Απορία: «ποιοτικός χρόνος» ! ??

[DALIA]

Ακούω συνεχώς γύρω μου και διαβάζω και εδώ μέσα αρκετά πυκνά την έκφραση ποιοτικός χρόνος με το παιδί μου, θα ήθελα να μάθω τι ακριβώς εννοεί ο καθένας ξεχωριστά, μήπως τελικά ο καθένας το έχει στο νου του εντελώς διαφορετικά ??

Για μένα ας πούμε ποιοτικός χρόνος είναι π.χ να κατέβουμε στην αυλή και να παίξουμε μπουγέλο με τα νεροπίστολα, να πάμε και οι 2 ποδηλατάδα, να περπατήσουμε στο δασάκι δίπλα στο σπίτι μας, ακόμα ακόμα να πάμε και στο σούπερ επειδή είναι κάτι που τον ευχαριστεί κ.τ.λ…

Για σας τι ακριβώς είναι ποιοτικός χρόνος ?

όταν αναφερόμαστε σε βρέφη τι εννοούμε ποιοτικός χρόνος ?

[ΚΡΙΝΑ]

Ο ποιοτικός χρόνος έτσι όπως τουλάχιστον το αντιλαμβάνομαι εγώ, δεν έχει τόσο σχέση με το είδος της δραστηριότητας που κάνεις μαζί με το παιδί, αν δηλαδή θα διαβάσετε βιβλία ή θα παίξετε μπουγέλο, αλλά με το βαθμό προσήλωσης και αφοσίωσης που έχεις εκείνη την ώρα σε αυτό. Γιατί μια μητέρα που ίσως να μη δουλεύει κιόλας, μπορεί να είναι 24 ώρες με το μωρό της, αλλά να το έχει στο ρηλάξ κι εκείνη να πλένει πιάτα.Αυτό δεν είναι σίγουρα ποιοτικός χρόνος.

[Eleftheria]

Για μένα, ποιοτικός χρόνος είναι ο χρόνος που διαθέτω ώστε να εκπληρώσω οποιαδήποτε ανάγκη τους, από το να τους βάλω το πιάτο στο τραπέζι για να φάνε μέχρι τη συμμετοχή μου στο παιχνίδι τους, τη βόλτα τους, τα παραμύθια τους, ….

Όταν ήταν πολύ μικρά, το τάϊσμα, το ρέψιμο και οι αγκαλίτσες ήταν ο ποιοτικός χρόνος που αντιλαμβανόμουνα ότι τους διέθετα. Γιατί αυτό ζητούσε η ηλικία τους.

Τα υπόλοιπα ανήκουν στον ποσοτικό χρόνο , θέλω 10 λεπτά να φορτώσω το πλυντήριο ρούχων, ένα τέταρτο να απλώσω, μισή ώρα να φορτώσω κατσαρόλα ή ταψί…

Ποιοτικό χρόνο (δικό μου ως μαμά) θεωρώ όταν παίζουν μόνα τους και εγώ κάθομαι στον καναπέ και τα παρατηρώ. Υποτίθεται ότι διαβάζω το βιβλίο μου, αλλά εγώ παρακολουθώ τις γκριμάτσες τους, ακούω τις συζητήσεις τους, …. Τα βλέπω πως συμπεριφέρονται μόνα τους χωρίς τη παρεμβολή/συμμετοχή μου.

[DALIA]

Ποιοτικό χρόνο (δικό μου ως μαμά) θεωρώ όταν παίζουν μόνα τους και εγώ κάθομαι στον καναπέ και τα παρατηρώ. Υποτίθεται ότι διαβάζω το βιβλίο μου, αλλά εγώ παρακολουθώ τις γκριμάτσες τους, ακούω τις συζητήσεις τους, …. Τα βλέπω πως συμπεριφέρονται μόνα τους χωρίς τη παρεμβολή/συμμετοχή μου.

 

Απίστευτο αυτό με τρελλαίνει και εμένα παρόλλο που είναι μόνος, όταν παίζει μόνος του έχει απίστευτο γέλιο...άσε που απαιτεί να μην παρεμβαίνουμε..

[νεφελη]

Αυτα περι ποιοτικου κ ποσοστικου χρονου κ τι αξια εχουν τα θεωρω λιγο χαζα... Συγνωμη κιολας, αλλα ολα αυτα ειναι εφευρηματα της εποχης μας για να δικαιολογουμε τα αδικαιολογητα. Επειδη δηλαδη σημερα οι περισσοτεροι για τον οποιοδηποτε λογο δεν εχουν (κ εγω μεσα) αρκετο χρονο για να αφιερωσουν στα παιδια τους ανακαλυψαμε ξαφνικα οτι σημασια δεν εχει το ποση ωρα εισαι με το παιδι αλλα ο ποιοτικος σας χρονος... Δηλαδη οτι εχουμε φτασει στο σημειο τα παιδια να μεγαλωνουν με τις φιλιπινεζες κ τις γεωργιανες ολη μερα δεν πειραζει. Εξιλεωνομαστε οταν τους αφιερωνουμε εστω μιση ωρα το βραδυ ή ενα απογευμα ολοκληρο το Σαββατο επειδη ο ποιοτικος χρονος μετραει..

Δεν κατηγορω κανεναν, γιατι δυστυχως οι σημερινοι ρυθμοι ζωης μας εχουν εξουθενωσει αλλα μη ξεχναμε οτι το παιδι δεν εχει αναγκη μονο το να παιξει μαζι μας μια ωρα, αλλα κ το να αισθανεται οτι οι γονεις του ειναι εκει διπλα του συνεχεια ακομα κ αν δεν ασχολουνται αμεσα μαζι του.

Θυμαμαι οταν ημουν μικρη που ο μπαμπας μου ειχε μεταφερει τα απογευματα το γραφειο του σπιτι μας για να ειμαστε ολοι μαζι. Τον εβλεπα να δουλευει εκει ωρες ολοκληρες, μεχρι τα ξημερωματα ομως δεν με πειραζε γιατι ηταν στο διπλανο δωματιο κ η πορτα του ηταν μονιμα ανοιχτη. Ηξερα οτι οποτε τον ηθελα κατι ηταν διαθεσιμος ή ακομα κ οταν ειχαμε ορεξη για παιχνιδι ηταν εκει. Μας εβαζε το βραδυ για υπνο κ εκεινος πολλες φορες συνεχιζε να δουλευει, αλλα ηξερα οτι ηταν διπλα μου. Θα προτιμουσα να λειπει ολη μερα κ να γυριζει αργα το απογευμα κ να μου αφιερωνει μιση ή μια ωρα αποκλειστικα? ΟΧΙ, σιγουρα οχι...

[DALIA]

νεφελη μου μέσα από το κείμενο σου πηγάζουν πάαααρα πολλές αλήθειες...

sorry αλλα πραγματικα δεν μπορώ να κατανοήσω την έννοια ποιοτικός χρόνος

[stiliani]

Αυτα περι ποιοτικου κ ποσοστικου χρονου κ τι αξια εχουν τα θεωρω λιγο χαζα... Συγνωμη κιολας, αλλα ολα αυτα ειναι εφευρηματα της εποχης μας για να δικαιολογουμε τα αδικαιολογητα. Επειδη δηλαδη σημερα οι περισσοτεροι για τον οποιοδηποτε λογο δεν εχουν (κ εγω μεσα) αρκετο χρονο για να αφιερωσουν στα παιδια τους ανακαλυψαμε ξαφνικα οτι σημασια δεν εχει το ποση ωρα εισαι με το παιδι αλλα ο ποιοτικος σας χρονος... Δηλαδη οτι εχουμε φτασει στο σημειο τα παιδια να μεγαλωνουν με τις φιλιπινεζες κ τις γεωργιανες ολη μερα δεν πειραζει. Εξιλεωνομαστε οταν τους αφιερωνουμε εστω μιση ωρα το βραδυ ή ενα απογευμα ολοκληρο το Σαββατο επειδη ο ποιοτικος χρονος μετραει..

Δεν κατηγορω κανεναν, γιατι δυστυχως οι σημερινοι ρυθμοι ζωης μας εχουν εξουθενωσει αλλα μη ξεχναμε οτι το παιδι δεν εχει αναγκη μονο το να παιξει μαζι μας μια ωρα, αλλα κ το να αισθανεται οτι οι γονεις του ειναι εκει διπλα του συνεχεια ακομα κ αν δεν ασχολουνται αμεσα μαζι του.

Θυμαμαι οταν ημουν μικρη που ο μπαμπας μου ειχε μεταφερει τα απογευματα το γραφειο του σπιτι μας για να ειμαστε ολοι μαζι. Τον εβλεπα να δουλευει εκει ωρες ολοκληρες, μεχρι τα ξημερωματα ομως δεν με πειραζε γιατι ηταν στο διπλανο δωματιο κ η πορτα του ηταν μονιμα ανοιχτη. Ηξερα οτι οποτε τον ηθελα κατι ηταν διαθεσιμος ή ακομα κ οταν ειχαμε ορεξη για παιχνιδι ηταν εκει. Μας εβαζε το βραδυ για υπνο κ εκεινος πολλες φορες συνεχιζε να δουλευει, αλλα ηξερα οτι ηταν διπλα μου. Θα προτιμουσα να λειπει ολη μερα κ να γυριζει αργα το απογευμα κ να μου αφιερωνει μιση ή μια ωρα αποκλειστικα? ΟΧΙ, σιγουρα οχι...

 

Συμφωνω με την κάθε σου λέξη

[ALIKOYLA]

νομιζω οτι ποιοτικος χρονος ειναι οταν τα παιδια ειναι χαρουμενα με εμας.εμενα π.χ. χαιρεται οταν την γαργαλαω ή κρυβουμε πραγματα και τα ψαχνει.χαιρεται ομως οταν πλενω τα πιατα και παιζει με τα νερα.χαιρεται γελαμε ,μιλαμε αρα μαλλον ειναι ποιοτικος.τι γινεται ομως οταν παιζουν μονα τους και ειναι χαρουμενα.ειναι ποιτικος χρονος δεν ξερω?εχει ομως σημασια?αν τα παιδια ειναι χαρουμενα και επικοινωνουν με εμας δεν ειναι αρκετο?dalia με προβληματισες με το θεμα.οχι οτι δεν το κεφτομουν και εγω.

[liana03]

Νεφέλη πόσο δίκιο έχεις!

Οι δικού μου γονείς είχαν δική τους επιχείρηση και έλειπαν πολλές ώρες από το σπίτι μου έλειπε πολύ η παρουσία τους όταν ήμουν μικρή .......δεν ήταν ανάγκη να παίζουμε παρέα ή να ασχολούνται αποκλειστικά με εμένα αλλα να είναι εκεί.......πολλές φορές πήγαινα και εγώ στην δουλειά των γονιών μου και είτε τους βοηθούσα είτε ασχολιόμουν με κάτι άλλο αλλά ήταν ωραία που είμασταν παρέα.....

Μέχρι πριν από λίγο καιρό, αναρωτιώμουν όπως η DALIA για το ποιος είναι ο ποιοτικός χρόνος και θεωρούσα ότι ποιοτικός χρόνος είναι μόνο όταν ασχολούμε μόνο με ό,τι ευχαριστεί τον μικρό........ σε σημείο να έχω τύψεις ακόμα και όταν έκανα δουλειές .....αλλά τώρα έχω αναθεωρήσει κάποια πράγματα .....πολύ ωραία είναι να παίζουμε, να γελάμε, να πηγαίνουμε βόλτες, να διαβάζουμε βιβλία αλλά πρέπει να δουλέψουμε κ΄όλας ......τώρα πια λέω στον γιο η μαμά έχει δουλίτσες τώρα πρέπει να περιποιηθώ το σπίτι μας τα ρούχα, να φτιάξω το φαγητό μας είναι πολύ σημαντικά και αυτά και τα κάνω για όλους μας.

Σε όλα πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο ενταξει δεν είμαι και με ένα ξεσκονόπανο στο χερί προσπαθώ να μοιράζω τον χρόνο μου .....

τώρα το βλέπω αλλιώς λέω ποιότητα είναι να έχουμε ένα σπίτι όμορφο και καθαρό, ποιότητα είναι να παίζουμε οι τρεις μας και να γελάμε, ποιότητα είναι να πάμε βολτούλα, ποιότητα είναι να κάνουμε δημιουργικά πράγματα με το παιδί, αλλά και ποιότητα είναι να υπάρχει και προσωπικός χρόνος για τους γονείς .......κάτι το οποίο το αντιλαμβάνετε έμμεσα και το παιδί και είναι πάρα πολύ σημαντικό.

[Eleftheria]

ALIKOYLA συμφωνώ μαζί σου. Για μένα οποιαδήποτε δραστηριότητα τα ευχαριστεί εντάσσεται στον ποιοτικό χρόνο που μπορώ να τους διαθέσω.

Ακόμα και ο χρόνος που παίζουν μόνα τους και είμαι απλώς θεατής θεωρώ ότι είναι σημαντικός γιατί συνεισφέρει στα «θέλω» τους. Τους αφήνεις χώρο να εκφραστούν, να αναπτυχθούν, να γίνουν λίγο ανεξάρτητα, να καθοδηγούν τον εαυτό τους.

Τις ώρες που λείπω από κοντά τους και περνάνε καλά, δεν ξέρω που να τις εντάξω, ούτε να τις αξιολογήσω!

Κάποιοι θεωρούν ότι τους κάνει καλό γιατί θα βγουν στην κοινωνία οπότε πρέπει να ανοίξουν τις εικόνες του μυαλού τους, να καταλάβουν ότι κυκλοφορούν και άλλοι άνθρωποι στο σύμπαν. Κάποιοι άλλοι θα πουν ότι οι γονείς πρέπει να είναι σε 24η βάση δίπλα τους.

[Iride]

Ο ποιοτικός χρόνος έτσι όπως τουλάχιστον το αντιλαμβάνομαι εγώ, δεν έχει τόσο σχέση με το είδος της δραστηριότητας που κάνεις μαζί με το παιδί, αν δηλαδή θα διαβάσετε βιβλία ή θα παίξετε μπουγέλο, αλλά με το βαθμό προσήλωσης και αφοσίωσης που έχεις εκείνη την ώρα σε αυτό. Γιατί μια μητέρα που ίσως να μη δουλεύει κιόλας, μπορεί να είναι 24 ώρες με το μωρό της, αλλά να το έχει στο ρηλάξ κι εκείνη να πλένει πιάτα.Αυτό δεν είναι σίγουρα ποιοτικός χρόνος.

 

Συμφωνώ απόλυτα με την ΚΡΙΝΑ. Έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ τον "ποιοτικό" χρόνο και μόνο κατ' αυτόν τον τρόπο το παιδί απορροφά το 100% αυτού που μοιράζεται μαζί σου και αυτό που τελικά θα του μείνει και θα το εφοδιάσεις. Δεν έχει σημασία το είδος της δραστηριότητας αρκεί να τη ζείτε μαζί. Απ' όλες οι δραστηριότητες, ακόμη και οι πιο καθημερινές όπως είναι σούπερ μάρκετ, βόλτα, να ποτίσεις τις γλάστρες μαζί του, ο,τιδήποτε, το παιδί αποκομίζει κάτι αυτό που θα του δώσεις εσύ. Αυτό είναι για μένα ποιοτικός χρόνος.

[monbebe]

Αυτα περι ποιοτικου κ ποσοστικου χρονου κ τι αξια εχουν τα θεωρω λιγο χαζα... Συγνωμη κιολας, αλλα ολα αυτα ειναι εφευρηματα της εποχης μας για να δικαιολογουμε τα αδικαιολογητα. Επειδη δηλαδη σημερα οι περισσοτεροι για τον οποιοδηποτε λογο δεν εχουν (κ εγω μεσα) αρκετο χρονο για να αφιερωσουν στα παιδια τους ανακαλυψαμε ξαφνικα οτι σημασια δεν εχει το ποση ωρα εισαι με το παιδι αλλα ο ποιοτικος σας χρονος... Δηλαδη οτι εχουμε φτασει στο σημειο τα παιδια να μεγαλωνουν με τις φιλιπινεζες κ τις γεωργιανες ολη μερα δεν πειραζει. Εξιλεωνομαστε οταν τους αφιερωνουμε εστω μιση ωρα το βραδυ ή ενα απογευμα ολοκληρο το Σαββατο επειδη ο ποιοτικος χρονος μετραει..

Δεν κατηγορω κανεναν, γιατι δυστυχως οι σημερινοι ρυθμοι ζωης μας εχουν εξουθενωσει αλλα μη ξεχναμε οτι το παιδι δεν εχει αναγκη μονο το να παιξει μαζι μας μια ωρα, αλλα κ το να αισθανεται οτι οι γονεις του ειναι εκει διπλα του συνεχεια ακομα κ αν δεν ασχολουνται αμεσα μαζι του.

Θυμαμαι οταν ημουν μικρη που ο μπαμπας μου ειχε μεταφερει τα απογευματα το γραφειο του σπιτι μας για να ειμαστε ολοι μαζι. Τον εβλεπα να δουλευει εκει ωρες ολοκληρες, μεχρι τα ξημερωματα ομως δεν με πειραζε γιατι ηταν στο διπλανο δωματιο κ η πορτα του ηταν μονιμα ανοιχτη. Ηξερα οτι οποτε τον ηθελα κατι ηταν διαθεσιμος ή ακομα κ οταν ειχαμε ορεξη για παιχνιδι ηταν εκει. Μας εβαζε το βραδυ για υπνο κ εκεινος πολλες φορες συνεχιζε να δουλευει, αλλα ηξερα οτι ηταν διπλα μου. Θα προτιμουσα να λειπει ολη μερα κ να γυριζει αργα το απογευμα κ να μου αφιερωνει μιση ή μια ωρα αποκλειστικα? ΟΧΙ, σιγουρα οχι...

 

ακριβως!

εχω βαρεθει να ακουω τις τελειες μαμαδες που αφιερωνουν "τοσο" ποιοτικο χρονο στα παιδια... λες και μετρανε με το κιλο... δηλαδη εγω που δεν εχω μπει καν στο τριπακι "περασα τοσες ωρες σημερα κανοντας αυτο" σημαινει οτι δεν νοιαζομαι? δηλ. αν ειμαστε στον ιδιο χωρο, αν τον αφηνω να παιζει μονος του ή αν με θελει μαζι του, αν παρατηρω τη συμπεριφορα του εντος και εκτος σπιτιου και επεμβω οπου χρειαστει, αν δεν μετραω καν ποση ωρα παιξαμε μαζι, και πολλα πολλα αλλα, σημαινει οτι δεν ειμαι μανα του ή οτι δεν περναω χρονο μαζι του? γιατι αν ποιοτικος χρονο σημαινει περναω 2 ωρες παιζοντας με το παιδι μου καθε μερα και την υπολοιπη μερα ειμαι απουσα -οχι λογω δουλειας και αναγκης- αλλα με τη μεταφορικη εννοια και το φορτωνω αλλου το μωρο μου, σορρυ αλλα τοτε δεν περναω τετοιο ποιοτικο χρονο με το παιδι μου!

[vagos789]

Ποιοτικος χρονος ειναι αυτος κατα τον οποιο το παιδι θα κανει καποια κοινη δραστηριοτητα με τον γονεα,θα μαθει καινουρια πραγματα,και γενικοτερα ο χρονος που αξιοποιείται αποδοτικα.

Συμφωνουμε ολοι πιστευω οτι μια μανα που μαγειρευει,πλενει,καθαριζει,μιλαει στο τηλ,βλεπει τηλεοραση και απλα εχει συνεχώς το παιδι διπλα της ή κοντά της,μπορει να του προσφερει ισως ενα αισθημα ασφαλειας,αλλα σιγουρα οχι ποιοτικο χρονο.

Ο ποιοτικος χρονος ειναι πιο "βαρύς" απο τον άλλον χρονο,και η σημασια του μεγαλη.

 

Ειναι προφανες οτι στην εποχη μας ο χρονος στραγγαλίζεται και απαιτειται απο τους γονεις οργανωμενη διαχειριση του χρονου τους και αφθονη ενεργεια (ισως η επομενη γενια γονεων να παιρνει αναβολικα και να εχει τοσα χερια οσα η θεα Κάλι με γενετικη παρεμβαση ).

[monbebe]

εγω θεωρω και την ασφαλεια και την αγαπη ποιοτικη... τι να το κανω αν του μαθω πχ να μετραει αλλα ξερω οτι μεσα του δεν μπορει να γεμισει η καρδια του με αριθμους ή γραμματα γιατι το κανω πχ αγγαρεια για να λεω οτι περασα τοσο χρονο μαζι του... προτιμω το "ολη μερα μαζι" και οποτε με χρειαζεται να ειμαι εκει μαζι του, να παιζω, να του μαθαινω, να του δειχνω πραγματα, να με βοηθαει να κανουμε μαζι δουλειες, να νιωθει χρησιμος...

η θεα καλι ειναι η αγαπημενη μου τελευταια! ουτε αυτη με κλωνοποιηση νομιζω θα τα εβγαζε περα...

[Iride]

Ποιοτικος χρονος ειναι αυτος κατα τον οποιο το παιδι θα κανει καποια κοινη δραστηριοτητα με τον γονεα,θα μαθει καινουρια πραγματα,και γενικοτερα ο χρονος που αξιοποιείται αποδοτικα.

Συμφωνουμε ολοι πιστευω οτι μια μανα που μαγειρευει,πλενει,καθαριζει,μιλαει στο τηλ,βλεπει τηλεοραση και απλα εχει συνεχώς το παιδι διπλα της ή κοντά της,μπορει να του προσφερει ισως ενα αισθημα ασφαλειας,αλλα σιγουρα οχι ποιοτικο χρονο.

Ο ποιοτικος χρονος ειναι πιο "βαρύς" απο τον άλλον χρονο,και η σημασια του μεγαλη.

 

Ειναι προφανες οτι στην εποχη μας ο χρονος στραγγαλίζεται και απαιτειται απο τους γονεις οργανωμενη διαχειριση του χρονου τους και αφθονη ενεργεια (ισως η επομενη γενια γονεων να παιρνει αναβολικα και να εχει τοσα χερια οσα η θεα Κάλι με γενετικη παρεμβαση ).

 

Συμφωνώ!

[akamatra]

Σχεδόν ποτέ δεν σκέφτομαι πόσο ποιοτικό χρόνο πέρασα με τα παιδιά μου... Ξέρω ότι πολλές φορές ενώ είμαι μαζί τους και τα προσέχω; προσπαθώ να κρατηθώ ξύπνια ή όρθια από την κούραση...

Εχω αποδεχτεί ότι δεν είμαι τέλεια μάνα. Προσπαθώ σκληρά να κάνω αυτό που εγώ θεωρώ σωστό για τα παιδιά μου χωρίς να το καταφέρνω πάντα... Ακόμα και τ'οτε όμως νομίζω ότι κάτι μαθαίνουν...

Dalia, για μένα οι πιο ακριβές στιγμές είναι όταν βλέπω τα παιδιά μου να γελάνε ευτυχισμένα...

"ποιοτικός χρόνος" για μένα είναι αυτός που παρατάω τα πάντα και παίζω με τα παιδάκια μου.

Για τα παιδιά όμως ποιος είναι ο ποιοτικός χρόνος; Θα ρωτήσω αυριο το γιο μου....

[DALIA]

Σχεδόν ποτέ δεν σκέφτομαι πόσο ποιοτικό χρόνο πέρασα με τα παιδιά μου... ...

 

ούτε εγώ το σκέφτομαι γι'αυτό και αναρωτιέμαι τι είναι τελικα?

ευτυχώς μέσα από τις απαντήσεις σας κατάλαβα ότι είμαι σε σωστό δρόμο γιατί και εγώ στο δικό μου μυαλουδάκι αυτό είχα μέσα, δηλ. ποιοτικός χρόνος είναι οτιδήποτε κάνω μαζί του και τον κάνει ευτυχισμένο.

[anna+]

Ποιοτικός χρόνος για μένα είναι ο λίγος ή πολύς χρόνος που θα διαθέσω για να τον περάσω με το παιδί μου. Όμως για να είναι ποιοτικός αυτός ο χρόνος και άρα ουσιαστικός απαραίτητη προϋπόθεση είναι να είμαι εκεί ψυχή τε και σώματι...

Πόσο ποιοτικός μπορεί να είναι ο χρόνος που θα περάσω με το απιαδί μου αν κοντά του θα βρίσκεται μόνο το σώμα μου αλλά όχι και το μυαλό μου; Πόσο ποιοτικός μπορεί να είναι αν ενώ παίζω με το παιδί μου ή το κρατάω αγκαλιά και του απαντώ αφηρημένα την ίδια στιγμή στο μυαλό μου τριγυρίζουν όλα όσα θα έπρεπε ή θα μπορούσα να κάνω εκείνη την ώρα;

 

Ποιοτικές στιγμές για μένα λοιπόν μαζί με το παιδί μου είναι εκείνες οι στιγμές που γίνεται κέντρο του σύμπαντος μου και δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από αυτό...

Και τέτοιες στιγμές μπορεί να είναι όταν το έχω αγκαλιά, όταν το ταϊζω, όταν το κάνω μπάνιο ή παίζουμε και γελάμε, όταν το κοιμίζω ακόμη και όταν κάθομαι πάνω από το κρεβάτι του και το χαζεύω όταν κοιμάται...

[kiknaki]

Κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει ποιοτικός και ποσοτικός χρόνος. Υπάρχει μόνο ο χρόνος τον οποίο διαθέτω στο παιδί μου, στο σύζυγο κτλ. Τον χρόνο αυτόν που θα "ντύσω" με όποιο τρόπο μου αρέσει ωστέ να γίνει ευχάριστος και αποδεκτός. Θέλω να πω οτι δε μου αρέσει να οριοθετώ την ευτυχία και την ικανοποιήση που θα λάβει το παιδί μου από εμένα μέσα σε 1-4 ώρες που θα κρατήσει το απόγευμα μας αφού εκείνη την ώρα μπορώ κατα αποκλειστικότητα να ασχοληθώ μαζί του. Δηλαδή τις άλλες ώρες τι??Όταν θα πρέπει να πλύνουμε τα πιάτα, να μαγειρέψουμε, να σιδερώσουμε συνεπάγεται ότι δεν διαθέτουμε χρόνο προς τα παιδιά μας?? Ακόμη και μέσα απο αυτά μπορούμε να προσφέρουμε. Οταν σιδερώνω π.χ. βλέπουμε μαζί ένα dvd, όταν πλένω πιάτα συζητάμε διάφορα και γενικά προσφέρω στην κόρη μου αυτό που ζητάει και όταν το ζητάει..την παρουσία της μητέρας της κατώ από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Για μένα λοιπόν δεν υπάρχει αυτό που λένε ποιοτικός χρόνος με την έννοια της αποκλειστικής οριοθετούμενης προσήλωσης προς το παιδί.

Η ποιότητα στην μητροτητα/πατρότητα δεν έχει όριο και χρονοδιάγραμμα αλλά βρίσκεται παντού ακόμη και στα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητας μας.

[DALIA]

αλλά βρίσκεται παντού ακόμη και στα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητας μας.

 

Μπράβο Μαράκι...δεν έχω παρά να συμφωνήσω απόλυτα...

[katerina2]

Κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει ποιοτικός και ποσοτικός χρόνος. Υπάρχει μόνο ο χρόνος τον οποίο διαθέτω στο παιδί μου, στο σύζυγο κτλ. Τον χρόνο αυτόν που θα "ντύσω" με όποιο τρόπο μου αρέσει ωστέ να γίνει ευχάριστος και αποδεκτός. Θέλω να πω οτι δε μου αρέσει να οριοθετώ την ευτυχία και την ικανοποιήση που θα λάβει το παιδί μου από εμένα μέσα σε 1-4 ώρες που θα κρατήσει το απόγευμα μας αφού εκείνη την ώρα μπορώ κατα αποκλειστικότητα να ασχοληθώ μαζί του. Δηλαδή τις άλλες ώρες τι??Όταν θα πρέπει να πλύνουμε τα πιάτα, να μαγειρέψουμε, να σιδερώσουμε συνεπάγεται ότι δεν διαθέτουμε χρόνο προς τα παιδιά μας?? Ακόμη και μέσα απο αυτά μπορούμε να προσφέρουμε. Οταν σιδερώνω π.χ. βλέπουμε μαζί ένα dvd, όταν πλένω πιάτα συζητάμε διάφορα και γενικά προσφέρω στην κόρη μου αυτό που ζητάει και όταν το ζητάει..την παρουσία της μητέρας της κατώ από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Για μένα λοιπόν δεν υπάρχει αυτό που λένε ποιοτικός χρόνος με την έννοια της αποκλειστικής οριοθετούμενης προσήλωσης προς το παιδί.

Η ποιότητα στην μητροτητα/πατρότητα δεν έχει όριο και χρονοδιάγραμμα αλλά βρίσκεται παντού ακόμη και στα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητας μας.

 

Θα συμφωνήσω με την προλαλήσασα και θέλω να συμπληρώσω κάτι ακόμα. Για μένα, εκτός από το να αφιερώνομαι ψυχή τε και σώματι στο παιδί μου κάποιες από τις ώρες που δεν εργάζομαι, είναι πολύ σημαντικό -παραμένοντας στο χώρο που βρίσκεται το παιδί- είτε ασχολούμενη με κάτι άλλο (συμμάζεμα, μαγείρεμα, πλυντήρια κλπ, γραφειοκρατικά του σπιτιού) είτε χαλαρώνοντας στον καναπέ πίνοντας καφέ μόνη, είτε συζητώντας με το σύζυγο και μπαμπά έχω την αίσθηση ότι μαθαίνω στο παιδί μου κάτι πολύ σημαντικό και "ποιοτικό": "Είναι μεν για μένα το πιο σημαντικό άτομο στον κόσμο, όμως δεν αποτελεί το κέντρο του σύμπαντος. Ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται και το χώρο του, έχει υποχρεώσεις εξωτερικές και ατομικές (απέναντι στον εαυτό του)."

Δεν ξέρω αν γίνομαι σαφής, εννοώ ότι από κάποια ηλικία και μετά τα νήπια είναι καλό να μαθαίνουν πώς να διαχειρίζονται και μόνα τους το χρόνο τους και πώς να δίνουν χώρο και χρόνο στους ανθρώπους που έχουν δίπλα τους και τους φροντίζουν. Με αυτό τον τρόπο πιστεύω ότι αποφεύγουμε να κάνουμε παιδιά εγωκεντρικά που απαιτούν να αποτελούν πάντα το κέντρο της προσοχής.

[liana03]

Κατερίνα και Κικνάκη συμφωνώ απόλυτα μαζί σας ......μου πήρε λίγο χρόνο να το καταλάβω αλλά κάλιο αργά......

Μέχρι να γίνει 2 χρονών ο γιος μου όταν επέστρεφα από την δουλειά ασχολιόμουν αποκλειστικά με τον μικρό, κάθε μέρα παιδική χαρά, όσο ο καιρός το επέτρεπε, και διάφορες δραστηριότητες μαζί με το παιδί..... και τις δουλειές μου όταν κοιμόταν ......με αποτέλεσμα έγω να είμαι ράκος και ο γιος μου κολλημένος πάνω μου και θεωρόντας ότι είναι το κέντρο του κόσμου, αυτό σίγουρα δεν ήταν ποιότητα ...... παρόλο που θεωρούσα ότι έπρεπε όλο τον ελέυθερο χρόνο μου να τον αφιερώνω στο παιδί και ότι αυτό που έκανα ήταν ό,τι καλύτερο......

Να είναι καλά η δασκάλα του γιου μου που μου άνοιξε τα μάτια!

[monbebe]

Κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει ποιοτικός και ποσοτικός χρόνος. Υπάρχει μόνο ο χρόνος τον οποίο διαθέτω στο παιδί μου, στο σύζυγο κτλ. Τον χρόνο αυτόν που θα "ντύσω" με όποιο τρόπο μου αρέσει ωστέ να γίνει ευχάριστος και αποδεκτός. Θέλω να πω οτι δε μου αρέσει να οριοθετώ την ευτυχία και την ικανοποιήση που θα λάβει το παιδί μου από εμένα μέσα σε 1-4 ώρες που θα κρατήσει το απόγευμα μας αφού εκείνη την ώρα μπορώ κατα αποκλειστικότητα να ασχοληθώ μαζί του. Δηλαδή τις άλλες ώρες τι??Όταν θα πρέπει να πλύνουμε τα πιάτα, να μαγειρέψουμε, να σιδερώσουμε συνεπάγεται ότι δεν διαθέτουμε χρόνο προς τα παιδιά μας?? Ακόμη και μέσα απο αυτά μπορούμε να προσφέρουμε. Οταν σιδερώνω π.χ. βλέπουμε μαζί ένα dvd, όταν πλένω πιάτα συζητάμε διάφορα και γενικά προσφέρω στην κόρη μου αυτό που ζητάει και όταν το ζητάει..την παρουσία της μητέρας της κατώ από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Για μένα λοιπόν δεν υπάρχει αυτό που λένε ποιοτικός χρόνος με την έννοια της αποκλειστικής οριοθετούμενης προσήλωσης προς το παιδί.

Η ποιότητα στην μητροτητα/πατρότητα δεν έχει όριο και χρονοδιάγραμμα αλλά βρίσκεται παντού ακόμη και στα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητας μας.

 

ακριβως!

[katerina2]

Σε αυτά που έγραψα παραπάνω θα ήθελα να συμπληρώσω συμπερασματικά ότι πιστεύω πως με αυτή τη νοοτροπία και συμπεριφορά δίνουμε κατ' επέκταση το παράδειγμα στα παιδιά μας ώστε να γίνουν αργότερα άνθρωποι που στηρίζονται στα πόδια τους γιατί ξέρουν να φροντίζουν τον εαυτό τους. Και όταν λέω φροντίδα, εννοώ να μπορείς να μείνεις και να συνδιαλαγείς με τον εαυτό σου, να μη χρειάζεσαι πάντα κάποιον απέναντί σου ή πλάι σου. Να μπορείς να σταθείς μόνος σου και να το ζητάς κιόλας.

Γιατί γενικά πιστεύω ότι στις μέρες μας ένα πράγμα που λείπει πολύ στον καθένα μας και συγχρόνως ένας σημαντικός λόγος που "χάνουμε τη μπάλα" είναι ότι δεν έχουμε μάθει να στεκόμαστε και να ακούμε τον εαυτό μας, παίρνοντας αποστάσεις από ανθρώπους και καταστάσεις και αφομοιώνοντας αυτό που συμβαίνει γύρω μας και ίσως μέσα μας. Και έχω την αίσθηση ότι αυτό δε συμβαίνει μόνο γιατί δεν έχουμε χρόνο, αλλά κυρίως γιατί δεν έχουμε αποκτήσει ως άνθρωποι αυτή τη δεξιότητα λόγω των πολύ γρήγορων ρυθμών και αυξημένων απαιτήσεων της ζωής από πολύ μικρή ηλικία.

Συγγνώμη αν κουράζω, αλλά ήθελα να τα πω.

[DALIA]

Κaterina δεν κουράζεις καθόλου...

όσο το σκέφτομαι τώρα και διαβάζοντας το post αρχίζω να κατανοώ γιατί κάποια παιδάκια μπορούν να παίξουν και μόνα τους και κάποια άλλα όχι...