ΜΑΡΥ.Τ

Βιβλία για γονείς με θέμα την υγεία/ψυχολογία των παιδιών

    Recommended Posts


    Διαφημίσεις


    και εγω το εχω αγορασει και θεωρω οτι σε σχεση με οτι κυκλοφορει ειναι πολυ πιο ανοιχτο και ευελικτο οσον αφορα την ανατροφη των παιδιων .Δεν αναλώνεται σε αυστηρους κανονες ουτε εντασει τα παιδια σε κατηγοριες που θελουν συγκεκριμενη μεταχειριση.Προτεινει διαφορες λύσεις και η συγγραφεας τονιζει παντα οτι ο,τι κανουμε το κανουμε πάντα με βαση το συγκεκριμενο παιδι, τις ανάγκες του και κυρίως λαμβανουμε υπόψην τις δικές του αντιδράσεις.Μπορεί να μη συμφωνω με ολα οσα γραφει αλλά σιγουρα ειναι πολυ βοηθητικο και διαβαζεται πολύ εύκολα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαβάζω τώρα το "Η Πρόκληση να είμαστε Γονείς" του Rudolf Dreikurs (Ρούντολφ Ντράικορς ή Ντράικωρς, το έχω βρει και με τους δύο τρόπους). Και το διαβάζω γιατί αυτό διάβασε και η μαμά μου όταν ήταν να με γεννήσει και το είχε πάντοτε περί πολλού. Δίνει μια γενική κατεύθυνση προς τους γονείς, μ'αρέσει πολύ, αλλά ίσως να ήθελα κάπως περισσότερα παραδείγματα.

     

    Βάζω τη σύνοψη όπως τη βρήκα:

     

    Με περισσότερα από τριάντα χρόνια αφιερωμένα στην αγωγή του παιδιού, ο Ρούντολφ Ντράικορς έχει μια βαθιά κατανόηση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν σήμερα οι γονείς. Με το βιβλίο του αυτό τούς εφοδιάζει (γονείς και δασκάλους) όχι μόνο με πρακτικές συμβουλές για ειδικές καταστάσεις, αλλά και με μια γενικότερη λογική και συναισθηματική εκπαιδευτική στάση. Ερευνά, επίσης, τις αιτίες που κρύβονται πίσω από τις συμπεριφορές των παιδιών, και φωτίζει με μοναδικό τρόπο τη δημιουργία και την ανάπτυξη των διαφόρων "συμπτωμάτων" της απειθαρχίας ή της παραίτησης, που παρουσιάζουν πολλά παιδιά.

     

    Επιπλέον, εκπαιδεύει, γονείς και δασκάλους, πώς να ανακαλύπτουν μόνο το σκοπό που επιδιώκει -κάθε φορά- το παιδί, με την Α ή Β συμπεριφορά του. Και όχι τα αίτια που είναι αποκλειστική ευθύνη των επιστημόνων της ψυχολογίας. Ο σκοπός, λέει, μπορεί να αποκαλυφθεί ακόμα και με μια ερώτηση στο παιδί.

     

    Ο Ρ. Ντράικορς δηλώνει: "Δεν υπάρχουν κακά παιδιά - υπάρχουν μόνο αποθαρρυμένα και δυστυχισμένα παιδιά, που δεν είχαν την τύχη να δεχτούν εκείνη την ανατροφή που θα τους άνοιγε τα φτερά για να ολοκληρωθούν μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία. Δεν υπάρχει, όμως, και γονιός που ΔΕΝ θα κάνει λάθη στην αγωγή των παιδιών. Απαλλαγείτε, λοιπόν, από τις ενδεχόμενες ενοχές σας. Και ηρεμήστε".

     

    Πρόκειται για ένα καθαρά επιστημονικό βιβλίο που γράφτηκε με τον απλούστερο τρόπο, για να γίνει καθημερινό βοήθημα στα χέρια των γονιών και δασκάλων που εκπαιδεύουν παιδιά στο σημερινό, γεμάτο σύγχυση κόσμο, που βιώνει τη μετάβαση από την κοινωνία της πατριαρχίας στην κοινωνία της ισοτιμίας.

     

    Bibliographic information

     

    Title: Η πρόκληση να είμαστε γονείς

    ISBN: 960349108x

    Publisher: Θυμάρι; 11th edition (2006)

    Prototype: The Challenge of Parenthood

    Author(s): Ρούντολφ Ντράικορς,Δημήτρης Κωστελένος

    Format: Μαλακό εξώφυλλο

    Subject: Παιδαγωγική ψυχολογία

    Dimensions: 23 x 15 cm

    Pages: 436

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μου άρεσε πάρα πολύ και Τα Παιδιά της Ιοκάστης, της Κριστιάν Ολιβιέ, που κυκλοφορεί απ'το Λιβάνη.

     

    Έχουν περάσει κάποια χρόνια από τότε που το διάβασα και δε θυμάμαι λεπτομέρειες, οπότε δε μπορώ να πω και πολλά. Βέβαια δεν είναι αμιγώς βιβλίο για ψυχολογία παιδιών. Προσπαθεί να καταρρίψει τις "μισογυνικές" απόψεις του Φρόιντ, για το φόβο του πέους π.χ. και νομίζω τα καταφέρνει πολύ καλά. Πάντως, το συμπέρασμα είναι η μεγάλη σημασία που έχει για το παιδί να μοιράζονται την ανατροφή του και οι δύο γονείς.

     

    Επίσης, θυμάμαι τις αναφορές που είχε στην προσπάθεια να κοπούν οι πάνες, όπου απέφερε ένα περιστατικό: αγοράκι αναφερόταν στο πουλάκι του ως κάτι που "ανήκε στη μαμά".

     

    Τέλος πάντων, δε λέω και πολλά και μπορεί να σας μπερδεύω κιόλας, πάντως μου άρεσε πάρα πολύ και πσιτεύω ότι με βοηθάει και τώρα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Λοιπόν τον τέλειωσα τον Ντράικορς που έγραψα παραπάνω και πρέπει να κάνω μια διόρθωση. Τελικά έχει αρκετά παραδείγματα, έχει πολλά μαζεμένα στο τέλος και αυτά σε βοηθάνε πάααααρα πολύ. Συνοψίζουν όσα θεωρητικά έχει πει μέσα στο βιβλίο και δίνουν και αληθινά παραδείγματα, που βοηθούν στην εφαρμογή. Πολύ καλό βιβλίο.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Ένα άλλο που μου είχε αρέσει είναι το "Ντόναλντ, ο απατεώνας" των Γάλλων Α.Ντορφάν και Α.Ματλάρ, εκδόσεις Ύψιλον.

     

    Δεν είναι αμιγώς βιβλίο παιδοψυχολογίας. Αναλύει την κρυφή λογική πίσω από τις ιστορίες του Ντίσνεϊ, τα πρότυπα που δίνει στα παιδιά και μέσα από αυτά βλέπεις κι εσύ ποιά είναι τα παραδείγματα προς αποφυγή.

     

    Για παράδειγμα, σχολιάζει την ελάχιστη σημασία που έχει η οικογένεια για τους ήρωες, δεν παντρεύονται, τα ανιψάκια δεν έχουν γονείς. Επίσης, την έμφαση που δίνεται στο χρήμα, στην "επιτυχία" όπου υπάρχει ο Γκαστόνε, ο πάντα επιτυχημένος εξάδερφος και ο Ντόναλντ που πάντοτε αποτυγχάνει σε ό,τι κάνει.

     

    Τέλος πάντων, πάλι έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, οπότε δε μπορώ να πω και πολλά. Απλώς και μου άρεσε αλλά και το έχω ακούσει κι από άλλους ως καλό βιβλίο ειδικά για γονείς, αλλά και όχι μόνο, όλοι έχουμε διαβάσει τα κόμικς αυτά και η ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου σε κάνει συχνά να διαπιστώνεις πράγματα που σε ενοχλούσαν και τότε αλλά δεν ήξερες γιατί.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Το έχω πάρει και εγώ και είμαι πολύ ευχαριστημένη. Μου αρέσει που αφορά τα παιδιά από βρέφη ακόμα μέχρι και 10-11 ετών. Χρήσιμο για κάθε γονιό που τον απασχολεί η ανατροφή και η διαπαιδαγώγηση του παιδιού του.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Να γραψω και γω τα βιβλια που έχω πάρει μέχρι τώρα. Να πω βέβαια ότι κάποια έχουν αναφερθεί... θα με συγχωρέσετε έτσι;

     

    Το παιδί η οικογένεια και ο εξωτερικός του κόσμος, Ντόναλντ Βίννικοτ, εκδ Καστανιώτη

    Να αναφέρω μόνο ένα σημείο γιατί έτσι κι αλλιώς η Αγλαϊα έχει αναφερθεί εντενέστερα "Η συνηθισμένη καλή μητέρα κι ο συνηθισμένος καλός πατέρας δε ζητούν από τα παιδιά τους να τους λατρεύουν. Υπομένουν τις ακραίες καταστάσεις της εξιδανίκευσης και του μισους, ελπιζοντας πως τελικά τα παιδιά τους θα τους δουν σα συνηθισμένους ανθρώπους, όπως ακριβώς είναι." "... η καλύτερη μητρότητα ξεπηδά μέσα από τη φυσική κι αυθόρμητη αυτοπεποίθηση."

     

    Η φροντίδα της Μητέρας και του Μωρού, Elizabeth Fenwick

    Όπως το λέμε με τον σύντροφό μου είναι ο "τσελεμεντές" μας... Όταν δεν έχεις βοηθεια ένα τέτοιο βιβλίο είναι σωτήριο για τους νεους γονείς! Στο πρώτο μπάνιο του μικρού ο ένας διάβαζε κι ο άλλως έπραττε!!!

     

    Τα βρέφη δεν είναι μωρά, Lynne Murray and Liz Andrews, Ελληνικά γράμματα

    "...Κάθε βρέφος είναι ένα μοναδικό άτομο, που από τη στιγμή της γέννησής του χαρακτηρίζεται από τις δικές του συμπάθειες και αντιπάθειες, δυνατότητες και ευαισθησίες." Μιλάει για τις μοναδικές επικοινωνιακές ικανότητες των βρεφών απ'την ώρα που γεννιούνται.

     

    Γιατί κλαίει;

    Προβλήματα με τον ύπνο;

    Ωρα για τάισμα; Michelle Kennedy

    Ειναι μια σειρά βιβλία που έχει γράψει μια μαμά τεσσάρων παιδιών με πολύ χιούμορ. Τα περισσότερα μπορεί να είναι γνωστά αλλά η εμπειρία δεν κρύβεται!

     

    Πειθαρχία χωρίς ξύλο και φωνές, Jerry Wyskoff, Barbara C. Unell

    Πρακτικές λύσεις στα προβλήματα συμπεριφοράς που παρουσιάζουν τα παιδιά προσχολικής ηλικίας. Δεν το έχω διαβάσει ακόμα αλλά μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον!

     

    365 μέρες χωρίς τηλεόραση, Στηβ και Ρουθ Μπένετ

    Δεν το έχω αγοράσει ακόμα αλλά μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον γιατί έχω πολύ κακή σχέση με την τηλεόραση.

     

    Αυτά για την ώρα γιατί ο μικρός είναι 7,5 μηνών και ήδη εδώ και ένα μήνα μου διαλύει το σπίτι άρα δεν είναι πολύ εύκολο το διάβασμα. Πολλές καλημέρες


    dca8030271.png4b2d857635.png

    Το τρίτο κοντό μου ανθρωπάκι τσουυυυυπ βγήκε στις 8/12/2011!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Θα ήθελα την γνώμη σας για 2 βιβλία που βρήκα και τα οποία φαίνονται ενδιαφέροντα αλλά θα ήθελα και μια γνώμη κάποιου που τα διάβασε ή ξέρει τους συγγραφείς. Δεν ξέρω αν κυκλοφορούν και στα ελληνικά:

     

    1 - Four Weeks to a Better-Behaved Child : Breakthrough Discipline Techniques that Work -- for Children Age 2 to 10 (Paperback)

    by Cristine Chandler (Author), Laura McGrath (Author)

     

    http://www.amazon.com/Four-Weeks-Better-Behaved-Child-Breakthrough/dp/0071435751

     

    2 - The No-Cry Sleep Solution: Gentle Ways to Help Your Baby Sleep Through the Night (Paperback)

    by Elizabeth Pantley (Author), William Sears (Author)

     

    http://www.amazon.com/No-Cry-Sleep-Solution-Gentle-Through/dp/0071381392

     

     

    Μιας και ακόμη δεν έχω διαβάσει κανένα βιβλίο σχετικά με ανατροφή και ψυχολογία των παιδιών, κάτι που με ενδιαφέρει να ξεκινήσω από τώρα, θα ήθελα να μου προτείνετε από που να ξεκινήσω. Στο παρόν θέμα διάβασα για πολύ ενδιαφέροντα βιβλία αλλά χάθηκα μιας και είναι πολλά...ευχαριστώ!

    :wink:


    gwggp2.png ISWTp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Jen., το δεύτερο μόλις το παρέλαβα και γω από το amazon, αλλά δεν έχω προλάβει να το ανοίξω!!! Λένε πάντως, ότι είναι πολύ καλό.

     

    Εμένα 2 βιβλία με βοήθησαν ιδιαίτερα - τα οποία δεν πραγματεύονται την ψυχολογία τόσο, αλλά την καθημερινή φροντίδα και ανατροφή.

     

    1. Τι να περιμένεις τον πρώτο χρόνο του μωρού σου - Arlene Eisenberg, H. Murkoff, S. Hathaway, εκδόσεις Διόπτρα. Πολύ καλή εισαγωγή και επεξήγηση ανά μήνα.

     

    2. Secrets of the baby whisperer - Tracy Hogg.

    http://www.amazon.co.uk/Secrets-Baby-Whisperer-Connect-Communicate/dp/0091857023/ref=sr_1_1?ie=UTF8&s=books&qid=1221816480&sr=1-1

    Αυτό με βοηθησε πάρα πολύ στο να ερμηνεύσω τη συμπεριφορά της μπέμπας (πχ γιατί κλαίει το άτιμο). Επίσης προτείνει τη μέθοδο E.A.S.Y. (Eat, Act, Sleep, Your Time), ότι δηλαδή το μωρό να έχει ένα πρόγραμμα φαγητού, δραστηριότητας, ύπνου, και φτου κι από την αρχή. Αυτονόητα πράγματα ίσως για τις πιο έμπειρες, αλλά για μένα ήταν ανεκτίμητη ανακάλυψη.


    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Συνεχίζω πάνω στο δεύτερο βιβλίο: εγώ δεν ακολούθησα τη μέθοδο αυτή κατά γράμμα και γενικά δεν συμμερίζομαι όλα όσα έχει να πει η συγγραφέας (πχ εγώ θηλάζω αποκλειστικά και αυτή δεν πολυ-υποστηρίζει το θηλασμό) αλλά γενικά είναι ένα πολύ καλό βιβλίο για να πάρεις κατευθυντήριες γραμμές.

     

    Τώρα διαβάζω το επόμενο βιβλίο αυτής, The Baby Whisperer solves all your problems,

    http://www.amazon.co.uk/Whisperer-Solves-Problems-Teaching-Questions/dp/0091902517/ref=sr_1_2?ie=UTF8&s=books&qid=1221816480&sr=1-2.

    Εδώ αναπτύσσεται λεπτομερέστερα το concept E.A.S.Y..

     

     

    Τέλος, πάλι από το amazon, παρέλαβα το Raising Happy Children, των J. Parker, J. Stimpton, που το είχε προτείνει ένα άλλο μέρος του φόρουμ, αλλά που χρόνος για τόσο διάβασμα :roll::lol:


    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    peony σε βρίσκω πολύ διαβασμένη..τελικά είναι μύθος ότι του πρώτους μήνες δεν έχεις καθόλου ελεύθερο χρόνο?? μήπως να το αφήσω για τότε? :lol:


    gwggp2.png ISWTp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Όχι, δεν είναι μύθος!!! Αλλά ευτυχώς διαβάζω γρήγορα, και επίσης διαβάζω on a need-to-know basis :lol::lol:

     

    Να διαβάσεις όσο μπορείς τώρα, αλλά ξέρεις; Και εγώ το πρώτο βιβλίο το άρχισα γύρω στον 7ο μήνα, αλλά δεν είχε καμία πρακτική σημασία. Ούτε τα συγκρατούσα, ούτε μπορούσα να δω πώς θα εφαρμόζονταν όλα αυτά στο μωρό, γιατί πολύ απλά, μωρό δεν υπήρχε!! Εντάξει, μια γενική ιδέα την είχα πάρει, αλλά χρειάστηκε να τα ξαναδιαβάσω μόλις γέννησα. Ασε που αγχωνόμουν προκαταβολικά.

     

    Αυτό που εύχομαι να είχα κάνει είναι να είχα διαβάσει για το θηλασμό, γιατί ήμουν άσχετη και στην αρχή πιέστηκα λίγο. Στην ενότητα του θηλασμού νομίζω έχουν προταθεί κάποια βιβλία.


    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Είδα που προτείνουν να διαβάσουμε για το θηλασμό αλλά ειλικρινα δεν μπορώ αν καταλάβω το γιατί...στον κύκλο μου έχω ακούσει τόσα πολλά για τον θηλασμό που δεν μπορώ αν φανταστώ τι μπορεί να γράφει ένα ολόκληρο βιβλίο για αυτό το θέμα...αισθάνομαι ότι τα βασικά τα γνωρίζω εδώ και καιρό και τα υπόλοιπα τα έμαθα από τις απαντήσεις των μαιών στο φορουμ...και φυσικά σκοπεύω να κάνω αποκλειστικό θηλασμό.

    παρακαλώ διορθώστε με αν κάνω λάθος...μου ξεφεύγει κάτι? :roll:


    gwggp2.png ISWTp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εντάξει τότε, αν είσαι εξοικειωμένη, όλα οκ. Εγώ ήμουν παντελώς άσχετη!! Καλά που βρέθηκε η γειτόνισσα και μου έδωσε τα φυλλάδια της LLLI και κάπως.


    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Εντάξει τότε, αν είσαι εξοικειωμένη, όλα οκ. Εγώ ήμουν παντελώς άσχετη!! Καλά που βρέθηκε η γειτόνισσα και μου έδωσε τα φυλλάδια της LLLI και κάπως.

     

    καλά μην λέω και μεγάλα λόγια...απλά έχω γύρω πολλούς που θήλασαν και έχω ακούσει πολλά...τι φυλλάδια είναι αυτά??


    gwggp2.png ISWTp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Να φανταστώ ότι τα βιβλία που λέτε είναι στα αγγλικά έτσι; Χμμ διαβάζω που διαβάζω αργά... η ανάγνωση στα αγγλικά θα είναι καταστροφή!!!


    dca8030271.png4b2d857635.png

    Το τρίτο κοντό μου ανθρωπάκι τσουυυυυπ βγήκε στις 8/12/2011!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διάβασα (λίγο στα πεταχτά) το no-cry sleep solution και ιδού οι εντυπώσεις μου:

    Είναι πολύ καλό, και σου προσφέρει πολυ μεγαλύτερη ευελιξία απ'ό,τι το σύστημα του The Baby Whisperer. Ουσιαστικά είναι συμβουλές βασισμένες στην κοινή λογική αλλά συστηματοποιημένες (πχ ότι μια καθημερινή ρουτίνα βοηθάει το μωρό να κοιμηθεί καλύτερα). Επίσης, η συγγραφέας δεν προτείνει να αφήσεις το παιδί να κλαίει (εξ ου και ο τίτλος του βιβλίου). Το βιβλίο προλογίζει και "στηρίζει" ο δρ. Sears, που αν δεν κάνω λάθος έχει προωθήσει το attachment parenting. Θα εφαρμόσω τη μέθοδι μόλις οργανωθώ λιγάκι και το διαβάσω λίγο πιο προσεκτικά.

     

    Λέγκω, το βιβλίο είναι μικρό και τα αγγλικά του πολύ απλά, μήπως να το δοκίμαζες;


    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δεν ξερω αν εχει ήδη αναφερθεί αλλά ενα εξαιρετικο βιβλιο με θεμα την σεξουαλικη παρενοχληση και πωσ να μιλησσουμε στα παιδια μας για το θεμα αυτο είναι το βιβλιο "Καποιος με ενοχλεί". Ειναι σαν παραμυθι και εξηγει στα παιδια πως να ξεχωρίζουν το καλο και το κακο χαδι, φιλι κτλ. και τι να κανουν οταν τους συμβει κατι.


    qLVMp3.png

     

     

    jWhHp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ήρθε νομίζω ο καιρός μου να αρχίσω διάβασμα πιο εντατικά μιας και θα έχω πολύ ελεύθερο χρόνο σύντομα και έτσι ξαναδιάβασα όλα τα βιβλία που προτείνατε ΑΛΛΑ μπερδεύτηκα...:(

     

    Όλα όσα γράψατε ακούγονται καλά αλλά για νεογέννητο μωράκι πιο βιβλίο πρέπει να διαβάσω για να μάθω πράγματα που θα με διευκολύνουν στο να κοιμάται, να τρώει κλπ πιο εύκολα? Σας παρακαλώ ξεστραβώστε με! (ούτως ή άλλως θα αγοράσω τα βιβλία περί θηλασμού του LLL οπότε ίσως να μην χρειάζομαι επιπλέον βιβλίο για θηλασμό ε?) :?:roll:


    gwggp2.png ISWTp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Για το θηλασμο να πάρεις τα βιβλία της κ.Πατσούρου που είναι παιδίατρος και πιστοποιημένη σύμβουλος θηλασμού

    "Θηλασμός,μια υπέροχη σχέση"

    Αύριο κι όλας!Θα σε βοηθήσει σε πολλά.

    Όσο καλά κι αν είσαι ενημερωμένη εκείνες οι πρώτες μέρες είναι λίγο δύσκολες,να θυμάσαι να κάνεις υπομονή κι όλα σύντομα καλυτερεύουν.

    όχι μόνο στο θηλασμό αλλά και γενικά..

    Με το καλό! :D

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από angela_kgr,
        edit admin 2020
        υπάρχει νέα έρευνα / άρθρο που αναδεικνύει άλλες πληροφορίες για τα ssri  
         
        https://www.cdc.gov/pregnancy/meds/treatingfortwo/features/ssrisandbirthdefects.html
         
         
        Prozac:
        Προκαλεί καρδιακές ανωμαλίες στο έμβρυο
         
         
        Οι μέλλουσες μητέρες οι οποίες λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά όπως το Prozac και το Seroxat έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να γεννήσουν μωρά με καρδιακές ανωμαλίες, ανακάλυψε νέα έρευνα. Ωστόσο η ομάδα μεγαλύτερου κινδύνου ήταν μέλλουσες μητέρες οι οποίες κάπνιζαν περισσότερα από 10 τσιγάρα την ημέρα.
        Ερευνητές από την Ιατρική Σχολή Hadassah του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ παρακολούθησαν 724 έγκυες γυναίκες οι οποίες λάμβαναν Prozac ή Seroxat κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης, και
        τις σύγκριναν με 1467 γυναίκες οι οποίες δεν λάμβαναν τα αντικαταθλιπτικά. Ανακάλυψαν ότι η ομάδα του Prozac είχε τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να γεννηθεί μωρό με καρδιακή ανωμαλία, η ομάδα του Seroxat είχε τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες, όμως οι γυναίκες
        που κάπνιζαν αύξησαν τον κίνδυνό τους πέντε φορές.
        Πηγή: British Journal of Clinical Pharmacology
         
         
        Δε μπορεσα να βρω αν ταιριαζει σε καποιο αλλο ποστ, αν υπαρχει καποιο παρακαλω να μεταφερθει εκει.....
      • Από Christinaki81,
        Κοριτσια καλησπερα! Θα ηθελα να μαθω αν καποια εζησε καταθλιψη στην εγκυμοσυνη, αν πηρε καποιο αντικαταθλιπτικό και σε τι ποσότητα και αν επηρεαστηκε το μωρακι της. Ειχα αγχωδη καταθλιπτικη διαταρραχη απο το 2006 και τωρα στον 5ο μηνα νιωθω παλι αφορητα. Ανησυχω μηπως πρεπει να ξεκινησω παλι αγωγη. Θα ηθελα τις εμπειριες σας εστω και με π.μ.
        Ευχαριστω!!!
      • Από alcyon,
        Μικρή και απλή η απορία...
        Ποια είναι η διαχωριστική γραμμή που καθορίζει σε ποιον ειδικό θα απευθυνθεί κάποιος;
         
        Λόγω επαγγέλματος, οι συμπεριφορές με τις οποίες ερχόμαστε σε επαφή είναι πολλές. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτές χρείζουν ειδικού. Όμως σε ποιον ειδικό αντιστοιχούν; Ψυχολόγο ή ψυχίατρο;
         
        Για παράδειγμα, έτυχε για το ίδιο περιστατικό να ρωτήσω φίλες/γνωστές μου ψυχολόγους (3 τον αριθμό) και να μου πουν πως είναι οκ και χρειάζονται τα άτομα αυτά συμβουλευτική, ενώ για τις ίδιες περιπτώσεις οι ψυχίατροι (2 διαφορετικοί) λένε πως είναι θέμα παθολογίας.
        Όλοι οι ειδικοί είναι σίγουροι για τον εαυτό τους, την εμπειρία τους και το επάγγελμά τους.
         
        Λοιπόν... ποιον πιστεύουμε;; :confused:
      • Από nea mamaka,
        ΕΧΩ ΤΩΡΑ 3 ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ. ΟΡΕΞΗ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ. Η ΜΙΚΡΗ ΩΡΕΣ ΩΡΕΣ ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ. ΕΧΩ ΝΑ ΒΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ 4 ΜΕΡΕΣ. ΦΟΡΑΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΛΙΑ ΡΟΥΧΑ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΙΛΑΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ. ΜΟΝΟ ΝΑ ΚΛΑΙΩ. ΕΧΩ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΗΝΕΣ ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΩ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΤΡΕΜΩ ΠΟΥ ΘΑ ΑΦΗΣΩ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΣΕ 10 ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΟΛΑ ΜΟΥ ΦΤΑΙΝΕ. HELP ME PLEASE...............
      • Από kine,
        Τί είναι ψυχική ασθένεια;
               Ποιός είναι ο ψυχικά ασθενής;
               Πως γίνεται η διάγνωση της ψυχικής ασθένειας;
               Ποια είναι η θεραπεία αυτής;
         
         
        Αντί για τα παραπάνω ερωτήματα, ο περισσότερος κόσμος που αισθάνεται περίεργα , οδηγείται στον ψυχίατρο, έχοντας την βεβαιότητα ότι ο ψυχίατρος έχει αυτές τις απαντήσεις και κατά συνέπεια, μπορεί να αναγνωρίσει τον ψυχικά ασθενή, να διαγνώσει την ψυχική πάθηση και στη συνέχεια να συνταγογραφήσει την θεραπευτική αγωγή. Κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν ισχύει και οι παραπάνω βεβαιότητες δεν είναι μονάχα προϊόν παραπληροφόρησης, αλλά οδηγούν σε πολύ σοβαρότερα προβλήματα το άτομο που τα υφίσταται.
         
        Το πιο σημαντικό κομμάτι κατά τη γνώμη μου, είναι να συνειδητοποιήσουν οι πελάτες/ασθενείς των ψυχιάτρων ότι ο ψυχίατρος δεν έχει εργαλείο διάγνωσης της ψυχικής νόσου. Το εργαλείο του ψυχιάτρου είναι ένας κατάλογος, μια λίστα ταξινόμησης, περιγραφική απεικόνιση συμπεριφορών. Το εργαλείο αυτό είναι το DSM το οποίο παρερμηνεύεται και εκλαμβάνεται, ως διαγνωστικό τέστ. Ο ασθενής περιγράφει τις ενοχλήσεις του στον ψυχίατρο κι αυτός εντάσσει αυτά τα δεδομένα στις αντίστοιχες κατηγορίες του συγκεκριμένου καταλόγου ασθενειών. Σκοπός του εγχειριδίου είναι να έχουν όλοι οι ψυχίατροι την ίδια ανταπόκριση στους ασθενείς τους, να λαμβάνουν την ίδια διάγνωση και την ίδια αγωγή, προκειμένου να ενισχυθεί η αξιοπιστία του κλάδου ως προς τις γνωματεύσεις. Το δυστύχημα είναι, πως η σύνταξη, η δημιουργία, η ανακάλυψη, η αρχειοθέτηση των ασθενειών του καταλόγου αυτού (και η προτεινόμενη αγωγή), δεν είναι προϊόν επιστημονικής ιατρικής έρευνας. Δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση της ύπαρξης των ασθενειών αυτών, από την κατάθλιψη, μέχρι την σχιζοφρένεια. Και ακόμη περισσότερο, δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση για την σχέση φαρμάκου και θεραπείας. Τα προϊόντα που χρησιμοποιούνται ως ψυχοφάρμακα, είναι ψυχοτρόπες ουσίες (όπως κάθε άλλη ναρκωτική, παραισθησιογόνα, κατασταλτική ή διεγερτική ουσία, νόμιμη ή παράνομη), που παράγονται από την φαρμακοβιομηχανία και έπειτα προτείνονται στην ψυχιατρική κοινότητα και εισάγονται στον κατάλογο DSM , χωρίς να έχει μεσολαβήσει επιστημονική έρευνα, συσχετισμού των ουσιών αυτών με τη θεραπεία της νόσου για την οποία χορηγείται.
         
        Τα παραπάνω δεν προσπαθούν να μειώσουν τη σημασία και τη σοβαρότητα της ψυχικής ασθένειας, αλλά την αντιμετώπιση της: την απλουστευμένη και επιπόλαιη άποψη πως η ψυχική νόσος είναι κατανοητή από την ιατρική επιστήμη και κάθε ψυχοφάρμακο είναι ικανό να γιατρέψει την ασθένεια, όπως η αντιβίωση γιατρεύει από τον ιό.
         
        Τα παρακάτω βίντεο είναι πολύ σύντομα και εξαιρετικά σαφή, για να αιτιολογηθεί η αμφισβήτηση τόσο των ψυχιατρικών διαγνώσεων, όσο και της "θεραπευτικής" αγωγής.
         
         
         
         
         
      • Από Macgyver,
        Μπορεί να το έχω βάλει εντελώς σε λάθος ενότητα, οπότε παρακαλώ να το μεταφέρουν εάν το κρίνουν απαραίτητο οι Διαχειριστές. 
        Στο θέμα μου: Άγιος Βασίλης. 
        Το πρόβλημά μου: Τι λέω στο παιδί ώστε να μην χαλάσω την ατμόσφαιρα των άλλων παιδιών και με κυνηγούν ομαδικά οι υπόλοιποι γονείς
        Πλέον ο μικρός έχει μεγαλώσει αρκετά ώστε να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του από άποψη διαφημίσεων, αντιλήψεων και εμπορικών συναλλαγών. 
        Δεδομένου ότι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ( σχεδόν ... για τη γιαγιά σίγουρα ... ), η γιαγιά έκανε από τώρα την ερώτηση : ΤΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ; 
        Η αλήθεια είναι ότι ο μικρός την κοίταξε λίγο περίεργα και εκείνη του εξήγησε, χωρίς να έχουμε προηγουμένως συζητήσει μεταξύ μας. 
        Εμένα, ως μαμά δεν μου αρέσει να γεμίζω με ψεύτικες ιδέες ένα παιδί περί ύπαρξης ενός πνεύματος που φέρνει δώρα στα παιδάκια. 
        Σκέφτηκα να το εξηγήσω κάπως στο παιδί, αλλά με συγκράτησε ο άντρας μου με την ατάκα "Κι αν γυρίσει και πει στα υπόλοιπα ότι ΔΕΝ υπάρχει Άγιος Βασίλης που να φέρνει δώρα κλπ;" 
        Να πω την αλήθεια, διχάζομαι γιατί ούτε να γεμίζω το παιδί μου με φρούδες ελπίδες θέλω, ούτε να χαλάσω άθελά μου τα Χριστούγεννα των άλλων παιδιών. 
        Τι θα κάνατε στη θέση μου ;  Το  θεωρώ πραγματικά τραγελαφικό το θέμα και να πω την αλήθεια, ντρέπομαι να το συζητήσω με κάποιον ειδικό, διότι μάλλον θα με θεωρήσει τρελή ( κι εγώ δηλαδή αρχίζω και με θεωρώ πλέον  )
         
         
         
      • Από vtgian,
        Το παρακάτω κείμενο αφορά χαλαρή μετάφραση (οπότε κρίνετε με επιείκεια, ή ακόμα καλύτερα διαβάστε το στα αγγλικά) του άρθρου "What Should You Do When Your Child Hits You?" της Laura Markham και δημοσιεύτηκε στο psychologytoday.com
        (psychologytoday.com/us/blog/peaceful-parents-happy-kids/201306/what-should-you-do-when-your-child-hits-you)
         
        Τι να κάνετε όταν σας χτυπάει το παιδί σας;
        Πως να μείνετε ήρεμοι όταν το παιδί ξεσπά πάνω σας.
        Laura Markham, Ph.D.,
         
        «Για εμένα το μεγαλύτερο πρόβλημα παραμένει να είναι ο θυμός μου και ο φόβος μου, όταν το παιδί μου ξεπερνά τα όρια – ειδικά σε σχέση με ασφάλεια. Με έχει πονέσει άσχημα, τόσες πολλές φορές. Ξέρω ότι πιθανότατα να μην το εννοεί αλλά κάποιες φορές ο πόνος ήταν τόσο δυνατός που έβαλα τα κλάματα. Μακάρι να μπορούσα να παραμείνω ήρεμη σε τέτοιες περιπτώσεις»
         
        Το να μείνουμε ήρεμοι όταν το παιδί μας, μας χτυπάει είναι σχεδόν αδύνατο. Ο πόνος ενεργοποιεί άμεσα το κατώτερο στέλεχος του εγκεφάλου, αυτό που ελέγχει την παρόρμηση «πολέμησε ή φύγε» και το παιδί κατευθείαν μοιάζει με εχθρό. Αυτομάτως εμείς παίρνουμε τον «κακό δρόμο». Ξέρουμε ποιος είναι ο «κακός δρόμος». Είναι αυτός που γρυλίζουμε στο παιδί με σφιγμένα δόντια, ή αρχίζουμε να ουρλιάζουμε ή γινόμαστε σωματικά βίαιοι. Είναι όταν χάνουμε την ικανότητα να σκεφτούμε λογικά και αισθανόμαστε δικαιολογημένοι να πάθουμε και εμείς tantrum.
         
        Τι πρέπει να κάνετε όταν σας χτυπάει το παιδί σας; Εκείνη τη στιγμή, τίποτα. Η όποια αντίδραση όταν νιώθουμε έτσι θα έχει κακό αποτέλεσμα και για τους δυο σας. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα διαιωνίσετε έναν κύκλο που περιέχει και φυσική βία. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να θέσετε ξεκάθαρα όρια. Για την ακρίβεια, έχετε αρκετή δύναμη να προλάβετε αυτήν την κατάσταση, πριν αυτή επαναληφθεί. Το μόνο θέμα είναι ότι χρειάζεται να ρυθμίσετε τα δικά σας συναισθήματα, πριν βοηθήσετε το παιδί να ρυθμίσει τα δικά του.
         
        Τα παιδιά μαθαίνουν να ρυθμίζουν τα έντονα συναισθήματά τους όταν:
        1.     Αποδεχόμαστε όλα τους τα συναισθήματα
        2.    Όταν θέτουμε σταθερά και ξεκάθαρα όρια στις πράξεις
        3.    Όταν ρυθμίζουμε τα δικά μας συναισθήματα και λειτουργούμε σε σεβασμό.
         
        Ας το δούμε με παράδειγμα:
        Ο εξάχρονος Adrian ρίχνεται με δύναμη στη μαμά του, γρατζουνώντας την. «ΌΧΙ!!! Δεν είναι δίκαιο! Σε μισώ!!!»
         
        Η μητέρα του προσπαθεί να τον αποφύγει αλλά δεν είναι αρκετά γρήγορη. Το χέρι της έχει τώρα ένα μακρύ, άσχημο κόκκινο σημάδι. Είναι εξοργισμένη και τσιρίζει από τον πόνο. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και λέει «Άουτς! Αυτό πόνεσε πολύ! Πάω να το φροντίσω. Θα σου μιλήσω αφού ηρεμήσω». Πηγαίνει στο μπάνιο και κλείνει την πόρτα (αν το παιδί έχει θέματα εγκατάλειψης ή είναι μικρότερο των πέντε, αφήνει την πόρτα ανοιχτή).
         
        Στο μπάνιο, η μαμά δε χάνει τον χρόνο της για να σκεφτεί όλους τους λόγους που μπορεί το παιδί της να είναι αχάριστο, κακό και μάλλον ο δολοφόνος με το τσεκούρι. Αντίθετα, φροντίζει το χέρι της πλένοντάς το, ώστε να ηρεμήσει το πληγωμένο παιδί μέσα της που θέλει εκδίκηση. Μετρά μέχρι το δέκα, παίρνοντας βαθιές αναπνοές. Θυμίζει στον εαυτό της ότι το παιδί της δυσκολεύεται να ρυθμίσει τα συναισθήματά του και ότι η ΔΙΚΗ της δυνατότητα να μείνει ήρεμη είναι ο ουσιαστικός παράγοντας που θα βοηθήσει το παιδί να κατακτήσει και το ίδιο τη δυνατότητα αυτή.
        Θυμίζει στον εαυτό της ότι ο στόχος είναι να μεγαλώσει ένα παιδί που ΘΕΛΕΙ να ρυθμίζει το θυμό του και έχει τη συναισθηματική νοημοσύνη να το κάνει. Αυτό σημαίνει ότι η τιμωρία σε αυτή τη φάση δε βοηθάει. Αντίθετά, το παιδί χρειάζεται να επανασυνδεθεί μαζί της ώστε να πάρει τη βοήθεια που χρειάζεται για να διαχειριστεί τα συναισθήματά του.
         
        Πέντε λεπτά αργότερα, βγαίνοντας από το μπάνιο, η μητέρα ακολουθεί τον «καλό δρόμο». Ξέρετε ποιος είναι αυτός, είναι όταν βλέπετε τα πράγματα μπαίνοντας στη θέση του παιδιού, έτσι ώστε να μπορείτε να ανταποκριθείτε με υπομονή και κατανόηση.
         
        Η μαμά πηγαίνει στο γιό της και κατεβαίνει στο ύψος του, αλλά τόσο μακριά ώστε να μην μπορεί να την χτυπήσει στο πρόσωπο (αυτό μειώνει και το φόβο του και έτσι είναι πιθανότερο να μην ξεσπάσει). «Αυτό πραγματικά με πόνεσε. Ξέρω ότι είσαι θυμωμένος. Αλλά δεν θα σε αφήσω να με πονάς. Οι άνθρωποι δεν είναι για να χτυπάνε».
         
        Adrian: Αλλά δεν είναι δίκαιο. Πρέπει να πάω στο σπίτι του Jake. Χθες είπες ότι μπορούσα.
        (Προσέξτε ότι ο Andrian παραβλέπει το γεγονός ότι χτύπησε τη μαμά του. Η μαμά του καταλαβαίνει ότι μέχρι να το παιδί να βοηθηθεί με τα συναισθήματά του, δεν είναι ικανό να μάθει αυτό που θέλει να του διδάξει για το χτύπημα)
        Μαμά: Ναι, το είπα. Βλέπω γιατί είσαι τόσο απογοητευμένος. Τα πράγματα άλλαξαν σήμερα, γιατί η γιαγιά θέλει να πάμε να μείνουμε μαζί της το βράδυ. Δεν θα μπορώ να επιστρέψω για να σε πάρω από τον Jake. Συγνώμη. Ξέρω ότι το περίμενες
        Adrian: Δεν κράτησες την υπόσχεσή σου! Είσαι ψεύτρα!
        Ο Adrian είναι ακόμα πολύ θυμωμένος αλλά η ενσυναίσθηση που του δείχνει η μαμά του, τον κρατά αρκετά ήρεμο ώστε να μην της επιτεθεί σωματικά αυτή τη φορά, μόνο λεκτικά. Τρέχει μακριά της μέσα στο δωμάτιο. Η μαμά καταλαβαίνει ότι αυτό είναι βελτίωση – απομακρύνεται αντί να την χτυπήσει.
        Μαμά: (δεχόμενη το θυμό του γιού της) Είναι πραγματικά νευριασμένος μαζί μου Adrian. Πιστεύεις ότι αθέτησα την υπόσχεσή μου». Η μαμά παραβλέπει το γεγονός ότι την λέει ψεύτρα, που για το παιδί εκείνη τη στιγμή είναι, ακόμα και αν συνήθως κρατάει την υπόσχεσή της. Αναγνωρίζει το θυμό και την αναστάτωση που τον προκαλούν να επιτεθεί.
        Adrian: (φωνάζοντας) Την ΑΘΕΤΗΣΕΣ την υπόσχεσή σου! Μου είχες πει ότι μπορώ να πάω
        Μαμά: (προσπερνώντας το ύψος της φωνής του, η μαμά μιλάει με καλοσύνη και ήρεμα, επιβεβαιώνοντας ότι αναγνωρίζει το θυμό του. Έτσι δείχνει το παράδειγμα της αποδοχής ευθύνης) «Σου έδωσα άδεια να πας και τώρα δε σε αφήνω. Έχεις δίκιο. Αθέτησα την υπόσχεσή μου. Υπάρχει λόγος που το έκανα αλλά και πάλι δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Είναι επόμενο να αισθάνεται θυμωμένος και πληγωμένος»
        Αdrian: (η ενσυναίσθηση που του δείχνει η μητέρα του, τον βοηθά να μοιραστεί τον λόγο που αναστατώθηκε). «Όλα τα άλλα παιδιά θα πάνε! Μόνο εγώ θα λείπω!»
        Μαμά: “Ω αγάπη μου, είναι φυσικό να είσαι θυμωμένος. Θέλεις να είσαι μαζί με τα άλλα παιδιά”
        O Αdrian επιτίθεται και πάλι. Προτιμά να παλέψει παρά να κλάψει, νιώθει καλύτερα έτσι. «Ποτέ δε με αφήνεις να πάει. Γι’ αυτό δεν έχω φίλους! Επειδή είσαι ψεύτρα και κακιά μαμά!»
         
        Η μαμά δεν τονίζει όλα τα πράγματα που κάνει για αυτόν, ούτε ότι κρατά την υπόσχεσή της τις περισσότερες φορές. Δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να μαλώσει για το αν έχει φίλους. Παραμένει συμπονετική και ενσυναισθάνεται  το θυμό του. «Δεν καταλαβαίνεις! Αν δεν πάω, δε θα με αφήσουν να παίξω μαζί τους μπάσκετ στο διάλειμμα»
         
        Μαμά: “Ανησυχείς ότι μετά από αυτό δε θα σου κάνουν παρέα;”
        Ο Adrian αρχίζει να κλαίει. Η μαμά του τον πλησιάζει. Κλαίει για λίγο και μετά σταματά ρουφώντας τη μύτη του.
        Αdrian: «Ο Jake θα θυμώσει μαζί μου»
        Μαμά: «Χμμμ.. έτσι νομίζεις; Επειδή δε θα πας σήμερα;»
        Αdrian: «Λέει ότι μόνο μόνο όσοι προπονούνται μαζί μπορούν να παίξουν»
        Μαμά: «Τώρα κατάλαβα γιατί ανησυχείς! Αλήθεια δεν θα σε αφήσουν να παίξεις στο διάλειμμα;»
        Αdrian: (τώρα που έχει εκφράσει τα συναισθήματά του, σκέφτεται πιο καθαρά). «Δε με νοιάζει αν θα θυμώσει ο Jake μαζί μου. Eγώ και πάλι θα παίξω μπάσκετ. Θα πω στη δασκάλα να με βοηθήσει αν δεν με παίζουν»
        Μαμά: «Αυτή είναι καλή ιδέα! Είναι κανόνας ότι όλοι επιτρέπεται να παίζουν;»
        Αdrian: «Ναι. Αλλά έτσι και αλλιώς θα με θέλουν στην ομάδα τους γιατί είναι καλός στις πάσες»
        Μαμά: «Εγώ πάντα θα σε ήθελα στην ομάδα μου»
         
        Ο Adrian την αγκαλιάζει.
         
        Μαμά: Όμως Adrian, υπάρχει κάτι σοβαρό που πρέπει να συζητήσουμε. Κοίτα το χέρι μου.
        Αdrian: (Τώρα που έχει εκφράσει το θυμό του, δεν είναι επιθετικός) Συγνώμη μαμά. Πονάει;
        Μαμά: Ναι Adrian, πονάει. Κατάλαβα γιατί θύμωσες. Μπορείς να είσαι όσο θυμωμένος θέλεις. Αλλά ΔΕΝ θα σε αφήνω να με χτυπάς. Οι άνθρωποι δεν είναι για να χτυπάνε»
        Αdrian: Δεν ήθελα να σε χτυπήσω. Ήμουν θυμωμένος.
        Μαμά: Καταλαβαίνω γιατί ήσουν πραγματικά θυμωμένος. Κάποιες φορές όλοι θυμωνουμε. Αλλά δεν υπάρχει δικαιολογία για το χτύπημα, ΠΟΤΕ. Τι μπορούμε να κάνουμε την επόμενη φορά που θα θυμώσουμε τόσο πολύ;
        Αdrian: Ξέρω, πρέπει να χρησιμοποιώ λέξεις
        Μαμά: Ναι. Και αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, τι άλλο μπορείς να κάνεις;
        Αdrian: Να φωνάζω;
        Μαμά: Από το να χτυπάς, ναι είναι καλύτερο.
        Αdrian: Να χτυπάω το πόδι μου στο πάτωμα;
        Μαμά: Τέλεια ιδέα! Υπάρχει και κάτι ακόμα που μπορείς να κάνεις. Μέτρα μέχρι το δέκα και παίρνε βαθιές αναπνοές. Για να το δοκιμάσουμε.
        Αdrian: Εντάξει (μετράνε μαζί μέχρι το 10, με βαθιές αναπνοές)
        Μαμά: Adrian, την επόμενη φορά που θα θυμώσεις, νομίζεις ότι θα μπορέσεις να κάνεις αυτά που είπαμε; Γιατί εντάξει να θυμώνεις, αλλά το να χτυπάς ΔΕΝ είναι εντάξει. Ποτέ δε θα σε χτυπούσα. Δε θα σε αφήσω να με χτυπήσεις.
        Αdrian: Μαμά, δε θα σε ξαναχτυπήσω. Θα γίνω καλύτερος στο να κρατιέμαι. Δεν ήξερα ότι χρειαζόταν μόνο αυτό!
        Μαμά: Adrian, είναι εντάξει που θύμωσες. Και ίσως και εγώ θα έπρεπε να είχα κάνει καλύτερη δουλειά και να έχω πει τι πρέπει να κάνεις. Και καταλαβαίνω ότι είχες καλό λόγο που θύμωσες γιατί δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Αλλά ακόμα και αν έχεις απόλυτο δίκιο για κάτι, ΠΟΤΕ δεν είναι εντάξει να χτυπάς, ότι και να γίνει. Εντάξει;
        Αdrian:Εντάξει. Συμφωνία! (δίνουν τα χέρια)
        Μαμά: Μήπως χρειάζεσαι ένα μυστικό σύνθημα για όταν θυμώνεις;
        Αdrian: Μπορείς να μου λες «Time out!” όπως οι διαιτητές
        Μαμά: Ωραία, μπορώ να το δοκιμάσω. Και τι θα κάνεις όταν πω «Τime out”;
        Αdrian: Θα μετρήσω μέχρι το 10 και θα αναπνέω, ό,τι και αν γίνει.
        Μαμά: Ωραία, έχουμε συμφωνία! Άντε πάμε να ετοιμαστούμε τώρα για να πάμε στη γιαγιά. Έχουμε αργήσει, θα σε βοηθήσω να ετοιμαστείς.
        Αdrian: Θα είμαι πολύ γρήγορος!
         
        Επανέρχονται πάντα τα παιδιά τόσο γρήγορα; Όχι. Αλλά όσο περισσότερο εξασκήστε σε αυτή την προσέγγιση, τόσο πιο γρήγορα θα μάθουν να αυτορυθμίζονται και όλο και λιγότερο θα το χάνουν. Όταν είστε εσείς ήρεμοι, τα παιδιά σας ακολουθούν.
         
        Τι έμαθε ο Adrian;
        Μερικά χρήσιμα εργαλεία για να συγκρατεί τον εαυτό του.  Ότι η μαμά του μπορεί να τον βοηθήσει όταν είναι αναστατωμένος Πως όταν υπάρχει ένα πρόβλημα, η ώριμη πράξη είναι να αναλάβεις την ευθύνη που σου ανήκει, όπως έκανε και η μαμά του.  Ότι είναι ικανός να πονέσει κάποιον και σίγουρα δεν θέλει να το κάνει αυτό.  Ότι η μαμά του βάζει όρια στο τι κάνει ο ίδιος ώστε όλοι να είναι ασφαλείς, πράγμα ανακουφιστικό.  Ότι τα συναισθήματά του είναι αποδεκτά και ότι εξαϋλώνονται όταν αφήνεται στο να τα νιώσει. Ότι μπορεί να επιλέξει πως θα τα εκφράσει. Και ίσως το πιο σημαντικό, ότι η αγάπη της μητέρας του είναι δεν έχει όριο, ακόμα και όταν αυτός τα ξεπερνά. Γιατί στην αγάπη, δεν υπάρχει όριο, υπάρχει μόνο αγάπη.  
        Είθε να κάνετε σήμερα θαύματα, μεγάλα ή μικρά.
         
        Η Laura Markham, Ph.D., είναι η συγγραφέας του Peaceful Parent, Happy Kids: How To Stop Yelling and Start Connecting.