμώνω με εμένα που περιμένω ακόμη αλλά... δεν μπορώ να το αποβάλλω αυτό.:(

     

     

    και εγω ακομα περιμενω την καλι κουβεντα, την κατανοηση, την σχεση μανας-κορης που δεν υπαρχει....

    Ειμαι 32 και ακομα περιμενω αν και ξερς κατα βαθος οτι δεν υπαρχει τπτ...ισως δεν το χω αποδεκτει ακομα....


    line_m121_beg_41_time_1262667600_text_ef20ece9eaf1fcf220eceff520f0f1dfe3eae7f0e1f220e5dfede1e9.gif

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μονο εμενα δεν με πειραζει??

     

    Εμενα να δειτε, ολη μας τη ζωη, ο,τι κι αν κανω, ποτε δεν ειναι αρκετο....ο ταδε γκομενος μου, ηταν κακομουτσουνος, ο αλλος ομορφος αλλα χαζος, οι φιλες μου η μια χειροτερη απο την αλλη και παει λέγοντας. Σημερα, το τι ακουω για το σπιτι μου,δεν περιγραφεται...και γιατι κρατησατε τα παλια επιπλα του αντρα σου που ειναι χαλια, και ολο ακαταστασια εχετε, και το καροτσι του μωρου ειναι το χειροτερο που εχω δει (σημ. Quinny Buzz!.....τελιτσες...). Ιδιως για το καροτσι, το αναφερει ΚΑΘΕ φορα που το βλεπει. τελος, ακομα και στο δευτερο σπιτι που εχω αναγκαστει να διατηρω, που πηρα καινουργια πραγματα, εχουμε αλλα: το στρωμα μας, 2χ2 διεθνους εταιρειας, χαλια, γιατι γεμιζει ολο το δωματιο λεει!!! Θελετε κι αλλα? Εχω ουουου!

     

    Εγω το βρισκω χαριτωμενο. Αχου τη. Μας αγαπανε, απλα ειναι ενας -λαθος-τροπος να προσπαθουν να μας βοηθησουν να κανουμε καλυτερες -γι αυτες-επιλογες.

     

    Κι αν μου επιτραπει να περιαυτολογησω, με βοηθησε κιολας να κανω καριερα. Αφου μεχρι μια ηλικια προσπαθουσα να την ικανοποιησω, προσπαθουσα ολο και περισσοτερο. Λεω να αφησω το σπορ.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    "Μητέρα καλημέρα,

     

    Θα ήθελα να σου γράψω όλα όσα θέλω να σου πω, αλλά δεν μπορώ γιατί πάντα καταλήγουμε να τσακωνόμαστε...

    Θυμάσαι τότε που μου έλεγες αυτό και αυτό και αυτό?

    Εγώ καταλάβαινα εκείνο, εκείνο και εκείνο. Δεν πειράζει όμως, διότι ήμουν και εγώ μιρκή αλλά και εσύ.

    Τώρα όμως έχουμε μεγαλώσει. Και εγώ έχω μεγαλώσει και δεν είμαι πια το μικρό παιδί. Αν θέλεις να είμαστε μαζί αγαπημένοι, θα ήθελα από εσένα αυτό, αυτό και αυτό.

    Αν πιστεύεις ότι κάτι κάνω λάθος στη σχέση μας, σε παρακαλώ να μην μου το πεις. Σε παρακαλώ να μου το γράψεις, όπως σου γράφω εγώ τώρα, γιατί προτιμώ να διαβάζω τις σκέψεις σου, παρά να τις ακούω αφού με πληγώνουν αφάνταστα.

    Πιστεύεις ότι μπορούμε μετά από ΧΧΧ χρόνια να αποκτήσουμε μία καλή σχέση? Θα το ήθελα πολύ, αν το θέλεις και εσύ.

    Αν δεν το θέλεις, σε παρακαλώ, από αυτό το γράμμα και μετά ας κρατήσουμε μια απόσταση μεταξύ μας και ας μην λέμε συνεχώς η μία στην άλλη ότι κακίες υπάρχουν, αλλά ας μείνουμε στα τυπικά.

    Δεν με πειράζει να έχουμε τυπικές σχέσεις, αν και θα προτιμούσα να είμαστε αγαπημένες, με πειράζει όμως που συνεχώς πρέπει να απολογούμαι για κάτι που θεωρώ πως είναι σωστό, αφού πλέον έχω αυτό το δικαίωμα. Μεγάλωσα πια και έχω αυτό το δικαίωμα πια μητέρα, όσο και αν νομίζεις ότι πάντα είμαι η μικρή κόρη σου. Έγινα κι εγώ μάνα.

    Αν θέλεις, υπάρχει χρόνος και χώρος στη ζωή μου για σένα, αλλά αν δεν θέλεις θα παραχωρήσω αυτό τον παραχωρήσω στα παιδιά μου και στον άνδρα μου.

    Θα ήθελα πολύ να μου απαντήσεις σε αυτό το γράμμα"

     

    Λοιπόν, αυτό μου ήρθε όταν διάβαζα το ποστ σου.

    Το είχα γράψει πριν από πολλά χρόνια στον πατέρα μου, ο οποίος είχε εμφανιστεί ξαφνικά στη ζωή μου και μου φερόταν περίπου όπως η μητέρα σου. Στην αρχή λειτούργησε πολύ καλά. Μετά όμως, για διάφορους λόγους ξαναχώρισαν οι δρόμοι μας....

    Νομίζω θα ήταν μια πολύ καλή κίνηση από σένα προς τη μητέρα σου......


    2 παιδιά-Σύζυγος-Δουλειά-Πανεπιστήμιο-Σπίτι

    Ωχ θεέ μου, βάλε το χεράκι σου.....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Τελικα οι πολυ δυναμικες μανες, με τις πολλες γνωσεις και το αλανθαστο κριτηριο δημιουργουν προβλημα στις κορες τους.

     

    Πως αποκοβεσαι οταν η μαμα σου για καθε επιλογη σου, σου βρισκει ενα λαθος (που μπορει οντως να ειναι λαθος).

     

    Πως γινεσαι αυτοφωτη,ανεξαρτητη,αυτοσυντηρητη οταν εχεις αναγκη την συμβουλη της και τον επαινο της?

     

    Ειδικα αυτη την συμβουλη και την αποδοχη για οτι κανω την εχω μεγαλη αναγκη κατι σαν εθισμος ειναι.

     

    Αφου σκεφτομαι αν παθει κατι η μαμα μου θα τελειωσει η ζωη για μενα,και μετα αυτη τη σκεψη με κανει και αισθανομαι πολυ ασχημα για τον εαυτο μου και για το ποσο εγκλωβισμενη ειμαι στην σχεση αυτη.

     

    Τελεια αμφιθυμια!!!Αγαπη και αντιδραση, αναγκη και αγανακτηση.


    9Gm6p2.png?qzCQ8hue

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Και νόμιζα ότι ήμουν μόνο εγώ, που μετά από το θάνατο του πατέρα μου περσυ τα Χριστούγεννα έχασα μαζί και τη μάνα αφού στη θέση της γνώρισα μιά άλλη γυναίκα που δεν το πίστευα ότι υπήρχε.

    ....και εγω το ιδιο...μετα τον χωρισμο τους...


     η ευτυχία 12/7/2006 η ολοκλήρωση 18/11/2009

     

     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Η αποδοχή περισσότερο από τον έπαινο είναι πολύ σημαντική για τα παιδιά.

    Αν δεν την έχεις από την μαμά σου τότε αυτό σίγουρα μειώνει την αυτοπεποίθηση και μπορεί να σε πληγώνει και σαν ενήλικα, που να την αναζητάς ακόμη και πάλι να μην την έχεις. Δεν πιστέυω ότι οι άνθρωποι αλλάζουν σε μεγάλη ηλικία, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να αποδεκτείς εσύ ότι η μαμά σου είναι έτσι και τόσα μπορεί να δώσει και κάποια πράγματα δεν τα έκανε καλά...

    Να ζήσεις την δική σου ζωή και να μην επαναλάβεις τα λάθη της με τα δικά σου παιδιά. Αν νιώθεις ότι σε πληγώνει πολύ ακόμα τότε εσύ καλύτερα να εσύ να δεις ειδικό για να σε βοηθήσει να περάσεις τα τραύματα που προέρχονται από την παιδική ηλικία και να βοηθηθείς γενικότερα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    και νομιζα οτι εγω μονο εγω εχω προβλημα.. εμενα ειναι αρκετα νεα (60) με φοβερα απωθημενα λογω αποτυχημενου γαμου με τον πατερα μου ο οποιος εχει πεθανει εδω και 25 χρονια(δεν ειχαν παρει διαζυγιο, υπηρχαν αλλα θεματα πιο σοβαρα υγειας-οικονομικα κτλ) και επιπλεον της εμεινε αμανατι η γιαγια (πεθερα της) η οποια πεθανε πριν 6 χρονια. Η γιαγια ηταν δυσκολος ανθρωπος (απολυτη, αυταρχικη) αλλα βραχος.Μεγαλωσε εμας, εξ ολοκληρου. Η μαμα μου δεν ειχε αλλαξει ποτε της πάνα, δεν ειχε ξενυχτησει για παιδι, δεν ειχε μαγειρέψει φαγητο, δεν ειχε ενοια για το που ειναι τα παιδιά της, ποιος θα τα παρει απο το σχολειο κτλ κτλ.και φυσικα η μαμα μου ηταν παντα αδιαφορη αφου αλλος εκανε το χαμαλικι.. και ερχομαι στο σημερα, οπου εχω μια κορη 2,5 ετων και περιμενω τωρα το αγορακι...το τι τραβηξα για να την πεισω να ερθει να τη κρατησει οταν επρεπε να γυρισω στη δουλεια μου (6 μηνων η μικρη και ευκολο μωρο )δεν περιγραφεται !!! τι παρακαλια, τι κλαμματα, πηγαινα δουλεια την δευτερα και μεχρι την παρασκευη δεν ειχε ερθει μια μερα απο το πρωι να δει τι κανω με το παιδι, που εχω τα πραγματα του, να την συνηθισει λιγο το μωρο..καταληξαμε να ερχεται 3 μερες τη βδομαδα, τις αλλες 2 γυναικα για να μην πιεστει και τα βροντηξει κατω.ειχα κανει καισαρικη, ημουνα μονη μου με το μωρο χωρις να εχω καμια πειρα και δεν ηρθε ενα πρωι να πει, τι βοηθεια θελεις?να ειναι καλα ο αντρας μου που βοηθαει σε ολα.ειχε πιο επιεγουσα δουλεια, να ξεσκαρταρει την αποθηκη της (20 μερες αυτο το βιολι...)ερχοταν επισκεψη κανενα απογευμα με τα γλυκα λες και πηγαινε στην κουμπαρα της μαζι με τον φιλο της (συζουν εδω και 6χρονια, τι τραβει και αυτος)της εδινα το μωρο αγκαλια και εκανε λες και της εδινα κομπρα .." παρτο παρτο..ειναι και ασκημο!!!"και τωρα που περιμενω το δευτερο και η αδελφη μου το πρωτο της, (η μικρη μου παει παιδικο σταθμο) και αισθανεται οτι θα στριμωχτει διπλα εχει αρχισει τις ομορφιες...5 εβδομαδες πριν γεννησω ήρθε και μου εκανε καβγα στο σπιτι μου επειδη της ζητησα το προηγουμενο βραδυ να μου δανεισει το αυτοικηνητο της να παω πρωι σε βιοτεχνια να παρω τα μωρουδιακα που μου λειπουν..γιατι ειμαι απαιτητικη, εκεινε εχει τις δουλειες της (να βγαλει τα χειμωνιατικα )και αχαριστη, γιατι εκεινη γινεται θυσια, γιατι εδικα εμενα με εχει βοηθησει πιο πολυ απο ολους,(δουλευω απο 20χρονων και εμιενα μονη μου απο τα 26, δεν της εχω ζητησει ουτε δανεικα, οτι μου πληρωσε απο διδακτρα ηταν μεχρι τα 19) γιατι εχω τον κ...χαρακτηρα της γιαγιας μου, γιατι δεν ειναι υποχρεωμενη να κανει τιποτα, γιατι μας μαγειρευει και μας κουβαλαει (αυτο εγινε 3 φορες επειδη η αδελφη μου που μενει απο πανω εχει ναυτιες και της μυριζουν ολα και επιπλεον κανουν ανακαινιση και το σπιτι ειναι λιγο γιαπι, δεν μπορει να κανει και πολλα)γιατι της κανω μουτρα οποτε ερχεται (δεν εχει και αδικο σε αυτο, εχω μια ξινιλα που ερχεται απροειδοποιητα 9 το βραδυ να δει τη μικρη που της λειπει λεει τωρα που παει παιδικο-εκεινη λυσαξε να τη στειλουμε-ωρα που εγω προσπαθω να την κοιμησω...)με αποκορυφωμα εγω φευγω και δεν προκειται να ξαναπατησω ποτε!!!για να μην εχουμε απαιτησεις να μας κρατησει το αγεννητο ακομα, οταν ερθει η ωρα να γυρισω στη δουλεια ή να σκυψουμε το κεφαλι να την παρακαλεσουμε και να βγει εκεινη η σωστη και μεγαλοκαρδη...και πολλα αλλα τετοια

    συμπερασμα: ;αν ειναι καποιος να σου δινει μια βοηθεια και να στη βγαζει απο τη μυτη καλυτερα οχι , ευχαριστω.ο αντρας μου μου λεει μη σετναχωριεσαι, θα πιασω δευτερη δουλεια, θα σφιχτουμε και θα παρουμε μια γυναικα για το μωρο

    ελπιζω να μην γινω ποτε ετσι στα παιδια μου, αν ειναι να γινω καλυτερα να πεθανω πριν και να με θυμουνται γλυκα παρα να ζω και να ειμαι στριγκλα και να τα στεναχωρω..

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    πω πω κατερινα μου ειλικρινα με σοκαρες.....χαρα στην υπομονη σου...Με το καλο το καινουριο σου μωρακι και να τα χαιρεσαι και τα δυο....


     η ευτυχία 12/7/2006 η ολοκλήρωση 18/11/2009

     

     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Τελικα οι πολυ δυναμικες μανες, με τις πολλες γνωσεις και το αλανθαστο κριτηριο δημιουργουν προβλημα στις κορες τους.

     

    Αυτό θα το τυπώσω και θα το κάνω αφίσσα (ελπίζω να μη σε πειράξει???:D)


    [B][SIZE="3"]Τα δικαιώματά μας συκοφαντήθηκαν ως προνόμια [/SIZE][/B](κλεμμένο το'χω, δεν είναι δική μου σοφία)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    μετα απου αυτά που διάβασα ....θα κάνω ενα αγαλμα στην πεθερά μου που παντα βοηθάει (οταν της το πω )

    και οταν γκρινιάζει της την λέω εύκολα και χωρίς τύψεις και φυσικά της αρέσει οτι κάνω στο σπίτι (γιατί αλλιώς της λέω ότι δεν έχει γούστο :lol:).

     

    συνεχίζουμε για τις μανάδες ... (εγώ τα περνάω με τον μπαμπάκα μου ...μετράει ...????)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Katerina μου ειναι σαν να διαβαζα την περιγραφη της δικης μου μανας ..

    Η δικη μου βεβαια εχει κανει και πολυυυυ χειροτερα που αν αρχισω να τα λεω θα μας παρει μερες...

     

    Δεν φτανει που ειναι εντελως λαθος πανε να την βγουνε και απο πανω ρε παιδι μου.πιστευοντας πως σε καθε περιπτωση αν πουνε την "ατακα" τους και σηκωθουν και φυγουν ...κατι εγινε.... μαγκια!

     

    αντε ας μην πω αλλα γιατι ηδη συγχιστηκα....


    An angel in the book of my life wrote down my baby's birth... Then whispered as she closed the book "... too beautiful for earth " .........

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    δεν εχει τελος αυτο το πηγαδι παιδια, και η υπομονη δεν ειναι αστειρευτη ειδικα οταν εχεις υποχρεωσεις, κουραση, ευθυνες κτλ κτλ.Για αυτο καταληγεις στο απο μακρια και αγαπημενοι προκειμενου να σπας τα νευρα σου και να στεναχωριεσαι... αλλα σε πιανει το παραπονο... λες γιατι? τοσα πολλα ζηταω? εχω φιλες που οι μανες τους ειναι συνεχεια πλαι τους αγογγυστα, να τις βοηθανε στις δουλεις του σπιτιου (σεναριο επιστημονικης φαντασιας στην περιπτωση μας) να τους καρατανε τα παιδια με χαρα και να τους λενε βγες λιγο με τον αντρα σου, να λαχταρανε τα εγγονια τους και να στερουνται οι ιδιες για τα παιδια τους.εμεις αλλαζαμε μερες τη γυναικα για να μη χασει εκδρομη-τσαι-εκδηλωση που ηθελε να παει. οσο για βραδια να ειναι 5 το πολυ αυτα τα 2,5 χρονια που εχουμε βγει και αυτα για γαμους συναδελφων ή ενα σινεμα μεχρι τις 11. αλλα ειμαι και αχαριστη επειδη της τα λεω στα ισια...τελος παντων, οσες εχετε μανες σαν αυτες να τις χαιρεστε, να ζησουν χιλια χρονια και να τις εχετε εικονισμα...οσο για τις υπολοιπες, κουραγιο και απο μακρια για να μην χαλαμε τη ζαχαρενια μας

     

    ps την κορη μου την εκανα μετα απο 4 χρονια προσπαθειας και 2 αποτυχημενες εξωσωματικες(και εκει απουσα η εν λογω)ηρθε δωρο εξ ουρανου οπως και ο μικρος μου τωρα με το καλο..σε γενικη συζητηση που με ρωτησαν αν σκεφτομαι και 3ο παιδι, ειπα οτι δεν αποκλειω τιποτα και αν ερθει καλως να ορισει , η παντηση της μπροστα στον κοσμο"ε δεν ειμαστε καλα που θα κανεις και τριτο,2 και πολλα σου ειναι, αντε"

    φυσικα δεν αντεξα και απαντησα ηρεμα αλλα κοφτα οτι αυτο ειναι κατι που θα το αποφασισουμε εγω και ο αντρας μου και κανεις αλλος....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    αν θελετε εξηγηστε μου κατι....γιατι δεν μιλατε, δεν απαντατε σε πιο εντονο υφος??? γιατι δεν εξηγειτε την δικη σας πλευρα??? Λογω σεβασμου? φοβου? γιατι?? ...Ρωταω επειδη και εγω εχω ερθει σε αναλογες καταστασεις....όχι με μαμα αλλα το ιδιο κανει....και φανταζομαι πως επειδη φοβομουν μικρη, εχει μεινει αυτο το συναισθημα και δεν με αφηνει να πω ό,τι εχω να πω....


     η ευτυχία 12/7/2006 η ολοκλήρωση 18/11/2009

     

     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    δεν εχει τελος αυτο το πηγαδι παιδια, και η υπομονη δεν ειναι αστειρευτη ειδικα οταν εχεις υποχρεωσεις, κουραση, ευθυνες κτλ κτλ.Για αυτο καταληγεις στο απο μακρια και αγαπημενοι προκειμενου να σπας τα νευρα σου και να στεναχωριεσαι... αλλα σε πιανει το παραπονο... λες γιατι? τοσα πολλα ζηταω? εχω φιλες που οι μανες τους ειναι συνεχεια πλαι τους αγογγυστα, να τις βοηθανε στις δουλεις του σπιτιου (σεναριο επιστημονικης φαντασιας στην περιπτωση μας) να τους καρατανε τα παιδια με χαρα και να τους λενε βγες λιγο με τον αντρα σου, να λαχταρανε τα εγγονια τους και να στερουνται οι ιδιες για τα παιδια τους.εμεις αλλαζαμε μερες τη γυναικα για να μη χασει εκδρομη-τσαι-εκδηλωση που ηθελε να παει. οσο για βραδια να ειναι 5 το πολυ αυτα τα 2,5 χρονια που εχουμε βγει και αυτα για γαμους συναδελφων ή ενα σινεμα μεχρι τις 11. αλλα ειμαι και αχαριστη επειδη της τα λεω στα ισια...τελος παντων, οσες εχετε μανες σαν αυτες να τις χαιρεστε, να ζησουν χιλια χρονια και να τις εχετε εικονισμα...οσο για τις υπολοιπες, κουραγιο και απο μακρια για να μην χαλαμε τη ζαχαρενια μας

     

    ps την κορη μου την εκανα μετα απο 4 χρονια προσπαθειας και 2 αποτυχημενες εξωσωματικες(και εκει απουσα η εν λογω)ηρθε δωρο εξ ουρανου οπως και ο μικρος μου τωρα με το καλο..σε γενικη συζητηση που με ρωτησαν αν σκεφτομαι και 3ο παιδι, ειπα οτι δεν αποκλειω τιποτα και αν ερθει καλως να ορισει , η παντηση της μπροστα στον κοσμο"ε δεν ειμαστε καλα που θα κανεις και τριτο,2 και πολλα σου ειναι, αντε"

    φυσικα δεν αντεξα και απαντησα ηρεμα αλλα κοφτα οτι αυτο ειναι κατι που θα το αποφασισουμε εγω και ο αντρας μου και κανεις αλλος....

     

     

    μακαρι να κανεις κ 3ο κ 4ο παιδακι!!!να ειστε καλα σαν οικογενεια κ οοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοολοι οι υπολοιποι να κοιτανε την δουλεια τους!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    αν θελετε εξηγηστε μου κατι....γιατι δεν μιλατε, δεν απαντατε σε πιο εντονο υφος??? γιατι δεν εξηγειτε την δικη σας πλευρα??? Λογω σεβασμου? φοβου? γιατι?? ...Ρωταω επειδη και εγω εχω ερθει σε αναλογες καταστασεις....όχι με μαμα αλλα το ιδιο κανει....και φανταζομαι πως επειδη φοβομουν μικρη, εχει μεινει αυτο το συναισθημα και δεν με αφηνει να πω ό,τι εχω να πω....

     

     

    θα σου πω εγω την προσωπικη μου αποψη...

    εμενα η δικη μου μανα δεν καταλαβαινει με τιποτα ρε παιδι μου.

    εχω μιλησει ηρεμα και ωραια,εχω μιλησει αγρια,εχουμε βριστει ασχημα,εχουμε παιξει μεχρι και ξυλο....

    εεε δεν καταλαβαινει ρε παιδι μου... παντα εχει αδικο και παντα βγαινει απο πανω.και η δικη μου μανα εχει κανει πααααρα πολλα και πολυ σοβαρα.

    εκτος βεβαια οτι δεν μου εχει συμπαρασταθει ΠΟΤΕ και για ΤΙΠΟΤΑ.

     

    ετσι ενδεικτικα να σου πω δυο απ τα πιο σοβαρα...

     

    πριν 3 χρονια εχασα τον γιο μου απο λευχαιμια ....

    για αυτην και την οικογενεια της ηταν σαν να εχασα τον καναρινι μου.οχι μονο δεν συμπαρασταθηκε πουθενα αλλα δεν με επιασε σαν μανα προς κορη να μου πει μια κουβεντα.... ενα μεγαλο Τιποτα !

     

    Στα 3 χρονια ακριβως του χαμου του γιου μου διαγνωστηκα με καρκινο και ξεκινησα χημειοθεραπειες.Περναω παρα πολυ δυσκολα και στην υγεια μου αλλα και στην ψυχολογια μου...

    Δεν εχει ερθει μια φορα να ρωτησει πως παω... τι λενε οι γιατροι,πωσ πανε οι θεραπειες κτλ..

     

    ΑΥΤΑ ενα πολυ μικρο δειγμα...

    Σημειωτεο δε... οτι μενει απο κατω μου... και δεν μπορει λεει να ανεβαινει σκαλες...αλλα ουτε και να παιρνει τηλ...

     

    Προχθες ....εγινε το εξης.... που με φρικαρε ακομα περισσοτερο....

    Μετα απο επιθυμια της κορης μου την πηγα για λιγο κατω στην γιαγια...

    μετα απο 30' την ανεβασε φυσικα...

    Το βραδυ λιγο πριν την ετοιμασω για υπνο την επιασαν εντονα κλαματα...

    Της λεω τι εγινε καρδουλα μου γιατι κλαις... και με αγκαλιαζει και μου λεει εγω μανουλα μου ξερω οτι με αγαπας και εσυ και ο μπαμπακας....:shock: εμεινα καγκελο! της λεω γιατι ψυχη μου,σου ειπε κανεις το αντιθετο??????

    και μου λεει ναι μανουλα μου η γιαγια Ρ μου ειπε πριν οτι η μανα σου και ο πατερας σου δεν σε αγαπανε καθολου ... μονο εγω σε αγαπω! :evil:

     

    Τα παιρνω λοιπον στο κρανιο και κατεβαινω κατω....

    και της λεω (ηρεμα) η μικρη μου ειπε αυτα & αυτα....

     

    η αντιδραση της ???????????

     

    με εφτυσε κατα μουτρα και εμενα και την κορη μου... του τυπου φτουυυυ σας ,,, σας βαζω και μες στο σπιτι μου....

    να φυγετε και δεν θελω να σας ξανα δω ΠΟΤΕ

    και τσιριζε σαν την υστερικη.........

     

    οταν με επιασε εμενα το παραπονο της λεω δεν πειραζει κρατα την κακια σου για σενα ουτως η αλλος δεν μου εχεις σταθει πουθενα... ακομα και τωρα που ειμαι αρρωστη ...

     

    η απαντηση της ?????

     

    απαπαπαπα.... δεν θελω να ακουω την λεξη καρκινος εδω μεσα....

    γρουσουζια ... φτου φτου φτου....

     

     

     

    Ε ΘΕΛΕΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ?????????????????????


    An angel in the book of my life wrote down my baby's birth... Then whispered as she closed the book "... too beautiful for earth " .........

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ποιος ειπε οτι δεν απανταμε? μα επειδη απανταμε και αντικρουουμε με γεγονοτα γινεται ο κακος χαμος! Αν δεν απανταγαμε δεν θα ακουγαμε ολα αυτα και αλλα τοσα. η αδελφη μου για παραδειγμα που μεχρι τωρα την εχει ας μου επιτραπει η φραση "γραμμενη" και την αντιμετωπιζει οπως τους τρελλους με ενα "ναι ,δικιο εχεις , ενταξει" για να την ξφορτωνεται οτι και αν γινει, και δεν μπανει στη διαδικασια να της μιλησει, εχει το κεφαλι της ησυχο . Βεβαια, μεχρι τωρα δεν χρειαστηκε η τυχερη τη βοηθεια της, τωρα περιμενει παιδι και αυτο θα αλλαξει τα δεδομενα. αλλα οπως μπυ ειπε , παρτο αποφαση οτι αυτη ειναι, δεν θα αλλαξει και μην περιμενεις τιποτα απο εκεινη, οπως δεν περιμενω και εγω (ειδε το εργο με μενα)βρες αλλη λυση.εγω απο την ααλλη που της λεω στα ισια οτι δεν εχεις κανει καμια τρελλη θυσια, οτι θελεις να προσφερεις οτι οποτε οπως θελεις εσυ και να σου εχουμε και υποχρεωση, οτι ανεχτηκες την πεθερα επιδη σε βολευε (τουρκος με αυτο), οτι ο αποτυχημενος γαμος ειναι και θεμα επιλογων και στασης και δεν εισαι αμοιρη ευθυνων(επισης τουρκος με αυτο, βλεπεις αφαιρω το μανδυα του οσιομαρτυρα-θυματος) κτλ κτλ με παιρνει και με σηκωνει...δεν βγαζεις ακρη λεμε ... α επισης με επιπλητει για το χαρακτηρα μου, να φροντισω να τον αλλαξω λεει (λιγο πριν τα 40 μου)γιατι θα μεινω μονη μου και θα με διωξει ο αντρας μου...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    βασω συγγνωμη, η δικη σου παιρνει το βραβειο!! Κανε κουραγιο και παλευε για το κοριτσακι σου και τον αντρα σου, και συγγνωμη που θα το πω αλλα πες πω εχει πεθανει εκεινη στο μυαλο σου. Εχεις πολυ πιο σημαντικα πραγματα να αντιμετωπισεις απο μια αναλγητη -κατ'ευφημισμον μανα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ευχαριστω τον Θεο που μου χαρισε την πεθερα μου που ειναι καλυτερη και απο μανα...


    An angel in the book of my life wrote down my baby's birth... Then whispered as she closed the book "... too beautiful for earth " .........

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    βασω οτι και να πω ειναι λιγο, ανατριχιασα και εξοργιστηκα, περαστικα κοπελα μου και υπομονη. όλα εδω πληρωνονται, ειναι κατι που εχει επαληθευτει πολλες φορες

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα