ΜΑΡΥ.Τ

Βιβλία για γονείς με θέμα την υγεία/ψυχολογία των παιδιών

    Recommended Posts

    Όσον αφορά το δεσμό μητέρας-βρέφους (attachment) έχει γράψει πολλά και ο John Bowlby, δυστυχώς όμως δεν έχουν μεταφραστεί. Τo πιο κλασσικό είναι το "A Secure Base: Parent-Child Attachment and Healthy Human Development".

     

    1907-1990!!! Περίπου σύγχρονος της Ντολτό και του Winnicott!!! Η Ντολτό τον υποτιμά ο Winnicott όχι :wink:

     

    Τον εκτιμώ αν και μόνο ελάχιστα έχω διαβάσει για τη θεωρία της προσκόλησης από τον ίδιο. Κυρίως έχω διαβάσει αναφορές από άλλους.

     

    Τον εκτιμώ ακόμη περισσότερο γιατί τα δυσάρεστα προσωπικά του βιόματα ως παιδί τον οδήγησαν σε μια υπέρμετρη ευαισθησία στα παιδιά που μεταφράστηκε ως αφιέρωση της δουλειάς του σε αυτά.

     

    Ακόμη περισσότερο τον εκτιμώ γιατί να και είχε επιβλέπουσα την Μέλανι Κλάιν στην ψυναναλυτική του εκπαίδευση διαφοροποιεί τον τρόπο που βλέπει και αντιμετωπίζει τα παιδιά. Η Μέλανι κλάιν μεγενθύνει υπέρμετρα το ρόλο των φαντασιώσεων του παιδιού για τη μητέρα του ενώ το Μπόουλμπι δίνει έμφαση στη σχέση που έχει το παιδί με τη μητέρα του. Αυτό είναι πραγματικό γεγονός, είναι η ιστορία του παιδιού.

     

    Θα τολμήσω να παραβώ τα όρια και να αναφερθώ στην Κλάιν πιο τολμηρά από ότι θα αναφερόταν ένας "Ψ" (είναι αυτό που λεμε "έξω από το χορό πολλά τραγούδια λες!!!).

    Αυτά που λαμβάνει υπόψη της η Κλάιν δεν είναι παρά φαντασιώσεις δικές της που τις προβάλλει στα παιδιά. Την έχω διαβάσει και ομολογώ ότι μερικές φορές αγγίζει κατ' εμέ τα όρια της διαστροφής. "Βλέπει" ένα βρέφος επιθετικό, ένα βρέφος τέρας μερικές φορές...

     

     

     

    Μεταφέρω:

     

    http://en.wikipedia.org/wiki/Melanie_Klein

    She was the product of an unwanted birth - her parents showed her little affection. Her much loved elder sister died when Klein was four, and she was made to feel responsible for her brother’s death. Her academic studies were interrupted by marriage and children. Her marriage failed and her son died, while her daughter, the well-known psychoanalyst Melitta Schmideberg, fought her openly in the British Psycho-analytic Society and emigrated to America. Mother and daughter were not reconciled before Klein's death, and Schmideberg did not attend Klein's funeral. Melanie Klein was also clinically depressed.

     

    Όταν διάβασα ένα βιβλίο της υπέθεσα ότι είχε τραγικά παιδικά χρόνια, δραματική οικογενειακή ζωή τόσο όταν ήταν μικρή όσο και αν και όταν έκανε την δική της οικογένεια...

     

    Μπήκα στο διαδίκτυο και βρήκα τα παραπάνω... Ούτε μαντης να ήμουν...

     

    Ο Μπόουλμπι στήριξε τις δημοσιεύσεις του σε συστηματική επιστημονική τεκμηρίωση, η Κλάιν δεν ξέρει καν τι σημαίνει αυτό! Κάνει μερικές παραδοχές (υπεροβολικές και παράλογες) και βασίζει σε αυτές τη θεωρία της. Πόσο σωστή μπορεί να είναι μια τέτοια θεωρία;;;

     

    ΥΓ: Είμαι σκληρή το ξέρω, όμως σαν μη "Ψ" μιλώ πιο ανοιχτά γιατί δεν φοβάμαι να αμφισβητήσω τα μεγάλα ονόματα που προκαλούν δέος σε σας που τα σπουδάζετε! Μπορώ αρκετά εύκολα να διακρίνω ποιος ξέρει να τεκμηριώνει επιστημονικά τη δουλειά του και ποιος βγάζει θεωρίες που προσπαθεί να τις στηρίξει μετά με ανορθόδοξους τρόπους.

     

    Πιστεύω ότι ούσα απ' έξω, μπορώ να σχηματίζω μια γενική άποψη χωρίς να εγκλωβίζομαι στις λεπτομέρειες... Όσο ένας ειδικός προσπαθεί λεπτομερώς να καταλάβει τι λεει η Ντολτό και η Κλάιν, εγώ παραμένω σε μια απλή αίσθηση, σε μια γενική εικόνα που τις ελέγχω εκ των υστέρων.... :wink:


    IBCLC

    International Board Certified Lactation Consultant

    Για να δείτε τις νέες δημοσιεύσεις του μέλους επισκεφθείτε το σύνδεσμο επιστημονικού συνεργάτη της ΕΕΕΓ: Aglaia Papadima

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Aglaia, συμφωνώ ότι η Dolto μοιάζει να αγνοεί το θέμα του θηλασμού και τα θετικά του. Ηταν περισσότερο προσανατολισμένη στην ανεξαρτητοποίηση του παιδιού και φαίνεται σε όλα τα βιβλία της, ακόμη κι αυτά που αναφέρονται σε μεγαλύτερα παιδιά. Γι αυτό πολλές φορές καταλήγει να γίνεται σκληρή, τουλάχιστον αυτή την εντύπωση είχα εγώ όταν διάβαζα κάποια περιστατικά που περιγράφει!!

    Όμως, όπως αναφέρεις κι εσύ, έχουν κάνει διαφορετικές σπουδές και έχουν ζήσει σε διαφορετικό κοινωνικό- πολιτισμικό πλαίσιο. Ο θηλασμός είναι ένα οικουμενικό φαινόμενο που όμως αντιμετωπίζεται διαφορετικά σε κάθε κοινωνία και σε κάθε εποχή. Και θέλω να πιστεύω πως σʼαυτό το θέμα πάμε μπροστά και όχι πίσω...Εξάλλου, νομίζω (και διόρθωσέ με αν κάνω λάθος) ότι η Dolto δεν έκανε τόσο έρευνα ή παρατήρηση, όπως ο Winnicott, που μελετούσε τις αλληλεπιδράσεις μητέρων και βρεφών. Κατʼεπέκταση, τα όσα ισχυρίζεται και περιγράφει είναι περισσότερο απόσταγμα της κλινικής της εμπειρίας και των σπουδών της, και σίγουρα πιο επηρεασμένα από το πλαίσιο στο οποίο ζούσε καθημερινά. Πέρα όμως από αυτά, την κλινική εμπειρία και το πρακτικό έργο της, όσον αφορά τις διαταραχές και την αντιμετώπιση της ψυχοπαθολογίας, το παραδέχομαι.

    Όσον αφορά την Klein, ουδέν σχόλιον παραπάνω από όσα είπες... Κι εγώ τη θεωρώ παράλογη και υπερβολική...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Εξάλλου, νομίζω (και διόρθωσέ με αν κάνω λάθος) ότι η Dolto δεν έκανε τόσο έρευνα ή παρατήρηση, όπως ο Winnicott, που μελετούσε τις αλληλεπιδράσεις μητέρων και βρεφών.

     

    Μα τι λές; Εσύ κανονικά πρέπει να με διορθώνεις! Γι αυτό τα γράφω!!! Όπως έγραψα και παραπάνω κάνω το δικηγόρο του διαβόλου! Δηλαδή γράφω όπου μπορώ τα αρνητικά. Δεν το κάνω κακόβουλα προσπαθώντας να επιβάλλω τη μία ή την άλλη άποψη, όμως το κάνω με την κριτική διάθεση που πιστεύω ότι καλό είναι να έχουμε όταν διαβάζουμε. Πιστεύω ότι αυτή η κριτική διάθεση μας προσφέρει ένα πλαίσιο βαθύτερης κατανόησης του συγγραφέα, μας προσφέρει ένα φίλτρο για να επεξεργαζόμαστε την υποκειμενικότητα και να καταλήγουμε σε πιο ασφαλή συμπεράσματα από τον ίδιο το συγγραφέα και τελικά να επωφελούμαστε περισσότερο από το έργο του :wink:

     

     

    Κατʼεπέκταση, τα όσα ισχυρίζεται και περιγράφει είναι περισσότερο απόσταγμα της κλινικής της εμπειρίας και των σπουδών της, και σίγουρα πιο επηρεασμένα από το πλαίσιο στο οποίο ζούσε καθημερινά. Πέρα όμως από αυτά, την κλινική εμπειρία και το πρακτικό έργο της, όσον αφορά τις διαταραχές και την αντιμετώπιση της ψυχοπαθολογίας, το παραδέχομαι.

     

    δεν διαφωνώ καθόλου, πιστεύω μάλιστα αν έχουμε κατά νου τους περιορισμούς της, μπορούμε να καταλάβουμε τις όποιες ανεπάρκειές της και να δούμε την πολύτιμη εμπειρία της πιο πλατιά από την ίδια.

     

    Δεν κάνω κριτικη για να απορρίψω, κάνω την κριτική για να μπορώ να διαβάζω με κριτήρια και τα γράφω εδώ για να τα συμπληρώνεις ως πιο ειδική. Είμαι σίγουρη ότι η κριτική μου είναι ελλειπής μια και πολλά δεν μπορώ να τα αντιληφθώ :?

     

    Όσον αφορά την Klein, ουδέν σχόλιον παραπάνω από όσα είπες... Κι εγώ τη θεωρώ παράλογη και υπερβολική...

     

    Εξακολουθεί όμως να είναι χρήσιμη!!! Πιστεύω ότι το έργο της θα άξιζε ψυχανάλυση και μελέτη ώστε να αξιολογηθεί με άλλη ματιά! Η Μέλανι Κλάιν ως ειδικός μπορεί να περιγράψει με ακρίβεια τις φαντασιώσεις τις δικές της για τη μητέρα. Κάνει προβολές σε όλα τα μωρά του κόσμου και σε όλες τις μητέρες του κόσμου γιατί σε κάθε δυάδα μητέρας-μωρού βλέπει τη δική της σχέση με τη μητέρα της... Η προσωπική της εμπειρία είναι αναμενόμενο να την επηρεάσει στη συμπεριφορά της απέναντι στα παιδιά της. Αν και ειδική, αν και έχει η ίδια ψυχαναλυθεί, δεν καταφέρνει να σπάσει το φαύλο κύκλο στον οποίο μοιραία έχει μπει.

     

    Νομίζω ότι το έργο της προσφέρει πολλά στο να κατανοήσουμε πώς βιώνει ένα μη επιθυμητό παιδί την απόρριψη και πώς βιώνει η μητέρα τη μητρότητα ενός μη επιθυμητού παιδιού. Πολύτιμο υλικό για έναν "Ψ"!

     

    Δεν ξέρω αν κάποιος έχει προσεγγίσει έτσι το έργο της Μέλανι Κλάιν αλλά νομίζω ότι θα άξιζε να γίνει. :wink:


    IBCLC

    International Board Certified Lactation Consultant

    Για να δείτε τις νέες δημοσιεύσεις του μέλους επισκεφθείτε το σύνδεσμο επιστημονικού συνεργάτη της ΕΕΕΓ: Aglaia Papadima

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κι εγώ δε γνωρίζω να σου πω αν κάποιος έχει αναλύσει και ασκήσει κριτική, επιστημονικά, στο έργο της. Ούτε στη Σχολή, στο Ψυχολογικό της Θεσσαλονίκης τουλάχιστο, υπάρχει μάθημα λεπτομερές, γίνονται αναφορές στο έργο της πιο πολύ αποσπασματικά.

    Αν πέσει κάτι στα χέρια μου θα σε ενημερώσω. Σίγουρα αξίζει να μελετούμε διάφορες θεωρίες και απόψεις και από κει και πέρα, κρίνουμε και επιλέγουμε ο καθένας ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του. :)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Και συνεχίζω…Συγνώμη που κόβω τα posts αλλά η σύνδεσή μου έχει κάποιο πρόβλημα και δεν μπορώ να μείνω πολλή ώρα συνεχόμενη συνδεδεμένη, οπότε αναγκαστικά διακόπτω..

     

    Τον εκτιμώ αν και μόνο ελάχιστα έχω διαβάσει για τη θεωρία της προσκόλησης από τον ίδιο. Κυρίως έχω διαβάσει αναφορές από άλλους.

     

    Ο Bowlby επηρεάστηκε από την ψυχανάλυση όμως, όπως είπες, διαφώνησε με την Klein που υποστηρίζει ότι τα συναισθηματικά προβλήματα των παιδιών οφείλονται βασικά σε φαντασιώσεις που δημιουργούνται από την εσωτερική σύγκρουση των ενορμήσεων. Ο Bowlby αντίθετα θεωρεί ότι κύριο αίτιο των συναισθηματικών προβλημάτων των παιδιών είναι οι οικογενειακές εμπειρίες και ότι η ψυχική υγεία των βρεφών εξασφαλίζεται από την αδιάκοπη σχέση με τη μητέρα τους. Η σχέση μητέρας-βρέφους λειτουργεί ως πρότυπο και ως βάση για τη δημιουργία των μετέπειτα κοινωνικών και συναισθηματικών σχέσεων. Έχει γράψει μια Τριλογία με τίτλιο "Δεσμός και Απώλεια", ο πρώτος τόμος ουσιαστικά περιέχει τη θεωρία του για το Δεσμό, αξίζει να το διαβάσεις, αν σε ενδιαφέρει. Βέβαια, όπως συμβαίνει συχνά με τις θεωρίες, ορισμένα στοιχεία της θεωρίας του για το δεσμό έχουν αποδειχθεί εσφαλμένα κι έχουν τροποποιηθεί. Όμως η σημασία του δεσμού για τη μετέπειτα κοινωνική ζωή του παιδιού παραμένει αδιαμφισβήτητη!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    να ρωτησω κατι γιατι δεν καταλβα.

    Αυτο το βιβλιο που λετε (Τα πρωτα 6 χρονια της ζωης) ειναι μονο στα Αγγλικα? Υπαρχει και ελληνικη εκδοση?


    .png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    να ρωτησω κατι γιατι δεν καταλβα.

    Αυτο το βιβλιο που λετε (Τα πρωτα 6 χρονια της ζωης) ειναι μονο στα Αγγλικα? Υπαρχει και ελληνικη εκδοση?

     

    Τα 6 πρώτα χρόνια της ζωής Λουκία Δημητρίου Χατζηνεοφύτου Dr.Rer.Nat.Ψυχολόγος εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα

    960 393 844Χ το ISBN..

     

    Μόνο στα ελληνικά είναι!


    IBCLC

    International Board Certified Lactation Consultant

    Για να δείτε τις νέες δημοσιεύσεις του μέλους επισκεφθείτε το σύνδεσμο επιστημονικού συνεργάτη της ΕΕΕΓ: Aglaia Papadima

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    τι πιστεύεις? είναι καλό να πάρουν το βιβλίο αυτό και κάποιο άλλο συμπληρωματικά για θηλασμό, ή έχεις κάποιο άλλο υπόψη σου που μπορεί να το αντικαταστήσει?

     

    Μαρία, μου ξέφυγε το ποστ! Τώρα το είδα..

     

    Ξέρεις ότι το κοινό για τέτοια βιβλια στην Ελλάδα είναι περιορισμένο, δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι καλύτερο γιατί τα περισσότερα που κυκλοφορούν δεν έχουν καν βιβλιογραφία.

     

    Νομίζω ότι αυτό το βιβλίο γράφτηκε στα πλαίσια πανεπιστημιακής διδασκαλίας και το θεωρώ πολύ καλό.

     

    Απλά στο θέμα το θηλασμού ξεπερνά τα όρια της μεροληψία και φθάνει στα όρια της ανηθικότητας. Αναφέρει ότι ψυχολογικά είναι το ίδιο να τρέφεται ένα παιδί από το στήθος και από το μπιμπερό ενώ έχουν δημοσιευθεί εδώ και δεκαετίες μελέτες που δείχνουν το αντίθετο... Απαξιώνει εντελώς το θηλασμό και τον περιορίζει στην υλική του διάσταση...

     

    Στα υπόλοιπα πιστεύω ότι παραμένει αντικειμενική...


    IBCLC

    International Board Certified Lactation Consultant

    Για να δείτε τις νέες δημοσιεύσεις του μέλους επισκεφθείτε το σύνδεσμο επιστημονικού συνεργάτη της ΕΕΕΓ: Aglaia Papadima

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    " Aναπτυξη και διαπαιδαγωγηση του παιδιου" - tsintas Publications

     

    Τομος 1:

    Ο τοκετος, Η καθημερινη ζωη του βρεφους (υπνος - η ιεροτελεστεια του αποκοιμησματος και η εξελιξη του υπνου, οι ατομικοι ρυθμοι , Διατροφη:ενας διαλογος μητερας και παιδιου, η διατροφη της πρωτης ηληκιας), Οι αρωστιες της νηπιακης ηληκιας (δεν με βοηθησε ιδιαιτερα αυτο το κοματι :lol: ), Φυλαξη μικρων παιδιων (ο συνδεσμος μητερας-παιδιου, ο παιδικος σταθμος, αλλοι τροποι φυλαξης, το παιχνιδι της αναπτυξης, επιλογη και θεση γονεων ) - Οι πρωτοι 6 μηνες , 6-12 μηνων, 1-3 ετων, 3-7, 7-12, 12-17 )το ψυχοκινητικο ξυπνημα του βρεφους , τα σταδια της παιδικης ηληκιας, εκπαιδευση : οι σχεσεις γονεων παιδιων)

     

    ΤΟΜΟΣ 2:

    Εκπαιδευση : οι σχεσεις γονεων παιδιων --> η καθημερινη ζωη (το παιδι και το φαγητο, το παιδι και η φυση, το παιδι και η πολη, το παιδι και η σωματικη αγωγη, το παιδι και τα ρουχα), το παιδι μεσα στην οικογενεια (ελευθερια και εξουσια, το παιδι και ο φοβος, σημασια της ευγενειας, ταξη και καθαριοτητα, ο ρολος του παπου και της γιαγιας,το μοναχοπαιδι, το υιοθετημενο παιδι, χωρισμος γονιων, το αρωστο παιδι....), η προσωπικη και δημιουργικη ζωη του παιδιου (το πνευματικο ξυπνημα, ρολος και εξελιξη της γραφικης εκφρασης στο παιδι, το παιδι και η τεχνη, το παιδι και το διαβασμα, το παιδι και τα παιχνιδια, μικρος οδηγος παιχνιδιων αναλογα με την ηληκια, ερωτηματα του παιδιου για τη ζωη και τον θανατο, παιδι και θρησκεια, σεξουαλικοτητα), Το παιδι στο σχολειο και την κοινωνια (επιτυχιες και δυσκολιες, σχολικος και επαγγελματικος προσανατολισμος, φιλοι, παιδι και χρημα, επιδρασεις μεσων μαζικης ενημερωσης).

     

    Σε ολα τα παραπανω αναλυει αντιδρασεις παιδιου αναλογα με την ηληκια (0-13 ετων)

     

    Εγραψα τα περιεχομενα για να καταλαβεται τι αφορα. Ειναι 200 σελιδες ο καθε τομος και εχει πολλους ακομα (δεν τους εχω παρει ακομα τους υπολοιπους :lol: )


    Σιγουρα ο γυαλος ειναι στραβος.. δεν εξηγειτε αλλοιως!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ενα χαρακτηριστικο αποσπασμα του παραπανω που προσπαθω και θελω να εφαρμοσω για το σταδιο 3-7 :

     

    Οταν οι γονεις νομιζουν οτι διακρινουν μερικα αρνητικα χαρακτηριστικα στην προσωπικοτητα του παιδιου τους, βιαζονται μερικες φορες να βρουν ενα επιθετο που να το περιγραφει. Ετσι αποκαλουν το παιδι νευρικο, τεμπελικο, δειλο και αυτο το επιθετο μπορει να του μεινει για πολυ καιρο.

    Αυτοι ομως οι χαρακτηρισμοι δεν καλυπτουν παρα μονο μια στιγμη της ζωης του παιδιουκαι των σχεσεων με την οικογενεια του. Η συμπεριφορα του, τις περισσοτερες φορες ειναι η ηχω της συμπεριφορας των γονιων του. Απο την δικη του μερια, το παιδι μπορει να βρει ενα ευκολο καταφυγιο στην ταξινομηση αυτη. Αφου το λενε νευρικο, σημαινει πως αυτο που περιμενουν απο εκεινο ειναι να εκφραζει τα νευρα του. Προσαρμοζεται λοιπον στην εικονα που του δειχνουν οτι εχουν γι αυτο. Αντι να περιοριστουμε σε μια τετοια διαγνωση, πρεπει καλυτερα να προσπαθησουμε να καταλαβουμε τις αιτιες αυτης της νευρικοτητας ή της δειλιας του, εχοντας εμπιστοσυνη στη ζωτικοτητα και τον δυναμισμο του παιδιου.


    Σιγουρα ο γυαλος ειναι στραβος.. δεν εξηγειτε αλλοιως!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Ξέρεις ότι το κοινό για τέτοια βιβλια στην Ελλάδα είναι περιορισμένο, δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι καλύτερο γιατί τα περισσότερα που κυκλοφορούν δεν έχουν καν βιβλιογραφία.

     

    Δεν σχολιαζω καν :twisted:


    Σιγουρα ο γυαλος ειναι στραβος.. δεν εξηγειτε αλλοιως!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Εγώ έχω αγοράσει το βιβλίο 'Η φροντίδα του μωρού και του μικρού σας παιδιού Από τη γέννηση ώς τα 5 του χρόνια' από τις εκδόσεις ΠΟΤΑΜΟΣ.(700 περίπου σελίδες)

     

    Το βιβλίο μιλάει για τις διάφορες φάσεις ανάπτυξης του παιδιού και δίνει αρκετές χρήσιμες συμβουλές σε πολλούς τομείς

     

    Πρόσφατα είδα ότι η ίδια σειρά έχει παρόμοια βιβλία για μεγαλύτερες ηλικίες

     

    Καταπληκτικό βιβλίο, αλλά δεν ασχολείται αποκλειστικά με την ψυχολογία του παιδιού. Πάντως εμένα με βοήθησε στα πάντα και το είχα πολύτιμο βοηθό τους πρώτους κυρίως δύσκολους μήνες, ως εντελώς άσχετη που ήμουν.

     

    Αυτό που έχω ξεκινήσει να διαβάζω και βρίσκω πολύ καλό προς το παρόν είναι το:

    "Ο πλήρης οδηγός για την ανατροφή και την ευτυχία των παιδιών σας", Jan Parker-Jan Stimpson, ISBN:978-960-16-1857-9

    http://shopping.pathfinder.gr/?q=%CF+%F0%EB%DE%F1%E7%F2+%EF%E4%E7%E3%FC%F2+%E3%E9%E1+%F4%E7%ED+%E1%ED%E1%F4%F1%EF%F6%DE+%EA%E1%E9+%F4%E7%ED+%E5%F5%F4%F5%F7%DF%E1+%F4%F9%ED+%F0%E1%E9%E4%E9%FE%ED+%F3%E1%F2&cat=0


    .png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή είχαμε το γιατρό της οικογενείας και ανατρέχαμε σε κάθε περίπτωση. Γνωρίζετε κάποιο βιβλίο που ν' αναφέρεται στη σωματική/νοητική ανάπτυξη και σε ΄θέματα υγείας για βρέφη και παιδιά;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Τα 6 πρώτα χρόνια της ζωής Λουκία Δημητρίου Χατζηνεοφύτου Dr.Rer.Nat.Ψυχολόγος εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα

    960 393 844Χ το ISBN..

     

     

    αυτό που γράφω στην πρώτη σελίδα αυτού του τόπικ - διάβασε εκεί περισσότερα για αυτό. :)


    ...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ... 

    (If You Wanna Make The World A Better Place)

    Take A Look At Yourself And Then Make A Change

    R.I.P. Michael Jackson.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    το διάβασα το topic αλλά είχα την εντύπωση ότι πρόκειται περισσότερο για βιβλίο ψυχολογίας και όχι ιατρικής. Γιατί προς το παρόν μ' ενδιαφέρει περισσότερο κάτι για την ανάπτυξη και την αντιμετώπιση πιθανών παιδικών ασθενειών κλπ. Το παρήγγειλα από το βιβλιοπωλείο και θα το έχω σήμερα. Ευχαριστώ

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Υπάρχει κάποιο καλό βιβλίο που να επικεντρώνεται και σε πρακτικά- ιατρικά ζητήματα, όπως τη βρεφική περιποίηση και να είναι ένα είδος "οδηγός" για εμάς τις αρχάριες;


    226985.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Έχω να σας προτείνω 2 βιβλία που αναφέρονται στην παιδική ηλικία

    και στα ψυχολογικά προβλήματα αυτής. Τα προτείνω γιατί είναι αρκετά καλογραμμένα και πάρα μα πάρα πολύ απλά.

    ( Όταν τα είχα πάρει στα χέρια μου διάβασα και τα δύο μέσα σε

    δύο ημέρες -δεν είχα παιδιά τότε!!!-)

    Έτσι, μπορεί να τα καταλάβει με τη μία ο καθένας, ακόμα και αν

    δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με θεωρίες ψυχολογίας.

     

    Είναι 2 τόμοι, του Martin Herbert και ονομάζονται

    Ψυχολογικά Προβλήματα Παιδικής Ηλικίας


    Δυο γλυκά χαμόγελα...η ζωή μου όλη...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κορίτσια ένα πολύ καλό που με έχει βοηθήσει αρκετά είναι το "Η ΤΕΧΝΗ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΟΝΙΟΣ" - Μυρτώ Γεωργίου Νίλσεν, ISBN 960-03-3392-0, εκδόσεις Καστανιώτης.


    Great minds discuss ideas, average minds discuss events, small minds discuss people.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    γεια σας

    Εγω θα προτινα το βιβλιο ψυχολογιας {ενα απο τα αγαπημενα μου}

    που μεσα εχει και ια γονεις και παιδια + ψηλο εφηβεια

     

    το βιβλιο λεγεται ΕΙΜΑΙ Ο΄ΚΕΫ ΕΙΣΑΙ Ο΄ΚΕΫ του ΤΟΜΑΣ ΧΑΡΡΙΣ

    εχει γινει μπεστ-σελλερ

    εκδοσεις ΚΑΣΤΑΝΙΟΤΗ

    Καλη αναγνωση...


    DSC00187.jpg Γ.Π+Λ.Ο <3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    γεια σας

    Εγω θα προτινα το βιβλιο ψυχολογιας {ενα απο τα αγαπημενα μου}

    που μεσα εχει και ια γονεις και παιδια + ψηλο εφηβεια

     

    το βιβλιο λεγεται ΕΙΜΑΙ Ο΄ΚΕΫ ΕΙΣΑΙ Ο΄ΚΕΫ του ΤΟΜΑΣ ΧΑΡΡΙΣ

    εχει γινει μπεστ-σελλερ

    εκδοσεις ΚΑΣΤΑΝΙΟΤΗ

    Καλη αναγνωση...

     

    Φοβερό βιβλίο! Μπράβο Chiquititas που μου το θύμησες!!!


    Δυο γλυκά χαμόγελα...η ζωή μου όλη...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ένα βιβλίο που μου πρότεινε η δασκάλα που είχε ο γιος μου πέρυσι στον παιδικό σταθμό είναι το ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΑΓΟΡΙΑ του Steve Bidulph Εκδόσεις Ωρίων. Δεν το ξεκίνησα ακόμα, αλλά από από τα λίγα που διάβασα, τις κριτικές, αλλά και από την ίδια που μου είπε ότι τους το πρότειναν σε σεμινάριο που είχε παρακολουθήσει, θεωρώ ότι είναι ένα πολύ καλό βιβλίο για τις αγορομάνες. Μόλις το τελειώσω θα σας γράψω και περισσότερες εντυπώσεις.


    n3kPp3.png

    zewgp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Εγω εχω ενα απλο "Μεγαλωνοντας ευτυχισμενα παιδια". Περιγραφει με πολυ απλο τροπο πραγματα που κανουμε στην καθημερινοτητα μας και μπορει να πληγωσουν το παιδι μας (πχ. οταν φωναζουμε απο πανω του βλεπει εναν γιγαντα να οριεται και φοβαται, ενω αν κατεβαινουμε στο υψος του και να του λεμε με ηρεμο τονο το λαθος του - αλλα παντα στο υψος του)

    Ελενη αυτα που εγραψες ειναι ακριβως αυτο που ηθελα.

    Θελω να ψαξω πολυ τις ζωγραφιες του (οταν γινουν επιτελους). Ξερω τα βασικα αλλα τα πιο βαθια .... :lol:

     

    Είναι πολύ καλό βιβλίο. Ευκολοδιάβαστο, μπορείς να το περάσεις ξανά και ξανά για να το εμπεδώσεις, έχει απλά και κατανοητά παραδείγματα από την καθημερινότητα, και δίνει πολύ συγκεκριμένες και πρακτικές συμβουλές.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    D. W. Winnicott

    Εκδ. Ελληνικά Γράμματα

    Μωρά και μητέρες

     

    ...

     

    Αναφερόμενος στην πρώιμη σχέση μητέρας-βρέφους:

     

    "...Πόσο δύσκολο είναι για τη μητέρα να εξασφαλίσει σε κάθε βρέφος με τη σειρά του το αίσθημα πως απόκτησε τα ουσιώδη της αγάπης, προτού του ζητηθεί (του βρέφους) να αρκεστεί σε λιγότερα από τα πάντα..."

     

    Νομίζω ότι αυτή η φράση είναι μεγαλειώδης και φανερώνει τη δική του στάση απέναντι στο βρέφος. Θεωρεί ότι ένα βρέφος χρειάζεται τα πάντα και μακάρι να υπάρχει μια μητέρα πρόθυμη να του τα δώσει (τουλάχιστον στην αρχή). Στην πορεία το παιδί θα μάθει, έστω και με συγκρουσεις ή δυσκολίες να αρκείται σε λιγότερα από τα πάντα όμως θεωρεί δεδομένο ότι στο βρέφος αξίζουν τα πάντα!... (μάλλον δεν έχει υπόψη του τις θεωρίες που επικρατούν για το πώς "κακομαθαίνουν" τα παιδιά με αγκαλιές... :wink: )

     

     

    Επίσης αναφερόμενος στο ίδιο θέμα:

     

    "Στην αρχή η μητέρα πρέπει να προσφέρει στο βρέφος την αίσθηση ότι αποτελεί κτήμα του, την αίσθηση ότι την ελέγχει, ότι έχει δημιουργηθεί για την περίσταση....

     

    ....Πόσο εσφαλμένη είναι η αντίληψη ότι τα μικροπράγματα δεν έχουν σημασία τους πρώτους μήνες..."

     

    Για τον αποχωρισμό βρέφους μητέρας τις πρώτες μέρες:

    Οι γιατροί και οι νοσοκόμες... δε γνωρίζουν για τη σημασία της επαφής ανάμεσα στο παιδί και τη μητέρα κατά τις πρώτες μέρες της διατροφής, γιατί είναι ένα λεπτό θέμα που ξεπερνάει κανονες και κανονισμούς και μόνο η ίδια η μητέρα ξέρει τι και πώς να το κάνει....

     

    quote]

     

    Aglaia,

    σε ευχαριστώ που επισήμανες αυτά τα αποσπάσματα, και μου έδωσες την ευκαιρία να τα βιαβάσω! Μου αρεσει και μένα πολύ η "ψ", αλλά διαβάζω πολύ ερασιτεχνικά.

    Μεγαλειώδη!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αγαπητές φίλες,

    Τελευτάί διάβασα ένα εξαιρετικό βιβλίο από τις εκδόσεις Πατάκη:

    "Ο πλήρης οδηγός για την ανατροφή και την ευτυχία των παιδιών σας" των Jan Parker και Jan Stimpson.

    Παρα τον ευπεπτο και εμπορικό τίτλο, το βιβλίο αποτελεί μια πληρέστατη με λέτη της ψυχολογίας των παιδιών από τη γεννησή τους έως και την εφηβεία τους καθώς και έναν οδηγό επιβίωσης γονέων και παιδιών στις διαφορες καταστάσεις. Περιλαμβάνει συμβουλές και πραγματικά περιστατικά από δεκάδες ειδικούς, γραμμένες με ευχάριστο ύφος που θα σας κάνει να μην το αφήνετε από τα χέρια σας. Καθώς μεγαλώνει το παιδί μου ανατρέχω τακτικά και το συμβουλεύομαι.

    Ασχολείται από τα προβλήματα του ύπνου στη βρεφική ηλικία, την εδραίωση της αυτοεκτίμησης του παιδιού,τις σχέσεις των γονέων,μέχρι το διαζύγιο,την αντιμετώπιση του θανάτου.

     

    Σας βεβαιώ ότι δεν παίρνω ποσοστά, απλα όταν βλέπω κάτι καλό έχω την ανάγκη να το μοιραστώ με όλον τον κόσμο...

     

    Φιλικά

    40+mama

     

    ΥΓ. ¨Οποια το διαβάσει ασ μου στείλει ps γιαν να μου πει τη γνμη της


    .pngy3DLp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από angela_kgr,
        edit admin 2020
        υπάρχει νέα έρευνα / άρθρο που αναδεικνύει άλλες πληροφορίες για τα ssri  
         
        https://www.cdc.gov/pregnancy/meds/treatingfortwo/features/ssrisandbirthdefects.html
         
         
        Prozac:
        Προκαλεί καρδιακές ανωμαλίες στο έμβρυο
         
         
        Οι μέλλουσες μητέρες οι οποίες λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά όπως το Prozac και το Seroxat έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να γεννήσουν μωρά με καρδιακές ανωμαλίες, ανακάλυψε νέα έρευνα. Ωστόσο η ομάδα μεγαλύτερου κινδύνου ήταν μέλλουσες μητέρες οι οποίες κάπνιζαν περισσότερα από 10 τσιγάρα την ημέρα.
        Ερευνητές από την Ιατρική Σχολή Hadassah του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ παρακολούθησαν 724 έγκυες γυναίκες οι οποίες λάμβαναν Prozac ή Seroxat κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης, και
        τις σύγκριναν με 1467 γυναίκες οι οποίες δεν λάμβαναν τα αντικαταθλιπτικά. Ανακάλυψαν ότι η ομάδα του Prozac είχε τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να γεννηθεί μωρό με καρδιακή ανωμαλία, η ομάδα του Seroxat είχε τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες, όμως οι γυναίκες
        που κάπνιζαν αύξησαν τον κίνδυνό τους πέντε φορές.
        Πηγή: British Journal of Clinical Pharmacology
         
         
        Δε μπορεσα να βρω αν ταιριαζει σε καποιο αλλο ποστ, αν υπαρχει καποιο παρακαλω να μεταφερθει εκει.....
      • Από Christinaki81,
        Κοριτσια καλησπερα! Θα ηθελα να μαθω αν καποια εζησε καταθλιψη στην εγκυμοσυνη, αν πηρε καποιο αντικαταθλιπτικό και σε τι ποσότητα και αν επηρεαστηκε το μωρακι της. Ειχα αγχωδη καταθλιπτικη διαταρραχη απο το 2006 και τωρα στον 5ο μηνα νιωθω παλι αφορητα. Ανησυχω μηπως πρεπει να ξεκινησω παλι αγωγη. Θα ηθελα τις εμπειριες σας εστω και με π.μ.
        Ευχαριστω!!!
      • Από alcyon,
        Μικρή και απλή η απορία...
        Ποια είναι η διαχωριστική γραμμή που καθορίζει σε ποιον ειδικό θα απευθυνθεί κάποιος;
         
        Λόγω επαγγέλματος, οι συμπεριφορές με τις οποίες ερχόμαστε σε επαφή είναι πολλές. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτές χρείζουν ειδικού. Όμως σε ποιον ειδικό αντιστοιχούν; Ψυχολόγο ή ψυχίατρο;
         
        Για παράδειγμα, έτυχε για το ίδιο περιστατικό να ρωτήσω φίλες/γνωστές μου ψυχολόγους (3 τον αριθμό) και να μου πουν πως είναι οκ και χρειάζονται τα άτομα αυτά συμβουλευτική, ενώ για τις ίδιες περιπτώσεις οι ψυχίατροι (2 διαφορετικοί) λένε πως είναι θέμα παθολογίας.
        Όλοι οι ειδικοί είναι σίγουροι για τον εαυτό τους, την εμπειρία τους και το επάγγελμά τους.
         
        Λοιπόν... ποιον πιστεύουμε;; :confused:
      • Από nea mamaka,
        ΕΧΩ ΤΩΡΑ 3 ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ. ΟΡΕΞΗ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ. Η ΜΙΚΡΗ ΩΡΕΣ ΩΡΕΣ ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ. ΕΧΩ ΝΑ ΒΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ 4 ΜΕΡΕΣ. ΦΟΡΑΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΛΙΑ ΡΟΥΧΑ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΙΛΑΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ. ΜΟΝΟ ΝΑ ΚΛΑΙΩ. ΕΧΩ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΗΝΕΣ ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΩ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΤΡΕΜΩ ΠΟΥ ΘΑ ΑΦΗΣΩ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΣΕ 10 ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΟΛΑ ΜΟΥ ΦΤΑΙΝΕ. HELP ME PLEASE...............
      • Από kine,
        Τί είναι ψυχική ασθένεια;
               Ποιός είναι ο ψυχικά ασθενής;
               Πως γίνεται η διάγνωση της ψυχικής ασθένειας;
               Ποια είναι η θεραπεία αυτής;
         
         
        Αντί για τα παραπάνω ερωτήματα, ο περισσότερος κόσμος που αισθάνεται περίεργα , οδηγείται στον ψυχίατρο, έχοντας την βεβαιότητα ότι ο ψυχίατρος έχει αυτές τις απαντήσεις και κατά συνέπεια, μπορεί να αναγνωρίσει τον ψυχικά ασθενή, να διαγνώσει την ψυχική πάθηση και στη συνέχεια να συνταγογραφήσει την θεραπευτική αγωγή. Κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν ισχύει και οι παραπάνω βεβαιότητες δεν είναι μονάχα προϊόν παραπληροφόρησης, αλλά οδηγούν σε πολύ σοβαρότερα προβλήματα το άτομο που τα υφίσταται.
         
        Το πιο σημαντικό κομμάτι κατά τη γνώμη μου, είναι να συνειδητοποιήσουν οι πελάτες/ασθενείς των ψυχιάτρων ότι ο ψυχίατρος δεν έχει εργαλείο διάγνωσης της ψυχικής νόσου. Το εργαλείο του ψυχιάτρου είναι ένας κατάλογος, μια λίστα ταξινόμησης, περιγραφική απεικόνιση συμπεριφορών. Το εργαλείο αυτό είναι το DSM το οποίο παρερμηνεύεται και εκλαμβάνεται, ως διαγνωστικό τέστ. Ο ασθενής περιγράφει τις ενοχλήσεις του στον ψυχίατρο κι αυτός εντάσσει αυτά τα δεδομένα στις αντίστοιχες κατηγορίες του συγκεκριμένου καταλόγου ασθενειών. Σκοπός του εγχειριδίου είναι να έχουν όλοι οι ψυχίατροι την ίδια ανταπόκριση στους ασθενείς τους, να λαμβάνουν την ίδια διάγνωση και την ίδια αγωγή, προκειμένου να ενισχυθεί η αξιοπιστία του κλάδου ως προς τις γνωματεύσεις. Το δυστύχημα είναι, πως η σύνταξη, η δημιουργία, η ανακάλυψη, η αρχειοθέτηση των ασθενειών του καταλόγου αυτού (και η προτεινόμενη αγωγή), δεν είναι προϊόν επιστημονικής ιατρικής έρευνας. Δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση της ύπαρξης των ασθενειών αυτών, από την κατάθλιψη, μέχρι την σχιζοφρένεια. Και ακόμη περισσότερο, δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση για την σχέση φαρμάκου και θεραπείας. Τα προϊόντα που χρησιμοποιούνται ως ψυχοφάρμακα, είναι ψυχοτρόπες ουσίες (όπως κάθε άλλη ναρκωτική, παραισθησιογόνα, κατασταλτική ή διεγερτική ουσία, νόμιμη ή παράνομη), που παράγονται από την φαρμακοβιομηχανία και έπειτα προτείνονται στην ψυχιατρική κοινότητα και εισάγονται στον κατάλογο DSM , χωρίς να έχει μεσολαβήσει επιστημονική έρευνα, συσχετισμού των ουσιών αυτών με τη θεραπεία της νόσου για την οποία χορηγείται.
         
        Τα παραπάνω δεν προσπαθούν να μειώσουν τη σημασία και τη σοβαρότητα της ψυχικής ασθένειας, αλλά την αντιμετώπιση της: την απλουστευμένη και επιπόλαιη άποψη πως η ψυχική νόσος είναι κατανοητή από την ιατρική επιστήμη και κάθε ψυχοφάρμακο είναι ικανό να γιατρέψει την ασθένεια, όπως η αντιβίωση γιατρεύει από τον ιό.
         
        Τα παρακάτω βίντεο είναι πολύ σύντομα και εξαιρετικά σαφή, για να αιτιολογηθεί η αμφισβήτηση τόσο των ψυχιατρικών διαγνώσεων, όσο και της "θεραπευτικής" αγωγής.
         
         
         
         
         
      • Από Macgyver,
        Μπορεί να το έχω βάλει εντελώς σε λάθος ενότητα, οπότε παρακαλώ να το μεταφέρουν εάν το κρίνουν απαραίτητο οι Διαχειριστές. 
        Στο θέμα μου: Άγιος Βασίλης. 
        Το πρόβλημά μου: Τι λέω στο παιδί ώστε να μην χαλάσω την ατμόσφαιρα των άλλων παιδιών και με κυνηγούν ομαδικά οι υπόλοιποι γονείς
        Πλέον ο μικρός έχει μεγαλώσει αρκετά ώστε να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του από άποψη διαφημίσεων, αντιλήψεων και εμπορικών συναλλαγών. 
        Δεδομένου ότι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ( σχεδόν ... για τη γιαγιά σίγουρα ... ), η γιαγιά έκανε από τώρα την ερώτηση : ΤΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ; 
        Η αλήθεια είναι ότι ο μικρός την κοίταξε λίγο περίεργα και εκείνη του εξήγησε, χωρίς να έχουμε προηγουμένως συζητήσει μεταξύ μας. 
        Εμένα, ως μαμά δεν μου αρέσει να γεμίζω με ψεύτικες ιδέες ένα παιδί περί ύπαρξης ενός πνεύματος που φέρνει δώρα στα παιδάκια. 
        Σκέφτηκα να το εξηγήσω κάπως στο παιδί, αλλά με συγκράτησε ο άντρας μου με την ατάκα "Κι αν γυρίσει και πει στα υπόλοιπα ότι ΔΕΝ υπάρχει Άγιος Βασίλης που να φέρνει δώρα κλπ;" 
        Να πω την αλήθεια, διχάζομαι γιατί ούτε να γεμίζω το παιδί μου με φρούδες ελπίδες θέλω, ούτε να χαλάσω άθελά μου τα Χριστούγεννα των άλλων παιδιών. 
        Τι θα κάνατε στη θέση μου ;  Το  θεωρώ πραγματικά τραγελαφικό το θέμα και να πω την αλήθεια, ντρέπομαι να το συζητήσω με κάποιον ειδικό, διότι μάλλον θα με θεωρήσει τρελή ( κι εγώ δηλαδή αρχίζω και με θεωρώ πλέον  )
         
         
         
      • Από vtgian,
        Το παρακάτω κείμενο αφορά χαλαρή μετάφραση (οπότε κρίνετε με επιείκεια, ή ακόμα καλύτερα διαβάστε το στα αγγλικά) του άρθρου "What Should You Do When Your Child Hits You?" της Laura Markham και δημοσιεύτηκε στο psychologytoday.com
        (psychologytoday.com/us/blog/peaceful-parents-happy-kids/201306/what-should-you-do-when-your-child-hits-you)
         
        Τι να κάνετε όταν σας χτυπάει το παιδί σας;
        Πως να μείνετε ήρεμοι όταν το παιδί ξεσπά πάνω σας.
        Laura Markham, Ph.D.,
         
        «Για εμένα το μεγαλύτερο πρόβλημα παραμένει να είναι ο θυμός μου και ο φόβος μου, όταν το παιδί μου ξεπερνά τα όρια – ειδικά σε σχέση με ασφάλεια. Με έχει πονέσει άσχημα, τόσες πολλές φορές. Ξέρω ότι πιθανότατα να μην το εννοεί αλλά κάποιες φορές ο πόνος ήταν τόσο δυνατός που έβαλα τα κλάματα. Μακάρι να μπορούσα να παραμείνω ήρεμη σε τέτοιες περιπτώσεις»
         
        Το να μείνουμε ήρεμοι όταν το παιδί μας, μας χτυπάει είναι σχεδόν αδύνατο. Ο πόνος ενεργοποιεί άμεσα το κατώτερο στέλεχος του εγκεφάλου, αυτό που ελέγχει την παρόρμηση «πολέμησε ή φύγε» και το παιδί κατευθείαν μοιάζει με εχθρό. Αυτομάτως εμείς παίρνουμε τον «κακό δρόμο». Ξέρουμε ποιος είναι ο «κακός δρόμος». Είναι αυτός που γρυλίζουμε στο παιδί με σφιγμένα δόντια, ή αρχίζουμε να ουρλιάζουμε ή γινόμαστε σωματικά βίαιοι. Είναι όταν χάνουμε την ικανότητα να σκεφτούμε λογικά και αισθανόμαστε δικαιολογημένοι να πάθουμε και εμείς tantrum.
         
        Τι πρέπει να κάνετε όταν σας χτυπάει το παιδί σας; Εκείνη τη στιγμή, τίποτα. Η όποια αντίδραση όταν νιώθουμε έτσι θα έχει κακό αποτέλεσμα και για τους δυο σας. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα διαιωνίσετε έναν κύκλο που περιέχει και φυσική βία. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να θέσετε ξεκάθαρα όρια. Για την ακρίβεια, έχετε αρκετή δύναμη να προλάβετε αυτήν την κατάσταση, πριν αυτή επαναληφθεί. Το μόνο θέμα είναι ότι χρειάζεται να ρυθμίσετε τα δικά σας συναισθήματα, πριν βοηθήσετε το παιδί να ρυθμίσει τα δικά του.
         
        Τα παιδιά μαθαίνουν να ρυθμίζουν τα έντονα συναισθήματά τους όταν:
        1.     Αποδεχόμαστε όλα τους τα συναισθήματα
        2.    Όταν θέτουμε σταθερά και ξεκάθαρα όρια στις πράξεις
        3.    Όταν ρυθμίζουμε τα δικά μας συναισθήματα και λειτουργούμε σε σεβασμό.
         
        Ας το δούμε με παράδειγμα:
        Ο εξάχρονος Adrian ρίχνεται με δύναμη στη μαμά του, γρατζουνώντας την. «ΌΧΙ!!! Δεν είναι δίκαιο! Σε μισώ!!!»
         
        Η μητέρα του προσπαθεί να τον αποφύγει αλλά δεν είναι αρκετά γρήγορη. Το χέρι της έχει τώρα ένα μακρύ, άσχημο κόκκινο σημάδι. Είναι εξοργισμένη και τσιρίζει από τον πόνο. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και λέει «Άουτς! Αυτό πόνεσε πολύ! Πάω να το φροντίσω. Θα σου μιλήσω αφού ηρεμήσω». Πηγαίνει στο μπάνιο και κλείνει την πόρτα (αν το παιδί έχει θέματα εγκατάλειψης ή είναι μικρότερο των πέντε, αφήνει την πόρτα ανοιχτή).
         
        Στο μπάνιο, η μαμά δε χάνει τον χρόνο της για να σκεφτεί όλους τους λόγους που μπορεί το παιδί της να είναι αχάριστο, κακό και μάλλον ο δολοφόνος με το τσεκούρι. Αντίθετα, φροντίζει το χέρι της πλένοντάς το, ώστε να ηρεμήσει το πληγωμένο παιδί μέσα της που θέλει εκδίκηση. Μετρά μέχρι το δέκα, παίρνοντας βαθιές αναπνοές. Θυμίζει στον εαυτό της ότι το παιδί της δυσκολεύεται να ρυθμίσει τα συναισθήματά του και ότι η ΔΙΚΗ της δυνατότητα να μείνει ήρεμη είναι ο ουσιαστικός παράγοντας που θα βοηθήσει το παιδί να κατακτήσει και το ίδιο τη δυνατότητα αυτή.
        Θυμίζει στον εαυτό της ότι ο στόχος είναι να μεγαλώσει ένα παιδί που ΘΕΛΕΙ να ρυθμίζει το θυμό του και έχει τη συναισθηματική νοημοσύνη να το κάνει. Αυτό σημαίνει ότι η τιμωρία σε αυτή τη φάση δε βοηθάει. Αντίθετά, το παιδί χρειάζεται να επανασυνδεθεί μαζί της ώστε να πάρει τη βοήθεια που χρειάζεται για να διαχειριστεί τα συναισθήματά του.
         
        Πέντε λεπτά αργότερα, βγαίνοντας από το μπάνιο, η μητέρα ακολουθεί τον «καλό δρόμο». Ξέρετε ποιος είναι αυτός, είναι όταν βλέπετε τα πράγματα μπαίνοντας στη θέση του παιδιού, έτσι ώστε να μπορείτε να ανταποκριθείτε με υπομονή και κατανόηση.
         
        Η μαμά πηγαίνει στο γιό της και κατεβαίνει στο ύψος του, αλλά τόσο μακριά ώστε να μην μπορεί να την χτυπήσει στο πρόσωπο (αυτό μειώνει και το φόβο του και έτσι είναι πιθανότερο να μην ξεσπάσει). «Αυτό πραγματικά με πόνεσε. Ξέρω ότι είσαι θυμωμένος. Αλλά δεν θα σε αφήσω να με πονάς. Οι άνθρωποι δεν είναι για να χτυπάνε».
         
        Adrian: Αλλά δεν είναι δίκαιο. Πρέπει να πάω στο σπίτι του Jake. Χθες είπες ότι μπορούσα.
        (Προσέξτε ότι ο Andrian παραβλέπει το γεγονός ότι χτύπησε τη μαμά του. Η μαμά του καταλαβαίνει ότι μέχρι να το παιδί να βοηθηθεί με τα συναισθήματά του, δεν είναι ικανό να μάθει αυτό που θέλει να του διδάξει για το χτύπημα)
        Μαμά: Ναι, το είπα. Βλέπω γιατί είσαι τόσο απογοητευμένος. Τα πράγματα άλλαξαν σήμερα, γιατί η γιαγιά θέλει να πάμε να μείνουμε μαζί της το βράδυ. Δεν θα μπορώ να επιστρέψω για να σε πάρω από τον Jake. Συγνώμη. Ξέρω ότι το περίμενες
        Adrian: Δεν κράτησες την υπόσχεσή σου! Είσαι ψεύτρα!
        Ο Adrian είναι ακόμα πολύ θυμωμένος αλλά η ενσυναίσθηση που του δείχνει η μαμά του, τον κρατά αρκετά ήρεμο ώστε να μην της επιτεθεί σωματικά αυτή τη φορά, μόνο λεκτικά. Τρέχει μακριά της μέσα στο δωμάτιο. Η μαμά καταλαβαίνει ότι αυτό είναι βελτίωση – απομακρύνεται αντί να την χτυπήσει.
        Μαμά: (δεχόμενη το θυμό του γιού της) Είναι πραγματικά νευριασμένος μαζί μου Adrian. Πιστεύεις ότι αθέτησα την υπόσχεσή μου». Η μαμά παραβλέπει το γεγονός ότι την λέει ψεύτρα, που για το παιδί εκείνη τη στιγμή είναι, ακόμα και αν συνήθως κρατάει την υπόσχεσή της. Αναγνωρίζει το θυμό και την αναστάτωση που τον προκαλούν να επιτεθεί.
        Adrian: (φωνάζοντας) Την ΑΘΕΤΗΣΕΣ την υπόσχεσή σου! Μου είχες πει ότι μπορώ να πάω
        Μαμά: (προσπερνώντας το ύψος της φωνής του, η μαμά μιλάει με καλοσύνη και ήρεμα, επιβεβαιώνοντας ότι αναγνωρίζει το θυμό του. Έτσι δείχνει το παράδειγμα της αποδοχής ευθύνης) «Σου έδωσα άδεια να πας και τώρα δε σε αφήνω. Έχεις δίκιο. Αθέτησα την υπόσχεσή μου. Υπάρχει λόγος που το έκανα αλλά και πάλι δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Είναι επόμενο να αισθάνεται θυμωμένος και πληγωμένος»
        Αdrian: (η ενσυναίσθηση που του δείχνει η μητέρα του, τον βοηθά να μοιραστεί τον λόγο που αναστατώθηκε). «Όλα τα άλλα παιδιά θα πάνε! Μόνο εγώ θα λείπω!»
        Μαμά: “Ω αγάπη μου, είναι φυσικό να είσαι θυμωμένος. Θέλεις να είσαι μαζί με τα άλλα παιδιά”
        O Αdrian επιτίθεται και πάλι. Προτιμά να παλέψει παρά να κλάψει, νιώθει καλύτερα έτσι. «Ποτέ δε με αφήνεις να πάει. Γι’ αυτό δεν έχω φίλους! Επειδή είσαι ψεύτρα και κακιά μαμά!»
         
        Η μαμά δεν τονίζει όλα τα πράγματα που κάνει για αυτόν, ούτε ότι κρατά την υπόσχεσή της τις περισσότερες φορές. Δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να μαλώσει για το αν έχει φίλους. Παραμένει συμπονετική και ενσυναισθάνεται  το θυμό του. «Δεν καταλαβαίνεις! Αν δεν πάω, δε θα με αφήσουν να παίξω μαζί τους μπάσκετ στο διάλειμμα»
         
        Μαμά: “Ανησυχείς ότι μετά από αυτό δε θα σου κάνουν παρέα;”
        Ο Adrian αρχίζει να κλαίει. Η μαμά του τον πλησιάζει. Κλαίει για λίγο και μετά σταματά ρουφώντας τη μύτη του.
        Αdrian: «Ο Jake θα θυμώσει μαζί μου»
        Μαμά: «Χμμμ.. έτσι νομίζεις; Επειδή δε θα πας σήμερα;»
        Αdrian: «Λέει ότι μόνο μόνο όσοι προπονούνται μαζί μπορούν να παίξουν»
        Μαμά: «Τώρα κατάλαβα γιατί ανησυχείς! Αλήθεια δεν θα σε αφήσουν να παίξεις στο διάλειμμα;»
        Αdrian: (τώρα που έχει εκφράσει τα συναισθήματά του, σκέφτεται πιο καθαρά). «Δε με νοιάζει αν θα θυμώσει ο Jake μαζί μου. Eγώ και πάλι θα παίξω μπάσκετ. Θα πω στη δασκάλα να με βοηθήσει αν δεν με παίζουν»
        Μαμά: «Αυτή είναι καλή ιδέα! Είναι κανόνας ότι όλοι επιτρέπεται να παίζουν;»
        Αdrian: «Ναι. Αλλά έτσι και αλλιώς θα με θέλουν στην ομάδα τους γιατί είναι καλός στις πάσες»
        Μαμά: «Εγώ πάντα θα σε ήθελα στην ομάδα μου»
         
        Ο Adrian την αγκαλιάζει.
         
        Μαμά: Όμως Adrian, υπάρχει κάτι σοβαρό που πρέπει να συζητήσουμε. Κοίτα το χέρι μου.
        Αdrian: (Τώρα που έχει εκφράσει το θυμό του, δεν είναι επιθετικός) Συγνώμη μαμά. Πονάει;
        Μαμά: Ναι Adrian, πονάει. Κατάλαβα γιατί θύμωσες. Μπορείς να είσαι όσο θυμωμένος θέλεις. Αλλά ΔΕΝ θα σε αφήνω να με χτυπάς. Οι άνθρωποι δεν είναι για να χτυπάνε»
        Αdrian: Δεν ήθελα να σε χτυπήσω. Ήμουν θυμωμένος.
        Μαμά: Καταλαβαίνω γιατί ήσουν πραγματικά θυμωμένος. Κάποιες φορές όλοι θυμωνουμε. Αλλά δεν υπάρχει δικαιολογία για το χτύπημα, ΠΟΤΕ. Τι μπορούμε να κάνουμε την επόμενη φορά που θα θυμώσουμε τόσο πολύ;
        Αdrian: Ξέρω, πρέπει να χρησιμοποιώ λέξεις
        Μαμά: Ναι. Και αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, τι άλλο μπορείς να κάνεις;
        Αdrian: Να φωνάζω;
        Μαμά: Από το να χτυπάς, ναι είναι καλύτερο.
        Αdrian: Να χτυπάω το πόδι μου στο πάτωμα;
        Μαμά: Τέλεια ιδέα! Υπάρχει και κάτι ακόμα που μπορείς να κάνεις. Μέτρα μέχρι το δέκα και παίρνε βαθιές αναπνοές. Για να το δοκιμάσουμε.
        Αdrian: Εντάξει (μετράνε μαζί μέχρι το 10, με βαθιές αναπνοές)
        Μαμά: Adrian, την επόμενη φορά που θα θυμώσεις, νομίζεις ότι θα μπορέσεις να κάνεις αυτά που είπαμε; Γιατί εντάξει να θυμώνεις, αλλά το να χτυπάς ΔΕΝ είναι εντάξει. Ποτέ δε θα σε χτυπούσα. Δε θα σε αφήσω να με χτυπήσεις.
        Αdrian: Μαμά, δε θα σε ξαναχτυπήσω. Θα γίνω καλύτερος στο να κρατιέμαι. Δεν ήξερα ότι χρειαζόταν μόνο αυτό!
        Μαμά: Adrian, είναι εντάξει που θύμωσες. Και ίσως και εγώ θα έπρεπε να είχα κάνει καλύτερη δουλειά και να έχω πει τι πρέπει να κάνεις. Και καταλαβαίνω ότι είχες καλό λόγο που θύμωσες γιατί δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Αλλά ακόμα και αν έχεις απόλυτο δίκιο για κάτι, ΠΟΤΕ δεν είναι εντάξει να χτυπάς, ότι και να γίνει. Εντάξει;
        Αdrian:Εντάξει. Συμφωνία! (δίνουν τα χέρια)
        Μαμά: Μήπως χρειάζεσαι ένα μυστικό σύνθημα για όταν θυμώνεις;
        Αdrian: Μπορείς να μου λες «Time out!” όπως οι διαιτητές
        Μαμά: Ωραία, μπορώ να το δοκιμάσω. Και τι θα κάνεις όταν πω «Τime out”;
        Αdrian: Θα μετρήσω μέχρι το 10 και θα αναπνέω, ό,τι και αν γίνει.
        Μαμά: Ωραία, έχουμε συμφωνία! Άντε πάμε να ετοιμαστούμε τώρα για να πάμε στη γιαγιά. Έχουμε αργήσει, θα σε βοηθήσω να ετοιμαστείς.
        Αdrian: Θα είμαι πολύ γρήγορος!
         
        Επανέρχονται πάντα τα παιδιά τόσο γρήγορα; Όχι. Αλλά όσο περισσότερο εξασκήστε σε αυτή την προσέγγιση, τόσο πιο γρήγορα θα μάθουν να αυτορυθμίζονται και όλο και λιγότερο θα το χάνουν. Όταν είστε εσείς ήρεμοι, τα παιδιά σας ακολουθούν.
         
        Τι έμαθε ο Adrian;
        Μερικά χρήσιμα εργαλεία για να συγκρατεί τον εαυτό του.  Ότι η μαμά του μπορεί να τον βοηθήσει όταν είναι αναστατωμένος Πως όταν υπάρχει ένα πρόβλημα, η ώριμη πράξη είναι να αναλάβεις την ευθύνη που σου ανήκει, όπως έκανε και η μαμά του.  Ότι είναι ικανός να πονέσει κάποιον και σίγουρα δεν θέλει να το κάνει αυτό.  Ότι η μαμά του βάζει όρια στο τι κάνει ο ίδιος ώστε όλοι να είναι ασφαλείς, πράγμα ανακουφιστικό.  Ότι τα συναισθήματά του είναι αποδεκτά και ότι εξαϋλώνονται όταν αφήνεται στο να τα νιώσει. Ότι μπορεί να επιλέξει πως θα τα εκφράσει. Και ίσως το πιο σημαντικό, ότι η αγάπη της μητέρας του είναι δεν έχει όριο, ακόμα και όταν αυτός τα ξεπερνά. Γιατί στην αγάπη, δεν υπάρχει όριο, υπάρχει μόνο αγάπη.  
        Είθε να κάνετε σήμερα θαύματα, μεγάλα ή μικρά.
         
        Η Laura Markham, Ph.D., είναι η συγγραφέας του Peaceful Parent, Happy Kids: How To Stop Yelling and Start Connecting.