ΜΑΡΥ.Τ

Βιβλία για γονείς με θέμα την υγεία/ψυχολογία των παιδιών

    Recommended Posts


    Διαφημίσεις


    Εγω εχω ενα απλο "Μεγαλωνοντας ευτυχισμενα παιδια". Περιγραφει με πολυ απλο τροπο πραγματα που κανουμε στην καθημερινοτητα μας και μπορει να πληγωσουν το παιδι μας (πχ. οταν φωναζουμε απο πανω του βλεπει εναν γιγαντα να οριεται και φοβαται, ενω αν κατεβαινουμε στο υψος του και να του λεμε με ηρεμο τονο το λαθος του - αλλα παντα στο υψος του)

    Ελενη αυτα που εγραψες ειναι ακριβως αυτο που ηθελα.

    Θελω να ψαξω πολυ τις ζωγραφιες του (οταν γινουν επιτελους). Ξερω τα βασικα αλλα τα πιο βαθια .... :lol:


    Σιγουρα ο γυαλος ειναι στραβος.. δεν εξηγειτε αλλοιως!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    χμ δεν μου έρχεται κάποιο αυτή τη στιγμή, αλλά θα ψάξω! oh-mamy εχεις κανένα υπόψη σου?


    ...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ... 

    (If You Wanna Make The World A Better Place)

    Take A Look At Yourself And Then Make A Change

    R.I.P. Michael Jackson.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΜΑΡΑΚΙ μη σε ταλαιπωρω!!!

    Δεν εχω προβλημα που ο μικρος ειναι αριστεροχειρας ισα ισα .Απλως ελεγα μηπως υπαρχει κατι για να διευκολυνω τη ζωη του εκτος απο το μαγαζακι για αριστεροχειρες στη Φειδιου.

    Γιατι για ΠΧ τον βλεπω ποσο δυσκολευεται να πιασει το ψαλιδι ή οταν γραφει σε αυτα τα τετραδιακια -βιβλια.


    2eaW.jpg.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Book of toddler tantrums

    Penney Hames,

    National Childbirth Trust.

    Ηow to tame your childs temper

    http://www.amazon.co.uk/Toddler-Tantrums-National-Childbirth-Guides/dp/0007136099

    είναι μικρό και τα λέει όλα!

     

    τι να κάνετε όταν το μικρό σας, σας κάνει ότι θέλει με το κλάμα το πείσμα και τα ουρλιαχτά του!!


    ...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ... 

    (If You Wanna Make The World A Better Place)

    Take A Look At Yourself And Then Make A Change

    R.I.P. Michael Jackson.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Κορίτσια σας προτείνω να διαβάσετε αυτό το βιβλίο που αναφέρω τον τίτλο του. Είναι ενα βιβλίο με απλή γραφή, κατανοητό και με πολλά παραδείγματα για το πώς πρέπει να συμπεριφερερόμαστε εμείς οι γονείς στα παιδιά μας. Ο συγγραφέας είναι εξαίρετος και είναι ο Sal Severe και είναι από τις εκδόσεις Πατάκη.

    Προτείνω ακόμη το βιβλίο "τα νήπια έγιναν παιδιά" για μεγαλύτερα παιδάκια. Επίσης πολύ καλό. Ο συγγραφέας είναι ο Green Cristopher και οι εκδόσεις ΠΛΑΤΥΠΟΥΣ. Τελικά από τότε που γεννήθηκε ο μικρός και από την κοιλιά ακόμη διαβάζω και μου έκανε πολύ καλό. ¨οχι ότι δεν ήξερα πώς να συμπεριφερθώ αλλά όλοι κάνουμε κάποια λάθη. Θα σας προτείνω κι άλλα τις επόμενες μέρες γιατί τώρα δεν θυμάμαι αναλυτικά τίτλους. Καλό διάβασμα!


    n3kPp3.png

    zewgp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Θα ψάξω να βρω και τα βιβλία που προτείνετε γιατί φαίνονται αξιόλογα.Όσα και να διαβάσεις τελικά ποτέ δεν πρέπει να σταματάς. ¨Οσο ζούμε μαθαίνουμε και το να μαθαίνουμε για να ωφεληθούν τα παιδάκια μας είναι ότι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε γι'αυτά. Ευχαριστώ και για τις δικές σας προτάσεις.


    n3kPp3.png

    zewgp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Τα 6 πρώτα χρόνια της ζωής Λουκία Δημητρίου Χατζηνεοφύτου Dr.Rer.Nat.Ψυχολόγος εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα

    960 393 844Χ το ISBN..

     

    αυτό είναι επιστημονικά γραμμένο, είναι λίγο τεράστιο (900 σελίδες) αλλά αρκετά αναλυτικό, για κάθε φάση εώς τα 6 χρόνια.

    περιέχει σχεδόν υπερβολικά πολλές πληροφορίες, όμως είναι και ο μόνος τρόπος για σωστή πληροφόρηση.

    Όλα όσα γράφει βασίζονται σε έρευνες και διεθνή standard με τις βιβλιογραφίες τους και ονόματα θεωρητικών - για αυτό είναι έγκυρο.

     

    και προπαντώς περιέχει την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη σε όλα τα στάδια.

     

    Το θεωρώ πλήρες, και ας μήν είναι τόσο ευκολοδιάβαστο - λόγω και επιστημονικών όρων. είναι και λίγο βαρύ :) ..

     

    έχει όμως πολλές περιλήψεις, σε κάθε κεφάλαιο που διευκολύνουν πολύ.

     

    το συνιστώ σε όποιον θέλει λεπτομερή, αναλυτική γνώση για κάθε στάδιο αυτων των πρώτων 6 χρόνων του παιδιού του.

    Τα πιό απαιτητικά χρόνια και τα χρόνια που καθορίζουν τις περισσότερες πτυχές του χαρακτήρα του στα μετέπειτα χρόνια.

     

    Το έχω κι εγώ και είναι πραγματικά καλό!

     

    Αλλά....

     

    Παρά την ενδελεχή έρευνα και τις πολλές βιβλιογραφικές αναφορές σε όλα τα θέματα, στο θέμα του θηλασμού δεν υπάρχει ο ίδιος ζήλος... Καμία βιβλιογραφική αναφορά της προκοπής παρόλου που τόσο ο Winicott, η Dolto, ο Ericson κ.α. έχουν γράψει διάφορα... Προφανώς το θέμα δεν ενδιαφέρει τη ίδια τη συγγραφέα και τεχνιέντως αποκρύπτει πληροφορίες...

     

    Το θεωρώ τουλάχιστον αντιεπαγγελματικό να "ξεχνιούνται" σημαντικές αναφορές για ένα συγκεκριμένο θέμα...


    IBCLC

    International Board Certified Lactation Consultant

    Για να δείτε τις νέες δημοσιεύσεις του μέλους επισκεφθείτε το σύνδεσμο επιστημονικού συνεργάτη της ΕΕΕΓ: Aglaia Papadima

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Τελικά πιο βιβλίο να αγοράσουμε;; Έχω παραγγείλει και περιμένω το βιβλίο της κα Πατσούρου "θηλασμός μια υπέροχη σχέση". Αλλά θα ήθελα και κάποιο που να αναφέρεται στην ανατροφή των παιδιών Τελικά να το αγοράσω ή όχι το "τα 6 χρόνια της ζωής" ;


    .png

    .png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    κοίτα απο τη στιγμή που θα καλυφτείς για τα θέματα του θηλασμου νομίζω θα σε καλύψει αρχικά στα περισσότερα υπόλοιπα θέματα το βιβλίο τα πρώτα 6 χρόνια της ζωής.

    δεν ξέρω κάποιο άλλο αντίστοιχο, που να τα καλύπτει σαν και αυτό....

    θα το κρατούσα σαν αρχή. μετά, παίρνεις και άλλα βιβλία που εμβαθύνουν ακόμα περισσότερο στα διάφορα στάδια ανάλογα με τις ανάγκες σου.

     

    Αγλαία αυτό το βιβλίο σίγουρα θα επανεκδοθεί. εάν θέλεις να συντάξουμε ένα κειμενάκι που να το στείλουμε στην συγγραφέα μήπως και θελήσει να εντάξει και αυτά που λές, έτσι ώστε αφού έχει κάνει αυτή τη προσπάθεια, να λάβει και υπόψη της και αυτά. Τι λές? ή το θεωρείς παρατραβηγμένη σκέψη?


    ...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ... 

    (If You Wanna Make The World A Better Place)

    Take A Look At Yourself And Then Make A Change

    R.I.P. Michael Jackson.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Τελικά να το αγοράσω ή όχι το "τα 6 χρόνια της ζωής" ;

     

     

    Να το αγοράσεις! Σε έναν τόμο έχεις συγκεντρωμένα πάρα πολλά χωρίς σοβαρές ελλείψεις! :wink:

     

    Έχω παραγγείλει και περιμένω το βιβλίο της κα Πατσούρου "θηλασμός μια υπέροχη σχέση".

     

    Θα καλυφθείς στο θηλασμό από αυτό και στα υπόλοιπα από το άλλο :wink:


    IBCLC

    International Board Certified Lactation Consultant

    Για να δείτε τις νέες δημοσιεύσεις του μέλους επισκεφθείτε το σύνδεσμο επιστημονικού συνεργάτη της ΕΕΕΓ: Aglaia Papadima

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

     

    Αγλαία αυτό το βιβλίο σίγουρα θα επανεκδοθεί. εάν θέλεις να συντάξουμε ένα κειμενάκι που να το στείλουμε στην συγγραφέα μήπως και θελήσει να εντάξει και αυτά που λές, έτσι ώστε αφού έχει κάνει αυτή τη προσπάθεια, να λάβει και υπόψη της και αυτά. Τι λές? ή το θεωρείς παρατραβηγμένη σκέψη?

     

    Διάβασα πολυ προσεκτικά το κείμενο και είναι εντελώς προφανές ότι η συγγραφέας δεν ήθελε να αναφερθεί στο θηλασμό. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι η ίδια δεν θήλασε και το θέμα προτιμά να μην το αναφέρει. Άλλωστε φαίνεται ότι έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο και ξέρει το σύνδεσμο θηλασμού αλλά απαξιώνει την άποψή του... Φυσικά κ δεν κάνει καμία αναφορά στον Π.Ο.Υ. και στην Αμερικάνικη Ακαδημία Παιδιατρικής.

     

    Όταν κάποιος τόσο ηθελημένα παραλείπει κάτι, φοβάμαι ότι δεν θα κάνει τίποτα περισσότερο και απλώς θα νιώσει άσχημα (που ήδη νιώθει...).

     

     

    Δεν αναφέρει τίποτα από όσα λένε τόσο γνωστοί ψυχολόγοι των οποίων τα βιβλία αναφέρει για άλλα θέματα!!! Έχει τα βιβλία, τα έχει διαβάσει και προτιμά να παραβλέπει σημαντικές αναφορές για το θέμα...


    IBCLC

    International Board Certified Lactation Consultant

    Για να δείτε τις νέες δημοσιεύσεις του μέλους επισκεφθείτε το σύνδεσμο επιστημονικού συνεργάτη της ΕΕΕΓ: Aglaia Papadima

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    αγλαία έχει τύχει να δείς άλλο βιβλίο παρόμοιο που να έχει τόσες πληροφορίες και να έχει και πληροφορίες για τοθηλασμό?

    για να δούμε αν είναι, μήπως προταθεί και άλλο βιβλίο εναλλακτικά.

    τι πιστεύεις? είναι καλό να πάρουν το βιβλίο αυτό και κάποιο άλλο συμπληρωματικά για θηλασμό, ή έχεις κάποιο άλλο υπόψη σου που μπορεί να το αντικαταστήσει?

    βασικά όλα τα άλλα που είχα δεί, είχαν πολύ λιγότερες πληροφορίες για τα πάντα, και δεν ανέλυαν τα διάφορα στάδια έτσι ώστε ο γονιός να τα καταλάβει - απλώς κατέγραφαν την ανάπτυξη.

    για αυτό μου άρεσε δηλαδή επειδή είναι σαν ένας οδηγός που μπορεί να έχει ο γονιός παράλληλα με το παιδί του που μεγαλώνει.

     

    Βέβαια, σίγουρα δεν μπορεί ένα βιβλίο να καλύψει τα πάντα! σίγουρα θα μπορούσε να αναφέρει περισσότερα εκτός του θηλασμου΄και για την συμπεριφορά των παιδιών - αλλά μετά πόσες σελίδες θα γινόταν το βιβλίο που είναι ήδη ασήκωτο :?:)

     

    τέλος πάντων. αν έχεις και κάποιο άλλο υπόψη σου, πες το :)


    ...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ... 

    (If You Wanna Make The World A Better Place)

    Take A Look At Yourself And Then Make A Change

    R.I.P. Michael Jackson.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Βίκτωρ Σμυρνώφ

    Εδόσεις Γκοβόστη

    Η ψυχανάλυση του παιδιού

     

     

    D. W. Winnicott

    Εκδ. Ελληνικά Γράμματα

    Μωρά και μητέρες

     

    Εκδ. Καστανιώτη

    Το παιδί, η οικογένεια και ο εξωτερικός του κόσμος

     

    Το παιδί, το παιχνίδι και η πραγματικότητα

     

    Από την παιδιατρική στην ψυχανάλυση

     

    Φρανσουάζ Ντολτό

    Εκδ. Βιβλιοπολείο της Εστίας

     

    Σεμινάριο ψυχανάλυσης παιδιών (3 τόμοι)

     

     

    Γιάννης Τσιαντης, Θάλεια Δραγώνα

    Εκδ. Καστανιώτη

    Μωρά και μητέρες

    Ψυχοκοινωνική ανάπτυξη και υγεία στα δύο πρώτα χρόνια της ζωής

     

    Τα παραθέτω άνευ σχολίων για την ώρα...

     

    Θα παρακαλούσα να συμπληρώσετε όσο γίνεται τη λίστα τόσο με ελληνικά όσο και με ξενόγλωσσα βιβλία. Θα το κάνω κι εγώ με μερικά ακόμη που έχω, περιμένω τα δικά σας!

     

    Στη συνέχεια μπορούμε να τα σχολιάζουμε... :wink:


    IBCLC

    International Board Certified Lactation Consultant

    Για να δείτε τις νέες δημοσιεύσεις του μέλους επισκεφθείτε το σύνδεσμο επιστημονικού συνεργάτη της ΕΕΕΓ: Aglaia Papadima

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Εγώ προτείνω τη σειρά του Michael Cole

    - Η ανάπτυξη των παιδιών: αρχή της ζωής, εγκυμοσύνη, τοκετός, βρεφική ηλικία

    - Η ανάπτυξη των παιδιών: γνωστική και ψυχοκοινωνική ανάπτυξη κατά τη νηπιακή και μέση παιδική ηλικία

     

    Είναι αναγνωρισμένα βιβλία και συστήνονται σε φοιτητές/τριες της Ψυχολογίας ως βασικά εγχειρίδια εξελικτικής ψυχολογίας. Παρόλα αυτά μπορούν εύκολα να διαβαστούν και από μη ειδικούς.


    VfsQp3.png A6s2p3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αυτή η σειρά που προτείνει η Eleniparis είναι πράγματι πολύ καλή. Επίσης, ένα εξαιρετικό βιβλίο για την πειθαρχία και την επίλυση των συγκρούσεων μέσα στην οικογένεια είναι το "Σχολείο για Γονείς" του Ρούντολφ Ντράϊκωρς.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κι εγώ πιστεύω ότι είναι καλό και αρκετά πλήρες ειδικά για μία μαμά!

     

    Ένας μεγάλος τόμος που περιέχει πολλά, περιέχει και βιβλιογραφία ώστε αν κάποιος θέλει να εμβαθύνει σε ένα θέμα να μπορεί να τη βρει εύκολα χωρίς να ψάχνει πολύ.

     

    Νομίζω ότι έγινε προσπάθεια να συμπεριληφθούν στο βιβλίο οι κυριώτερες τάσεις της ψυχολογίας, δεν είναι γραμμένο στο πόδι (όπως πολλά που κυκλοφορούν και μάλιστα χωρίς καμία επιστημονική τεκμηρίωση, χωρίς καμά βιβλιογραφία...).


    IBCLC

    International Board Certified Lactation Consultant

    Για να δείτε τις νέες δημοσιεύσεις του μέλους επισκεφθείτε το σύνδεσμο επιστημονικού συνεργάτη της ΕΕΕΓ: Aglaia Papadima

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Θα συμπληρώσω τη λίστα και με βιβλία που δεν αφορούν άμεσα την παιδοψυχολογία αλλά έμμεσα όπως κάποια ανθρωπολογικά που περιγράφουν συμπεριφορές και συνήθειες σε διάφορες κοινωνίες. Αυτά μας βοηθούν να διακρίνουμε τις κοινωνικές-πολιτισμικές-ιστορικές επιδράσεις που διαμορφώνουν απόψεις και να κατανοήσουμε πιο πλατιά τη συμπεριφορά των παιδιών.

     

    Ξεκινώ με ένα εξαιρετικό:

     

    Mother Nature

    A history of Mothers, Infants and Natural Selection

     

     

    7145Z22FJZL._BO2,204,203,200_PIlitb-dp-500-arrow,TopRight,45,-64_OU01_AA240_SH20_.gif

     

    της Sarah Blaffer Hrdy

    Pantheon Books

    ISDN 0679442650

    (science/women's studies)

     

    http://www.citrona.com/sarahbhrdy.htm

     

    http://www.amazon.com/exec/obidos/ASIN/0679442650/ref=ed_oe_h/107-1048865-9921316


    IBCLC

    International Board Certified Lactation Consultant

    Για να δείτε τις νέες δημοσιεύσεις του μέλους επισκεφθείτε το σύνδεσμο επιστημονικού συνεργάτη της ΕΕΕΓ: Aglaia Papadima

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Θα ξεκινήσω ένα σχολιασμό των βιβλίων που ανέφερα παραπάνω. Δε θα σχολιάσω το σύνολο των βιβλίων αλλά μόνο το μέρος που αφορά το θηλασμό και τα θέματα που εμπλέκονται με αυτόν, τα υπόλοιπα τα αφήνω στους ειδικούς.

     

    Ξεκινώ με το βιβλίο του Σμυρνώφ, Η ψυχανάλυση του παιδιού.

     

    Αφιερώνει μερικές σελίδες στην πρώιμη παρουσία ή απουσία της μητέρας, στο φαινόμενο της ιδρυματοποίησης (hospitalization), της πρώιμης στέρησης στοργής (αναγκαστική όταν το μωρό νοσηλεύεται...).

     

    Υποστηρίζοντας μητέρες πρόωρων, βρήκα πολύ χρήσιμα τα παραπάνω.


    IBCLC

    International Board Certified Lactation Consultant

    Για να δείτε τις νέες δημοσιεύσεις του μέλους επισκεφθείτε το σύνδεσμο επιστημονικού συνεργάτη της ΕΕΕΓ: Aglaia Papadima

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    D. W. Winnicott

    Εκδ. Ελληνικά Γράμματα

    Μωρά και μητέρες

     

    Γενικό, κυρίως για γονείς, λίγα στοιχεία, προτιμώ τα άλλα του βιβλία.

     

    Εκδ. Καστανιώτη

     

    Τα τρία παρακάτω είναι κυρίως για ειδικούς

     

     

    Το παιδί, το παιχνίδι και η πραγματικότητα

     

    Από την παιδιατρική στην ψυχανάλυση

     

    Το παιδί, η οικογένεια και ο εξωτερικός του κόσμος

     

    Στο τελευταίο βιβλίο σχολιάζει λιτά και με ακρίβεια κάποια θέματα που σχετίζονται με τη συμπεριφορά των γιατρών:

     

    "Δυστυχώς δεν είναι δυνατό να προϋποθέσουμε ότι ο γιατρός που είναι τόσο πεπειραμένος στο θέμα της φυσικής υγείας κι ασθένειας και στο όλο πρόβλημα του τοκετού, είναι εξίσου καλά πληροφορημένος σχετικά με το συναισθηματικό δεσμό ανάμεσα στο βρέφος και τη μητέρα..."

     

    Γιατρός ο ίδιος, μιλά γνωρίζοντας εκ των έσω...

     

    Σχολιάζοντας το "φυσιολογικό παιδί":

     

    "Ή πάλι, ένα παιδί θηλάζει ακόμα σε ηλικία τριών χρόνων, αυτό είναι εξαιρετικά ασυνήθιστο στην Αγγλία, αλλά σε μερικά μέρη του κόσμου αποτελεί συνήθεια. Οπότε δεν είναι δυνατό να φτάσουμε στην έννοια της κατανόησης του φυσιολογικού συγκρίνοντας τη συμπεριφορά του ενός παιδιού με το άλλο..."

     

    Ξεχωρίζει το φυσιολογικό από το σύνηθες! Μπορεί να μας φαίνεται λογικό αλλά λίγες φορές γίνεται. Πολλοί ειδικοί εγκλωβίζονται στις συνθήκες που επικρατούν και δεν καταφέρνουν να το ξεχωρίσουν...

     

     

    Αναφερόμενος στην πρώιμη σχέση μητέρας-βρέφους:

     

    "...Πόσο δύσκολο είναι για τη μητέρα να εξασφαλίσει σε κάθε βρέφος με τη σειρά του το αίσθημα πως απόκτησε τα ουσιώδη της αγάπης, προτού του ζητηθεί (του βρέφους) να αρκεστεί σε λιγότερα από τα πάντα..."

     

    Νομίζω ότι αυτή η φράση είναι μεγαλειώδης και φανερώνει τη δική του στάση απέναντι στο βρέφος. Θεωρεί ότι ένα βρέφος χρειάζεται τα πάντα και μακάρι να υπάρχει μια μητέρα πρόθυμη να του τα δώσει (τουλάχιστον στην αρχή). Στην πορεία το παιδί θα μάθει, έστω και με συγκρουσεις ή δυσκολίες να αρκείται σε λιγότερα από τα πάντα όμως θεωρεί δεδομένο ότι στο βρέφος αξίζουν τα πάντα!... (μάλλον δεν έχει υπόψη του τις θεωρίες που επικρατούν για το πώς "κακομαθαίνουν" τα παιδιά με αγκαλιές... :wink: )

     

     

    Επίσης αναφερόμενος στο ίδιο θέμα:

     

    "Στην αρχή η μητέρα πρέπει να προσφέρει στο βρέφος την αίσθηση ότι αποτελεί κτήμα του, την αίσθηση ότι την ελέγχει, ότι έχει δημιουργηθεί για την περίσταση....

     

     

    ....Πόσο εσφαλμένη είναι η αντίληψη ότι τα μικροπράγματα δεν έχουν σημασία τους πρώτους μήνες..."

     

    Για τον αποχωρισμό βρέφους μητέρας τις πρώτες μέρες:

    Οι γιατροί και οι νοσοκόμες... δε γνωρίζουν για τη σημασία της επαφής ανάμεσα στο παιδί και τη μητέρα κατά τις πρώτες μέρες της διατροφής, γιατί είναι ένα λεπτό θέμα που ξεπερνάει κανονες και κανονισμούς και μόνο η ίδια η μητέρα ξέρει τι και πώς να το κάνει....

     

    Πιστεύω ότι τα ελάχιστα αυτά αποσπάσματα δείχνουν την πλατειά αντίληψη του συγγραφέα για το θέμα. Ο ίδιος ήταν πρωτα παιδίατρος και μετά ψυχαναλυτής. Γνώριζε την ιατρική και του γιατρούς και αντιλήφθηκε την επίδραση των πρακτικών τους στον ψυχισμό του βρέφους και του παιδιού.


    IBCLC

    International Board Certified Lactation Consultant

    Για να δείτε τις νέες δημοσιεύσεις του μέλους επισκεφθείτε το σύνδεσμο επιστημονικού συνεργάτη της ΕΕΕΓ: Aglaia Papadima

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Aglaia, πράγματι τα βιβλία της Ντολτό είναι κορυφαία! Όποτε ξεκινάω κάποιο το διαβάζω μονορούφι... Είναι όμως αρκετά δύσκολα, με την έννοια οτι είναι ψυχαναλύτρια και χρησιμοποιεί ορολογία και έννοιες που ίσως ξενίζουν και δε γίνονται κατανοητά εύκολα. Πρόσφατα ανακάλυψα ενα πολύ καλό βιβλίο για τη Ντολτό, πιο απλά γραμμένο αλλά χωρίς να αλλοιώνει τη θεωρία της. Λέγεται "Η Ντολτό με απλά λόγια: εξηγώντας την Ντολτό στους γονείς" και είναι του Jean-Claude Liaudet, επίσης ψυχαναλυτή, εκδ. Πατάκη.

    Όσον αφορά το δεσμό μητέρας-βρέφους (attachment) έχει γράψει πολλά και ο John Bowlby, δυστυχώς όμως δεν έχουν μεταφραστεί. Τo πιο κλασσικό είναι το "A Secure Base: Parent-Child Attachment and Healthy Human Development".

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Aglaia, πράγματι τα βιβλία της Ντολτό είναι κορυφαία! Όποτε ξεκινάω κάποιο το διαβάζω μονορούφι... Είναι όμως αρκετά δύσκολα, με την έννοια οτι είναι ψυχαναλύτρια και χρησιμοποιεί ορολογία και έννοιες που ίσως ξενίζουν και δε γίνονται κατανοητά εύκολα. Πρόσφατα ανακάλυψα ενα πολύ καλό βιβλίο για τη Ντολτό, πιο απλά γραμμένο αλλά χωρίς να αλλοιώνει τη θεωρία της. Λέγεται "Η Ντολτό με απλά λόγια: εξηγώντας την Ντολτό στους γονείς" και είναι του Jean-Claude Liaudet, επίσης ψυχαναλυτή, εκδ. Πατάκη.

     

    Κατερίνα, ξενυχτάς βλέπω, όπως κι εγώ! :):wink:

     

    Θα μου επιτρέψεις να παίξω λίγο το δικηγόρο του διαβόλου! :wink:

     

    Πριν όμως θα σου δώσω ένα μίνι βιογραφικό σπουδών: είμαι δασολόγος με μεταπτυχιακό στη γενετική (έχω ακουμπήσει την έρευνα...). Βρέθηκα ένα χρόνο στην κτηνιατρική (εκοικείωση με ορολογία υγείας...). Εχω προχωρήσει τις σπουδές μου στην αρχιτεκτονική (4ο έτος). Τις τελευταίες τις κάνω από χόμπυ όταν έχω χρόνο, με ενδιαφέρει το θεωρητικό κομμάτι (εξοικείωση με κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές συνθήκες και πώς αυτές επηρεάζουν...).

     

    Φαίνομαι διαχυμένη και εν μέρη είμαι... Εστιάζω στη γενετική ως εργασία και ως πρωταρχικό ενδιαφέρον αλλά εδώ μέσα βρίσκομαι για άλλους λόγους :wink:

     

    Με την "ψ" ορολογία είμα αρκετά εξοικειωμένη για μη ειδική...

     

    Η Ντολτό έζησε την περίοδο 1908-1988. Ο Winnicott έζησε 1896-1971, είναι δηλαδή λίγο προγενέστερός της (κατά μία 15ετία περίπου) άρα έχουν πρόσβαση στις ίδιες πηγές και θα μπορούσε (θεωρητικά) ο ένας να διαβάζει για τον άλλον. Επίσης έχουν κάνει και οι δύο σπουδές ιατρικής αν και ο Winnicott την ασκούσε συστηματικά ενώ η Ντολτό ασχολήθηκε μόνο με την ψυχανάλυση.

     

    Στις βιογραφίες της λένε ότι κράτησε την αυτονομία της που της ενέπνευσε η προσωπική κλινική εμπειρία. Αυτό βέβαια μπορεί να διαβαστεί και ως διαμόρφωσε αυθαιρετα προσωπική γνώμη που δε βασίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια αλλά σε κριτήρια άμεσα επηρεασμένα από τις κοινωνικές συνθήκες της Γαλλίας...

     

    Νομίζω ότι η προσφορά της στην παιδική ψυχανάλυση ήταν σημαντική όμως παρέμεινε αρκετά επιφανειακή. Μεσουράνησε σε μια περίοδο της σοσιαλιστικής γαλλίας (μετά το Μάη του 1968) και ίσως επηρεάστηκε από το γενικό κλίμα που στη δουλειά της μεταφράστηκε "ψυχανάλυση για όλους - ψυχανάλυση από το ραδιόφωνο - ψυχανάλυση σε μια συνεδρία (ή έστω σε λίγες)....

     

    Επισης δεν καταφέρνει να απαγκιστρωθεί από τις δεδομένες κοινωνικές συνθήκες. Στη Γαλλία το ποσοστό έναρξης θηλασμού είναι 48% την περίοδο που μεσουρανεί... Δηλαδή κάτι παραπάνω από τις μισές γυναίκες διακόπτουν το θηλασμό πριν καν αυτός ξεκινήσει. Δεν βάζουν ποτέ το μωρό στο στήθος. Από το 48% ελάχιστες θηλάζουν πάνω από μερικές εβδομάδες....

     

    Είναι σχεδόν απίθανο να συναντήσει στη γαλλία μια γυναίκα που να θηλάζει το παιδί της μερικούς μήνες... Με σιγουριά 95% υποθέτω ότι η ίδια δεν θήλασε... ή θήλασε ελάχιστα... Σχεδόν πάντα αναφέρεται στα μπιμπερό που δίνουμε στα βρέφη σα να είναι αυτό το φυσιολογικό! (εμφανώς δεν έχει ξεκαθαρίσει το φυσιολογικό από το σύνηθες στη δεδομένη χώρα κάτι που ο συνάδελφός της στην αγγλια καταφέρνει να το κάνει :wink: )

     

    Όταν σπούδαζε ιατρική ο θηλασμός στον άνθρωπο δεν είχε μελετηθεί αλλά είχε μελετηθεί ο θηλασμός στα ζώα και ήδη είχαν κυκλοφορήσει τα γάλατα σε σκόνη αν και οχι ευρέως. Δεν είχαν επιβληθεί στην αγορά. Άρα την περίοδο των σπουδών της και τότε που έγινε μητέρα ο θηλασμός ήταν η συνήθης πρακτική για να μεγαλώνει ένα παιδί... Γιατί άραγε αγνόησε αυτή την περίοδο και υιοθέτησε μόνο τις μεγαγενέστερες εμπειρίες;

     

    Επίσης όταν σπούδαζε η διάρκεια του θηλασμού στον κόσμο ήταν αρκετά μεγάλη, πολύ αργότερα βγηκε μια αμερικάνικη θεωρία (που δε βασίζονταν ούτε σε ανθρωπολογικά στοιχεία ούτε σε έρευνα υγείας...)που έλεγε ότι ο θηλασμός στον άνθρωπο διαρκεί 9 μήνες όσο και η κύηση...

     

    Η Ντολτό προτιμά τους 9 μήνες και δε σέβεται καν το στοματικό στάδιο ανάπτυξης του παιδιού που σύμφωνα με το Φρόυντ διαρκεί τουλάχιστον 1 χρόνο... Προτείνει συνεχώς αποθηλασμό πολύ πριν το χρόνο. Αν αυτό δεν είναι προσωπική μεροληψία, τί είναι;

     

    Στα βιβλία της αναφέρεται σε ανθρωπολογικές μελέτες της Αμερικανίδας Margaret Mead για να μιλήσει για την εκπαίδευση τουαλέτας. Άρα τις έχει διαβάσει... Στις ίδιες μελέτες αναφέρεται ο θηλασμός που διαρκεί χρόνια και το παιδί αποθηλάζει μόνο του. Η Ντολτό αγνοεί επιδεικτικά το θέμα... Αυτό είναι κάτι περισσότερο από μεροληψία...

     

    Είναι απόκρυψη πληροφοριών, που καταλήγει σε παραπληροφόρηση, είναι απλά επιβολή της προσωπικής άποψης με την εξουσία που της δίνει η ειδικότητά της....

     

    Αυτό το τελευταίο είναι σύνηθες ειδικά στη χώρα μας. Το βλέπω να γίνεται καθημερινά από τους παιδιάτρους (αναφέρομαι σε αυτούς γιατί από τις μητέρες που υποστηρίζω γι αυτούς μαθαίνω...). Αλλά αυτοί το κάνουν για να εξυπηρετήσουν τα προσωπικά τους μικροσυμφέροντα, η Ντολτό γράφει βιβλία, δημιουργεί σχολή... Ξεφεύγει αλλά δε διστάζει να χρησιμοποίσει την εξουσία της με αυτό τον τρόπο.

     

    Ο Φρόυντ, αν και σίγουρα επηρεασμένος από το αστικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε, προσπαθεί να δει τον άνθρωπο μέσα από την ψυχανάλυση όπως είναι παντού στον πλανήτη και όχι περιορισμένος στα στενά όρια της τάξης τους, της πόλης του, της χώρας του... Δεν ξεφεύγει πάντα από αυτά, δεν έχει στη διάθεσή του ανρθωπολογικές μελέτες, αλλά η προσπάθεια που κάνει τον οδηγεί σε πιο ασφαλή και αντικειμενικά συμπεράσματα...

     

    O Winnicott παρά το ότι βρίσκεται στην αγγλία, μενει ανεπηρέαστος από το αγγλοσαξωνικό σύστημα διαπαιδαγώγησης και αρνείται να υιοθετήσει το σύνηθες ως φυσιολογικό. Διαφωνεί με την επιβολή περίεργων κανόνων διαπαιδαγώγησης που ισχύουν, διαφωνεί με τις μεγάλες παρεμβάσεις στον τοκετό και τις πρώτες μέρες της ζωής του παιδιού, διαφωνεί με την νοοτροπία του να κρατάμε τα παιδιά σε απόσταση, μακριά από το σώμα μας, να μην τα αφήνουμε να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, κυρίως διαφωνεί με το σύνηθες να προσπαθούν να στρώσουν τα παδιά σε συγκεκριμένες συμπεριφορές ύπνου, φαγητού... Προσπαθεί συνεχώς να είναι αντικειμενικός και λαμβάνει υπόψη του τις ανθρωπολογικές μελέτες που έχουν κυκλοφορήσει.

     

    Η Ντολτό δεν έχει ούτε το βάθος, ούτε τη γενναιδωρία του Winnicott. Ίσως να μην καταδέχθηκε ποτέ να τον διαβάσει.... Είμαι σίγουρη ότι αγνοεί επιδεικτικά και όλη την εξελικτική ψυχολογία...


    IBCLC

    International Board Certified Lactation Consultant

    Για να δείτε τις νέες δημοσιεύσεις του μέλους επισκεφθείτε το σύνδεσμο επιστημονικού συνεργάτη της ΕΕΕΓ: Aglaia Papadima

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από angela_kgr,
        edit admin 2020
        υπάρχει νέα έρευνα / άρθρο που αναδεικνύει άλλες πληροφορίες για τα ssri  
         
        https://www.cdc.gov/pregnancy/meds/treatingfortwo/features/ssrisandbirthdefects.html
         
         
        Prozac:
        Προκαλεί καρδιακές ανωμαλίες στο έμβρυο
         
         
        Οι μέλλουσες μητέρες οι οποίες λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά όπως το Prozac και το Seroxat έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να γεννήσουν μωρά με καρδιακές ανωμαλίες, ανακάλυψε νέα έρευνα. Ωστόσο η ομάδα μεγαλύτερου κινδύνου ήταν μέλλουσες μητέρες οι οποίες κάπνιζαν περισσότερα από 10 τσιγάρα την ημέρα.
        Ερευνητές από την Ιατρική Σχολή Hadassah του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ παρακολούθησαν 724 έγκυες γυναίκες οι οποίες λάμβαναν Prozac ή Seroxat κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης, και
        τις σύγκριναν με 1467 γυναίκες οι οποίες δεν λάμβαναν τα αντικαταθλιπτικά. Ανακάλυψαν ότι η ομάδα του Prozac είχε τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να γεννηθεί μωρό με καρδιακή ανωμαλία, η ομάδα του Seroxat είχε τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες, όμως οι γυναίκες
        που κάπνιζαν αύξησαν τον κίνδυνό τους πέντε φορές.
        Πηγή: British Journal of Clinical Pharmacology
         
         
        Δε μπορεσα να βρω αν ταιριαζει σε καποιο αλλο ποστ, αν υπαρχει καποιο παρακαλω να μεταφερθει εκει.....
      • Από Christinaki81,
        Κοριτσια καλησπερα! Θα ηθελα να μαθω αν καποια εζησε καταθλιψη στην εγκυμοσυνη, αν πηρε καποιο αντικαταθλιπτικό και σε τι ποσότητα και αν επηρεαστηκε το μωρακι της. Ειχα αγχωδη καταθλιπτικη διαταρραχη απο το 2006 και τωρα στον 5ο μηνα νιωθω παλι αφορητα. Ανησυχω μηπως πρεπει να ξεκινησω παλι αγωγη. Θα ηθελα τις εμπειριες σας εστω και με π.μ.
        Ευχαριστω!!!
      • Από alcyon,
        Μικρή και απλή η απορία...
        Ποια είναι η διαχωριστική γραμμή που καθορίζει σε ποιον ειδικό θα απευθυνθεί κάποιος;
         
        Λόγω επαγγέλματος, οι συμπεριφορές με τις οποίες ερχόμαστε σε επαφή είναι πολλές. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτές χρείζουν ειδικού. Όμως σε ποιον ειδικό αντιστοιχούν; Ψυχολόγο ή ψυχίατρο;
         
        Για παράδειγμα, έτυχε για το ίδιο περιστατικό να ρωτήσω φίλες/γνωστές μου ψυχολόγους (3 τον αριθμό) και να μου πουν πως είναι οκ και χρειάζονται τα άτομα αυτά συμβουλευτική, ενώ για τις ίδιες περιπτώσεις οι ψυχίατροι (2 διαφορετικοί) λένε πως είναι θέμα παθολογίας.
        Όλοι οι ειδικοί είναι σίγουροι για τον εαυτό τους, την εμπειρία τους και το επάγγελμά τους.
         
        Λοιπόν... ποιον πιστεύουμε;; :confused:
      • Από nea mamaka,
        ΕΧΩ ΤΩΡΑ 3 ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ. ΟΡΕΞΗ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ. Η ΜΙΚΡΗ ΩΡΕΣ ΩΡΕΣ ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ. ΕΧΩ ΝΑ ΒΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ 4 ΜΕΡΕΣ. ΦΟΡΑΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΛΙΑ ΡΟΥΧΑ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΙΛΑΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ. ΜΟΝΟ ΝΑ ΚΛΑΙΩ. ΕΧΩ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΗΝΕΣ ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΩ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΤΡΕΜΩ ΠΟΥ ΘΑ ΑΦΗΣΩ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΣΕ 10 ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΟΛΑ ΜΟΥ ΦΤΑΙΝΕ. HELP ME PLEASE...............
      • Από kine,
        Τί είναι ψυχική ασθένεια;
               Ποιός είναι ο ψυχικά ασθενής;
               Πως γίνεται η διάγνωση της ψυχικής ασθένειας;
               Ποια είναι η θεραπεία αυτής;
         
         
        Αντί για τα παραπάνω ερωτήματα, ο περισσότερος κόσμος που αισθάνεται περίεργα , οδηγείται στον ψυχίατρο, έχοντας την βεβαιότητα ότι ο ψυχίατρος έχει αυτές τις απαντήσεις και κατά συνέπεια, μπορεί να αναγνωρίσει τον ψυχικά ασθενή, να διαγνώσει την ψυχική πάθηση και στη συνέχεια να συνταγογραφήσει την θεραπευτική αγωγή. Κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν ισχύει και οι παραπάνω βεβαιότητες δεν είναι μονάχα προϊόν παραπληροφόρησης, αλλά οδηγούν σε πολύ σοβαρότερα προβλήματα το άτομο που τα υφίσταται.
         
        Το πιο σημαντικό κομμάτι κατά τη γνώμη μου, είναι να συνειδητοποιήσουν οι πελάτες/ασθενείς των ψυχιάτρων ότι ο ψυχίατρος δεν έχει εργαλείο διάγνωσης της ψυχικής νόσου. Το εργαλείο του ψυχιάτρου είναι ένας κατάλογος, μια λίστα ταξινόμησης, περιγραφική απεικόνιση συμπεριφορών. Το εργαλείο αυτό είναι το DSM το οποίο παρερμηνεύεται και εκλαμβάνεται, ως διαγνωστικό τέστ. Ο ασθενής περιγράφει τις ενοχλήσεις του στον ψυχίατρο κι αυτός εντάσσει αυτά τα δεδομένα στις αντίστοιχες κατηγορίες του συγκεκριμένου καταλόγου ασθενειών. Σκοπός του εγχειριδίου είναι να έχουν όλοι οι ψυχίατροι την ίδια ανταπόκριση στους ασθενείς τους, να λαμβάνουν την ίδια διάγνωση και την ίδια αγωγή, προκειμένου να ενισχυθεί η αξιοπιστία του κλάδου ως προς τις γνωματεύσεις. Το δυστύχημα είναι, πως η σύνταξη, η δημιουργία, η ανακάλυψη, η αρχειοθέτηση των ασθενειών του καταλόγου αυτού (και η προτεινόμενη αγωγή), δεν είναι προϊόν επιστημονικής ιατρικής έρευνας. Δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση της ύπαρξης των ασθενειών αυτών, από την κατάθλιψη, μέχρι την σχιζοφρένεια. Και ακόμη περισσότερο, δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση για την σχέση φαρμάκου και θεραπείας. Τα προϊόντα που χρησιμοποιούνται ως ψυχοφάρμακα, είναι ψυχοτρόπες ουσίες (όπως κάθε άλλη ναρκωτική, παραισθησιογόνα, κατασταλτική ή διεγερτική ουσία, νόμιμη ή παράνομη), που παράγονται από την φαρμακοβιομηχανία και έπειτα προτείνονται στην ψυχιατρική κοινότητα και εισάγονται στον κατάλογο DSM , χωρίς να έχει μεσολαβήσει επιστημονική έρευνα, συσχετισμού των ουσιών αυτών με τη θεραπεία της νόσου για την οποία χορηγείται.
         
        Τα παραπάνω δεν προσπαθούν να μειώσουν τη σημασία και τη σοβαρότητα της ψυχικής ασθένειας, αλλά την αντιμετώπιση της: την απλουστευμένη και επιπόλαιη άποψη πως η ψυχική νόσος είναι κατανοητή από την ιατρική επιστήμη και κάθε ψυχοφάρμακο είναι ικανό να γιατρέψει την ασθένεια, όπως η αντιβίωση γιατρεύει από τον ιό.
         
        Τα παρακάτω βίντεο είναι πολύ σύντομα και εξαιρετικά σαφή, για να αιτιολογηθεί η αμφισβήτηση τόσο των ψυχιατρικών διαγνώσεων, όσο και της "θεραπευτικής" αγωγής.
         
         
         
         
         
      • Από Macgyver,
        Μπορεί να το έχω βάλει εντελώς σε λάθος ενότητα, οπότε παρακαλώ να το μεταφέρουν εάν το κρίνουν απαραίτητο οι Διαχειριστές. 
        Στο θέμα μου: Άγιος Βασίλης. 
        Το πρόβλημά μου: Τι λέω στο παιδί ώστε να μην χαλάσω την ατμόσφαιρα των άλλων παιδιών και με κυνηγούν ομαδικά οι υπόλοιποι γονείς
        Πλέον ο μικρός έχει μεγαλώσει αρκετά ώστε να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του από άποψη διαφημίσεων, αντιλήψεων και εμπορικών συναλλαγών. 
        Δεδομένου ότι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ( σχεδόν ... για τη γιαγιά σίγουρα ... ), η γιαγιά έκανε από τώρα την ερώτηση : ΤΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ; 
        Η αλήθεια είναι ότι ο μικρός την κοίταξε λίγο περίεργα και εκείνη του εξήγησε, χωρίς να έχουμε προηγουμένως συζητήσει μεταξύ μας. 
        Εμένα, ως μαμά δεν μου αρέσει να γεμίζω με ψεύτικες ιδέες ένα παιδί περί ύπαρξης ενός πνεύματος που φέρνει δώρα στα παιδάκια. 
        Σκέφτηκα να το εξηγήσω κάπως στο παιδί, αλλά με συγκράτησε ο άντρας μου με την ατάκα "Κι αν γυρίσει και πει στα υπόλοιπα ότι ΔΕΝ υπάρχει Άγιος Βασίλης που να φέρνει δώρα κλπ;" 
        Να πω την αλήθεια, διχάζομαι γιατί ούτε να γεμίζω το παιδί μου με φρούδες ελπίδες θέλω, ούτε να χαλάσω άθελά μου τα Χριστούγεννα των άλλων παιδιών. 
        Τι θα κάνατε στη θέση μου ;  Το  θεωρώ πραγματικά τραγελαφικό το θέμα και να πω την αλήθεια, ντρέπομαι να το συζητήσω με κάποιον ειδικό, διότι μάλλον θα με θεωρήσει τρελή ( κι εγώ δηλαδή αρχίζω και με θεωρώ πλέον  )
         
         
         
      • Από vtgian,
        Το παρακάτω κείμενο αφορά χαλαρή μετάφραση (οπότε κρίνετε με επιείκεια, ή ακόμα καλύτερα διαβάστε το στα αγγλικά) του άρθρου "What Should You Do When Your Child Hits You?" της Laura Markham και δημοσιεύτηκε στο psychologytoday.com
        (psychologytoday.com/us/blog/peaceful-parents-happy-kids/201306/what-should-you-do-when-your-child-hits-you)
         
        Τι να κάνετε όταν σας χτυπάει το παιδί σας;
        Πως να μείνετε ήρεμοι όταν το παιδί ξεσπά πάνω σας.
        Laura Markham, Ph.D.,
         
        «Για εμένα το μεγαλύτερο πρόβλημα παραμένει να είναι ο θυμός μου και ο φόβος μου, όταν το παιδί μου ξεπερνά τα όρια – ειδικά σε σχέση με ασφάλεια. Με έχει πονέσει άσχημα, τόσες πολλές φορές. Ξέρω ότι πιθανότατα να μην το εννοεί αλλά κάποιες φορές ο πόνος ήταν τόσο δυνατός που έβαλα τα κλάματα. Μακάρι να μπορούσα να παραμείνω ήρεμη σε τέτοιες περιπτώσεις»
         
        Το να μείνουμε ήρεμοι όταν το παιδί μας, μας χτυπάει είναι σχεδόν αδύνατο. Ο πόνος ενεργοποιεί άμεσα το κατώτερο στέλεχος του εγκεφάλου, αυτό που ελέγχει την παρόρμηση «πολέμησε ή φύγε» και το παιδί κατευθείαν μοιάζει με εχθρό. Αυτομάτως εμείς παίρνουμε τον «κακό δρόμο». Ξέρουμε ποιος είναι ο «κακός δρόμος». Είναι αυτός που γρυλίζουμε στο παιδί με σφιγμένα δόντια, ή αρχίζουμε να ουρλιάζουμε ή γινόμαστε σωματικά βίαιοι. Είναι όταν χάνουμε την ικανότητα να σκεφτούμε λογικά και αισθανόμαστε δικαιολογημένοι να πάθουμε και εμείς tantrum.
         
        Τι πρέπει να κάνετε όταν σας χτυπάει το παιδί σας; Εκείνη τη στιγμή, τίποτα. Η όποια αντίδραση όταν νιώθουμε έτσι θα έχει κακό αποτέλεσμα και για τους δυο σας. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα διαιωνίσετε έναν κύκλο που περιέχει και φυσική βία. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να θέσετε ξεκάθαρα όρια. Για την ακρίβεια, έχετε αρκετή δύναμη να προλάβετε αυτήν την κατάσταση, πριν αυτή επαναληφθεί. Το μόνο θέμα είναι ότι χρειάζεται να ρυθμίσετε τα δικά σας συναισθήματα, πριν βοηθήσετε το παιδί να ρυθμίσει τα δικά του.
         
        Τα παιδιά μαθαίνουν να ρυθμίζουν τα έντονα συναισθήματά τους όταν:
        1.     Αποδεχόμαστε όλα τους τα συναισθήματα
        2.    Όταν θέτουμε σταθερά και ξεκάθαρα όρια στις πράξεις
        3.    Όταν ρυθμίζουμε τα δικά μας συναισθήματα και λειτουργούμε σε σεβασμό.
         
        Ας το δούμε με παράδειγμα:
        Ο εξάχρονος Adrian ρίχνεται με δύναμη στη μαμά του, γρατζουνώντας την. «ΌΧΙ!!! Δεν είναι δίκαιο! Σε μισώ!!!»
         
        Η μητέρα του προσπαθεί να τον αποφύγει αλλά δεν είναι αρκετά γρήγορη. Το χέρι της έχει τώρα ένα μακρύ, άσχημο κόκκινο σημάδι. Είναι εξοργισμένη και τσιρίζει από τον πόνο. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και λέει «Άουτς! Αυτό πόνεσε πολύ! Πάω να το φροντίσω. Θα σου μιλήσω αφού ηρεμήσω». Πηγαίνει στο μπάνιο και κλείνει την πόρτα (αν το παιδί έχει θέματα εγκατάλειψης ή είναι μικρότερο των πέντε, αφήνει την πόρτα ανοιχτή).
         
        Στο μπάνιο, η μαμά δε χάνει τον χρόνο της για να σκεφτεί όλους τους λόγους που μπορεί το παιδί της να είναι αχάριστο, κακό και μάλλον ο δολοφόνος με το τσεκούρι. Αντίθετα, φροντίζει το χέρι της πλένοντάς το, ώστε να ηρεμήσει το πληγωμένο παιδί μέσα της που θέλει εκδίκηση. Μετρά μέχρι το δέκα, παίρνοντας βαθιές αναπνοές. Θυμίζει στον εαυτό της ότι το παιδί της δυσκολεύεται να ρυθμίσει τα συναισθήματά του και ότι η ΔΙΚΗ της δυνατότητα να μείνει ήρεμη είναι ο ουσιαστικός παράγοντας που θα βοηθήσει το παιδί να κατακτήσει και το ίδιο τη δυνατότητα αυτή.
        Θυμίζει στον εαυτό της ότι ο στόχος είναι να μεγαλώσει ένα παιδί που ΘΕΛΕΙ να ρυθμίζει το θυμό του και έχει τη συναισθηματική νοημοσύνη να το κάνει. Αυτό σημαίνει ότι η τιμωρία σε αυτή τη φάση δε βοηθάει. Αντίθετά, το παιδί χρειάζεται να επανασυνδεθεί μαζί της ώστε να πάρει τη βοήθεια που χρειάζεται για να διαχειριστεί τα συναισθήματά του.
         
        Πέντε λεπτά αργότερα, βγαίνοντας από το μπάνιο, η μητέρα ακολουθεί τον «καλό δρόμο». Ξέρετε ποιος είναι αυτός, είναι όταν βλέπετε τα πράγματα μπαίνοντας στη θέση του παιδιού, έτσι ώστε να μπορείτε να ανταποκριθείτε με υπομονή και κατανόηση.
         
        Η μαμά πηγαίνει στο γιό της και κατεβαίνει στο ύψος του, αλλά τόσο μακριά ώστε να μην μπορεί να την χτυπήσει στο πρόσωπο (αυτό μειώνει και το φόβο του και έτσι είναι πιθανότερο να μην ξεσπάσει). «Αυτό πραγματικά με πόνεσε. Ξέρω ότι είσαι θυμωμένος. Αλλά δεν θα σε αφήσω να με πονάς. Οι άνθρωποι δεν είναι για να χτυπάνε».
         
        Adrian: Αλλά δεν είναι δίκαιο. Πρέπει να πάω στο σπίτι του Jake. Χθες είπες ότι μπορούσα.
        (Προσέξτε ότι ο Andrian παραβλέπει το γεγονός ότι χτύπησε τη μαμά του. Η μαμά του καταλαβαίνει ότι μέχρι να το παιδί να βοηθηθεί με τα συναισθήματά του, δεν είναι ικανό να μάθει αυτό που θέλει να του διδάξει για το χτύπημα)
        Μαμά: Ναι, το είπα. Βλέπω γιατί είσαι τόσο απογοητευμένος. Τα πράγματα άλλαξαν σήμερα, γιατί η γιαγιά θέλει να πάμε να μείνουμε μαζί της το βράδυ. Δεν θα μπορώ να επιστρέψω για να σε πάρω από τον Jake. Συγνώμη. Ξέρω ότι το περίμενες
        Adrian: Δεν κράτησες την υπόσχεσή σου! Είσαι ψεύτρα!
        Ο Adrian είναι ακόμα πολύ θυμωμένος αλλά η ενσυναίσθηση που του δείχνει η μαμά του, τον κρατά αρκετά ήρεμο ώστε να μην της επιτεθεί σωματικά αυτή τη φορά, μόνο λεκτικά. Τρέχει μακριά της μέσα στο δωμάτιο. Η μαμά καταλαβαίνει ότι αυτό είναι βελτίωση – απομακρύνεται αντί να την χτυπήσει.
        Μαμά: (δεχόμενη το θυμό του γιού της) Είναι πραγματικά νευριασμένος μαζί μου Adrian. Πιστεύεις ότι αθέτησα την υπόσχεσή μου». Η μαμά παραβλέπει το γεγονός ότι την λέει ψεύτρα, που για το παιδί εκείνη τη στιγμή είναι, ακόμα και αν συνήθως κρατάει την υπόσχεσή της. Αναγνωρίζει το θυμό και την αναστάτωση που τον προκαλούν να επιτεθεί.
        Adrian: (φωνάζοντας) Την ΑΘΕΤΗΣΕΣ την υπόσχεσή σου! Μου είχες πει ότι μπορώ να πάω
        Μαμά: (προσπερνώντας το ύψος της φωνής του, η μαμά μιλάει με καλοσύνη και ήρεμα, επιβεβαιώνοντας ότι αναγνωρίζει το θυμό του. Έτσι δείχνει το παράδειγμα της αποδοχής ευθύνης) «Σου έδωσα άδεια να πας και τώρα δε σε αφήνω. Έχεις δίκιο. Αθέτησα την υπόσχεσή μου. Υπάρχει λόγος που το έκανα αλλά και πάλι δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Είναι επόμενο να αισθάνεται θυμωμένος και πληγωμένος»
        Αdrian: (η ενσυναίσθηση που του δείχνει η μητέρα του, τον βοηθά να μοιραστεί τον λόγο που αναστατώθηκε). «Όλα τα άλλα παιδιά θα πάνε! Μόνο εγώ θα λείπω!»
        Μαμά: “Ω αγάπη μου, είναι φυσικό να είσαι θυμωμένος. Θέλεις να είσαι μαζί με τα άλλα παιδιά”
        O Αdrian επιτίθεται και πάλι. Προτιμά να παλέψει παρά να κλάψει, νιώθει καλύτερα έτσι. «Ποτέ δε με αφήνεις να πάει. Γι’ αυτό δεν έχω φίλους! Επειδή είσαι ψεύτρα και κακιά μαμά!»
         
        Η μαμά δεν τονίζει όλα τα πράγματα που κάνει για αυτόν, ούτε ότι κρατά την υπόσχεσή της τις περισσότερες φορές. Δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να μαλώσει για το αν έχει φίλους. Παραμένει συμπονετική και ενσυναισθάνεται  το θυμό του. «Δεν καταλαβαίνεις! Αν δεν πάω, δε θα με αφήσουν να παίξω μαζί τους μπάσκετ στο διάλειμμα»
         
        Μαμά: “Ανησυχείς ότι μετά από αυτό δε θα σου κάνουν παρέα;”
        Ο Adrian αρχίζει να κλαίει. Η μαμά του τον πλησιάζει. Κλαίει για λίγο και μετά σταματά ρουφώντας τη μύτη του.
        Αdrian: «Ο Jake θα θυμώσει μαζί μου»
        Μαμά: «Χμμμ.. έτσι νομίζεις; Επειδή δε θα πας σήμερα;»
        Αdrian: «Λέει ότι μόνο μόνο όσοι προπονούνται μαζί μπορούν να παίξουν»
        Μαμά: «Τώρα κατάλαβα γιατί ανησυχείς! Αλήθεια δεν θα σε αφήσουν να παίξεις στο διάλειμμα;»
        Αdrian: (τώρα που έχει εκφράσει τα συναισθήματά του, σκέφτεται πιο καθαρά). «Δε με νοιάζει αν θα θυμώσει ο Jake μαζί μου. Eγώ και πάλι θα παίξω μπάσκετ. Θα πω στη δασκάλα να με βοηθήσει αν δεν με παίζουν»
        Μαμά: «Αυτή είναι καλή ιδέα! Είναι κανόνας ότι όλοι επιτρέπεται να παίζουν;»
        Αdrian: «Ναι. Αλλά έτσι και αλλιώς θα με θέλουν στην ομάδα τους γιατί είναι καλός στις πάσες»
        Μαμά: «Εγώ πάντα θα σε ήθελα στην ομάδα μου»
         
        Ο Adrian την αγκαλιάζει.
         
        Μαμά: Όμως Adrian, υπάρχει κάτι σοβαρό που πρέπει να συζητήσουμε. Κοίτα το χέρι μου.
        Αdrian: (Τώρα που έχει εκφράσει το θυμό του, δεν είναι επιθετικός) Συγνώμη μαμά. Πονάει;
        Μαμά: Ναι Adrian, πονάει. Κατάλαβα γιατί θύμωσες. Μπορείς να είσαι όσο θυμωμένος θέλεις. Αλλά ΔΕΝ θα σε αφήνω να με χτυπάς. Οι άνθρωποι δεν είναι για να χτυπάνε»
        Αdrian: Δεν ήθελα να σε χτυπήσω. Ήμουν θυμωμένος.
        Μαμά: Καταλαβαίνω γιατί ήσουν πραγματικά θυμωμένος. Κάποιες φορές όλοι θυμωνουμε. Αλλά δεν υπάρχει δικαιολογία για το χτύπημα, ΠΟΤΕ. Τι μπορούμε να κάνουμε την επόμενη φορά που θα θυμώσουμε τόσο πολύ;
        Αdrian: Ξέρω, πρέπει να χρησιμοποιώ λέξεις
        Μαμά: Ναι. Και αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, τι άλλο μπορείς να κάνεις;
        Αdrian: Να φωνάζω;
        Μαμά: Από το να χτυπάς, ναι είναι καλύτερο.
        Αdrian: Να χτυπάω το πόδι μου στο πάτωμα;
        Μαμά: Τέλεια ιδέα! Υπάρχει και κάτι ακόμα που μπορείς να κάνεις. Μέτρα μέχρι το δέκα και παίρνε βαθιές αναπνοές. Για να το δοκιμάσουμε.
        Αdrian: Εντάξει (μετράνε μαζί μέχρι το 10, με βαθιές αναπνοές)
        Μαμά: Adrian, την επόμενη φορά που θα θυμώσεις, νομίζεις ότι θα μπορέσεις να κάνεις αυτά που είπαμε; Γιατί εντάξει να θυμώνεις, αλλά το να χτυπάς ΔΕΝ είναι εντάξει. Ποτέ δε θα σε χτυπούσα. Δε θα σε αφήσω να με χτυπήσεις.
        Αdrian: Μαμά, δε θα σε ξαναχτυπήσω. Θα γίνω καλύτερος στο να κρατιέμαι. Δεν ήξερα ότι χρειαζόταν μόνο αυτό!
        Μαμά: Adrian, είναι εντάξει που θύμωσες. Και ίσως και εγώ θα έπρεπε να είχα κάνει καλύτερη δουλειά και να έχω πει τι πρέπει να κάνεις. Και καταλαβαίνω ότι είχες καλό λόγο που θύμωσες γιατί δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Αλλά ακόμα και αν έχεις απόλυτο δίκιο για κάτι, ΠΟΤΕ δεν είναι εντάξει να χτυπάς, ότι και να γίνει. Εντάξει;
        Αdrian:Εντάξει. Συμφωνία! (δίνουν τα χέρια)
        Μαμά: Μήπως χρειάζεσαι ένα μυστικό σύνθημα για όταν θυμώνεις;
        Αdrian: Μπορείς να μου λες «Time out!” όπως οι διαιτητές
        Μαμά: Ωραία, μπορώ να το δοκιμάσω. Και τι θα κάνεις όταν πω «Τime out”;
        Αdrian: Θα μετρήσω μέχρι το 10 και θα αναπνέω, ό,τι και αν γίνει.
        Μαμά: Ωραία, έχουμε συμφωνία! Άντε πάμε να ετοιμαστούμε τώρα για να πάμε στη γιαγιά. Έχουμε αργήσει, θα σε βοηθήσω να ετοιμαστείς.
        Αdrian: Θα είμαι πολύ γρήγορος!
         
        Επανέρχονται πάντα τα παιδιά τόσο γρήγορα; Όχι. Αλλά όσο περισσότερο εξασκήστε σε αυτή την προσέγγιση, τόσο πιο γρήγορα θα μάθουν να αυτορυθμίζονται και όλο και λιγότερο θα το χάνουν. Όταν είστε εσείς ήρεμοι, τα παιδιά σας ακολουθούν.
         
        Τι έμαθε ο Adrian;
        Μερικά χρήσιμα εργαλεία για να συγκρατεί τον εαυτό του.  Ότι η μαμά του μπορεί να τον βοηθήσει όταν είναι αναστατωμένος Πως όταν υπάρχει ένα πρόβλημα, η ώριμη πράξη είναι να αναλάβεις την ευθύνη που σου ανήκει, όπως έκανε και η μαμά του.  Ότι είναι ικανός να πονέσει κάποιον και σίγουρα δεν θέλει να το κάνει αυτό.  Ότι η μαμά του βάζει όρια στο τι κάνει ο ίδιος ώστε όλοι να είναι ασφαλείς, πράγμα ανακουφιστικό.  Ότι τα συναισθήματά του είναι αποδεκτά και ότι εξαϋλώνονται όταν αφήνεται στο να τα νιώσει. Ότι μπορεί να επιλέξει πως θα τα εκφράσει. Και ίσως το πιο σημαντικό, ότι η αγάπη της μητέρας του είναι δεν έχει όριο, ακόμα και όταν αυτός τα ξεπερνά. Γιατί στην αγάπη, δεν υπάρχει όριο, υπάρχει μόνο αγάπη.  
        Είθε να κάνετε σήμερα θαύματα, μεγάλα ή μικρά.
         
        Η Laura Markham, Ph.D., είναι η συγγραφέας του Peaceful Parent, Happy Kids: How To Stop Yelling and Start Connecting.