Recommended Posts

    Καλησπέρα σε όλες σας. Μόλις έκανα εγγραφή στο forum απλός μέχρι τώρα διάβαζα τα διάφορα θέματα. Σήμερα πήρα την απόφαση να σας γράψω για την τραγική εμπειρία που είχα.

    Πριν 7 μέρες πήγα πανικοβλημένη στο μαιευτήριό για να βρω το γιατρό μου ώστε να κάνουμε υπέρηχο γιατί από το προηγούμενο βράδυ δεν είχα ακούσει την μπέμπα μου. Ήμουν 34 εβδομάδων στην πρώτη μου εγκυμοσυνη με πολύ καλές εξετάσεις με φυσιολογική ανάπτυξη του μωρού και γενικότερα με μία άψογη εγκυμοσύνη. Πήγα στο μαιευτήριο έχοντας την ηδέα ότι η μπέμπα μου δεν είναι καλά και ίσως να μη ζει, απλός περίμενα να διαψευστώ. Αυτό δεν έγινε ποτέ μετά από τον υπέρηχο, τον τοκογράφο και ένα dopler οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν η μικρή μου δεν ζούσε ποια ήταν ένας γλυκός άγγελος. Την ίδια μέρα το απόγευμα έκανα καισαρική (με δική μου επιλογή) για να μου πάρουν το αγγελούδι μου μη θέλοντας ο γιατρός μου να μου τη δείξει, λόγω της κακής μου ψυχολογικής κατάστασης. Την είδε όμως ο άντρας μου, ένα πανέμορφο καστανόξανθο κοριτσάκι.

    Αιτία θανάτου μπλέχτηκε ο ομφάλιος λώρος στο ποδαράκι της και γύρω από το σημείο της περίδεσης δημιουργήθηκε θρόμβος με αποτέλεσμα να κοπεί η ροή του αίματος και να επέλθει ο θάνατος.

    Σε σαράντα μέρες θα πάρω και τα αποτελέσματα από την παθολογοανατομική εξέταση και σε τρεις μήνες θα κάνω πλήρη έλεγχο θρομβοφηλίας. Ήδη κάνω μετά τη γέννα για 10 μέρες συνολικά θεραπεία προφυλακτική θεραπεία με ηπαρίνη.

    Το πρώτο που μπορώ να πω είναι κουράγιο. Έχω πολλά να πω για όλο αυτό το τραγικό θέμα.

    Είμαι γνώστης του χώρου δουλεύω μέσα σʼαυτόν έχω ακούσει πολλές διάφορε παρόμοιες ή και διαφορετικές καταστάσεις με την ίδια τραγική κατάληξη. Δεν υπάρχει απάντηση πάντα, δεν ευθύνεται η θρομβοφηλία πάντα.

    Τυχαία γεγονότα ή μη, με ή χωρίς αιτιολογία το αποτέλεσμα είναι το ίδιο ένας μεγάλος πόνος με περίεργα συναισθήματα με πολλά γιατί, με σχεδόν καμία απάντηση ή με απαντήσεις που δεν αρκούν.

    Πάντα θα μένει ένα ανεκπλήρωτο όνειρο με το μεγαλύτερο κενό που θα μπορούσε να αφήσει δεν θα κλείσει ποτέ αυτή η πληγή δε θα σβήσει ποτέ αυτό το κενό.

    Η ζωή όμως συνεχίζεται με μισή καρδιά αλλά συνεχίζεται. Σας γράφω ενώ κλαίω δεν μπορώ να σταματήσω τα δάκρυα κυλάνε μόνα τους.

    Αυτό που θέλω είναι να μείνω το συντομότερο έγκυος αν γινόταν και αύριο μόνο αυτό θα απαλύνει το πόνο και θα καλύψει λίγο την απώλεια.


    0srQp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις

    Γειά σας κι απο εμενα

    Εχω 2 παιδάκια...αλλά έχω γεννήσει 3.

    Το καλοκαίρι που μας πέρασε βάλαμε μπροστα με τον αντρα μου για το τρίτο μας παιδάκι. Η συνταγή έπιασε αμέσως. Οταν ανακοίνωσα στους δικούς μου, μαμά και αδερφές, οτι ήμουν εγκυος...έπεσαν να με φάνε!! Γιατί να κάνεις κι άλλο; Δεν βαριέσαι ξανά απο την αρχή; Που θα τα βάλεις αφού έχεις μόνο ενα παιδικό δωμάτιο;;

    Οι συγγενείς του άντρα μου δέχτηκαν τα νεα με πολύ χαρά.

    Πέρασα ολο το καλοκαίρι με τρελλές αναγούλες που μου χαλούσαν κάθε μέρα την ψυχολογία αλλά επειδή τα ίδια είχα ξαναπεράσει και στις προηγούμενες, εκανα υπομονή.

    Οταν ηρθε η ώρα του Β' επιπέδου...πήγα απροβλημάτιστη όπως έκανα πάντα. Τα αποτελέσματα ήταν...τα χειρότερα

    Το αγοράκι μου είχε σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά του και, ενώ θα επιβίωνε σε όλη την εγκυμοσύνη....δεν θα συνεβαινε το ίδιο απο τη γέννηση και μετά. Είχε υποπλαστική δεξιά κοιλία.Πιθανότατα να πάθαινε ασφυξία και να πέθενε αμέσως ή αν το προλάβαιναν οι καρδιολόγοι που θα παρεβρισκονταν...θα ξεκινούσε εναν αγώνα ζωής με χειρουργεία που όμως ποτέ δεν θα του εξασφάλιζαν μια φυσιολογική ζωή.

    Εκανα διακοπή κύησης στις 23 εβδομάδες. Γέννησα με φυσιολογικό τοκετό, μου έδωσαν χάπια για να προκαλέσουν αποβολή. Πονούσα 14 ώρες.Δεν έκανα κανένος είδος αναλγησία. Οταν γεννήθηκε ήταν ζωντανό. Ζήτησα να μου το δώσουν να το κρατήσω.Ηταν σαν κέρινο και ανοιγόκλεινε το στοματάκι του και εβγαζε μια ψιθυριστή φωνούλα. Εκλαιγα και το χαϊδευα στο μαγουλάκι του θέλοντας να του ζητήσω συγνώμη...αλλά δεν έβγαινε τίποτα απο το στόμα μου. Μονο το κρατούσα και εκλαιγα.

    Ζήτησα να το δει και ο άντρας μου. Αυτο έγινε αφου ολοκληρώθηκε η διαδικασία του τοκετού και αφού ήμουν στην ανάνηψη. Ηρθε ο άντρας μου και η κοπέλα ξαναέφερε το μωράκι μας....νεκρό

    Εφυγα απο το νοσοκομείο...αδεια όσο ποτέ πριν και στην αγκαλιά και στην κοιλιά και....στην ψυχή.

    Σήμερα θα ήταν 7 μηνών...

    Δεν το βάζω όμως κάτω. Είμαι σίγουρη οτι τρια παιδιά θα μεγαλώσω..

     

    Ειναι σαν να διαβαζω και να ζω ξανα τη δικη μου εμπειρια διακοπης κυησεως την 23η εβδομαδα τον περασμενο Ιουλιο :cry::cry:.... Και το δικο μου το μωρακι ειχε σοβαροτατο καρδιολογικο προβλημα (αντιμεταθεση αρτηριων , καπως ετσι τελος παντων).... Περασα ακριβως την ιδια εμπειρια φυσιολογικου τοκετου αλλα ευτυχως ημουν και λιγο τυχερη μεσα στην ατυχια μου και "γεννησα" γρηγορα (μεσα σε 7 ωρες)..

     

    Βεβαια απο την αρχη προειδοποιησα το γιατρο και τις μαιες οτι δεν ηθελα να μου το δειξουν μετα, δε θα το αντεχα με τιποτα, η εικονα αυτης της ψυχουλας θα με στοιχειωνε σε ολη μου τη ζωη!! Καναμε και καρυοτυπο, ηταν καθαρος, κανενα χρωμοσωμικο προβλημα δεν υπηρχε, ηταν κατα αλλα μια χαρα...

     

    Ελπιζω συντομα να ξανανειμω εγκυος για να μπορεσει να φυγει λιγακι η σκεψη μου απο αυτη τη φριχτη μερα, παρολο που εχω ηδη ενα κοριτσακι 3,5 ετων και αυτο κανει καπως πιο ευκολο την προσπαθεια να ξεχνιεμαι...

     

    Ευχομαι σε ολες να κρατησουμε γρηγορα ενα υγιες παιδακι στην αγκαλιτσα μας και ολα αυτα να γινουν μια μακρινη ασχημη αναμνηση!


    oaiqp2.pngm9YLp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Καλησπέρα σε όλες σας. Μόλις έκανα εγγραφή στο forum απλός μέχρι τώρα διάβαζα τα διάφορα θέματα. Σήμερα πήρα την απόφαση να σας γράψω για την τραγική εμπειρία που είχα.

    Πριν 7 μέρες πήγα πανικοβλημένη στο μαιευτήριό για να βρω το γιατρό μου ώστε να κάνουμε υπέρηχο γιατί από το προηγούμενο βράδυ δεν είχα ακούσει την μπέμπα μου. Ήμουν 34 εβδομάδων στην πρώτη μου εγκυμοσυνη με πολύ καλές εξετάσεις με φυσιολογική ανάπτυξη του μωρού και γενικότερα με μία άψογη εγκυμοσύνη. Πήγα στο μαιευτήριο έχοντας την ηδέα ότι η μπέμπα μου δεν είναι καλά και ίσως να μη ζει, απλός περίμενα να διαψευστώ. Αυτό δεν έγινε ποτέ μετά από τον υπέρηχο, τον τοκογράφο και ένα dopler οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν η μικρή μου δεν ζούσε ποια ήταν ένας γλυκός άγγελος. Την ίδια μέρα το απόγευμα έκανα καισαρική (με δική μου επιλογή) για να μου πάρουν το αγγελούδι μου μη θέλοντας ο γιατρός μου να μου τη δείξει, λόγω της κακής μου ψυχολογικής κατάστασης. Την είδε όμως ο άντρας μου, ένα πανέμορφο καστανόξανθο κοριτσάκι.

    Αιτία θανάτου μπλέχτηκε ο ομφάλιος λώρος στο ποδαράκι της και γύρω από το σημείο της περίδεσης δημιουργήθηκε θρόμβος με αποτέλεσμα να κοπεί η ροή του αίματος και να επέλθει ο θάνατος.

    Σε σαράντα μέρες θα πάρω και τα αποτελέσματα από την παθολογοανατομική εξέταση και σε τρεις μήνες θα κάνω πλήρη έλεγχο θρομβοφηλίας. Ήδη κάνω μετά τη γέννα για 10 μέρες συνολικά θεραπεία προφυλακτική θεραπεία με ηπαρίνη.

    Το πρώτο που μπορώ να πω είναι κουράγιο. Έχω πολλά να πω για όλο αυτό το τραγικό θέμα.

    Είμαι γνώστης του χώρου δουλεύω μέσα σʼαυτόν έχω ακούσει πολλές διάφορε παρόμοιες ή και διαφορετικές καταστάσεις με την ίδια τραγική κατάληξη. Δεν υπάρχει απάντηση πάντα, δεν ευθύνεται η θρομβοφηλία πάντα.

    Τυχαία γεγονότα ή μη, με ή χωρίς αιτιολογία το αποτέλεσμα είναι το ίδιο ένας μεγάλος πόνος με περίεργα συναισθήματα με πολλά γιατί, με σχεδόν καμία απάντηση ή με απαντήσεις που δεν αρκούν.

    Πάντα θα μένει ένα ανεκπλήρωτο όνειρο με το μεγαλύτερο κενό που θα μπορούσε να αφήσει δεν θα κλείσει ποτέ αυτή η πληγή δε θα σβήσει ποτέ αυτό το κενό.

    Η ζωή όμως συνεχίζεται με μισή καρδιά αλλά συνεχίζεται. Σας γράφω ενώ κλαίω δεν μπορώ να σταματήσω τα δάκρυα κυλάνε μόνα τους.

    Αυτό που θέλω είναι να μείνω το συντομότερο έγκυος αν γινόταν και αύριο μόνο αυτό θα απαλύνει το πόνο και θα καλύψει λίγο την απώλεια.

     

    Διαβαζω το μηνυμα σου και ξαναζω τη δικη μου τραγωδία. Για να μην κουραζω, σου λεω απλα πως εγω εχασα τον πριγκηπα μου την 36η εβδομαδα. Κι εγω σαν και σενα πηγα στην κλινικη απλα με την ελπιδα να διαψευσω αυτο που προαισθανομουν: πως κατι δεν παει καλα (στις προηγουμενες σελιδες εχω γραψει τη δικη μου ιστορια).

    Μετα απο 40 μερες, που ακομα εχω μικρη αιμμοραγια και αισθανομαι χαλια, σωματικα και ψυχικα, θα ηθελα να σου πω να κανεις κι εσυ υπομονη και να δειξεις δυναμη (αν και καταλαβαινω πως νιωθεις οτι δεν σου εχει απομεινει καθολου). Θελω να πιστεψω με ολη τη δυναμη της ψυχης μου πως η επομενη εγκυμοσυνη δε θα αργησει να ερθει και πως θα συντομα θα σφιξουμε στην αγκαλια μας ενα γερο μωρακι. Οπως διαβασες, δυστυχως, πολλα κοριτσια βιωνουν τα ιδια ακριβως συναισθηματα.

    Εγω αισθανομαι πως μαζι σας, που δεν σας εχω συναντησει ΠΟΤΕ στη ζωη μου, μπορω να επικοινωνησω καλυτερα απο ότι με οποιονδηποτε άλλον. Για τους γονεις μας και τον ανδρα μας πρεπει να δειχνουμε πως το ξεπερναμε, πως ανακαμπτουμε. Στο φορουμ, ομως, εγω τουλαχιστον, νιωθω πως μπορω να μιλησω ειλικρινα για οσα με πνιγουν. Αυτο να κανεις κι εσυ!! Να μας γραφεις!!! Ειναι μια παρηγορια να ξερεις πως καποιοι σε καταλαβαινουν, οχι επειδη ειναι ευγενικοι, αλλα γιατι βιωνουν (δυστυχως) την ιδια ασχημη εμπειρια. Να ξερεις κοριτσι μου πως εδω ειμαστε για σενα, πως μπορουμε να ανακουφισουμε η μια την αλλη.

    Κανε κουραγιο...(και συγγνωμη αν σε κουρασα)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Διαβαζω το μηνυμα σου και ξαναζω τη δικη μου τραγωδία. Για να μην κουραζω, σου λεω απλα πως εγω εχασα τον πριγκηπα μου την 36η εβδομαδα. Κι εγω σαν και σενα πηγα στην κλινικη απλα με την ελπιδα να διαψευσω αυτο που προαισθανομουν: πως κατι δεν παει καλα (στις προηγουμενες σελιδες εχω γραψει τη δικη μου ιστορια).

    Μετα απο 40 μερες, που ακομα εχω μικρη αιμμοραγια και αισθανομαι χαλια, σωματικα και ψυχικα, θα ηθελα να σου πω να κανεις κι εσυ υπομονη και να δειξεις δυναμη (αν και καταλαβαινω πως νιωθεις οτι δεν σου εχει απομεινει καθολου). Θελω να πιστεψω με ολη τη δυναμη της ψυχης μου πως η επομενη εγκυμοσυνη δε θα αργησει να ερθει και πως θα συντομα θα σφιξουμε στην αγκαλια μας ενα γερο μωρακι. Οπως διαβασες, δυστυχως, πολλα κοριτσια βιωνουν τα ιδια ακριβως συναισθηματα.

    Εγω αισθανομαι πως μαζι σας, που δεν σας εχω συναντησει ΠΟΤΕ στη ζωη μου, μπορω να επικοινωνησω καλυτερα απο ότι με οποιονδηποτε άλλον. Για τους γονεις μας και τον ανδρα μας πρεπει να δειχνουμε πως το ξεπερναμε, πως ανακαμπτουμε. Στο φορουμ, ομως, εγω τουλαχιστον, νιωθω πως μπορω να μιλησω ειλικρινα για οσα με πνιγουν. Αυτο να κανεις κι εσυ!! Να μας γραφεις!!! Ειναι μια παρηγορια να ξερεις πως καποιοι σε καταλαβαινουν, οχι επειδη ειναι ευγενικοι, αλλα γιατι βιωνουν (δυστυχως) την ιδια ασχημη εμπειρια. Να ξερεις κοριτσι μου πως εδω ειμαστε για σενα, πως μπορουμε να ανακουφισουμε η μια την αλλη.

    Κανε κουραγιο...(και συγγνωμη αν σε κουρασα)

     

    Έχεις απόλυτο δίκαιο. Ενώ όλα μου τα προβλήματα τα αντιμετωπίζω με ψυχραιμία και λογική αυτή τη στιγμή έχουν χαθεί. Τα συναισθήματα είναι ανάμηκτα κάποιες στιγμές μου φαίνεται πολύ μακρινό και κάποιες στιγμές με πνήγει ένα απόλυτο κενο δημιουργείται δεν την έχω ούτε μέσα μου ούτε στην αγκαλιά μου και πονάει τόσο πολύ.

    Είστε οι μόνες που μπορείτε να με καταλάβεται οι μόνες που μπορώ να μιλήσω ελεύθερα.

    Για όλους τους υπόλυπους πρέπει να δείχνεις ότι είσαι καλά ενώ από μέσα σου κλαίς.

     

    Θέλω να τα λέμε μέσα από το φόρουμ και αυτό που θα με ευχαρηστούσε είνα να μάθω πως σύντομα μία από εμάς έμεινε πάλι έγκυος θα μας γεμίσει με δύναμη και κουράγιο.


    0srQp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις

    κοριτσια εγω δεν εχω ευτυχως τετοια εμπειρια αλλα εχω συγκλονιστει με τις ιστοριες σας κατι παρομοιο περασε η πρωτη μου ξαδερ. στο πρωτο παιδι εγκυος πηγε με προγρ .καισαρικη και το παιδι ηταν δυστυχως νεκρο απλα πνιγηκε απο τον λωρο.ΠΩς θα μπορουσα να βοηθησω τι μπορεις να πεις σε τετοιες καταστασεις;

     

     

     

     

     

    sig.jsp?pc=ZSzeb114&pp=ZNxmk142YYGR

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    κοριτσάκια καλημέρα.

    Πως πάνε οι εξετάσεις σας? Εχουμε καιρό να τα πούμε.

    Οσο χειμωνιάζει τόσο περισσότερο μου λείπει η μπουμπού μου. Εστω κι αν δεν την είδα ποτέ στην ψυχή μου ξέρω πως ήταν. Χθές ονειρευόμουνα ότι την είχα αγκαλιά μου και παίζαμε, αλλά γρήγορα πίεσα τον εαυτό μου και άλλαξα πλευρό.

    Πρέπει να συνεχίσουμε. Το οφείλουμε στον εαυτό μας και σε όσους μας αγαπούν, έστω κι αν η ψυχή μας είναι ματωμένη.

    Αχ μακαρι να αποκτήσουμε σύντομα ένα γερό μωράκι!


    xbeTp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Απο το στομα σου και στου Θεου το αυτι!

     

    Παντως περισυ που ειχα μια παλλινδρομη στη 10η εβδομαδα μετα εκανα εξετασεις για θρομβοφιλια και ηταν καθαρες.. Τωρα μετα απο το φετινο συμβαν καναμε καρυοτυπο στο μωρο και ηταν και αυτος καθαρος, απλα το καρδιακο προβλημα ηταν ενα "κατασκευαστικο λαθος της φυσης" οπως μας ειπαν..

     

    Τι να πω, να μην υπαρχουν αιτιες και να τραβω ολο αυτη τη φορτιση και τον πονο ειναι χειροτερο, αν υπηρχε καποιο προβλημα τουλαχιστον θα ειχα καπου να τα ριξω!!


    oaiqp2.pngm9YLp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    κοριτσάκια καλημέρα.

    Πως πάνε οι εξετάσεις σας? Εχουμε καιρό να τα πούμε.

    Οσο χειμωνιάζει τόσο περισσότερο μου λείπει η μπουμπού μου. Εστω κι αν δεν την είδα ποτέ στην ψυχή μου ξέρω πως ήταν. Χθές ονειρευόμουνα ότι την είχα αγκαλιά μου και παίζαμε, αλλά γρήγορα πίεσα τον εαυτό μου και άλλαξα πλευρό.

    Πρέπει να συνεχίσουμε. Το οφείλουμε στον εαυτό μας και σε όσους μας αγαπούν, έστω κι αν η ψυχή μας είναι ματωμένη.

    Αχ μακαρι να αποκτήσουμε σύντομα ένα γερό μωράκι!

     

    Irinoula, εγω προσωπικα ακομα περιμενω την ιστολογικη εξεταση(γεννησα αρχες Σεπτεμβριου). Απο εβδομαδα εχω ενα προγραμματισμενο ραντεβου με το γιατρο, για εξεταση και για να μας εξηγησει τα αποτελεσματα της ιστολογικης. Επισης, θα κανονισω και ραντεβου με αιματολογο. Ελπιζω απο βδομαδα να εχω να σας γραψω νεοτερα. Πιστευω πως με τα αποτελεσματα της ιστολογικης θα ξερουμε -πιθανον- που βρισκομαστε και τι πρεπει να κανουμε στη συνεχεια.

    Οσο για τα υπολοιπα που αναφερεις, η αληθεια ειναι πως κι εγω κοιμαμαι και βλεπω διαφορα ονειρα, οταν ξυπναω ειμαι παρα πολυ κουρασμενη, σα να μην κοιμηθηκα, και αναρωτιεμαι αν ολα αυτα που ζω ειναι κακο ονειρο.Βεβαια, σε κλασματα δευτερολεπτου η πραγματικοτητα με προσγειωνει. Αναρωτιεμαι ποτε θα ερθει η στιγμη που θα αισθανομαστε καπως καλυτερα!! εχω ακομα και τους πονους της καισαρικής.

    Στα αληθεια, η επομενη εγκυμοσυνη μου φανταζει σαν λυτρωση απο ολα αυτα!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    κοριτσάκια καλημέρα.

    Πως πάνε οι εξετάσεις σας? Εχουμε καιρό να τα πούμε.

    Οσο χειμωνιάζει τόσο περισσότερο μου λείπει η μπουμπού μου. Εστω κι αν δεν την είδα ποτέ στην ψυχή μου ξέρω πως ήταν. Χθές ονειρευόμουνα ότι την είχα αγκαλιά μου και παίζαμε, αλλά γρήγορα πίεσα τον εαυτό μου και άλλαξα πλευρό.

    Πρέπει να συνεχίσουμε. Το οφείλουμε στον εαυτό μας και σε όσους μας αγαπούν, έστω κι αν η ψυχή μας είναι ματωμένη.

    Αχ μακαρι να αποκτήσουμε σύντομα ένα γερό μωράκι!

     

     

    Μετά από 10 μέρες είναι όλα τόσο νωπά αλλα δεν έχω κάποια όνειρα δεν βλέπω τίποτα απλός κάποια πρωινά ξυπνάω με ένα μεγάλο παράπονο και με κλάματα. Οι δικές μου εξετάσεις αργούν πολύ.

    Όσο περνούν οι μέρες τόσο περισσότερο ανυπομονό για μια δεύτερη εγκυμοσύνη


    0srQp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις

    Ειναι πολυ νωρις βρε κοριτσακια ακομα, τι συζηταμε τωρα!

     

    Εδω εγω που το εκανα 23 Ιουλη (σχεδον 3 μηνες πριν) και παλι ερχονται ωρες που με παιρνει το παραπονο! :cry::cry:


    oaiqp2.pngm9YLp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μετά από πόσες μέρες πήγατε στη δουλειά? Πως το αντιμετωπίσατε?

    Εγώ ούτε άτομο δε θέλω να δω. Δεν μπορώ όλο το σκινικό με τις κλασικές ερωτήσεις και συμβουλές του τύπου μα πως έγινε, τι ξαφνικό ήταν αυτό, είστε μικροί θα κάνετε πολλά παιδιά κ.ά.


    0srQp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Μετά από πόσες μέρες πήγατε στη δουλειά? Πως το αντιμετωπίσατε?

    Εγώ ούτε άτομο δε θέλω να δω. Δεν μπορώ όλο το σκινικό με τις κλασικές ερωτήσεις και συμβουλές του τύπου μα πως έγινε, τι ξαφνικό ήταν αυτό, είστε μικροί θα κάνετε πολλά παιδιά κ.ά.

    tzoi, εγω προσωπικα ακομη, μετα απο 50 ημερες, δεν εχω κοινωνικοποιηθει. Επεστρεψα μετα απο ενα μηνα σε καποιες εκπαιδευτικες μου υποχρεωσεις, τις οποιες δεν μπορουσα να αναβαλω. Απο κει και περα, ομως, "μιλαω" μονο στο φορουμ. Ειχα τηλεφωνικη επικοινωνια με δυο-τρια ατομα, φιλες μου και με κανεναν αλλον. Εκτος απο αυτα που αναφερεις εσυ, εγω δεν αντεχω να ακουω τη λεξη "συλλυπητηρια" και "λυπαμαι". Σκεφτομαι πως ολοι αυτοι θα επρεπε να μου λενε "να σου ζησει". Προσπαθω να καταλαβω και τη δικη τους θεση, σιγουρα θα νιωθουν αμηχανα, αυτη τη στιγμη, ομως, δεν μπορω να δειξω κατανοηση. Αρκουμαι στην αγκαλια του ανδρα μου και θελω...καποιες στιγμες να μενω μονη μου στο παιδικο δωματιο. Βλεπω το κρεβατακι του και νιωθω καπως πιο κοντα του.

    Συμφωνα με την ψυχιατρικη, για να ξεπεραστει ενα πενθος χρειαζεται ενα διαστημα οχι μεγαλυτερο των τεσσαρων μηνων. Τοσο χρειαζεται ο ανθρωπος για να συμφιλιωθει με την κατασταση και να την κατανοησει. Απο κει και περα αρχιζουν τα ψυχικα προβληματα (καταθλιψη). Δεν ξερω αν θα τα καταφερω, εχω μπροστα μου σχεδον δυομιση μηνες. Θα δειξει!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    tzoi, εγω προσωπικα ακομη, μετα απο 50 ημερες, δεν εχω κοινωνικοποιηθει. Επεστρεψα μετα απο ενα μηνα σε καποιες εκπαιδευτικες μου υποχρεωσεις, τις οποιες δεν μπορουσα να αναβαλω. Απο κει και περα, ομως, "μιλαω" μονο στο φορουμ. Ειχα τηλεφωνικη επικοινωνια με δυο-τρια ατομα, φιλες μου και με κανεναν αλλον. Εκτος απο αυτα που αναφερεις εσυ, εγω δεν αντεχω να ακουω τη λεξη "συλλυπητηρια" και "λυπαμαι". Σκεφτομαι πως ολοι αυτοι θα επρεπε να μου λενε "να σου ζησει". Προσπαθω να καταλαβω και τη δικη τους θεση, σιγουρα θα νιωθουν αμηχανα, αυτη τη στιγμη, ομως, δεν μπορω να δειξω κατανοηση. Αρκουμαι στην αγκαλια του ανδρα μου και θελω...καποιες στιγμες να μενω μονη μου στο παιδικο δωματιο. Βλεπω το κρεβατακι του και νιωθω καπως πιο κοντα του.

    Συμφωνα με την ψυχιατρικη, για να ξεπεραστει ενα πενθος χρειαζεται ενα διαστημα οχι μεγαλυτερο των τεσσαρων μηνων. Τοσο χρειαζεται ο ανθρωπος για να συμφιλιωθει με την κατασταση και να την κατανοησει. Απο κει και περα αρχιζουν τα ψυχικα προβληματα (καταθλιψη). Δεν ξερω αν θα τα καταφερω, εχω μπροστα μου σχεδον δυομιση μηνες. Θα δειξει!!!

     

    Haris εγω δεν κάνω προσπάθεια να καταλάβω κανέναν γιατί πιστεύω ότι ούτε αυτοί προσπαθούν να με καταλάβουν. Κάπως εγωιστικό αλλά έτσι το βλέπω. Εγώ μέχρι τώρα ήρθα αντιμέτωπη με αρκετά φιλικά άτομα που αναγκάστηκα να μιλήσω για ότι μου συνέβη αλλά καμία ανακούφιση,

    Από χθες που αποφάσισα να σας γράψω νοιώθω διαφορετικά αισθάνομαι ότι έχω δίπλα μου άτομα που μπορούν να με νοιώσουν. Αυτές τις στιγμές θέλω να είμαι συνέχεια στηναγκαλιά του άντρα μου.

    Ελπίζω να συνέλθω σύντομα


    0srQp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    κοριτσια δε ξεπερνιεται...ουτε θα συμφιλιωθουμε ποτε παντα θα μας ποναει τα παιδια μας ηταν ...εγω ελπιζω οτι αν κανουμε αλλο μωρακι αυτη η πληγη μας θα κλεισει αλλα το σημαδι θα μεινει...δε μπορουμε να αλλαξουμε τα γεγονοτα ας σκεφτουμε οτι εχουμε τη ευκαιρια να ξαναπροσπαθησουμε...μονο και μονο να το συζηταω αυτο που επαθα ειμαι ετοιμη να κλαψω και κλαιω πρεπει να ξεσπαμε.εγω τουλαχιστον στους αλλους προσπαθω να φανω δυνατη αλλα μεσα μου ποναω...οσο για το παιδικο δωματιο μου τα εβγαλαν ολα τα αυτοκολλητα και τα παιδικα κρεβατακια που ειχαμε παραγγειλει δε μας τα εφεραν τα ακυρωσα ..πιστευω κανεις δε μπορει να καταλαβει τι περναμε..μονο μεταξυ μας καταλαβαινομαστε...οταν μοιραζεσαι τη λυπη η λυπη σου γινεται μιση,οταν μοιραζεις τη χαρα η χαρα γινεται διπλη.οποια μεινει εγκυος θα χαρουμε ολες..αισιοδοξια κοριτσια

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις

    Μετά από πόσες μέρες πήγατε στη δουλειά? Πως το αντιμετωπίσατε?

    Εγώ ούτε άτομο δε θέλω να δω. Δεν μπορώ όλο το σκινικό με τις κλασικές ερωτήσεις και συμβουλές του τύπου μα πως έγινε, τι ξαφνικό ήταν αυτό, είστε μικροί θα κάνετε πολλά παιδιά κ.ά.

     

    Λόγω του ότι το μωράκι μας ήταν τελειόμηνο, πήρα και τις 63 μέρες άδειας λοχείας από το Ικα, ήταν πραγματικό βάλσαμο!

    Από το σπίτι δεν έβγαινα μόνο αν ήταν απολύτως απαραίτητο για ενάμιση μήνα περίπου. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα, δεν ήθελα να βλέπω και να μιλάω με κανέναν εκτός του συζύγου μου.

    Δεν δεχόμουν επισκέψεις και δεν απαντούσα στα τηλέφωνα που δεν ήθελα να μιλήσω.

    Στους τρεις μήνες και λίγο πριν πάω στη δουλειά, πήγαμε ένα ταξίδι στο εξωτερικό με τον άντρα μου, το οποίο μας βοήθησε πολύ!

    Χάρη χρωστάω και στους επιστήθιους φίλους μας που, με κάθε ευκαιρία μετά το τρίμηνο, αφού ένιωθα κι εγώ σαφώς καλύτερα, κανόνιζαν εξόδους και έκαναν τα πάντα για να νιώθουμε χαλαροί και χαρούμενοι.

    Και ο καιρός περνούσε....κι όσο περνούσε, τόσο χαμογελούσα, τόσο έπαιρνα κουράγιο για να συνεχίσω....κι ακόμη περνά.

    Τώρα έχουμε φτάσει στο σημείο να θέλουμε να προσπαθήσουμε ξανά.

    Σιγά σιγά, χωρίς πιέσεις, παίρνουμε τη μέρα όπως έρχεται και αναλόγως κινούμαστε.

    Μακάρι, να μας βοηθήσει η Παναγία, να μην ξαναζήσει καμιά μας τέτοιο κακό και να αξιωθούμε να κρατήσουμε στην αγκαλιά μας αυτό που ποθούμε περισσότερο.


    dCUzp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κοριτσια, καλημερα. Ξαναγραφω στο φορουμ, καθως εχθες πηραμε τα αποτελεσματα της ιστολογικης εξετασης και της νεκροψιας.

    Και δεν εδειξαν ΤΙΠΟΤΑ. Μου το ειχε γραψει μια κοπελα στο φορουμ, οτι μπορει και να μη δειξουν τιποτα.

    Στα συμπερασματα της εκθεσης αναφερεται πως "ο ενδομητριος θανατος φαινεται να οφειλεται σε υποξια" και τιποτε άλλο. Δεν υπήρξαν συγγενεις ανωμαλιες και ολα βρεθηκαν φυσιολογικά. Θρομβοι δεν υπηρξαν, ουτε ενας (αυτη ηταν η πιο πιθανη εκδοχη). Τελικα, το μωρακι μας εφυγε ετσι ευκολα και αθορυβα οπως ηρθε.

    Το ασχημο ειναι πως δεν εχουμε να αποδωσουμε καπου την αιτια θανατου. Η υποξια (=ελλειψη οξυγονου) νομιζω πως δεν μπορει να διαγνωστει. Μαλλον ανηκουμε κι εμεις στα περιβοητα "τυχαια περιστατικα"!!!

    Με ολες τις εξετασεις καθαρες, μια εγκυμοσυνη που ουτε την καταλαβα και ενα μωρακι...που ποτε δεν ειδα.

    Απο βδομαδα ξεκιναω τις επισκεψεις στους γιατρους (αιματολογο και γυναικολογο), μηπως και μπορεσουν καπως να μου εξηγησουν την αιτια της υποξιας (εαν υπάρχει!!).

    Περιμενα με τοση αγωνια αυτα τα αποτελεσματα, περιμενα μια απαντηση, η οποια μαλλον δεν θα ερθει.

    Δεν ξερω τι αλλο να πω...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Κοριτσια, καλημερα. Ξαναγραφω στο φορουμ, καθως εχθες πηραμε τα αποτελεσματα της ιστολογικης εξετασης και της νεκροψιας.

    Και δεν εδειξαν ΤΙΠΟΤΑ. Μου το ειχε γραψει μια κοπελα στο φορουμ, οτι μπορει και να μη δειξουν τιποτα.

    Στα συμπερασματα της εκθεσης αναφερεται πως "ο ενδομητριος θανατος φαινεται να οφειλεται σε υποξια" και τιποτε άλλο. Δεν υπήρξαν συγγενεις ανωμαλιες και ολα βρεθηκαν φυσιολογικά. Θρομβοι δεν υπηρξαν, ουτε ενας (αυτη ηταν η πιο πιθανη εκδοχη). Τελικα, το μωρακι μας εφυγε ετσι ευκολα και αθορυβα οπως ηρθε.

    Το ασχημο ειναι πως δεν εχουμε να αποδωσουμε καπου την αιτια θανατου. Η υποξια (=ελλειψη οξυγονου) νομιζω πως δεν μπορει να διαγνωστει. Μαλλον ανηκουμε κι εμεις στα περιβοητα "τυχαια περιστατικα"!!!

    Με ολες τις εξετασεις καθαρες, μια εγκυμοσυνη που ουτε την καταλαβα και ενα μωρακι...που ποτε δεν ειδα.

    Απο βδομαδα ξεκιναω τις επισκεψεις στους γιατρους (αιματολογο και γυναικολογο), μηπως και μπορεσουν καπως να μου εξηγησουν την αιτια της υποξιας (εαν υπάρχει!!).

    Περιμενα με τοση αγωνια αυτα τα αποτελεσματα, περιμενα μια απαντηση, η οποια μαλλον δεν θα ερθει.

    Δεν ξερω τι αλλο να πω...

     

    Καλημέρα Haris μόλις διάβασα τα αποτελέσματα από τις εξετάσεις σου. Έχω ακούσει για τυχαία γεγονότα στα οποία και η μητέρα και το μωρό ήταν καλά αλλά το κακό συναίβει.

    Αυτό που θέλω να σε ρωτήσω αν θα ξανακάνεις εσύ εξετάσεις. Να είσαι προετοιμασμένη ίσως να μη πάρεις κάποια εξήγηση.

    Εγώ περημένω ακόμη τα αποτελέσματα, προσωπικά ότι απάντηση και να πάρω δε θα μου απαλύνει τον πόνο. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι να σταθούμε στα πόδια μας και σύντομα να έχουμε κοντά μας αυτό που χάσαμε νωρίς ένα υγιεστατο μωράκι.

    Μη το βάζεις κάτω δεν θα είμαστε μόνο άτυχες θα υπάρξουν και η μέρες που θα είναι μόνο γέλια και χαρά.

    Περημένω νέα σου


    0srQp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αφου μιλαμε για εξετασεις και για τυχαια περιστατικα την τριτη πηρα την ιστολογικη του πλακουντα και δεν βρεθηκε κατι το οποιο να φαινεται οτι οδηγησε στο θανατο του μωρου.Το μονο που με παραξενεψε και τριγυριζει στο μυαλο μου ειναι ιτι ο ομφαλιος λορος ειχε δυο φλεβες κι οχι τρεις αλλα εμενα ενω με παρακολουθουσαν δυο γιατροι και σε αλλον για το β επιπεδου γιατι ειναι εξιδεικευμενη εξεταση και επρεπε να ειχε βρεθει εκει .Θα θεωρουνταν απο τοτε υψηλου κινδηνου κι ισως ειχα γλιτωσει απο ολα αυτα.Κουραγιο οπως και να εχει και να δυναμωσουμε γρηγορα για να ειμαστε ετοιμες για μια τυχερη εγκυμοσηνη τελικα γιατι ετσι μαλλον πρεπει να λεμε ειναι θεμα τυχης

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    κοριτσια λυπαμε πραγματικα δεν εχω λογια να σας παρηγορησω:cry:. παραλιγο θα παθαινα κι εγω στο γιο μου το ιδιο:-(. ενω μπηκα στο μαιευτηριο(παν. νοσοκ.Λαρισας) με πονους, μου εσπασαν τα νερα στις 5,40 μου εσπασε ο γιατρος τα νερα. μετα απο λιγο που με εξετασε ειχα 5 διαστολη, στις 6 πονουσα πολυ και με ξαναεξετασε και ειχα 7. εκεινη τη στιγμη το μωρο σταματησε να χτυπα ο σφυγμος του:cry:. με εσκισε με τα χερια του ο γιατρος και τραβηξε τον μικρο με βεντουζα. 6,18 εβγαλαν τον μικρο μου μελανο χωρις σφυγμους και αναπνοη:cry:. δεν τον ακουσα να κλαιει καθολου. τον διασωληνωσαν και μπηκε στη μοναδα. ''ηπιο περιγγενητικο στρες'' λογω αποκολλησης πλακουντα:-(. αν εκανε το λαθος ο γιατρος να μου κανει καισαρικη θα τον εχανα κοριτσια(επαθε υποξια ),(ευχαριστω πολυ και τον γιατρο και τις μαιες) Στο NST δυστυχως δεν επεφταν οι σφυγμοι του παιδιου σταδιακα για να μπω γρηγορα καισαρικη αλλα σταματησε μια και εξω. 2 ωρες στην ανανηψη δεν πιστευα κανεναν οτι το παιδι ζει ελεγα μεσα μου οτι περιμενουν τους δικους μου να μου το πουν:cry:. οταν βγηκα η μαμα μου τρομαξε που με ειδε. ημουν πρησμενη στο προσωπο απο το κλαμα.:cry: μου ορκιστηκε στην κορη μου οτι το παιδι ζει και ειναι καλα. το ειδα σε βινεο που τραβηξε ο αντρας μου στο κινητο και ας πουμε οτι κοιμηθηκα :-( ησυχη. γεννησα 26/11 του αγιου Στυλιανου προστατη των μωρων. ευχομαι μεσα απο την καρδια μου να αποκτησετε ολες συντομα μωρακια (και να τρεχεται απο πισω να μην σας κανουν ζημιες:wink:) αυτα απο τα δακρυα δεν μπορω να γραψω αλλο δεν βλεπω καλα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Μετά από πόσες μέρες πήγατε στη δουλειά? Πως το αντιμετωπίσατε?

    Εγώ ούτε άτομο δε θέλω να δω. Δεν μπορώ όλο το σκινικό με τις κλασικές ερωτήσεις και συμβουλές του τύπου μα πως έγινε, τι ξαφνικό ήταν αυτό, είστε μικροί θα κάνετε πολλά παιδιά κ.ά.

     

    tzoi... δουλειά εγώ πήγα μετά από 65 μέρες περίπου... και στον μήνα επάνω βρήκα άλλη θέση και άλλαξα εταιρία... καινούριο ξεκίνημα... το οποίο με βοήθησε...

    επίσης, βοήθησε και ένα ταξίδι που έκανα με τον άντρα μου... όπως είπε και η aobatsan...

    γενικότερα χρειάζεσαι να βγεις λίγο από το σπίτι, να πας κάπου με τον άντρα σου... και μετά όπως νιώθεις... εγώ άλλαξα και δουλειά και αυτοκίνητο..

     

    σπίτι δεν σήκωνα τηλέφωνα, ούτε δεχόμουν επισκέψεις... δεν είχα ούτε τη διάθεση, ούτε το κουράγιο... το κακό είναι ότι 1 μήνα μετά ήταν Χριστούγεννα και έπρεπε να βρω το καλό μου χαμόγελο και τη διάθεση... και το βρήκα... και σπίτι στόλισα (άσχετα αν η καρδιά μου ήταν μαύρη) και έξω βγήκα...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    κοριτσια δε ξεπερνιεται...ουτε θα συμφιλιωθουμε ποτε παντα θα μας ποναει τα παιδια μας ηταν ...εγω ελπιζω οτι αν κανουμε αλλο μωρακι αυτη η πληγη μας θα κλεισει αλλα το σημαδι θα μεινει...δε μπορουμε να αλλαξουμε τα γεγονοτα ας σκεφτουμε οτι εχουμε τη ευκαιρια να ξαναπροσπαθησουμε...μονο και μονο να το συζηταω αυτο που επαθα ειμαι ετοιμη να κλαψω και κλαιω πρεπει να ξεσπαμε.εγω τουλαχιστον στους αλλους προσπαθω να φανω δυνατη αλλα μεσα μου ποναω...οσο για το παιδικο δωματιο μου τα εβγαλαν ολα τα αυτοκολλητα και τα παιδικα κρεβατακια που ειχαμε παραγγειλει δε μας τα εφεραν τα ακυρωσα ..πιστευω κανεις δε μπορει να καταλαβει τι περναμε..μονο μεταξυ μας καταλαβαινομαστε...οταν μοιραζεσαι τη λυπη η λυπη σου γινεται μιση,οταν μοιραζεις τη χαρα η χαρα γινεται διπλη.οποια μεινει εγκυος θα χαρουμε ολες..αισιοδοξια κοριτσια

     

    Αρια... είναι ακριβώς όπως τα λες... ποτέ δεν ξεπερνιέται.... εγώ μετράω κοντά 3 χρόνια και ένα παιδάκι αλλά ακόμα με πονάει το περιστατικό...

    Το παιδάκι που έρχεται σε χαροποιεί αλλά δεν μπορεί να σε κάνει να ξεχάσεις...

    Και εγώ όταν γύρισα σπίτι, το πρώτο που έκανα ήταν να ακυρώσω τα έπιπλα... ευτυχώς δεν είχα ετοιμάσει ούτε δωμάτιο, ούτε πράγματα και ήταν καλό αυτό...

     

    Θέλω να πω σε όλα τα κορίτσια το εξής... μπορεί να θεωρείτε ότι μία γρήγορη εγκυμοσύνη είναι η λύση, ή ότι θα σας βοηθήσει.... αλλά επειδή το πέρασα... όταν έρχετε η πολυπόθητη εγκυμοσύνη νιώθεις ότι η πορεία σου τώρα ξεκινάει... το να μείνεις έγκυος είναι το ένα θέμα... η ψυχολογία σου... οι εξετάσεις... το άγχος... είναι οι άλλοι παράμετροι... και είναι κάτι που δυστυχώς θα περάσετε μόνες σας στο μεγαλύτερο βαθμό... καθώς θα προσπαθείτε να είστε δυνατές και αισιόδοξες και να μην βαρύνετε και το σύζυγό σας... τουλάχιστον εγώ αυτό έκανα... αλλά όσο θα προχωράτε και όσο θα είστε κοντά στην εβδομάδα που χάσατε το μωράκι σας... τόσο πιο δύσκολα θα είναι τα πράγματα... ήμουν μία βδομάδα άυπνη, απλώς να νιώθω το μωρό και να σκέφτομαι ότι όλα πρέπει να πάνε καλά, και ότι δεν θα αντέξω να το ξαναζήσω...

     

    Δεν μπορώ να σας συμβουλέψω για το πως θα το περάσετε γιατί η κάθεμία είναι ξεχωριστή... αν θέλετε κάποιον να μιλήσετε είμαι στη διάθεσή σας... να είστε όμως ήρεμες και χαμογελαστές και γρήγορα θα κρατάτε στην αγκαλιά σας ένα γλυκύτατο πλασματάκι που θα γεμίσει το κενό και θα σας φέρει χαρά!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Καλησπέρα σε όλες σας. Μόλις έκανα εγγραφή στο forum απλός μέχρι τώρα διάβαζα τα διάφορα θέματα. Σήμερα πήρα την απόφαση να σας γράψω για την τραγική εμπειρία που είχα.

    Πριν 7 μέρες πήγα πανικοβλημένη στο μαιευτήριό για να βρω το γιατρό μου ώστε να κάνουμε υπέρηχο γιατί από το προηγούμενο βράδυ δεν είχα ακούσει την μπέμπα μου. Ήμουν 34 εβδομάδων στην πρώτη μου εγκυμοσυνη με πολύ καλές εξετάσεις με φυσιολογική ανάπτυξη του μωρού και γενικότερα με μία άψογη εγκυμοσύνη. Πήγα στο μαιευτήριο έχοντας την ηδέα ότι η μπέμπα μου δεν είναι καλά και ίσως να μη ζει, απλός περίμενα να διαψευστώ. Αυτό δεν έγινε ποτέ μετά από τον υπέρηχο, τον τοκογράφο και ένα dopler οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν η μικρή μου δεν ζούσε ποια ήταν ένας γλυκός άγγελος. Την ίδια μέρα το απόγευμα έκανα καισαρική (με δική μου επιλογή) για να μου πάρουν το αγγελούδι μου μη θέλοντας ο γιατρός μου να μου τη δείξει, λόγω της κακής μου ψυχολογικής κατάστασης. Την είδε όμως ο άντρας μου, ένα πανέμορφο καστανόξανθο κοριτσάκι.

    Αιτία θανάτου μπλέχτηκε ο ομφάλιος λώρος στο ποδαράκι της και γύρω από το σημείο της περίδεσης δημιουργήθηκε θρόμβος με αποτέλεσμα να κοπεί η ροή του αίματος και να επέλθει ο θάνατος.

     

    tzoi... η ιστορία σου μοιάζει πολύ με τη δική μου αναφορικά με την εβδομάδα, την άψογη εγκυμοσύνη και τον υπέρηχο που έδειξε ότι το αγοράκι μου πλέον δεν ζούσε...

    η διαφορά είναι ότι εμείς δεν μάθαμε ποτέ τι έφταιξε... έχω γράψει αναλυτικά σε προηγούμενη σελίδα...

     

    Μέσα Οκτώβρη πήγα στο ΑΡΕΤΑΙΕΙΟ και έκανα ολοκληρωμένο έλεγχο θρομβοφιλίας... τα αποτελέσματα τα παίρνω τέλη του μήνα... και ελπίζω να δείξουν πλέον τι συμβαίνει...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    κοριτσια εγω δεν εχω ευτυχως τετοια εμπειρια αλλα εχω συγκλονιστει με τις ιστοριες σας κατι παρομοιο περασε η πρωτη μου ξαδερ. στο πρωτο παιδι εγκυος πηγε με προγρ .καισαρικη και το παιδι ηταν δυστυχως νεκρο απλα πνιγηκε απο τον λωρο.ΠΩς θα μπορουσα να βοηθησω τι μπορεις να πεις σε τετοιες καταστασεις;

     

    Δυστυχώς δεν μπορείς να κάνεις πολλά... μπορείς να της πεις ότι αν θέλει ποτέ να μιλήσει είσαι εκεί να την ακούσεις...

    Επίσης, αν εσύ έχεις παιδάκια μπορεί να χρειαστεί πολύ καιρό η ξαδέρφη σου για να σου μιλήσει... χρειάζεται υπομονή από την πλευρά σου και να μην κάνεις τίποτα... ξέρω ότι είναι δύσκολο αυτό που σου λέω αλλά έτσι είναι...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Κοριτσια, καλημερα. Ξαναγραφω στο φορουμ, καθως εχθες πηραμε τα αποτελεσματα της ιστολογικης εξετασης και της νεκροψιας.

    Και δεν εδειξαν ΤΙΠΟΤΑ. Μου το ειχε γραψει μια κοπελα στο φορουμ, οτι μπορει και να μη δειξουν τιποτα.

    Στα συμπερασματα της εκθεσης αναφερεται πως "ο ενδομητριος θανατος φαινεται να οφειλεται σε υποξια" και τιποτε άλλο. Δεν υπήρξαν συγγενεις ανωμαλιες και ολα βρεθηκαν φυσιολογικά. Θρομβοι δεν υπηρξαν, ουτε ενας (αυτη ηταν η πιο πιθανη εκδοχη). Τελικα, το μωρακι μας εφυγε ετσι ευκολα και αθορυβα οπως ηρθε.

    Το ασχημο ειναι πως δεν εχουμε να αποδωσουμε καπου την αιτια θανατου. Η υποξια (=ελλειψη οξυγονου) νομιζω πως δεν μπορει να διαγνωστει. Μαλλον ανηκουμε κι εμεις στα περιβοητα "τυχαια περιστατικα"!!!

    Με ολες τις εξετασεις καθαρες, μια εγκυμοσυνη που ουτε την καταλαβα και ενα μωρακι...που ποτε δεν ειδα.

    Απο βδομαδα ξεκιναω τις επισκεψεις στους γιατρους (αιματολογο και γυναικολογο), μηπως και μπορεσουν καπως να μου εξηγησουν την αιτια της υποξιας (εαν υπάρχει!!).

    Περιμενα με τοση αγωνια αυτα τα αποτελεσματα, περιμενα μια απαντηση, η οποια μαλλον δεν θα ερθει.

    Δεν ξερω τι αλλο να πω...

     

    Haris, δεν μπορείς να πεις τίποτα γλυκιά μου... όπως δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα...

    το μόνο που θα κάνεις είναι να περάσεις ένα διάστημα που θα κλάψεις, θα ξεσπάσεις... και μετά θα ηρεμήσεις... θα μαζέψεις τα κομμάτια σου και θα κοιτάξεις μπροστά... και θα μείνεις πάλι έγκυος και θα αποκτήσεις ένα γερό και γλυκό μωράκι...

     

    Δεν υπάρχουν απαντήσεις για ότι μας συμβαίνει... δυστυχώς είσαι και εσύ στην ομάδα που βίωσε τη λύπη και τη δυστυχία... μετά όμως από όλο αυτό βγαίνεις πιο δυνατή... και πιο υποψιασμένη και η επόμενη φορά θα είναι εντελώς διαφορετική και θα κρατήσεις στην αγκαλιά σου ένα γερό, ροδαλό μωράκι...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα