ΜΑΡΥ.Τ

Βιβλία για γονείς με θέμα την υγεία/ψυχολογία των παιδιών

    Recommended Posts

    On 14/6/2017 at 9:47 ΜΜ, Sentir...natureza είπε:

     

    Τα συστηνω ανεπιφυλακτα :wink: 

     

    Προικισμένα μωρά, εμπνευσμένοι γονείς, για μια άλλη προσχολική ηλικία

    Και 

    Προικισμένα μωρά, εμπνευσμένοι γονείς, για μια άλλη προσχολικη διατροφη

    Συγγραφέας: Παπαβέντσης Στέλιος Χ.

     

    Συμφωνώ! Εξαιρετικά και τα δύο!! 


    TmO0p3.png Ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας, γίνεται η εσωτερική τους φωνή.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Προσθέτοντας στα παραπάνω, θα βάλω δύο βιβλία που για μένα ξεχωρίζουν γενικότερα από οτιδήποτε άλλο έχω διαβάσει ως τώρα -λίγο πολύ τα κλασικά, Φιλιοζά, Αποτελεσματικός Γονέας κ.λπ.:

     

    Το πρώτο είναι το Siblings without rivalry των A. Faber και Ε. Μazlish, ένα βιβλίο βασισμένο σε πολλά χρόνια σεμιναρίων με γονείς με κύριο θέμα τις αδερφικές σχέσεις στην παιδική ηλικία αλλά και στην ενήλικη ζωή. Γραμμένο με ευσύνοπτα κεφάλαια, πρακτικά παραδείγματα, διαυγέστατο και γενικώς ένα βιβλίο που προσεγγίζει εντελώς διαφορετικά τη γονεϊκότητα σε σχέση με την αντιμετώπιση των αδερφών, ώστε να μην προκύψουν αντιζηλίες, διαρκής ανταγωνισμός και πικρίες μέχρι και την ενήλικη ζωή. Επίσης, μου άρεσε που μπορώ να ανατρέχω μεμονωμένα στα κεφάλαιά του αναλόγως του τι ξέχασα πολύ εύκολα αφού το κάθε κεφάλαιο ξαναδιαβάζεται σε ένα δεκάλεπτο εφόσον έχεις αφομοιώσει το νόημα.

     

    Μετά από αυτό διάβασα ό,τι κυκλοφορούσε από τις δύο αυτές συγγραφείς. Αυτό που επίσης ξεχώρισε είναι ένα βιβλίο της κόρης της Α. Φάμπερ, της Τζοάνα Φάμπερ, η οποία ασχολείται με το ίδιο αντικείμενο επαγγελματικά και είναι το:

     

    How to talk so little kids can listen (ages 2-7), είναι βασισμένο στα πρότυπα της σειράς "Πώς να μιλάτε στα παιδιά σας ώστε να σας ακούν και πώς να τα ακούτε ώστε να σας μιλούν" (ακολουθούν κι άλλα για εφήβους, για το πώς να μιλάτε ώστε να μαθαίνουν για δασκάλους κ.λπ.), αλλά αυτό εδώ είναι πραγματικά ξεχωριστό διότι ασχολείται αποκλειστικά με τις ηλικίες 2 έως 7 ετών όπου πολλοί γονείς θεωρούν τις ηλικίες αυτές μη δεκτικές στον διάλογο. Είναι κι αυτό εξαιρετικό και αγγίζει πολύπλευρα όλα τα θέματα αυτών των ηλικιών, όπως τον ερχομό νέων μελών στην οικογένεια, τις σχέσεις με το νεογέννητο μωρό, τις αδερφικές διαμάχες κ.λπ.

    Επεξεργάστηκαν by Josephine

    GCqDp3.png qpsdp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 9/10/2017 at 8:24 ΠΜ, Josephine είπε:

    How to talk so little kids can listen (ages 2-7), είναι βασισμένο στα πρότυπα της σειράς "Πώς να μιλάτε στα παιδιά σας ώστε να σας ακούν και πώς να τα ακούτε ώστε να σας μιλούν" (ακολουθούν κι άλλα για εφήβους, για το πώς να μιλάτε ώστε να μαθαίνουν για δασκάλους κ.λπ.), αλλά αυτό εδώ είναι πραγματικά ξεχωριστό διότι ασχολείται αποκλειστικά με τις ηλικίες 2 έως 7 ετών όπου πολλοί γονείς θεωρούν τις ηλικίες αυτές μη δεκτικές στον διάλογο. Είναι κι αυτό εξαιρετικό και αγγίζει πολύπλευρα όλα τα θέματα αυτών των ηλικιών, όπως τον ερχομό νέων μελών στην οικογένεια, τις σχέσεις με το νεογέννητο μωρό, τις αδερφικές διαμάχες κ.λπ.

    Eξαιρετικο βιβλιο (που ασχολειται και με μεγαλυτερες ηλικιες, αλλα κυριως μεχρι τα 10-12 θα ελεγα). Το πηρα στις γιορτες, το διαβαζω απο τοτε συνεχεια και το συστηνω ανεπιφυλακτα! Ειναι οτι πιο πρακτικο εχω διαβασει, απλα παραδειγματα, εξυπνες τεχνικες, εμπειριες γονεων... Συστηνω και το "Αδερφια, οχι αντιπαλοι" των ιδιων συγγραφεων. Το πηρα για να προετοιμαστω για τον ερχομο του δευτερου, εχω διαβασει λιγο αλλα ειναι στο ιδιο στυλ, με πρακτικες εφαρμογες και παραδειγματα. Απλα τελεια εργαλεια για τους γονεις!


     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Επιτέλους μεταφράστηκε; Είναι αυτό που προτείνω παραπάνω! Ήταν αποκάλυψη για μένα, κι εγώ πριν το δεύτερο το διάβασα, ευσύνοπτο, πρακτικό και to the point.

     


    GCqDp3.png qpsdp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγώ προτείνω κ το πειθαρχία χωρίς τιμωρία είναι μεγάλο βιβλίο βέβαια κ απευθύνεται από νεογέννητα μέχρι 19 χρόνων ..!! Κ θέλω να πάρω κ τα μυστικά του αποτελεσματικού γονέα 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Πολύ καλά και τα δύο, @xaroumenh mama! Tα μυστικά είναι βιβλίο αναφοράς για την ενεργητική ακρόαση. Το πειθαρχία χωρίς τιμωρία έχει πολλές πρακτικές λύσης και είναι γραμμένο με τρυφερότητα πιστεύω. 

     

    Προσωπικά θα προτείνω το "Τι συμβαίνει στον εγκέφαλό του", χρήσιμο όσον αφορά τις αναπτυξιακές δυνατότητες της κάθε ηλικίας. 

    • Μου αρέσει 1

    GCqDp3.png qpsdp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πρίν από 40 λεπτά , Josephine είπε:

    Πολύ καλά και τα δύο, @xaroumenh mama! Tα μυστικά είναι βιβλίο αναφοράς για την ενεργητική ακρόαση. Το πειθαρχία χωρίς τιμωρία έχει πολλές πρακτικές λύσης και είναι γραμμένο με τρυφερότητα πιστεύω. 

     

    Προσωπικά θα προτείνω το "Τι συμβαίνει στον εγκέφαλό του", χρήσιμο όσον αφορά τις αναπτυξιακές δυνατότητες της κάθε ηλικίας. 

    Γι'αυτό θέλω να το πάρω για να πάρω ποιο πολλές ιδέες για την ενεργητική ακρόαση γιατί το πειθαρχία χωρίς τιμωρία έχει λίγες κ σε παραπέμπει να πάρεις τα "μυστικά " .. αν κ με βάλατε σε σκέψη κ για το βιβλίο πως να μιλάμε στα παιδιά ώστε να μας ακούν 

    Το πειθαρχία χωρίς τιμωρία εμένα με γύρισε πολύ κ στα παιδικά μου χρόνια κ είδα τι δε μαρεσε από τότε κ με βοήθησε πολύ στο να έχω τον σωστό τρόπο να ελέγχω το θυμό μου κ τι στοιχεία του χαρακτήρα μου έχω από τη διαπαιδαγώγηση των γονιών μου που δεν είναι " σωστά ώστε να προσπαθήσω να τα αποβαλω .. μου άρεσε πολύ...

    πρίν από 1 λεπτό , xaroumenh mama είπε:

    Γι'αυτό θέλω να το πάρω για να πάρω ποιο πολλές ιδέες για την ενεργητική ακρόαση γιατί το πειθαρχία χωρίς τιμωρία έχει λίγες κ σε παραπέμπει να πάρεις τα "μυστικά " .. αν κ με βάλατε σε σκέψη κ για το βιβλίο πως να μιλάμε στα παιδιά ώστε να μας ακούν 

    Το πειθαρχία χωρίς τιμωρία εμένα με γύρισε πολύ κ στα παιδικά μου χρόνια κ είδα τι δε μαρεσε από τότε κ με βοήθησε πολύ στο να έχω τον σωστό τρόπο να ελέγχω το θυμό μου κ τι στοιχεία του χαρακτήρα μου έχω από τη διαπαιδαγώγηση των γονιών μου που δεν είναι " σωστά ώστε να προσπαθήσω να τα αποβαλω .. μου άρεσε πολύ...

    Θέλω όμως να βρω κ ένα βιβλίο που να λέει για το πώς να διαχειριζόμαστε το φόβο των παιδιών γιατί ο μεγάλος μου γιος φοβάται τους ήχους κ την οχλαγωγία

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Να προσθεσω ενα βιβλιο που διαβαζω τωρα και το βρισκω εξαιρετικα ενδιαφερον μεχρι στιγμης: "Τι συμβαινει στον εγκεφαλο του" των Ντάνιελ Τζ. Σίγκελ και Τίνα Πέυν Μπράυσον. Εξηγει την λειτουργια του εγκεφαλου του παιδιου και πως να το βοηθησουμε να τον αναπτυξει σωστα ωστε να υπαρχει ισορροπια σε ολα τα επιπεδα. Πολλα παραδειγματα, απλες κατανοητες επεξηγησεις της λειτουργιας του εγκεφαλου. Ειναι η αποδειξη αυτων που υποστηριζονται απο την συγχρονη ψυχολογια οσον αφορα την ενσυναισθηση, την υπομονη, την συνεργασια, την εποικοδομητικη επιλυση συγκρουσεων και πολλα αλλα. Το προτεινω ανεπιφυλακτα σε ολους τους γονεις, ειδικα σε αυτους που δεν "πειθονται" απο την χρηση μη βιαιων μεθοδων για την πειθαρχια (φωνες, εντασεις, τιμωριες, συναισθηματικη-ψυχολογικη-σωματικη κακοποιηση). 

     

    Υστ: Καπου ειχε γραφτει προσφατα σε καποιο θεμα "Ποτε ερχεται επιτελους αυτη η περιφημη ενσυναισθηση;" : οι συγγραφεις του βιβλιου απαντανε οτι το σημειο του εγκεφαλου που σχετιζεται με την ενσυναισθηση ωριμαζει μεχρι τα 25 χρονια...υπομονη χαχα


     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Sentir...natureza είπε:

    Να προσθεσω ενα βιβλιο που διαβαζω τωρα και το βρισκω εξαιρετικα ενδιαφερον μεχρι στιγμης: "Τι συμβαινει στον εγκεφαλο του" των Ντάνιελ Τζ. Σίγκελ και Τίνα Πέυν Μπράυσον. Εξηγει την λειτουργια του εγκεφαλου του παιδιου και πως να το βοηθησουμε να τον αναπτυξει σωστα ωστε να υπαρχει ισορροπια σε ολα τα επιπεδα. Πολλα παραδειγματα, απλες κατανοητες επεξηγησεις της λειτουργιας του εγκεφαλου. Ειναι η αποδειξη αυτων που υποστηριζονται απο την συγχρονη ψυχολογια οσον αφορα την ενσυναισθηση, την υπομονη, την συνεργασια, την εποικοδομητικη επιλυση συγκρουσεων και πολλα αλλα. Το προτεινω ανεπιφυλακτα σε ολους τους γονεις, ειδικα σε αυτους που δεν "πειθονται" απο την χρηση μη βιαιων μεθοδων για την πειθαρχια (φωνες, εντασεις, τιμωριες, συναισθηματικη-ψυχολογικη-σωματικη κακοποιηση). 

     

    Υστ: Καπου ειχε γραφτει προσφατα σε καποιο θεμα "Ποτε ερχεται επιτελους αυτη η περιφημη ενσυναισθηση;" : οι συγγραφεις του βιβλιου απαντανε οτι το σημειο του εγκεφαλου που σχετιζεται με την ενσυναισθηση ωριμαζει μεχρι τα 25 χρονια...υπομονη χαχα

    Αυτό το βιβλίο το διαβάζω όταν πάμε στη παιδοψυχολογο το έχει στην υποδοχή για να το διαβάζουμε όσο περιμένουμε θέλω να το πάρω συνέχεια το λέω αλλά ακόμα δε το έχω πάρει. 

    Γενικά λέει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα αλλά σαν ορολογία μου φαίνεται λίγο δύσκολο (για εμένα) 

    Κ λίγο από αυτό που έχω διαβάσει για τις διηγήσεις που αναφέρει το βιβλίο στην αρχή εμείς τις ακολουθούμε κ χάρηκα όταν το διάβασα.. 

    Πρέπει  να το πάρω να το διαβάσω κ να εμαι ποιο συγκεντρωμενη  νομίζω..!!! 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, xaroumenh mama είπε:

    Κ λίγο από αυτό που έχω διαβάσει για τις διηγήσεις που αναφέρει το βιβλίο στην αρχή εμείς τις ακολουθούμε κ χάρηκα όταν το διάβασα.. 

    Νομιζω πως λιγο πολυ οι περισσοτεροι ακολουθουμε αυτη τη φιλοσοφια της μη-βιας κλπ. Κι εγω ενιωσα οτι "αποκαλυφθηκε" τι συμβαινει πισω απο αυτα που ακολουθω και πιστευω τοσα χρονια. Σαν να τραβηξα τη κουρτινα και να ειδα πως και γιατι φτιαχνεται αυτο που ηταν ορατο: η συμπεριφορα :)


     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Just now, Sentir...natureza είπε:

     

    Υστ: Καπου ειχε γραφτει προσφατα σε καποιο θεμα "Ποτε ερχεται επιτελους αυτη η περιφημη ενσυναισθηση;" : οι συγγραφεις του βιβλιου απαντανε οτι το σημειο του εγκεφαλου που σχετιζεται με την ενσυναισθηση ωριμαζει μεχρι τα 25 χρονια...υπομονη χαχα

    Αχ ναι δική μου απορία ήταν αυτή! Μάλλον θα περιμένω πολύ όμως από ότι φαίνεται :).

    Πολύ ενδιαφέρον ακούγεται το βιβλίο, θα το αναζητήσω οπωσδήποτε. Και ειδικά αυτή την περίοδο που η αποκρυπτογράφηση της συμπεριφοράς είναι ζητούμενο για μένα, γιατί βλέπω σε φάσεις κάποιες συμπεριφορές του παιδιού που δεν περίμενα και δεν είμαι εξοικειωμένη. Αντιλαμβάνομαι ότι μεγαλώνει και δοκιμάζει τα όριά της όμως θα ήθελα λεπτομερέστερη εξήγηση και κυρίως τρόπους αντίδρασης από την πλευρά μου για να παίρνει το σωστό μήνυμα. 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπέρα.  Δεν ήξερα εάν έπρεπε να ανοίξω νέο θέμα, νομίζω ότι είναι καλά.

     

    Μπορεί κάποιους να τους κουράζω αλλά  με έχει βοηθήσει εδώ το forum.

    Λοιπόν για να μπείτε στο κλίμα ο μικρός μου 3 ετών κ 9 μηνών περίπου αρκετά ζωηρός, παιδί με έντονη προσωπικότητα που δεν θέλει απλά να κάτσει να παίξει (αυτά τα λέμε όχι μόνο εγώ κ ο άντρας μου αλλά μας τα έλεγε κ η δασκάλα του πέρσυ κ φέτος που είναι και καινούργια). 

    Το θέμα μου είναι ότι όταν είναι να παίξουμε όλα καλά, αλλά όταν είναι να κάνω δουλειές γίνεται χαμός! Να πω ότι όταν λέμε δουλειές λέμε βασικά πράγματα. Πλύσιμο πιάτων συμμάζεμα κρεβάτια, κάθε μέρα. πλυντήριο ρούχων άπλωμα μάζεμα, Σκούπα, πανί για την σκόνη άντε 2 φορές την εβδομάδα κ γενικά αποφεύγω να κάνω δουλειές για να χρόνο μαζί του. Δουλεύω πρωί- απόγευμα οπότε το κάτι παραπάνω το κάνω όταν είναι να πω απόγευμα στην δουλειά δηλαδή ο όταν ο μικρός είναι στο σχολείο. Κάνει ζημιές κ δεν με ακούει με αποτέλεσμα να φωνάζω. Και γενικά δεν ακούει! Φωνάζω όμως παρά πολύ.

    Παιχνίδια κάτω όχι για να παίξει απλά για να τα πετάξει! Και όταν είναι να μαζέψει τα παιχνίδια η την ζημιά που έκανε πρέπει να φωνάξω!

     

    Μιλάω..

    Μιλάω...

    Μιλάω.....

    Ε, μετά έχω βγει εκτός εαυτού κ φωνάζω. 

     

    Δεν ξέρω πως να το χειριστώ. Προσπαθώ να μην φωνάζω αλλά στο τέλος καταλήγω να πονάει ο λαιμός μου από της φωνές!

     

    π .Χ έχουμε φάει, παιδί είναι θα φάει τα χέρια. Τελειώνει από το φαγητό κ φεύγει.

    Με ήρεμο τρόπο του λέω έλα να πλύνω τα χέρια, τίποτα...! Ξανά λέω! Τίποτα. Του λέω είναι λερωμένα τα χέρια σου θα λερώσεις τα μπουφάν (πήγαινε εκεί που τα κρεμάμε) τίποτα. Το λέω ξανά... Τίποτα. Αρχίζω φορτώνω υψώνω την φωνή μου. Τίποτα.. λίγο ακόμα την υψώνω κ λίγο ακόμα που στο τέλος έχω τρελαθεί! Φωνάζω.

     

    Και τώρα το θέμα μου. Υπάρχει βιβλίο που θα βοηθούσε εμένα στο πώς να τον μιλάω για να με ακούει;  Κ κάποιο βιβλίο για το πώς να διαχειριστούμε την τόση ενέργεια; 

     

    Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι χρειαζόμαστε παιδοψυχολογο! Όχι το παιδι, εγώ!!!

    Εάν δεν μπορέσω να βοηθήσω τον εαυτό μου με κάποια βιβλία, τότε;;.... 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    6 ώρες πρίν, λιλουμ είπε:

    Καλησπέρα.  Δεν ήξερα εάν έπρεπε να ανοίξω νέο θέμα, νομίζω ότι είναι καλά.

     

    Μπορεί κάποιους να τους κουράζω αλλά  με έχει βοηθήσει εδώ το forum.

    Λοιπόν για να μπείτε στο κλίμα ο μικρός μου 3 ετών κ 9 μηνών περίπου αρκετά ζωηρός, παιδί με έντονη προσωπικότητα που δεν θέλει απλά να κάτσει να παίξει (αυτά τα λέμε όχι μόνο εγώ κ ο άντρας μου αλλά μας τα έλεγε κ η δασκάλα του πέρσυ κ φέτος που είναι και καινούργια). 

    Το θέμα μου είναι ότι όταν είναι να παίξουμε όλα καλά, αλλά όταν είναι να κάνω δουλειές γίνεται χαμός! Να πω ότι όταν λέμε δουλειές λέμε βασικά πράγματα. Πλύσιμο πιάτων συμμάζεμα κρεβάτια, κάθε μέρα. πλυντήριο ρούχων άπλωμα μάζεμα, Σκούπα, πανί για την σκόνη άντε 2 φορές την εβδομάδα κ γενικά αποφεύγω να κάνω δουλειές για να χρόνο μαζί του. Δουλεύω πρωί- απόγευμα οπότε το κάτι παραπάνω το κάνω όταν είναι να πω απόγευμα στην δουλειά δηλαδή ο όταν ο μικρός είναι στο σχολείο. Κάνει ζημιές κ δεν με ακούει με αποτέλεσμα να φωνάζω. Και γενικά δεν ακούει! Φωνάζω όμως παρά πολύ.

    Παιχνίδια κάτω όχι για να παίξει απλά για να τα πετάξει! Και όταν είναι να μαζέψει τα παιχνίδια η την ζημιά που έκανε πρέπει να φωνάξω!

     

    Μιλάω..

    Μιλάω...

    Μιλάω.....

    Ε, μετά έχω βγει εκτός εαυτού κ φωνάζω. 

     

    Δεν ξέρω πως να το χειριστώ. Προσπαθώ να μην φωνάζω αλλά στο τέλος καταλήγω να πονάει ο λαιμός μου από της φωνές!

     

    π .Χ έχουμε φάει, παιδί είναι θα φάει τα χέρια. Τελειώνει από το φαγητό κ φεύγει.

    Με ήρεμο τρόπο του λέω έλα να πλύνω τα χέρια, τίποτα...! Ξανά λέω! Τίποτα. Του λέω είναι λερωμένα τα χέρια σου θα λερώσεις τα μπουφάν (πήγαινε εκεί που τα κρεμάμε) τίποτα. Το λέω ξανά... Τίποτα. Αρχίζω φορτώνω υψώνω την φωνή μου. Τίποτα.. λίγο ακόμα την υψώνω κ λίγο ακόμα που στο τέλος έχω τρελαθεί! Φωνάζω.

     

    Και τώρα το θέμα μου. Υπάρχει βιβλίο που θα βοηθούσε εμένα στο πώς να τον μιλάω για να με ακούει;  Κ κάποιο βιβλίο για το πώς να διαχειριστούμε την τόση ενέργεια; 

     

    Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι χρειαζόμαστε παιδοψυχολογο! Όχι το παιδι, εγώ!!!

    Εάν δεν μπορέσω να βοηθήσω τον εαυτό μου με κάποια βιβλία, τότε;;.... 

    Δοκίμασε το "πως να μιλάτε στα παιδιά ώστε να σας ακούν" και το "τα δοκίμασα όλα". Είναι ότι ακριβώς ψάχνεις. Θα σε βοηθήσουν πολύ! Και το "στην καρδιά των συναισθημάτων του παιδιού" πιο γενικό αλλά εξίσου βοηθητικό. 

    Επεξεργάστηκαν by λουκουμαδάκι
    • Μου αρέσει 3

    Κράτα το

    Κράτα το

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ
     
    Σε άλλο κλίμα από αυτά που αναφέρθηκαν πριν. Είναι περισσότερο για την εκπαίδευση των γονιών. Εξηγεί πώς από μία προβληματική διαπαιδαγώγηση προκύπτουν διάφορα προβλήματα προσωπικότητας. Δε μπορώ να το περιγράψω με λόγια. Αξίζει να πας σε ένα βιβλιοπωλείο και να το ξεφυλλίσεις για να καταλάβεις.

     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    "Το παιδί που κρύβουμε μέσα μας" της Stephanie Stahl. Είναι εντελώς σε διαφορετικό κλίμα από τα παραπάνω, πιστεύω. Είναι περισσότερο για την εκπαίδευση των γονιών. Αξίζει να το ξεφυλλίσεις για να καταλάβεις.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    18 ώρες πρίν, λιλουμ είπε:

    Καλησπέρα.  Δεν ήξερα εάν έπρεπε να ανοίξω νέο θέμα, νομίζω ότι είναι καλά.

     

    Μπορεί κάποιους να τους κουράζω αλλά  με έχει βοηθήσει εδώ το forum.

    Λοιπόν για να μπείτε στο κλίμα ο μικρός μου 3 ετών κ 9 μηνών περίπου αρκετά ζωηρός, παιδί με έντονη προσωπικότητα που δεν θέλει απλά να κάτσει να παίξει (αυτά τα λέμε όχι μόνο εγώ κ ο άντρας μου αλλά μας τα έλεγε κ η δασκάλα του πέρσυ κ φέτος που είναι και καινούργια). 

    Το θέμα μου είναι ότι όταν είναι να παίξουμε όλα καλά, αλλά όταν είναι να κάνω δουλειές γίνεται χαμός! Να πω ότι όταν λέμε δουλειές λέμε βασικά πράγματα. Πλύσιμο πιάτων συμμάζεμα κρεβάτια, κάθε μέρα. πλυντήριο ρούχων άπλωμα μάζεμα, Σκούπα, πανί για την σκόνη άντε 2 φορές την εβδομάδα κ γενικά αποφεύγω να κάνω δουλειές για να χρόνο μαζί του. Δουλεύω πρωί- απόγευμα οπότε το κάτι παραπάνω το κάνω όταν είναι να πω απόγευμα στην δουλειά δηλαδή ο όταν ο μικρός είναι στο σχολείο. Κάνει ζημιές κ δεν με ακούει με αποτέλεσμα να φωνάζω. Και γενικά δεν ακούει! Φωνάζω όμως παρά πολύ.

    Παιχνίδια κάτω όχι για να παίξει απλά για να τα πετάξει! Και όταν είναι να μαζέψει τα παιχνίδια η την ζημιά που έκανε πρέπει να φωνάξω!

     

    Μιλάω..

    Μιλάω...

    Μιλάω.....

    Ε, μετά έχω βγει εκτός εαυτού κ φωνάζω. 

     

    Δεν ξέρω πως να το χειριστώ. Προσπαθώ να μην φωνάζω αλλά στο τέλος καταλήγω να πονάει ο λαιμός μου από της φωνές!

     

    π .Χ έχουμε φάει, παιδί είναι θα φάει τα χέρια. Τελειώνει από το φαγητό κ φεύγει.

    Με ήρεμο τρόπο του λέω έλα να πλύνω τα χέρια, τίποτα...! Ξανά λέω! Τίποτα. Του λέω είναι λερωμένα τα χέρια σου θα λερώσεις τα μπουφάν (πήγαινε εκεί που τα κρεμάμε) τίποτα. Το λέω ξανά... Τίποτα. Αρχίζω φορτώνω υψώνω την φωνή μου. Τίποτα.. λίγο ακόμα την υψώνω κ λίγο ακόμα που στο τέλος έχω τρελαθεί! Φωνάζω.

     

    Και τώρα το θέμα μου. Υπάρχει βιβλίο που θα βοηθούσε εμένα στο πώς να τον μιλάω για να με ακούει;  Κ κάποιο βιβλίο για το πώς να διαχειριστούμε την τόση ενέργεια; 

     

    Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι χρειαζόμαστε παιδοψυχολογο! Όχι το παιδι, εγώ!!!

    Εάν δεν μπορέσω να βοηθήσω τον εαυτό μου με κάποια βιβλία, τότε;;.... 

    Για εμένα το πρώτο βιβλίο που πρέπει να διαβάσει ένας γονιός είναι το πειθαρχία χωρίς τιμωρία,είναι βιβλίο με πολλές σελίδες κ επαναλάμβανεται αρκετά άλλα εμένα αυτή η επανάληψη με βοήθησε να το κατανοήσω  μετά το αμέσως επόμενο για εμένα είναι το πως να μιλάτε στα παιδιά ώστε να σας ακούν, όπως εγώ προτείνω κ το αδέρφια όχι αντιπολοι γιατί νομίζω πως δε μιλάει μόνο για τις σχέσεις των αδερφών αλλά γενικά πως να δθαχειριστουμε μια κατάσταση όταν παρευρισκονται περισσότερα από ένα παιδιά,  μετά το  τα δοκίμασα όλα εξίσου καλό, θεωρώ καλύτερο το πως να μιλάτε απλά το πρώτο αναφέρεται ξεχωριστά στα στάδια ηλικίας.., μετά ένα άλλο βιβλίο που προτείνω είναι το τι συμβαίνει στον εγκέφαλο του πάρα πολύ ωραίο βιβλίο, κ το ικανό σου το παιδί αυτό δε το έχω διαβάσει ακόμα αλλά έχω διαβάσει πάρα πολύ καλές κριτικές είναι ένα από τα επόμενα βιβλία που θέλω να πάρω.. 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    8 ώρες πρίν, vas_sofia είπε:

    "Το παιδί που κρύβουμε μέσα μας" της Stephanie Stahl. Είναι εντελώς σε διαφορετικό κλίμα από τα παραπάνω, πιστεύω. Είναι περισσότερο για την εκπαίδευση των γονιών. Αξίζει να το ξεφυλλίσεις για να καταλάβεις.

    Δεν το εχω διαβασει, ενδιαφερον φαινεται απο τα περιεχομενα! Ευχαριστουμε :)

     


     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Σας ευχαριστώ πολύ.

    Σαν αρχή θα πάρω δύο βιβλία(έψαξα στο ίντερνετ τι λέει το κάθε βιβλίο στο περίπου) κ σίγουρα  θα  αγοράσω κ τα υπόλοιπα. ελπίζω να βοηθήσω τον εαυτό μου κ το παιδί μου.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    10 ώρες πρίν, Sentir...natureza είπε:

    Δεν το εχω διαβασει, ενδιαφερον φαινεται απο τα περιεχομενα! Ευχαριστουμε :)

     

    Είναι συστημένο από τον "πνευματικό μου δάσκαλο" (βλ. ψυχοθεραπευτή, αλλά όχι ψυχολόγο). Είναι ενδιαφέρον για όλους, είτε έχουν παιδιά, είτε όχι.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κορίτσια καλησπέρα ! Ψάχνω βιβλίο που να με βοηθήσει στην διαπαιδαγώγηση του γιου μου (2 χρόνων) χωρίς φωνές. Ίσως υπάρχει κάποιο βιβλίο που περιγράφει κάποιους τρόπους ; Είδα το « πειθαρχία χωρίς ξύλο και φωνές»  του Γουάικοφ και μπαρμπαρα γιούνελ. Πιστεύεται αξίζει ; Και αν όχι μπορείτε να μου προτείνεται κάποιο. ; 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    6 ώρες πρίν, Super.mum είπε:

    Κορίτσια καλησπέρα ! Ψάχνω βιβλίο που να με βοηθήσει στην διαπαιδαγώγηση του γιου μου (2 χρόνων) χωρίς φωνές. Ίσως υπάρχει κάποιο βιβλίο που περιγράφει κάποιους τρόπους ; Είδα το « πειθαρχία χωρίς ξύλο και φωνές»  του Γουάικοφ και μπαρμπαρα γιούνελ. Πιστεύεται αξίζει ; Και αν όχι μπορείτε να μου προτείνεται κάποιο. ; 

     

    Θα αρχίσεις με το "Πως να μιλάτε στα παιδιά ώστε να σας ακούνε και πώς να τα ακούτε ώστε να σας μιλούν", θεωρείται η "Βίβλος" του θέματος.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πρίν από 50 λεπτά , Deena είπε:

     

    Θα αρχίσεις με το "Πως να μιλάτε στα παιδιά ώστε να σας ακούνε και πώς να τα ακούτε ώστε να σας μιλούν", θεωρείται η "Βίβλος" του θέματος.

    Αυτό το έχω σχεδόν τελειώσει. Ευχαριστω πολύ πάντως , μετά από αυτό έχεις κάποιο να μου προτείνεις ; 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πρίν από 10 λεπτά , Super.mum είπε:

    Αυτό το έχω σχεδόν τελειώσει. Ευχαριστω πολύ πάντως , μετά από αυτό έχεις κάποιο να μου προτείνεις ; 

    Για τοσο μικρη ηλικια ειχα βρει το "Τα δοκιμασα ολα". Δεν το εχω διαβασει αλλα φαινεται απο την περιγραφη και τα περιοχεμενα να ακολουθει την συγχρονη ψυχολογια. Επισης, εχουν προταθει αρκετα βιβλια και στις προηγουμενες παραθεσεις, ριξε μια ματια και στις προηγουμενες σελιδες :wink:

    • Ευχαριστώ! 1

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    1 hour ago, Sentir...natureza είπε:

    Για τοσο μικρη ηλικια ειχα βρει το "Τα δοκιμασα ολα". Δεν το εχω διαβασει αλλα φαινεται απο την περιγραφη και τα περιοχεμενα να ακολουθει την συγχρονη ψυχολογια. Επισης, εχουν προταθει αρκετα βιβλια και στις προηγουμενες παραθεσεις, ριξε μια ματια και στις προηγουμενες σελιδες :wink:

    Ναι γιατί το «πως να μιλάτε στα παιδιά για να σας ακούνε ....» είναι για μεγαλύτερα παιδάκια . Ευχαριστω πολύ θα κοιτάξω που έχουν γράψει και αλλα. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από angela_kgr,
        edit admin 2020
        υπάρχει νέα έρευνα / άρθρο που αναδεικνύει άλλες πληροφορίες για τα ssri  
         
        https://www.cdc.gov/pregnancy/meds/treatingfortwo/features/ssrisandbirthdefects.html
         
         
        Prozac:
        Προκαλεί καρδιακές ανωμαλίες στο έμβρυο
         
         
        Οι μέλλουσες μητέρες οι οποίες λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά όπως το Prozac και το Seroxat έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να γεννήσουν μωρά με καρδιακές ανωμαλίες, ανακάλυψε νέα έρευνα. Ωστόσο η ομάδα μεγαλύτερου κινδύνου ήταν μέλλουσες μητέρες οι οποίες κάπνιζαν περισσότερα από 10 τσιγάρα την ημέρα.
        Ερευνητές από την Ιατρική Σχολή Hadassah του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ παρακολούθησαν 724 έγκυες γυναίκες οι οποίες λάμβαναν Prozac ή Seroxat κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης, και
        τις σύγκριναν με 1467 γυναίκες οι οποίες δεν λάμβαναν τα αντικαταθλιπτικά. Ανακάλυψαν ότι η ομάδα του Prozac είχε τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να γεννηθεί μωρό με καρδιακή ανωμαλία, η ομάδα του Seroxat είχε τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες, όμως οι γυναίκες
        που κάπνιζαν αύξησαν τον κίνδυνό τους πέντε φορές.
        Πηγή: British Journal of Clinical Pharmacology
         
         
        Δε μπορεσα να βρω αν ταιριαζει σε καποιο αλλο ποστ, αν υπαρχει καποιο παρακαλω να μεταφερθει εκει.....
      • Από Christinaki81,
        Κοριτσια καλησπερα! Θα ηθελα να μαθω αν καποια εζησε καταθλιψη στην εγκυμοσυνη, αν πηρε καποιο αντικαταθλιπτικό και σε τι ποσότητα και αν επηρεαστηκε το μωρακι της. Ειχα αγχωδη καταθλιπτικη διαταρραχη απο το 2006 και τωρα στον 5ο μηνα νιωθω παλι αφορητα. Ανησυχω μηπως πρεπει να ξεκινησω παλι αγωγη. Θα ηθελα τις εμπειριες σας εστω και με π.μ.
        Ευχαριστω!!!
      • Από alcyon,
        Μικρή και απλή η απορία...
        Ποια είναι η διαχωριστική γραμμή που καθορίζει σε ποιον ειδικό θα απευθυνθεί κάποιος;
         
        Λόγω επαγγέλματος, οι συμπεριφορές με τις οποίες ερχόμαστε σε επαφή είναι πολλές. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτές χρείζουν ειδικού. Όμως σε ποιον ειδικό αντιστοιχούν; Ψυχολόγο ή ψυχίατρο;
         
        Για παράδειγμα, έτυχε για το ίδιο περιστατικό να ρωτήσω φίλες/γνωστές μου ψυχολόγους (3 τον αριθμό) και να μου πουν πως είναι οκ και χρειάζονται τα άτομα αυτά συμβουλευτική, ενώ για τις ίδιες περιπτώσεις οι ψυχίατροι (2 διαφορετικοί) λένε πως είναι θέμα παθολογίας.
        Όλοι οι ειδικοί είναι σίγουροι για τον εαυτό τους, την εμπειρία τους και το επάγγελμά τους.
         
        Λοιπόν... ποιον πιστεύουμε;; :confused:
      • Από nea mamaka,
        ΕΧΩ ΤΩΡΑ 3 ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ. ΟΡΕΞΗ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ. Η ΜΙΚΡΗ ΩΡΕΣ ΩΡΕΣ ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ. ΕΧΩ ΝΑ ΒΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ 4 ΜΕΡΕΣ. ΦΟΡΑΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΛΙΑ ΡΟΥΧΑ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΙΛΑΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ. ΜΟΝΟ ΝΑ ΚΛΑΙΩ. ΕΧΩ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΗΝΕΣ ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΩ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΤΡΕΜΩ ΠΟΥ ΘΑ ΑΦΗΣΩ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΣΕ 10 ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΟΛΑ ΜΟΥ ΦΤΑΙΝΕ. HELP ME PLEASE...............
      • Από kine,
        Τί είναι ψυχική ασθένεια;
               Ποιός είναι ο ψυχικά ασθενής;
               Πως γίνεται η διάγνωση της ψυχικής ασθένειας;
               Ποια είναι η θεραπεία αυτής;
         
         
        Αντί για τα παραπάνω ερωτήματα, ο περισσότερος κόσμος που αισθάνεται περίεργα , οδηγείται στον ψυχίατρο, έχοντας την βεβαιότητα ότι ο ψυχίατρος έχει αυτές τις απαντήσεις και κατά συνέπεια, μπορεί να αναγνωρίσει τον ψυχικά ασθενή, να διαγνώσει την ψυχική πάθηση και στη συνέχεια να συνταγογραφήσει την θεραπευτική αγωγή. Κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν ισχύει και οι παραπάνω βεβαιότητες δεν είναι μονάχα προϊόν παραπληροφόρησης, αλλά οδηγούν σε πολύ σοβαρότερα προβλήματα το άτομο που τα υφίσταται.
         
        Το πιο σημαντικό κομμάτι κατά τη γνώμη μου, είναι να συνειδητοποιήσουν οι πελάτες/ασθενείς των ψυχιάτρων ότι ο ψυχίατρος δεν έχει εργαλείο διάγνωσης της ψυχικής νόσου. Το εργαλείο του ψυχιάτρου είναι ένας κατάλογος, μια λίστα ταξινόμησης, περιγραφική απεικόνιση συμπεριφορών. Το εργαλείο αυτό είναι το DSM το οποίο παρερμηνεύεται και εκλαμβάνεται, ως διαγνωστικό τέστ. Ο ασθενής περιγράφει τις ενοχλήσεις του στον ψυχίατρο κι αυτός εντάσσει αυτά τα δεδομένα στις αντίστοιχες κατηγορίες του συγκεκριμένου καταλόγου ασθενειών. Σκοπός του εγχειριδίου είναι να έχουν όλοι οι ψυχίατροι την ίδια ανταπόκριση στους ασθενείς τους, να λαμβάνουν την ίδια διάγνωση και την ίδια αγωγή, προκειμένου να ενισχυθεί η αξιοπιστία του κλάδου ως προς τις γνωματεύσεις. Το δυστύχημα είναι, πως η σύνταξη, η δημιουργία, η ανακάλυψη, η αρχειοθέτηση των ασθενειών του καταλόγου αυτού (και η προτεινόμενη αγωγή), δεν είναι προϊόν επιστημονικής ιατρικής έρευνας. Δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση της ύπαρξης των ασθενειών αυτών, από την κατάθλιψη, μέχρι την σχιζοφρένεια. Και ακόμη περισσότερο, δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση για την σχέση φαρμάκου και θεραπείας. Τα προϊόντα που χρησιμοποιούνται ως ψυχοφάρμακα, είναι ψυχοτρόπες ουσίες (όπως κάθε άλλη ναρκωτική, παραισθησιογόνα, κατασταλτική ή διεγερτική ουσία, νόμιμη ή παράνομη), που παράγονται από την φαρμακοβιομηχανία και έπειτα προτείνονται στην ψυχιατρική κοινότητα και εισάγονται στον κατάλογο DSM , χωρίς να έχει μεσολαβήσει επιστημονική έρευνα, συσχετισμού των ουσιών αυτών με τη θεραπεία της νόσου για την οποία χορηγείται.
         
        Τα παραπάνω δεν προσπαθούν να μειώσουν τη σημασία και τη σοβαρότητα της ψυχικής ασθένειας, αλλά την αντιμετώπιση της: την απλουστευμένη και επιπόλαιη άποψη πως η ψυχική νόσος είναι κατανοητή από την ιατρική επιστήμη και κάθε ψυχοφάρμακο είναι ικανό να γιατρέψει την ασθένεια, όπως η αντιβίωση γιατρεύει από τον ιό.
         
        Τα παρακάτω βίντεο είναι πολύ σύντομα και εξαιρετικά σαφή, για να αιτιολογηθεί η αμφισβήτηση τόσο των ψυχιατρικών διαγνώσεων, όσο και της "θεραπευτικής" αγωγής.
         
         
         
         
         
      • Από Macgyver,
        Μπορεί να το έχω βάλει εντελώς σε λάθος ενότητα, οπότε παρακαλώ να το μεταφέρουν εάν το κρίνουν απαραίτητο οι Διαχειριστές. 
        Στο θέμα μου: Άγιος Βασίλης. 
        Το πρόβλημά μου: Τι λέω στο παιδί ώστε να μην χαλάσω την ατμόσφαιρα των άλλων παιδιών και με κυνηγούν ομαδικά οι υπόλοιποι γονείς
        Πλέον ο μικρός έχει μεγαλώσει αρκετά ώστε να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του από άποψη διαφημίσεων, αντιλήψεων και εμπορικών συναλλαγών. 
        Δεδομένου ότι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ( σχεδόν ... για τη γιαγιά σίγουρα ... ), η γιαγιά έκανε από τώρα την ερώτηση : ΤΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ; 
        Η αλήθεια είναι ότι ο μικρός την κοίταξε λίγο περίεργα και εκείνη του εξήγησε, χωρίς να έχουμε προηγουμένως συζητήσει μεταξύ μας. 
        Εμένα, ως μαμά δεν μου αρέσει να γεμίζω με ψεύτικες ιδέες ένα παιδί περί ύπαρξης ενός πνεύματος που φέρνει δώρα στα παιδάκια. 
        Σκέφτηκα να το εξηγήσω κάπως στο παιδί, αλλά με συγκράτησε ο άντρας μου με την ατάκα "Κι αν γυρίσει και πει στα υπόλοιπα ότι ΔΕΝ υπάρχει Άγιος Βασίλης που να φέρνει δώρα κλπ;" 
        Να πω την αλήθεια, διχάζομαι γιατί ούτε να γεμίζω το παιδί μου με φρούδες ελπίδες θέλω, ούτε να χαλάσω άθελά μου τα Χριστούγεννα των άλλων παιδιών. 
        Τι θα κάνατε στη θέση μου ;  Το  θεωρώ πραγματικά τραγελαφικό το θέμα και να πω την αλήθεια, ντρέπομαι να το συζητήσω με κάποιον ειδικό, διότι μάλλον θα με θεωρήσει τρελή ( κι εγώ δηλαδή αρχίζω και με θεωρώ πλέον  )
         
         
         
      • Από vtgian,
        Το παρακάτω κείμενο αφορά χαλαρή μετάφραση (οπότε κρίνετε με επιείκεια, ή ακόμα καλύτερα διαβάστε το στα αγγλικά) του άρθρου "What Should You Do When Your Child Hits You?" της Laura Markham και δημοσιεύτηκε στο psychologytoday.com
        (psychologytoday.com/us/blog/peaceful-parents-happy-kids/201306/what-should-you-do-when-your-child-hits-you)
         
        Τι να κάνετε όταν σας χτυπάει το παιδί σας;
        Πως να μείνετε ήρεμοι όταν το παιδί ξεσπά πάνω σας.
        Laura Markham, Ph.D.,
         
        «Για εμένα το μεγαλύτερο πρόβλημα παραμένει να είναι ο θυμός μου και ο φόβος μου, όταν το παιδί μου ξεπερνά τα όρια – ειδικά σε σχέση με ασφάλεια. Με έχει πονέσει άσχημα, τόσες πολλές φορές. Ξέρω ότι πιθανότατα να μην το εννοεί αλλά κάποιες φορές ο πόνος ήταν τόσο δυνατός που έβαλα τα κλάματα. Μακάρι να μπορούσα να παραμείνω ήρεμη σε τέτοιες περιπτώσεις»
         
        Το να μείνουμε ήρεμοι όταν το παιδί μας, μας χτυπάει είναι σχεδόν αδύνατο. Ο πόνος ενεργοποιεί άμεσα το κατώτερο στέλεχος του εγκεφάλου, αυτό που ελέγχει την παρόρμηση «πολέμησε ή φύγε» και το παιδί κατευθείαν μοιάζει με εχθρό. Αυτομάτως εμείς παίρνουμε τον «κακό δρόμο». Ξέρουμε ποιος είναι ο «κακός δρόμος». Είναι αυτός που γρυλίζουμε στο παιδί με σφιγμένα δόντια, ή αρχίζουμε να ουρλιάζουμε ή γινόμαστε σωματικά βίαιοι. Είναι όταν χάνουμε την ικανότητα να σκεφτούμε λογικά και αισθανόμαστε δικαιολογημένοι να πάθουμε και εμείς tantrum.
         
        Τι πρέπει να κάνετε όταν σας χτυπάει το παιδί σας; Εκείνη τη στιγμή, τίποτα. Η όποια αντίδραση όταν νιώθουμε έτσι θα έχει κακό αποτέλεσμα και για τους δυο σας. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα διαιωνίσετε έναν κύκλο που περιέχει και φυσική βία. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να θέσετε ξεκάθαρα όρια. Για την ακρίβεια, έχετε αρκετή δύναμη να προλάβετε αυτήν την κατάσταση, πριν αυτή επαναληφθεί. Το μόνο θέμα είναι ότι χρειάζεται να ρυθμίσετε τα δικά σας συναισθήματα, πριν βοηθήσετε το παιδί να ρυθμίσει τα δικά του.
         
        Τα παιδιά μαθαίνουν να ρυθμίζουν τα έντονα συναισθήματά τους όταν:
        1.     Αποδεχόμαστε όλα τους τα συναισθήματα
        2.    Όταν θέτουμε σταθερά και ξεκάθαρα όρια στις πράξεις
        3.    Όταν ρυθμίζουμε τα δικά μας συναισθήματα και λειτουργούμε σε σεβασμό.
         
        Ας το δούμε με παράδειγμα:
        Ο εξάχρονος Adrian ρίχνεται με δύναμη στη μαμά του, γρατζουνώντας την. «ΌΧΙ!!! Δεν είναι δίκαιο! Σε μισώ!!!»
         
        Η μητέρα του προσπαθεί να τον αποφύγει αλλά δεν είναι αρκετά γρήγορη. Το χέρι της έχει τώρα ένα μακρύ, άσχημο κόκκινο σημάδι. Είναι εξοργισμένη και τσιρίζει από τον πόνο. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και λέει «Άουτς! Αυτό πόνεσε πολύ! Πάω να το φροντίσω. Θα σου μιλήσω αφού ηρεμήσω». Πηγαίνει στο μπάνιο και κλείνει την πόρτα (αν το παιδί έχει θέματα εγκατάλειψης ή είναι μικρότερο των πέντε, αφήνει την πόρτα ανοιχτή).
         
        Στο μπάνιο, η μαμά δε χάνει τον χρόνο της για να σκεφτεί όλους τους λόγους που μπορεί το παιδί της να είναι αχάριστο, κακό και μάλλον ο δολοφόνος με το τσεκούρι. Αντίθετα, φροντίζει το χέρι της πλένοντάς το, ώστε να ηρεμήσει το πληγωμένο παιδί μέσα της που θέλει εκδίκηση. Μετρά μέχρι το δέκα, παίρνοντας βαθιές αναπνοές. Θυμίζει στον εαυτό της ότι το παιδί της δυσκολεύεται να ρυθμίσει τα συναισθήματά του και ότι η ΔΙΚΗ της δυνατότητα να μείνει ήρεμη είναι ο ουσιαστικός παράγοντας που θα βοηθήσει το παιδί να κατακτήσει και το ίδιο τη δυνατότητα αυτή.
        Θυμίζει στον εαυτό της ότι ο στόχος είναι να μεγαλώσει ένα παιδί που ΘΕΛΕΙ να ρυθμίζει το θυμό του και έχει τη συναισθηματική νοημοσύνη να το κάνει. Αυτό σημαίνει ότι η τιμωρία σε αυτή τη φάση δε βοηθάει. Αντίθετά, το παιδί χρειάζεται να επανασυνδεθεί μαζί της ώστε να πάρει τη βοήθεια που χρειάζεται για να διαχειριστεί τα συναισθήματά του.
         
        Πέντε λεπτά αργότερα, βγαίνοντας από το μπάνιο, η μητέρα ακολουθεί τον «καλό δρόμο». Ξέρετε ποιος είναι αυτός, είναι όταν βλέπετε τα πράγματα μπαίνοντας στη θέση του παιδιού, έτσι ώστε να μπορείτε να ανταποκριθείτε με υπομονή και κατανόηση.
         
        Η μαμά πηγαίνει στο γιό της και κατεβαίνει στο ύψος του, αλλά τόσο μακριά ώστε να μην μπορεί να την χτυπήσει στο πρόσωπο (αυτό μειώνει και το φόβο του και έτσι είναι πιθανότερο να μην ξεσπάσει). «Αυτό πραγματικά με πόνεσε. Ξέρω ότι είσαι θυμωμένος. Αλλά δεν θα σε αφήσω να με πονάς. Οι άνθρωποι δεν είναι για να χτυπάνε».
         
        Adrian: Αλλά δεν είναι δίκαιο. Πρέπει να πάω στο σπίτι του Jake. Χθες είπες ότι μπορούσα.
        (Προσέξτε ότι ο Andrian παραβλέπει το γεγονός ότι χτύπησε τη μαμά του. Η μαμά του καταλαβαίνει ότι μέχρι να το παιδί να βοηθηθεί με τα συναισθήματά του, δεν είναι ικανό να μάθει αυτό που θέλει να του διδάξει για το χτύπημα)
        Μαμά: Ναι, το είπα. Βλέπω γιατί είσαι τόσο απογοητευμένος. Τα πράγματα άλλαξαν σήμερα, γιατί η γιαγιά θέλει να πάμε να μείνουμε μαζί της το βράδυ. Δεν θα μπορώ να επιστρέψω για να σε πάρω από τον Jake. Συγνώμη. Ξέρω ότι το περίμενες
        Adrian: Δεν κράτησες την υπόσχεσή σου! Είσαι ψεύτρα!
        Ο Adrian είναι ακόμα πολύ θυμωμένος αλλά η ενσυναίσθηση που του δείχνει η μαμά του, τον κρατά αρκετά ήρεμο ώστε να μην της επιτεθεί σωματικά αυτή τη φορά, μόνο λεκτικά. Τρέχει μακριά της μέσα στο δωμάτιο. Η μαμά καταλαβαίνει ότι αυτό είναι βελτίωση – απομακρύνεται αντί να την χτυπήσει.
        Μαμά: (δεχόμενη το θυμό του γιού της) Είναι πραγματικά νευριασμένος μαζί μου Adrian. Πιστεύεις ότι αθέτησα την υπόσχεσή μου». Η μαμά παραβλέπει το γεγονός ότι την λέει ψεύτρα, που για το παιδί εκείνη τη στιγμή είναι, ακόμα και αν συνήθως κρατάει την υπόσχεσή της. Αναγνωρίζει το θυμό και την αναστάτωση που τον προκαλούν να επιτεθεί.
        Adrian: (φωνάζοντας) Την ΑΘΕΤΗΣΕΣ την υπόσχεσή σου! Μου είχες πει ότι μπορώ να πάω
        Μαμά: (προσπερνώντας το ύψος της φωνής του, η μαμά μιλάει με καλοσύνη και ήρεμα, επιβεβαιώνοντας ότι αναγνωρίζει το θυμό του. Έτσι δείχνει το παράδειγμα της αποδοχής ευθύνης) «Σου έδωσα άδεια να πας και τώρα δε σε αφήνω. Έχεις δίκιο. Αθέτησα την υπόσχεσή μου. Υπάρχει λόγος που το έκανα αλλά και πάλι δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Είναι επόμενο να αισθάνεται θυμωμένος και πληγωμένος»
        Αdrian: (η ενσυναίσθηση που του δείχνει η μητέρα του, τον βοηθά να μοιραστεί τον λόγο που αναστατώθηκε). «Όλα τα άλλα παιδιά θα πάνε! Μόνο εγώ θα λείπω!»
        Μαμά: “Ω αγάπη μου, είναι φυσικό να είσαι θυμωμένος. Θέλεις να είσαι μαζί με τα άλλα παιδιά”
        O Αdrian επιτίθεται και πάλι. Προτιμά να παλέψει παρά να κλάψει, νιώθει καλύτερα έτσι. «Ποτέ δε με αφήνεις να πάει. Γι’ αυτό δεν έχω φίλους! Επειδή είσαι ψεύτρα και κακιά μαμά!»
         
        Η μαμά δεν τονίζει όλα τα πράγματα που κάνει για αυτόν, ούτε ότι κρατά την υπόσχεσή της τις περισσότερες φορές. Δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να μαλώσει για το αν έχει φίλους. Παραμένει συμπονετική και ενσυναισθάνεται  το θυμό του. «Δεν καταλαβαίνεις! Αν δεν πάω, δε θα με αφήσουν να παίξω μαζί τους μπάσκετ στο διάλειμμα»
         
        Μαμά: “Ανησυχείς ότι μετά από αυτό δε θα σου κάνουν παρέα;”
        Ο Adrian αρχίζει να κλαίει. Η μαμά του τον πλησιάζει. Κλαίει για λίγο και μετά σταματά ρουφώντας τη μύτη του.
        Αdrian: «Ο Jake θα θυμώσει μαζί μου»
        Μαμά: «Χμμμ.. έτσι νομίζεις; Επειδή δε θα πας σήμερα;»
        Αdrian: «Λέει ότι μόνο μόνο όσοι προπονούνται μαζί μπορούν να παίξουν»
        Μαμά: «Τώρα κατάλαβα γιατί ανησυχείς! Αλήθεια δεν θα σε αφήσουν να παίξεις στο διάλειμμα;»
        Αdrian: (τώρα που έχει εκφράσει τα συναισθήματά του, σκέφτεται πιο καθαρά). «Δε με νοιάζει αν θα θυμώσει ο Jake μαζί μου. Eγώ και πάλι θα παίξω μπάσκετ. Θα πω στη δασκάλα να με βοηθήσει αν δεν με παίζουν»
        Μαμά: «Αυτή είναι καλή ιδέα! Είναι κανόνας ότι όλοι επιτρέπεται να παίζουν;»
        Αdrian: «Ναι. Αλλά έτσι και αλλιώς θα με θέλουν στην ομάδα τους γιατί είναι καλός στις πάσες»
        Μαμά: «Εγώ πάντα θα σε ήθελα στην ομάδα μου»
         
        Ο Adrian την αγκαλιάζει.
         
        Μαμά: Όμως Adrian, υπάρχει κάτι σοβαρό που πρέπει να συζητήσουμε. Κοίτα το χέρι μου.
        Αdrian: (Τώρα που έχει εκφράσει το θυμό του, δεν είναι επιθετικός) Συγνώμη μαμά. Πονάει;
        Μαμά: Ναι Adrian, πονάει. Κατάλαβα γιατί θύμωσες. Μπορείς να είσαι όσο θυμωμένος θέλεις. Αλλά ΔΕΝ θα σε αφήνω να με χτυπάς. Οι άνθρωποι δεν είναι για να χτυπάνε»
        Αdrian: Δεν ήθελα να σε χτυπήσω. Ήμουν θυμωμένος.
        Μαμά: Καταλαβαίνω γιατί ήσουν πραγματικά θυμωμένος. Κάποιες φορές όλοι θυμωνουμε. Αλλά δεν υπάρχει δικαιολογία για το χτύπημα, ΠΟΤΕ. Τι μπορούμε να κάνουμε την επόμενη φορά που θα θυμώσουμε τόσο πολύ;
        Αdrian: Ξέρω, πρέπει να χρησιμοποιώ λέξεις
        Μαμά: Ναι. Και αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, τι άλλο μπορείς να κάνεις;
        Αdrian: Να φωνάζω;
        Μαμά: Από το να χτυπάς, ναι είναι καλύτερο.
        Αdrian: Να χτυπάω το πόδι μου στο πάτωμα;
        Μαμά: Τέλεια ιδέα! Υπάρχει και κάτι ακόμα που μπορείς να κάνεις. Μέτρα μέχρι το δέκα και παίρνε βαθιές αναπνοές. Για να το δοκιμάσουμε.
        Αdrian: Εντάξει (μετράνε μαζί μέχρι το 10, με βαθιές αναπνοές)
        Μαμά: Adrian, την επόμενη φορά που θα θυμώσεις, νομίζεις ότι θα μπορέσεις να κάνεις αυτά που είπαμε; Γιατί εντάξει να θυμώνεις, αλλά το να χτυπάς ΔΕΝ είναι εντάξει. Ποτέ δε θα σε χτυπούσα. Δε θα σε αφήσω να με χτυπήσεις.
        Αdrian: Μαμά, δε θα σε ξαναχτυπήσω. Θα γίνω καλύτερος στο να κρατιέμαι. Δεν ήξερα ότι χρειαζόταν μόνο αυτό!
        Μαμά: Adrian, είναι εντάξει που θύμωσες. Και ίσως και εγώ θα έπρεπε να είχα κάνει καλύτερη δουλειά και να έχω πει τι πρέπει να κάνεις. Και καταλαβαίνω ότι είχες καλό λόγο που θύμωσες γιατί δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Αλλά ακόμα και αν έχεις απόλυτο δίκιο για κάτι, ΠΟΤΕ δεν είναι εντάξει να χτυπάς, ότι και να γίνει. Εντάξει;
        Αdrian:Εντάξει. Συμφωνία! (δίνουν τα χέρια)
        Μαμά: Μήπως χρειάζεσαι ένα μυστικό σύνθημα για όταν θυμώνεις;
        Αdrian: Μπορείς να μου λες «Time out!” όπως οι διαιτητές
        Μαμά: Ωραία, μπορώ να το δοκιμάσω. Και τι θα κάνεις όταν πω «Τime out”;
        Αdrian: Θα μετρήσω μέχρι το 10 και θα αναπνέω, ό,τι και αν γίνει.
        Μαμά: Ωραία, έχουμε συμφωνία! Άντε πάμε να ετοιμαστούμε τώρα για να πάμε στη γιαγιά. Έχουμε αργήσει, θα σε βοηθήσω να ετοιμαστείς.
        Αdrian: Θα είμαι πολύ γρήγορος!
         
        Επανέρχονται πάντα τα παιδιά τόσο γρήγορα; Όχι. Αλλά όσο περισσότερο εξασκήστε σε αυτή την προσέγγιση, τόσο πιο γρήγορα θα μάθουν να αυτορυθμίζονται και όλο και λιγότερο θα το χάνουν. Όταν είστε εσείς ήρεμοι, τα παιδιά σας ακολουθούν.
         
        Τι έμαθε ο Adrian;
        Μερικά χρήσιμα εργαλεία για να συγκρατεί τον εαυτό του.  Ότι η μαμά του μπορεί να τον βοηθήσει όταν είναι αναστατωμένος Πως όταν υπάρχει ένα πρόβλημα, η ώριμη πράξη είναι να αναλάβεις την ευθύνη που σου ανήκει, όπως έκανε και η μαμά του.  Ότι είναι ικανός να πονέσει κάποιον και σίγουρα δεν θέλει να το κάνει αυτό.  Ότι η μαμά του βάζει όρια στο τι κάνει ο ίδιος ώστε όλοι να είναι ασφαλείς, πράγμα ανακουφιστικό.  Ότι τα συναισθήματά του είναι αποδεκτά και ότι εξαϋλώνονται όταν αφήνεται στο να τα νιώσει. Ότι μπορεί να επιλέξει πως θα τα εκφράσει. Και ίσως το πιο σημαντικό, ότι η αγάπη της μητέρας του είναι δεν έχει όριο, ακόμα και όταν αυτός τα ξεπερνά. Γιατί στην αγάπη, δεν υπάρχει όριο, υπάρχει μόνο αγάπη.  
        Είθε να κάνετε σήμερα θαύματα, μεγάλα ή μικρά.
         
        Η Laura Markham, Ph.D., είναι η συγγραφέας του Peaceful Parent, Happy Kids: How To Stop Yelling and Start Connecting.