afroditi81

Αιφνιδιος Ενδομητριος Θανατος στην 38η εβδομαδα

    Recommended Posts

    Στις 17 Ιουλιου κι ενω διενυα την 38 εβδομαδα κυησης το βραδυ σπασαν τα νερα.Εγω απολυτα υγιης με αψογες εξετασεις κι ο μπεμπης μου με μια αψογη αναπτηξη.Τιποτα δεν προμηνυε αυτο που θα ζουσα.Την προηγουμενη μερα ημουν στο νοσοκομειο για ζωνες κι ηταν ολα τελεια.Μπηκα στο νοσοκομειο κι ο μπεμπης ειχε αρνητικους παλμους δεν ζουσε πια.Το γιατι???Λαθος γιατρου δεν υπηρχε οι ανθρωποι μετα απο αυτο προσπαθουσαν να σωσουν εμενα ειχα αιμοραγια αρχικα και μετα την γεννα που εγινε μετα απο πολυ πονο και κρατησε κοντα δυο εικοσιτετραωρα φυσιολογικα γιατι οι γιατροι φοβοταν για αποκολληση πλακουντα.Μπηκα στο χειρουργειο για μαιαιυτικη αποξεση γιατι δεν επεφτε τελικα ο πλακουντας μετα την γεννα.Εγω τουλαχιστον σωματικα βγηκα καλα.Πειτε μου ομως πως να αντεξω τον πονο που εφυγε ο γιος μου χωρις προφανη λογο.Το παιδι εχει σταλει για νεκροψια τα αποτελεσματα θα τα εχω το Σεπτεμβριο το χειροτερο???Το μετεφερε ο αντρας μου στη Θεσσαλονικη σε ενα κουτι γιατι στην πολη που μενουμε δεν υπαρχει εξιδεικευμενο κεντρο παθολογοανατομικο για μωρα.Ο πλακουντας για ιστολογικες.Τα αποτελεσματα τα περιμενω τον Σεπτεμβριο.Ολοι μου λενε οτι ειμαι μικρη θα ξανακανω προσπαθεια θα γεμισει το σπιτι παιδια κ διαφορα λογια παρηγοριας.Ειναι δυσκολο να χωνεψεις οτι εγινες μανα και δεν ειδες καν το παιδι σου.Ποναει....sad.gif

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    τι να πεις σε αυτες τις περιπτώσεις;:roll::roll::roll:

    ειλικρινά τετοιες στιγμές τα δικά σου προβλήματα φαντάζουν τόσο μικρά.

    μονο κουράγιο μπορώ να σου ευχηθώ, και μακάρι ο πόνος σας να περάσει με ενα αλλο παιδάκι που θα έρθει για να μείνει αυτη την φορά.


    Ευγενία10/08/2007 Χριστιάννα 11/06/2011

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    πραγματικα στεναχωρεθηκα παρα πολυ , κοριτσακι μου κουραγιο... τι να πω? μονο ο χρονος μπορει να γιατρεψει τις πληγες σου!!! δεν μπορω να καταλαβω γιατι να γινονται αυτα τα πραγματα????

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    και γω δεν εχω λογια.οποτε βλεπω τετοια νεα πραγματικα πιανεται η καρδια μου.κουραγιο κοπελα μου...να μιλας εδω.ισως νιωσεις καλυτερα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ευχομαι απο καρδιας συντομα να ερθει το επομενο παιδακι σου,να σου γλυκανει την πονεμενη καρδια σου!κουραγιο


    ol4hp2.png

     

    Vp1tp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    καμια λεξη δεν μπορει να απαλυνει το πονο σου κοπελα μου κανενα γιατι δεν θα σε κανει χαρουμενη αλλα πιο δυστιχησμενη μετα απο 2 αποβολες πιστεψεμε καταλαβα οτι το μονο αντιδοτο σε αυτες της περιπτωσεις ειναι ο χρονος ατελειωτες ωρες κλαμα και πονος μισος και γιατι; και τελικα 2 παιδια γερα που ειρθαν στην ζωη μου και απαλυναν καθετι μεσα μου τωρα μια παλια αναμνηση εχει μεινει και τιποτα αλλο ο αγγελος σου ταξιδευει μαζι με αλλους αγγελους και σιγουρα θελει να σε βλεπει δυνατη και χαρουμενη προσπαθα και θα τα καταφερεις το γιατι δεν θα σε απαλυνει τον πονο αλλα θα σου τον κανει χειροτερο...δυναμη και πιστη και θα τα καταφερεις θα ερθει ενας νεος αγγελος και θα σε αγγιξει με το μικρο του το ραβδακι και θα σε γεμισει τοσο που το κοματι αυτο θα μεινει πισω ... γρηγορα ο χρονος θα σε ανταμιψει.. αυτο που λεω παντα ειναι οτι κουραζομαστε και ποναμε να το αποκτησουμε το εκτιμαμε περισσοτερο κουραγιο και ευχομα γρηγορα να ερθουν ευχαριστα στην ζωη σου....


    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    πραγματικα τραγικο αυτο που ζησατε:(.σου ευχομαι να βρεις τροπο να απαλυνεις τον πονο σου και κουραγιο για να προσπαθησεις για αλλο παιδακι


    Πολλά παιδιά, πολλές σκοτούρες. Κανένα παιδί, καμιά χαρά.

    Κικέρων

    Γεωργια 03/10/06 Στελλα 04/03/08

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχ, κοριτσάκι μου, τί ήταν αυτό;

    Δάκρυσα διαβάζοντας το μήνυμά σου και ανατρίχιασα παράλληλα..

    Τα λόγια περιττεύουν σε τέτοιες περιπτώσεις, το μόνο που έχω να σου πω, είναι να είσαι δυνατή, να σκεφτείς αισιόδοξα και εύχομαι να μείνεις πολύ σύντομα έγκυος ξανά, να απαλυνθεί ο πόνος σου....

    Καλή δύναμη, ο Θεός μαζί σου.


    ITKtp2.png

    Feiyp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Καλή δύναμη σου εύχομαι. Οτι λόγια παρηγοριάς και να σου πούμε, δεν θα απαλύνουμε τον πόνο σου. Εύχομαι καμιά μανούλα να μη βρεθεί σε τέτοια θέση.

    Να μη σε πάρει απο κάτω, δυστυχώς όσο σκληρό και αν ακούγεται, η ζωή συνεχίζεται και εμείς πρέπει να κοιτάμε μπροστά.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ...ΣΟΚ...!!!! Λυπάμαι πολυ...είναι τραγικό δεν έχω λόγια. Ο Θεός να σου δίνει δύναμη...


     η ευτυχία 12/7/2006 η ολοκλήρωση 18/11/2009

     

     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ...ΚΑΙ'ΓΩ ΕΧΑΣΑ ΤΟ ΑΓΟΡΑΚΙ ΜΟΥ ΣΤΗΝ 24Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΤΙΣ 22 ΙΟΥΛΙΟΥ...ΚΛΑΨΕ,ΒΡΙΣΕ,ΣΠΑΣΕ(ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΝΩ ΚΑΙ'ΓΩ).ΑΠΛΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΚΑΙ'ΓΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ.ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΔΕΙΣ ΑΡΓΑ Η' ΓΡΗΓΟΡΑ ΘΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ'ΜΕΙΣ ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ ΜΑΣ.ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΘΕΛΗΣΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κοριτσάκι μου τι λόγια να πω?

    Ειλικρινά εύχομαι να το περάσεις όσο πιο ανώδυνα γίνεται.

    Κουράγιο και πάλι κουράγιο. Ο χρόνος να σου πάρει όλα τα αρνητικά συναισθήματα και το μέλλον να σου φέρει μόνο χαρά...


    glitterfy033555365D31.gifcatcatavi20090813_-8_Bebita+is.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    κουραγιο οντως εισαι νεα και θα εχεις κι αλλες ευκαιριες,δυστυχως ομως συνεβη κοιτα να ξεχασεις δεν γινεται να μεινεις πισω.ευτυχως που εισαι καλα!!


    eQMGp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Καρδούλα μου εύχομαι ο Θεούλης να σου δώσει δύναμη πολύ...

    Δεν υπάρχουν λόγια τέτοιες στιγμές :(

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ti na pw me auta pou sumbainoun!Den to xw xanakousei!Eimai sigouri pws kapoios logos upirxe gi oti sunaibei!Agnwstes oi boules tou Kuriou!Euxomai o xronos na apalunei ton pono sas kai na glukanei ti zwi sas me mia nea egumosuni i opoia tha lixei omala me ena mwroulini koukli!!Kouragio!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κουράγιο και τώρα πλέον μόνο μπροστά να κοιτάς, ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, καμιά φορά μας τα φέρνει έτσι η τύχη ώστε να δοκιμάζονται οι δυνάμεις μας αλλά να δεις που σύντομα ο Θεός θα σου στείλει άλλο μωράκι και θα σε κάνει να ξεχάσεις όλα αυτά που πέρασες! Μην το βάζεις κάτω!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΣΚΕΨΟΥ ΠΩΣ 38 ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΤΩΝ ΕΙΧΕ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΕΝΙΩΘΕΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΟΥΛΑ ΤΟΥ …………………

    ΈΓΙΝΕΣ ΜΑΝΟΥΛΑ..........

    ΕΝΙΩΣΕΣ ΜΑΝΟΥΛΑ ..........

     

    ΣΚΕΨΟΥ ΚΑΡΔΟΥΛΑ ΜΟΥ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ

    ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΝΙΩΣΕΙ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΝΙΩΣΕ ΕΣΥ

    ΔΕΝ ΕΝΙΩΣΑΝ ΠΟΤΕ ΚΑΡΔΙΑ ΝΑ ΧΤΥΠΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ...........

    ΔΕΝ ΈΓΙΝΑΝ ΠΟΤΕ ΜΑΝΟΥΛΕΣ ..............

     

    ΠΑΡΕ ΤΗΝ ΘΕΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΣ

    ΠΕΣ ΠΩΣ ΣΕ ΕΥΕΡΓΕΤΗΣΕ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ .

    ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΟΙΩΝΟΥΣ .

    ΓΙΑΤΙ ΚΑΡΔΟΥΛΑ ΜΟΥ?

    ΓΙΑΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΆΓΓΕΛΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ

     

    ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΝΑ ΞΑΝΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΖΩΗ ΚΑΙ ΟΛΑ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΑΙΣΙΟ ΤΕΛΟΣ

     

    ΦΙΛΙΑΑΑΑΑΑ.

    .

    .

    .


    .....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    κουραγιο κοριτσακι μου. ολα θα πανε καλα...

    τι να πεις σ΄αυτες τις περιπτωσεις?να μιλας αν θες...εδω ειμαστε... για να ακουμε...

    κοριτσακι μου υπομονη... η Παναγιτσα θα σου δωσει κουραγιο κι ολα απο δω και περα θα πανε καλα. θα δεις...και ευχομαι συντομα να ερθει στη ζωη σου ενα αλλο μωρακι που θα σου απαλυνει τον πονο!


    ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΑΜΑ!!!

    ΓΙΩΡΓΟΣ 6/8/04 ΝΙΚΟΛΑΣ 23/9/05

    ΕΚΤΟΡΑΣ 2/2/09

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δυστυχώς σε τέτοιες καταστάσεις τα λόγια περιτεύουν!!!Εύχομαι η καρδούλα σου γρήγορα να γιατρευτεί και σύντομα να ακούσεις κλαματάκια μωρού!!!

    Και εύχομαι η ζωή σου από εδώ και πέρα να είναι πιο χαρούμενη!!!

    725451hqye09hovg.gif


    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εύχομαι να βρείτε την αιτία ώστε να μην σας ξανασυμβεί κάτι τόσο άσχημο. Ο χρόνος κι ένα νέο μωρό θα βάλουν την δύσκολη εμπειρία σου σε δεύτερη μοίρα. Να είσαι αισιόδοξη και όλα θα πάνε καλά! Ίσως αν ζούσε να είχε προβλήματα που θα το βασάνιζαν σε όλη του την ζωή αφού σίγουρα κάτι δεν πήγε καλά οπότε να σκέφτεσαι πως ξεκουράστηκε...

    Κουράγιο!


    39of6754xr8myz8h.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από ραφαελ,
        Καλησπέρα.
         
        Εχω ενα μωρο 16 μηνών.Γεννήθηκε με καισαρικη λόγω ινομυωματος 9*9 εκατοστα.
        Ξαναμένω έγκυος μετά από 10 μήνες.Το θέλαμε σαν τρελοί.
        Το ινομύωμα ήταν πριν μείνω 5*6. Σε αυτή την εγκυμοσύνη πήγε 6*7.
        Έκανα αυχενική και ήταν καλά. Ο γιατρός δεν είχε υπέρηχο στο ιατρείο του.Κάθε μήνα πήγαινα άκουγε το μωρό με το doobler και μου έλεγε όλα καλά.Τον Μάιο πήγα μέσα σε μια βδομάδα 2 φορές του έλεγα δεν είμαι καλά και αυτός "όλα καλά"...
        2 μέρες πριν την β' επιπέδου είδα όνειρο ότι ήταν κορίτσι και είχε πρόβλημα...ο άντρας μου μου έλεγε μην αγχώνομαι να μην ανησυχώ.Πήγα με μια χαρά στο μαιυτήριο για να δω την κορουλα μου και είδαμε ότι είχε δισχιδή ράχη και λόγω αυτού, πρόβλημα στο κεφάλι.
        έκανα διακοπή κύησης 22εβδομάδων. πέρασαν 42 ημέρες.Όλο αυτό σκέφτομαι. Δεν ξέρω τι να πώ...συνέχεια κλαίω.
        Δεν μου φτάνει ο πόνος μου και πήγα σε άλλη γιατρό χτες (δεν πήγα στον γιατρό μου γιατί πιστεύω ότι έφταιγε, όχι για το αποτέλεσμα αλλά αν έκανα υπέρηχο στις 16 εβδομάδες θα φαινόταν)
        και τι μου είπε!!!
        Διάβασα στο ότι κανονικά πρέπει να πέρνεις φολικό οξύ στην εγκυμοσύνη.Εγώ δεν έπερνα. Την ρώτησα και μου είπε να κάνω ότι θέλω.
         
        Δεν μένεις έγκυος αν έχεις ινομύωμα να μην σκέφτομαι να κάνω άλλο και ότι ήμουν τυχερή που έφερα στον κόσμο ένα παιδί και άλλες δεν έχουν με μια ειρωνία.Λες και εγώ φταίω.Μακάρι όλες οι γυναίκες να μπορούσαν να έχουν παιδιά.Και ότι πρέπει να μπώ χειρουργέιο το Νοέμβρη αν δεν μικρύνει κάτω από 5 εκ. για να το βγάλω.
        Εγω δεν ξέρω τι να κάνω δεν φτάνει ο πόνος που έχω, τώρα έχω άγχος και για το χειρουργείο.
         
        Συγνώμη για το τεράστιο μήνυμα.
      • Από iliana17,
        Καλησπερα και καλή χρόνια σε όλες τις μανούλες βίωσα και εγω τον ενδομήτριο θάνατο στην 37 εβδομάδα  και γέννησα με καισαρική τομή . δεν θελω να επεκταθώ στο θέμα και για τις μανούλες που διαβάζουν και σοκάρονται αλλά και για μενα που σημασία δεν έχει πως και γιατί ( αφού τελικά δεν υπήρχε κάποιο πρόβλημα αλλά ήταν ένα ΤΥΧΑΙΟ γεγονός όπως μας είπαν 1 στις 200 ) πλέον αφού συνηδητοποιησα το το συνέβη θα ηθελα αν κάποια μανούλα είχε ανάλογη εμπειρία  να μου πει μετά από ποσό καιρό εμεινε έγκυος  αν εμεινε εύκολα και αν η επόμενη εγκυμοσυνη είχε προβλήματα .. Ο γιατρός μου είπε να ξεκινησω προσπάθειες σε 6-9 μήνες ένας άλλος μου είπε ότι μπορω αμεσως και στο φόρουμ διαβάζω ιστορίες από κοπέλες που έμειναν έγκυες μετά από 4 μήνες . 
        ευχαριστώ εκ των προτέρων 
        Ι+Χ
      • Από balm,
        Αγαπητοί γονείς,
        αυτό είναι το πρώτο μου μήνυμα στο φόρουμ και ευχαριστώ εκ των προτέρων για τη φιλοξενία. Εώς τώρα, διάβασα με προσοχή τα βιώματα, τις συμβουλές και τις απόψεις σας και τώρα είναι η σειρά μου να διηγηθώ τη δική μου ιστορία. Πιστεύω να βοηθήσω με τον τρόπο μου, γιατί η ενημέρωση είναι εργαλείο.
        Εγώ κυοφορούσα το πρώτο μας παιδί, είχα τελευταία περίοδο στις 15/11/2013 και ΠΗΤ στις 29/08/2014. Η Α' επιπέδου είχε βγει άριστη, οι μηνιαίοι υπέρηχοι έδειχναν ομαλή ανάπτυξη του εμβρύου, οι ορμονολογικές, αιματολογικές και ουρολογικές εξετάσεις ήταν άψογες, το ίδιο και η καμπύλη σακχάρου.
        Τα προβλήματα ξεκίνησαν εντελώς ξαφνικά, όταν υποβλήθηκα στη Β΄επιπέδου και διαπιστώθηκε χαμηλό αμνιακό υγρό, στα κατώτερα φυσιολογικά όρια. Ήμουν 21w6d. Η ιατρός μου είπε ότι είναι πολύ νωρίς για να παρουσιάζω χαμηλό αμνιακό υγρό (7,9cm), οπότε ήταν προμήνυμα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το έμβρυο. Επανέλαβα τη Β επιπέδου στις 23w4d όπου και διαπιστώθηκαν πολύ δυσάρεστα ευρήματα:
        -αμνιακό υγρό οριακά κάτω από το όριο (4,9cm)
        -μονήρης ομφαλική αρτηρία (Δδ, υποπλασματική)
        -ασύμμετρη ανάπτυξη εμβρύου (διάμετρος κοιλιάς και βραχιόνιο κάτω από το όριο)
        -χαμηλό βάρος εμβρύου
        -υψηλές μητριαίες αντιστάσεις (doppler)
        -διπλή περιτύλιξη του ομφαλίου λώρου
        Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι είτε υπήρχε κάποια χρωμοσωματική ανωμαλία που έπρεπε να διαγνωστεί, είτε κάποια δυσπλασία στον πλακούντα που θρόμβωνε τη μονήρη ομφαλική αρτηρία, είτε δείγμα θρομβοφιλίας, είτε δείγματα προεκλαμψίας.
        Έτσι άρχισε η πιο μαρτυρική εβδομάδα της ζωής μου.
        Κάθε μέρα μετρούσα την πίεσή μου, η οποία όμως ήταν φυσιολογική. Επίσης οι εξετάσεις ούρων ΔΕΝ έδειξαν λεύκωμα, οπότε αποκλείστηκε το ενδεχόμενο της προεκλαμψίας. Περίμενα την επανεξέταση αλλά κάποια στιγμή σταμάτησα να νιώθω το έμβρυο, οπότε επισκέφθηκα τον γενετιστή και διαπιστώσαμε τον ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΑΚΟ θάνατο του εμβρύου (24w4d)
        Υποβλήθηκα την ίδια μέρα σε διαδικασία αποβολής με φυσιολογικό τοκετό και απόξεση.
        Στείλαμε δείγμα του εμβρύου και του πλακούντα για μοριακό καρυότυπο προκειμένου να δούμε αν αυτό οφείλοταν σε κάποια χρωμοσωματική ανωμαλία αλλά τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το έμβρυο ήταν φυσιολογικό, χωρίς καμία ένδειξη ανωμαλίας σε σύνδρομα ή χρωμοσώματα, και επίσης αρνητικό σε κυστική ίνωση.
        Επίσης εγώ και ο άντρας μου δεν έχουμε κανένα ιστορικό κάποιου συνδρόμου, πάθησης κτλ στις οικογένειές μας.
        Τέλος, οι ιατροί μου προτείνουν να κάνω έλεγχο για θρομβοφιλία παράγοντα v leiden και αντισώματα λύκου και καρδιολιπίνης, αλλά πιστεύουν ότι θα βγουν αρνητικοί.
        Οι ιατροί μου αποφαίνονται στο ότι είναι τυχαίο γεγονός και ότι μπορώ να συλλάβω μετά από 2-3 κύκλους. (Παρεμπιπτόντως, 22 μέρες μετά την αποβολή και απόξεση, ήδη το ενδομήτριό μου είναι καλό, ο τράχηλος τέλειος και ήδη έχω ωάρια στις ωοθήκες).
        Τα ερωτήματά μου είναι:
        -τι τελικά επέφερε το θάνατο του εμβρύου;
        -γιατί ο πλακούντας έγινε δυσπλασικός;
        -αν δεν είναι χρωμοσωμική ανωμαλία ή θρομβοφιλία, ΤΙ ΕΙΝΑΙ, τι έφταιξε;
         
        Έχει συμβεί κάτι παρόμοιο σε εσάς; Θα ήθελα τις απόψεις σας και τις εξετάσεις στις οποίες υποβληθήκατε πριν ξανασυλλάβετε.
         
        Ευχαριστώ πολύ!
        υγ: απολογούμαι για το μεγάλο μήνυμα)
      • Από nelly1988,
        Γεια σας!! ΒΡισκομαι σε πολυ δυσκολη θεση...ειναι η πρωτη μου εγκυμοσυνη και ειμαι 18 βδομαδων...βρηκαν στον μοριακο καρυοτυπο διπλασιασμο του χρωμοσωματος 22. ΕΧω παει σε τρεις γενετιστες και κανεις δεν ξερει να μου πει περι τινος προκειται...το χειροτερο ειναι πως μου αναφερουν οτι υπαρχει πιθανοτητα να μην ειναι απολυτως τιποτα ή μαθησιακες δυσκολιες εως να ειναι νοητικη στερηση!! Δεν ξερω τι να κανω...βλεπω ενα υγιεστατο μωρακι στους υπερηχους και δεν μπορω να αποφασισω...
        Εχετε ακουσει κατι σχετικα??Δεν εχω βρει αλλη παρομοια περιπτωση πουθενα!!:confused:
      • Από ElenGK2021,
        Καλησπέρα από μένα!
        Αυτές τις μέρες διάβασα πολλές ιστορίες γυναικών που αναγκάστηκαν να διακόψουν την εγκυμοσύνη τους. Άρχισα να διαβάζω από όταν ξεκίνησαν οι υποψίες ότι μπορεί και το δικό μου μωρό να νοσεί. Λίγες μέρες μετά πήραμε τα αποτελέσματα που έλεγαν ότι η 19 εβδομάδων μπέμπα μας  πάσχει από κυστική ίνωση. Ήταν σχεδόν βέβαιο ότι σε θετικά αποτελέσματα θα διακόπταμε την κύηση. Παρόλα αυτά δεν μπορούσα να το πιστέψω και δεν ήμουν σίγουρη για την απόφαση μας. Προσπάθησα να μιλήσω με ανθρώπους με πάσχοντα παιδιά ή με ανθρώπους που ήταν κοντά σε αυτά τα παιδιά. Όλες οι συζητήσεις ήταν αποκαρδιωτικές. Δύο μέρες μετά βρέθηκα στην κλινική, ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι τοκετού, περιμένοντας πότε τα χάπια θα σκοτώσουν το παιδί μου και το σώμα μου θα το βγάλει από μέσα του. Η εγκυμοσύνη ήταν ήδη στη μέση και ο ασφαλέστερος τρόπος ήταν να γίνει με διαδικασίες φυσιολογικού τοκετού. Δεν έφτανε που θα το σκότωνα.. Έπρεπε να το ζήσω όλο. Με τη μόνη διαφορά ότι εγώ δεν θα άκουγα το κλάμα του ούτε θα το έπαιρνα αγκαλιά. Και κάναμε εξαιρετική δουλειά! Δύο μέρες πήρε μόνο, 4 επισκληριδίους και 3 ώρες μετά τον τοκετό περπατούσα κανονικά, έκανα μόνη μου μπάνιο, δεν πονούσα πουθενά! Μόνο μια λεπτομέρεια ξανά! Δεν έχω ψυχή, με πονάει η καρδιά μου και είμαι άλλος άνθρωπος. Βρήκα τη δύναμη να σκοτώσω ότι πιο αθώο και αγνό υπάρχει στη γη. Δεν την χαιρέτησα καν όταν βγήκε το μικροσκοπικό άψυχο κορμάκι της γιατί ήμουν σίγουρη ότι δεν θα ξεπερνούσα την εικόνα της ποτέ. Προφανώς δεν την πήρα ούτε αγκαλιά! Ήταν ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι που δεν πήρε ούτε για μια στιγμή αυτό που της άξιζε. Εγώ όμως, η τόσο καλή μαμά της που αποφάσισε για το σωστό, το καλύτερο μέλλον της κόρης της, έχω τα πάντα! Το σώμα μου δεν πόνεσε σχεδόν καθόλου, η οικογένεια μου με στηρίζει, οι φίλοι και οι λοιποί συγγενής το ίδιο. Δέχομαι περισσότερη αγάπη από κάθε άλλη φορά και αν μη τι άλλο σε λίγες μέρες θα είμαι και πάλι σε θέση να γίνω μανούλα! Γιατί τα έκανα πολύ σωστά όλα και θα γίνω εξαιρετική! Γιατί είμαι πολύ καλή και μου αξίζει! Γιατί με τα επόμενα παιδιά θα βρω την ευτυχία, θα ξεχάσω ότι σκότωσα το μωρό μου και ότι δεν το αγκάλιασα, ότι δεν το φίλησα ποτέ και ότι υπέγραψα μέσα σε 10 λεπτά μετά από τη γέννηση του να ταφεί ομαδικά και να μην το δω ποτέ! Νιώθω απαίσια! Μόνο όσες το έχετε περάσει μπορείτε να καταλάβετε. Γι'αυτό κ δημοσίευσα εδώ. Πως τα καταφέρατε κ σταθήκατε στα πόδια σας; Πώς ξεπερνιέται αυτός ο πόνος;Πως;
      • Από annoulen,
        Καλησπέρα σας και συγγνώμη εάν σκοτεινιάζω με το μήνυμά μου τις μέρες αυτές. Αλλά είμαι αρκετά χρόνια μέλος του φόρουμ και σας νιώθω "κοντά μου".
         
        Είναι περίπου 5 μήνες και κάτι που έχασα τη μητέρα μου. 74 ετών, κακοήθεια στο πάγκρεας. Το πάλεψε γενναία για 1,5 χρόνο περίπου. Και μαζί με εκείνη, το παλεύαμε κ εμείς. 
        Προσπαθώ πάρα πολύ να διαχειριστώ τον πόνο από αυτήν την απώλεια. Υπάρχουν ένα σωρό τύψεις, ότι δεν πήγαμε στους σωστούς γιατρούς, ότι δεν πήραμε τις σωστές αποφάσεις, ότι εάν το είχαμε καταλάβει νωρίτερα, ένα σωρό εάν, που κατηγορώ και τον εαυτό μου σε αυτά που δεν έγιναν και σε αυτά που έγιναν. Αυτό επίσης που με βαραίνει πιο πολύ απ΄ όλα είναι ότι η μητέρα μου, μια υπέροχη και πανέξυπνη γυναίκα, είχε πλήρη συνείδηση γι αυτό που της συνέβαινε και ακόμα κ λίγο πριν το τέλος τα καταλάβαινε όλα. 
        Εκτός από τον πόνο της απώλειας και το βάρος των ενοχών, προσπαθώ να διαχειριστώ και τα συναισθήματά μου στις αντιδράσεις του κοινωνικού περίγυρου. Έχω βγάλει πολύ κακία όταν μου λένε "η ζωή συνεχίζεται",  "να είστε καλά να τη θυμάστε" και ένα σωρό τέτοια "τυπικά", που πάνε κατευθείαν στην ψυχή μου σαν μεγάλα καρφιά. 
        Ακόμα και οι φίλες μου, φίλες καρδιακές, μου λένε να βρω τρόπους να το ξεπεράσω.
        Και προσπαθώ αλλά δεν γίνεται. Ό,τι και να κάνω, το μυαλό μου είναι εκεί. 
         
        Έχω μία όμορφη οικογένεια, υποστηρικτικό σύζυγο και 2 αγοράκια, ηλικίες δημοτικού σχολείου. Αλλά νιώθω πολύ μόνη μου.
         
        Ο πατέρας μου ζει, και το παλεύει κ εκείνος όσο μπορεί. 
         
        Δεν θέλω να πάω κάπου πιο εξειδικευμένα, ψυχολόγο κλπ, γιατί δεν νιώθω ότι θέλω να κάνω κάτι τέτοιο και νομίζω ότι δεν χρειάζεται. 
         
        Βασικά θα ήθελα να μιλήσω, και σε π.μ. αν θέλετε, με φίλες που έχουν βιώσει αντίστοιχες καταστάσεις. Πιο πολύ για να νιώσω ότι υπάρχουν κι άλλοι που είναι έτσι/που έχουν νιώσει έτσι.