afroditi81

Αιφνιδιος Ενδομητριος Θανατος στην 38η εβδομαδα

    Recommended Posts

    μια ζεστη αγκαλιτσα σε ολες.. δεν λεω πολλα.. κατω δεξια η υπογραφη μου τα λεει ολα.. κουραγιο.. κανεναν δεν αφηνει η Παναγια μας..


    cgW2p3.png

     

    ονειρο ητανε... και τωρα ξυπνησα..8/11/2010 αντιο κοριτσακι μου...σ'αγαπω!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις

    makari na ginotan ilios na girnouse xana :(

    to xero oti i panayia tha mas voithisei!!!

     

    aretiagelos poli xeromai pou ta kataferes xana mou dineis kouragio!!!

     

    sas efxaristo kai tis 2

    eimai edo gia oti xriastite

    και μεις για σενα.. να εισαι καλα!


    cgW2p3.png

     

    ονειρο ητανε... και τωρα ξυπνησα..8/11/2010 αντιο κοριτσακι μου...σ'αγαπω!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    makari na ginotan ilios na girnouse xana :(

    to xero oti i panayia tha mas voithisei!!!

     

    aretiagelos poli xeromai pou ta kataferes xana mou dineis kouragio!!!

     

    sas efxaristo kai tis 2

    eimai edo gia oti xriastite

     

    και εσυ α τα καταφερεις!!!!

    υα δεις ολα γινονται για καποιο λογο...γιατι λεω οτι αν δεν εχανα το κοριτσακι μου...την ανθη...δεν θα γεννιοταν το αλλο μου...η αρετη μου...

    υα δεις ολα υα πανε καλα και σε λιγο καιρο θα κρατασ παλι ενα μωρακι...και τα αλλα μασ...θα μασ βλεπουν απο πανω....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις

    Ευχαριστω και παλι για ολα τα μηνυματα σας μπανω πολυ συχνα και τα βλεπω και πολλες φορες μαζι με τον αντρα μου.Ακομα ημαστε στη αναμονη για τα αποτελεσματα...και μαλλον θα αργησουν κι αλλο απο την αλλη οι γιατροι μου ειπαν οτιτον οκτωμβριο μπορω να ξαναμεινω εγκυος γενικοτερα τα συναισθηματα ειναι αναμεικτα για ολο αυτο.Ελπιζω ο χρονος να βοηθησει τιποτα αλλο...

     

    ΑΦΡΟΔΙΤΗ μου ειλικρινα λυπαμαι παααρα πολυ ηθελα με ολο το θαρρος και σεβασμο στον πονο σου να με βοηθησεις σε κατι...

    προχθες συναιβει το ιδιο στη φιλη και γειτονισσα μου....εχασε το μωρακι της την 33η εβδομαδα....εχω κι εγω μια κορουλα ενος ετους και καθομασταν ωρες στο μπαλκονι και φανταζομασταν πως θα παιζουν του χρονου τα κοριτσακια μας (κοριτσακι κι εκεινο)....ηταν τοσο μα τοσο χαρουμενη κι ενθουσιασμενη κι ανυπομονουσε να το κρατησει στην αγκαλια της....οταν γυρισα προχθες απ'τη δουλεια κι εμαθα τα νεα σοκαριστηκα.....εφυγε εσπευσμενα για Αθηνα μηπως και το σωσει ομως δυστυχως δεν καταφεραν τιποτα.

    τη Δευτερα γυρναει σπιτι κι εγω δεν ξερω πως να την αντιμετωπισω;;

    να της χτυπησω την πορτα και να την παρηγορησω;;(ξερω πως ειναι αδυνατον να παρηγορηθει)...να την αφησω μονη της να ηρεμησει;;;

     

     

    ειλικρινα θελω τοσο πολυ να βοηθησω και δεν ξερω τι ειναι καλυτερο.....εσυ πως θα ηθελες να σου φερθουν οι φιλοι;;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    RRRR,

    Καλησπέρα επειδή δυστυχώς πριν 3,5 χρόνια πέρασα κι' εγώ το ίδιο χάνοντας το πρώτο μου μωρό στις 38 εβδομάδες, θα σου πω ότι εγώ δεν ήθελα και πολύ κόσμο. Ήθελα μόνο όσους ήξερα ότι μπορούν να ανεχθούν τα ψυχολογικά μου, δηλαδή μπορεί να ερχόταν φίλη μου στο σπίτι κι΄εγώ να καθόμουν να βλέπω τηλεόραση γιατί δεν είχα όρεξη για κουβέντα. Άλλη φορά πάλι ένοιωθα την ανάγκη να μιλήσω γι' αυτό με κάθε λεπτομέρεια. Με τίποτα όμως δεν ήθελα κοντά μου ανθρώπους που ήξερα ότι υπήρχαν εκεί από οίκτο και περιέργεια να δουν πως το βιώνω και δυστυχώς αποδείχτηκαν αρκετοί και αυτοί.

     

    Εύχομαι να το ξεπεράσει το γρηγορότερο η φίλη σου και οι υπόλοιποι να είστε κοντά της να τη στηρίξετε με όποιο τρόπο εκείνη θελήσει.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    ΑΦΡΟΔΙΤΗ μου ειλικρινα λυπαμαι παααρα πολυ ηθελα με ολο το θαρρος και σεβασμο στον πονο σου να με βοηθησεις σε κατι...

    προχθες συναιβει το ιδιο στη φιλη και γειτονισσα μου....εχασε το μωρακι της την 33η εβδομαδα....εχω κι εγω μια κορουλα ενος ετους και καθομασταν ωρες στο μπαλκονι και φανταζομασταν πως θα παιζουν του χρονου τα κοριτσακια μας (κοριτσακι κι εκεινο)....ηταν τοσο μα τοσο χαρουμενη κι ενθουσιασμενη κι ανυπομονουσε να το κρατησει στην αγκαλια της....οταν γυρισα προχθες απ'τη δουλεια κι εμαθα τα νεα σοκαριστηκα.....εφυγε εσπευσμενα για Αθηνα μηπως και το σωσει ομως δυστυχως δεν καταφεραν τιποτα.

    τη Δευτερα γυρναει σπιτι κι εγω δεν ξερω πως να την αντιμετωπισω;;

    να της χτυπησω την πορτα και να την παρηγορησω;;(ξερω πως ειναι αδυνατον να παρηγορηθει)...να την αφησω μονη της να ηρεμησει;;;

     

     

    ειλικρινα θελω τοσο πολυ να βοηθησω και δεν ξερω τι ειναι καλυτερο.....εσυ πως θα ηθελες να σου φερθουν οι φιλοι;;

    Εγώ πάλι ήθελα δίπλα μου ανθρώπους (συγκεκριμένους πάντα) για να μιλάω, να κλαίω και να αποφορτίζομαι...κάποια στιγμή πιέστηκα να σταματήσω, γιατί ένιωθα ότι τους κουράζω...Αν και η θλίψη της κάθε κοπέλας εκφράζεται με διαφορετικό τρόπο, νομίζω ότι η διάρκεια είναι αρκετά μεγάλη για όλες...


    4iqfp2.png?nAtPrUav

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    RRR

    ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΣΑ ΕΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΙΕΥΤΗΡΙΟ(ΚΑΙ ΤΙΣ 3 ΦΟΡΕΣ)ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΤΑ ΜΩΡΑΚΙΑ ΜΟΥ.ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΠΟΛΥ ΣΥΧΝΑ ΣΕ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΜΕΡΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ.ΚΑΘΕΜΙΑ ΟΜΩΣ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ.ΘΑ ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ.ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΣΟΥ ΠΩΣ ΘΑ ΤΗΝ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ.ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΝΤΑΓΗ.ΠΕΣ ΤΗΣ ΟΤΙ ΛΥΠΑΜΑΙ

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΤΙς πρωτες δεκαπεντε μερες δεν ηθελα να μιλαω σε ανθρωπο.Μονο τον αντρα μου και η μανα μου που ηρθε να με απαλλαξει απο τα καθημερινες δουλειες μεχρι να βρω λιγο τον εαυτο μου.Ο καθε ανθρωπος ειναι διαφορετικος θα σου δειξει μονη της τα ορια της οταν εχει αναγκη να σου μιλησει ακουσε τη χωρις πολλα πολλα παρηγορησε τη αλλα μη πεις σε καταλαβαινω ακουγεται τραγελαφηκο γυναικα που δεν το εχει βιωσει δεν μπορει να το καταλαβει στο απειροελαχιστο.Απλα δωστης ελπιδα για το μελλον για μια επομενη εγυμοσυνη και πενθησε μαζι της οταν το εχει αναγκη γιατι ειναι βαρυ πενθος κι ας μη ζησαμε μαζι με τα μωρα μας.Καποια κοπελα εγραψε οτι συνηθιζεται δε ξεπερνιεται συμφωνω απολυτα.Οσο γι αυτο που αναφερθηκε για τις ψευδεις ιστοριες επειδη εγω ανοιξα το θεμα και το θεμα ειναι πολυ ευαισθητο μιλαμε για μαναδες που γεννησαν ενα νεκρο μωρο που το περιμεναν πως και πως και ταλαιπωρηθηκαν πολυ με το κινδυνο της ζωης τους και γυρισαν σπιτι με αδεια χερια να παλεψουν με τους εφιαλτες και να πενθησουν επρεπε απο καπου να πιαστουν και αυτο που ελαβα εγω ηταν συμπαρασταση και κατανοηση εστω κι απο αγνωστους αλλα ηταν συμαντικο στη πορεια του χρονου κι αν τα μυνηματα καποιου ειναι λιγα η πολλα δεν εχει σημασια σεβομαστε το γεγονος οτι μπαινει οταν το εχει αναγκη ο ιδιος και ζηταει συμπαρασταση και ημαστε εδω γιαυτο οποτε μπορει και αντεχει η καθεμια μας.Οποτε σε καμια περιπτωση δε πιστευω στα σεναρια για ψευδεις ιστοριες κι ολα αυτα.Επισης ευχαριστω ολες τις κοπελες που συνεχιζουν τη συμπαρσταση και τα νεα μου για οσες ρωτανε ακομα και τις ευχαριστω ακομα δεν εχω καταφερει να μεινω εγκυος αλλα εχουμε αρχισει προσπαθειες κι ελπιζω συντομα να μπω να γεμισω με ελπιδα και να δωσω κι ελπιδα σε οσες κοιμομαστε και ξυπναμε με τη σκεψη στο παιδι που χασαμε και στο παιδι που προσσπαθουμε να ερθει !

    Σας φιλω

    Αφροδιτη

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις

    ΤΙς πρωτες δεκαπεντε μερες δεν ηθελα να μιλαω σε ανθρωπο.Μονο τον αντρα μου και η μανα μου που ηρθε να με απαλλαξει απο τα καθημερινες δουλειες μεχρι να βρω λιγο τον εαυτο μου.Ο καθε ανθρωπος ειναι διαφορετικος θα σου δειξει μονη της τα ορια της οταν εχει αναγκη να σου μιλησει ακουσε τη χωρις πολλα πολλα παρηγορησε τη αλλα μη πεις σε καταλαβαινω ακουγεται τραγελαφηκο γυναικα που δεν το εχει βιωσει δεν μπορει να το καταλαβει στο απειροελαχιστο.Απλα δωστης ελπιδα για το μελλον για μια επομενη εγυμοσυνη και πενθησε μαζι της οταν το εχει αναγκη γιατι ειναι βαρυ πενθος κι ας μη ζησαμε μαζι με τα μωρα μας.Καποια κοπελα εγραψε οτι συνηθιζεται δε ξεπερνιεται συμφωνω απολυτα.Οσο γι αυτο που αναφερθηκε για τις ψευδεις ιστοριες επειδη εγω ανοιξα το θεμα και το θεμα ειναι πολυ ευαισθητο μιλαμε για μαναδες που γεννησαν ενα νεκρο μωρο που το περιμεναν πως και πως και ταλαιπωρηθηκαν πολυ με το κινδυνο της ζωης τους και γυρισαν σπιτι με αδεια χερια να παλεψουν με τους εφιαλτες και να πενθησουν επρεπε απο καπου να πιαστουν και αυτο που ελαβα εγω ηταν συμπαρασταση και κατανοηση εστω κι απο αγνωστους αλλα ηταν συμαντικο στη πορεια του χρονου κι αν τα μυνηματα καποιου ειναι λιγα η πολλα δεν εχει σημασια σεβομαστε το γεγονος οτι μπαινει οταν το εχει αναγκη ο ιδιος και ζηταει συμπαρασταση και ημαστε εδω γιαυτο οποτε μπορει και αντεχει η καθεμια μας.Οποτε σε καμια περιπτωση δε πιστευω στα σεναρια για ψευδεις ιστοριες κι ολα αυτα.Επισης ευχαριστω ολες τις κοπελες που συνεχιζουν τη συμπαρσταση και τα νεα μου για οσες ρωτανε ακομα και τις ευχαριστω ακομα δεν εχω καταφερει να μεινω εγκυος αλλα εχουμε αρχισει προσπαθειες κι ελπιζω συντομα να μπω να γεμισω με ελπιδα και να δωσω κι ελπιδα σε οσες κοιμομαστε και ξυπναμε με τη σκεψη στο παιδι που χασαμε και στο παιδι που προσσπαθουμε να ερθει !

    Σας φιλω

    Αφροδιτη

     

    Γλυκιά μου Αφροδίτη...

    Πάντα έμπαινα με την ελπίδα να μάθω νέα σου....

    Όταν τον Οκτώβρη έχασα την μπέμπα μου η ιστορία σου με είχε συγκλονίσει και τα λόγια σου με είχαν στηρίξει....

    Σε έχω πάντα στο μυαλό μου και στις προσευχές μου.

     

    Σε φιλώ,

    Βίκυ


    Είμαι πλέον μια πολύτεκνη μαμά!!!!

    I have been blessed with five angels!

    qwlrp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αφροδιτη ειχα και εγω στην πρωτη μου εγκυμοσυνη την ιδια ''εμπειρια''.Πως αλλιως να το ορισω;;;Περιπου 38 εβδομαδων θα εμπαινα μεσα για καισαρικη γιατι κατι δεν πηγαινε καλα με τα αμνιακα υγρα ..η θεση του μωρου δεν ηταν καλη...ειχα σηκωσει και πιεση επαιρνα χαπι 2 μερες πριν για να το ρυθμισω...Σαββατο θα εμπαινα μεσα και την Πεμπτη ΕΝΙΩΣΑ ΜΙΑ ΑΔΙΑΘΕΣΙΑ αυτο ηταν....:cry: Ειχα και δικο μου μαγαζι τοτε και οι πελατισες με ρωταγαν τι κανει το μωρο....:!:Αντε να τους εξηγεις...να το ζεις ξανα και ξανα και ξανα...Για 3 χρονια δεν ηθελα να μεινω εγκυος,ο συζυγος συντετρημενος διπλα μου....Ηταν κοριτσι και θα ηταν τωρα 9 χρονων...Αργοτερα θελαμε μωρο και δεν ερχοταν...Λιγο το αγχος το ψυχολογικο...οργανικο προβλημα δεν υπηρχε σε κανεναν μας...Ηρθε μετα απο καιρο ο Γιαννης χα χα υπεροχο παιδι!!!!!!!!!!Συντομα θελαμε το δευτερο, ηρθε η Χρυσα αυτη κι αν ειναι φοβερη !!!!!Μας εχει βαλει στο χωρο της ειδικης αγωγης και το παλευουμε...Φαινεται πως με τα κοριτσια κατι παθαινει η συνταγη....Να ειναι γερα τα παιδια μου τα παιδια ολου του κοσμου ...Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:D

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κοριτσια εχω σοκαριστει!πιστευα πως ημουν μονη πως μονο σε εμενα ειχε συμβει κατι τοσο τραγικο!εγω εχασα τον μπεμπη μου μολις εκλεισα τις 39 εβδομαδες.ξαφνικα επαψα να νοιωθω το μωρο μου και μετα απο εναν υπερηχο διαπιστωθηκε πως η καρδουλα του δεν χτυπουσε πια!μοναχα οσες εχουν βιωσει κατι αντιστοιχο μπορουν να με νοιωσουν και μακαρι να μην το ξανανοιωσει καμια μανα αυτο.δεν υπαρχει χειροτερο απο το να ξερεις πως το μωρο σου θα γεννηθει νεκρο.τον μπεμπη μου τον γεννησα την επομενη μερα μετα απο μια ατελειωτη νυχτα ωδινων με φυσιολογικο τοκετο.γεννηθηκε ευτυχως μεσα σε 10 λεπτα -δεν με ταλεπωρησε περισσοτερο..απο 'κει και μετα ξεκινησε ο γολγοθας μου ηθελα τοσο πολυ να μαθω τι ειχε παει στραβα.μετα απο εξετασεις του μωρου το μονο που βρεθηκε ηταν εν ας θρομβος στο πλακουντα.το μωρο τοσο εξωτερικα οσο και εσωτερικα ηταν τελειο!εκανα ελεγχο θρομβοφιλιας και δεν βρεθηκε κατι που να δικαιολογει αυτο το κακο.δεν με ξεγεννησε ο γιατρος μου και ετσι μπορω να ξερω πως το μωρο μου επαθε ασφυξια γιατι ειχε στεγνωσει δεν ειχα υγρα .ετσι μου ειπαν.το μονο που θελω τωρα πια ειναι να παρω απαντησεις απο τον γιατρο μου τον οποιο δεν εχω δει ακομα.εχουν περασει 4 μηνες και ακομα δεν εχω βρει την δυναμη να τον αντικρυσω.Δυστυχως με αγνοησε!γιατι θα πρεπει να εχεις προβληματικη εγκυμοσυνη για να σε προσεξουν οι γιατροι?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κοριτσια εχω σοκαριστει!πιστευα πως ημουν μονη πως μονο σε εμενα ειχε συμβει κατι τοσο τραγικο!εγω εχασα τον μπεμπη μου μολις εκλεισα τις 39 εβδομαδες.ξαφνικα επαψα να νοιωθω το μωρο μου και μετα απο εναν υπερηχο διαπιστωθηκε πως η καρδουλα του δεν χτυπουσε πια!μοναχα οσες εχουν βιωσει κατι αντιστοιχο μπορουν να με νοιωσουν και μακαρι να μην το ξανανοιωσει καμια μανα αυτο.δεν υπαρχει χειροτερο απο το να ξερεις πως το μωρο σου θα γεννηθει νεκρο.τον μπεμπη μου τον γεννησα την επομενη μερα μετα απο μια ατελειωτη νυχτα ωδινων με φυσιολογικο τοκετο.γεννηθηκε ευτυχως μεσα σε 10 λεπτα -δεν με ταλεπωρησε περισσοτερο..απο 'κει και μετα ξεκινησε ο γολγοθας μου ηθελα τοσο πολυ να μαθω τι ειχε παει στραβα.μετα απο εξετασεις του μωρου το μονο που βρεθηκε ηταν εν ας θρομβος στο πλακουντα.το μωρο τοσο εξωτερικα οσο και εσωτερικα ηταν τελειο!εκανα ελεγχο θρομβοφιλιας και δεν βρεθηκε κατι που να δικαιολογει αυτο το κακο.δεν με ξεγεννησε ο γιατρος μου και ετσι μπορω να ξερω πως το μωρο μου επαθε ασφυξια γιατι ειχε στεγνωσει δεν ειχα υγρα .ετσι μου ειπαν.το μονο που θελω τωρα πια ειναι να παρω απαντησεις απο τον γιατρο μου τον οποιο δεν εχω δει ακομα.εχουν περασει 4 μηνες και ακομα δεν εχω βρει την δυναμη να τον αντικρυσω.Δυστυχως με αγνοησε!γιατι θα πρεπει να εχεις προβληματικη εγκυμοσυνη για να σε προσεξουν οι γιατροι?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις

    Ευχομαι να βρουμε ολες εμεις οι πονεμενες μανουλες τη δυναμη να συνεχισουμε τις προσπαθειες μας να κρατησουμε στην αγκαλια μας τα αγγελουδια μας και να ειναι γερα και καλοτυχα!Ειναι παντως παρηγορω να ξερω πως εκει που ειναι εχει παρεα και τα δικα σας αγγελουδια!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    γιατι δυστυχως την τελευταια φορα που με ειδε ηταν Τεταρτη και ηταν ολα τελεια και μετα απο 2 μερες με ειδε μονο η μαια του μου εβαλε τις ζωνες και δεν ειδε πως τα υγρα μου ειχαν μειωθει επικυνδινα.ο γιατρος μου δεν με εξετασε παλι και η μαια του μου ειπε να μην γεννησω Σαββατο γιατι ειχε βαφτησια στη Χαλκιδα και ετσι με εδιωξε

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    γιατι δυστυχως την τελευταια φορα που με ειδε ηταν Τεταρτη και ηταν ολα τελεια και μετα απο 2 μερες με ειδε μονο η μαια του μου εβαλε τις ζωνες και δεν ειδε πως τα υγρα μου ειχαν μειωθει επικυνδινα.ο γιατρος μου δεν με εξετασε παλι και η μαια του μου ειπε να μην γεννησω Σαββατο γιατι ειχε βαφτησια στη Χαλκιδα και ετσι με εδιωξε

    τι να σου πω κοπελα μου τρομαζω με αυτα που γινονται.δεν ζητησες νωριτερα και εσυ το προγραμμα τους να αποφασισεις ποτε θα τους επισκεφθεις????black χιουμορ για να σκαει λιγο το χειλακι.παντως λυπαμαι παρα πολυ κοπελα μουξερω τι περνας.ελπιζω συντομα και οι δυο να αποκτησουμε αυτο που θελουμε μπας και απαλυνει ο πονος

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    και εγώ πριν ένα μήνα έχασα το μωρό μου στον 7ο μήνα. 30 εβδομάδων ήμουνα. Δεν είχα κανένα πρόβλημα. Τουλάχιστον έτσι έδειχναν οι εξετάσεις. Πήγα στο νοσοκομείο επειδή δεν την άκουγα και εκεί διαπιστώθηκε πως δε ζει. Η καρδιά της σταμάτησε την ημέρα των γενεθλίων μου στις 7/12, ενώ όταν μάθαμε πως δε ζει ήταν τα γενέθλια του άντρα μου στις 10/12. Ωραίο δώρο πήραμε και οι δυο. Το βράδυ έκανα εισαγωγή στο νοσοκομείο και ο άντρας μου έμεινε και αυτός μαζί μου. Όλο το βράδυ έκλαιγα και όποτε πήγαινε να με πάρει ο ύπνος ξυπνούσα και έλεγα: όνειρο είναι, δεν μπορεί να είναι αλήθεια, τώρα θα ξυπνήσω και θα είμαι στο κρεββάτι μου και όλα θα είναι όπως πριν. Και μετά η απογοήτευση... Ακουγα τα άλλα μωράκια να κλαίνε και να σκέφτομαι πως το δικό είναι νεκρό. Καμιά άλλη μητέρα να μην περάσει αυτό το μαρτύριο. Καμιά.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    και εγώ πριν ένα μήνα έχασα το μωρό μου στον 7ο μήνα. 30 εβδομάδων ήμουνα. Δεν είχα κανένα πρόβλημα. Τουλάχιστον έτσι έδειχναν οι εξετάσεις. Πήγα στο νοσοκομείο επειδή δεν την άκουγα και εκεί διαπιστώθηκε πως δε ζει. Η καρδιά της σταμάτησε την ημέρα των γενεθλίων μου στις 7/12, ενώ όταν μάθαμε πως δε ζει ήταν τα γενέθλια του άντρα μου στις 10/12. Ωραίο δώρο πήραμε και οι δυο. Το βράδυ έκανα εισαγωγή στο νοσοκομείο και ο άντρας μου έμεινε και αυτός μαζί μου. Όλο το βράδυ έκλαιγα και όποτε πήγαινε να με πάρει ο ύπνος ξυπνούσα και έλεγα: όνειρο είναι, δεν μπορεί να είναι αλήθεια, τώρα θα ξυπνήσω και θα είμαι στο κρεββάτι μου και όλα θα είναι όπως πριν. Και μετά η απογοήτευση... Ακουγα τα άλλα μωράκια να κλαίνε και να σκέφτομαι πως το δικό είναι νεκρό. Καμιά άλλη μητέρα να μην περάσει αυτό το μαρτύριο. Καμιά.

     

    Κοριτσάκι μου κλαίω για σένα...ποτέ να μην το ξαναπεράσεις καμία να μην το ξαναπεράσει αυτό...να ξερες τι μου θύμησες:(:(


    922316fbi6gpetld.gif

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ποσο σε νιωθω......πριν 2 μηνες 9/11 εχασα κι εγω το κοριτσακι μου στην 27εβδομαδα....ετσι "απλα" κι εγω δεν το ενιωθα και πηγα στο μαιευτηριο.....Νομιζα πως ειμαι η μονη αλλα δυστυχως υπαρχουν πολλες κοπελες εδω στο forum με τον ιδιο πονο....

    Ας βρουμε το κουραγιο να το αντεξουμε και με το καλο ενα υγιες μωρακι να απαλυνει λιγακι τον πονο ολων μας.....Μια μεγαλη αγκαλια σου στελνω......


    HApA.png?N5RO9MIf

     

    eNortjKzUjI0MzS3sFSyBlwwFakC3Q,,30.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    και εγώ πριν ένα μήνα έχασα το μωρό μου στον 7ο μήνα. 30 εβδομάδων ήμουνα. Δεν είχα κανένα πρόβλημα. Τουλάχιστον έτσι έδειχναν οι εξετάσεις. Πήγα στο νοσοκομείο επειδή δεν την άκουγα και εκεί διαπιστώθηκε πως δε ζει. Η καρδιά της σταμάτησε την ημέρα των γενεθλίων μου στις 7/12, ενώ όταν μάθαμε πως δε ζει ήταν τα γενέθλια του άντρα μου στις 10/12. Ωραίο δώρο πήραμε και οι δυο. Το βράδυ έκανα εισαγωγή στο νοσοκομείο και ο άντρας μου έμεινε και αυτός μαζί μου. Όλο το βράδυ έκλαιγα και όποτε πήγαινε να με πάρει ο ύπνος ξυπνούσα και έλεγα: όνειρο είναι, δεν μπορεί να είναι αλήθεια, τώρα θα ξυπνήσω και θα είμαι στο κρεββάτι μου και όλα θα είναι όπως πριν. Και μετά η απογοήτευση... Ακουγα τα άλλα μωράκια να κλαίνε και να σκέφτομαι πως το δικό είναι νεκρό. Καμιά άλλη μητέρα να μην περάσει αυτό το μαρτύριο. Καμιά.

     

    :cry::cry::cry::cry:

    Κουράγιο κοριτσάκι μου....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από infernodim,
        Καλησπέρα σε ολους,
         
        είχα πει μετα την πρώτη μας αποβολή πως αν ευοδωθεί καποια εγκυμοσύνη θα επιστρέψω και θα γράψω κάποιες σκέψεις (μπαμπάς εδω!)
         
        Δυστυχώς πολλοί απο εμάς έχουμε βιώσει μια απώλεια.... για εμάς ήταν στην πρώτη μας εγκυμοσύνη , ενώ ειχαμε ακούσει καρδούλα.
        Η ανακάλυψη έγινε την 12 εβδομάδα κατα την αυχενική.... παγωμάρα...βουβαμάρα....άπειρο κλάμα και στεναχώρια.
        Ακολούθησε απόξεση. Ο λόγος της αποβολής ; κατα πάσα πιθανότητα γενετική ανωμαλία.
         
        Μετά αρχισαν οι σκέψεις...είναι ένα τυχαίο και μεμονωμένο γεγονός ή υπάρχει κάποιο άλλο πρόβλημα;
        Αν το ήθελε ο γιατρός μας ( ο οποίος ήταν κάθετος και μας είπε οτι θα χρειαστεί να το ψάξουμε περαιτέρω μόνο αν υπάρξει δεύτερη αποβολή) και η σύζυγος μου, ήμουν διατεθειμένος να ψάξουμε και το τελευταίο νουκλεόνιο μας.
         
        Ολη αυτή την περίοδο είχα ξεψαχνίσει papers , μελέτες αλλα και forums οπως αυτό εδώ.
        Είδα ιστορίες πολλών και πάντα κοίταγα αν εχουν κανει αλλα ποστς εκτός απο αυτα με την αποβολή τους και μόλις εβλεπα οτι ειχαν καταφέρει να κρατήσουν το παιδί τους αγκαλιά, ελεγα απο μέσα μου μπράβο τους και έπαιρνα θάρρος.
         
        Προσπαθήσαμε αμέσως μόλις είχαμε το οκ απο τον γιατρό μας και με την δεύτερη φορά ειχαμε θετικό τεστ....9 μήνες μετά κρατάμε τον μικρό μας αγκαλιά.
        Είχαμε μια εγκυμοσύνη με πολύ αγχος, πάρα πολύ αγχος, ειδικά μεχρι την αυχενική (υπήρξαν φορές που πήγαμε 2 φορες μεσα στην ίδια εβδομαδα να δουμε τον μικρό στον γιατρό μας για να ηρεμήσουμε)
         
        Θέλω να καταλήξω στο εξής, όσο βουνό και να φαίνεται αυτη η περίοδος (και ξέρω πολύ καλα τι σημαίνει αυτο, καθώς ηταν το πρωτο πραγμα που σκεφτομουν οταν άνοιγα τα μάτια μου και το τελευταίο οταν τα έκλεινα) θα ρθουν καλύτερες μέρες.
        Ακόμα και για δύσκολες περιπτώσεις η επιστήμη  κάνει θαύματα. 
        Να είστε δίπλα στον σύντροφό σας (είτε γυναίκα είτε άντρας) και να είστε ενωμένοι. Να το περάσετε μαζί και να στηρίζετε αμέριστα ο ένας τον άλλο. Εξάλλου εχουμε επιλέξει να περάσουμε την ζωή μας με κάποιον οχι για την τεκνοποίηση αλλα γιατί σε αυτόν βλέπουμε το άλλο μας μισο.
         
        Καμία γυναίκα δεν ευθύνεται γι αυτο που συμβαίνει καθώς πολλές κατηγορούν τον εαυτό τους. 
        Επισης θα ήθελα να πω ενα τεράστιο ευχαριστώ στον γιατρό μας!
        ήταν δίπλα μας συνέχεια, μας ηρεμούσε όταν έπρεπε και στάθηκε δίπλα μας , στην κυριολεξία, στον τοκετό για πολλές ώρες)
      • Από ραφαελ,
        Καλησπέρα.
         
        Εχω ενα μωρο 16 μηνών.Γεννήθηκε με καισαρικη λόγω ινομυωματος 9*9 εκατοστα.
        Ξαναμένω έγκυος μετά από 10 μήνες.Το θέλαμε σαν τρελοί.
        Το ινομύωμα ήταν πριν μείνω 5*6. Σε αυτή την εγκυμοσύνη πήγε 6*7.
        Έκανα αυχενική και ήταν καλά. Ο γιατρός δεν είχε υπέρηχο στο ιατρείο του.Κάθε μήνα πήγαινα άκουγε το μωρό με το doobler και μου έλεγε όλα καλά.Τον Μάιο πήγα μέσα σε μια βδομάδα 2 φορές του έλεγα δεν είμαι καλά και αυτός "όλα καλά"...
        2 μέρες πριν την β' επιπέδου είδα όνειρο ότι ήταν κορίτσι και είχε πρόβλημα...ο άντρας μου μου έλεγε μην αγχώνομαι να μην ανησυχώ.Πήγα με μια χαρά στο μαιυτήριο για να δω την κορουλα μου και είδαμε ότι είχε δισχιδή ράχη και λόγω αυτού, πρόβλημα στο κεφάλι.
        έκανα διακοπή κύησης 22εβδομάδων. πέρασαν 42 ημέρες.Όλο αυτό σκέφτομαι. Δεν ξέρω τι να πώ...συνέχεια κλαίω.
        Δεν μου φτάνει ο πόνος μου και πήγα σε άλλη γιατρό χτες (δεν πήγα στον γιατρό μου γιατί πιστεύω ότι έφταιγε, όχι για το αποτέλεσμα αλλά αν έκανα υπέρηχο στις 16 εβδομάδες θα φαινόταν)
        και τι μου είπε!!!
        Διάβασα στο ότι κανονικά πρέπει να πέρνεις φολικό οξύ στην εγκυμοσύνη.Εγώ δεν έπερνα. Την ρώτησα και μου είπε να κάνω ότι θέλω.
         
        Δεν μένεις έγκυος αν έχεις ινομύωμα να μην σκέφτομαι να κάνω άλλο και ότι ήμουν τυχερή που έφερα στον κόσμο ένα παιδί και άλλες δεν έχουν με μια ειρωνία.Λες και εγώ φταίω.Μακάρι όλες οι γυναίκες να μπορούσαν να έχουν παιδιά.Και ότι πρέπει να μπώ χειρουργέιο το Νοέμβρη αν δεν μικρύνει κάτω από 5 εκ. για να το βγάλω.
        Εγω δεν ξέρω τι να κάνω δεν φτάνει ο πόνος που έχω, τώρα έχω άγχος και για το χειρουργείο.
         
        Συγνώμη για το τεράστιο μήνυμα.
      • Από iliana17,
        Καλησπερα και καλή χρόνια σε όλες τις μανούλες βίωσα και εγω τον ενδομήτριο θάνατο στην 37 εβδομάδα  και γέννησα με καισαρική τομή . δεν θελω να επεκταθώ στο θέμα και για τις μανούλες που διαβάζουν και σοκάρονται αλλά και για μενα που σημασία δεν έχει πως και γιατί ( αφού τελικά δεν υπήρχε κάποιο πρόβλημα αλλά ήταν ένα ΤΥΧΑΙΟ γεγονός όπως μας είπαν 1 στις 200 ) πλέον αφού συνηδητοποιησα το το συνέβη θα ηθελα αν κάποια μανούλα είχε ανάλογη εμπειρία  να μου πει μετά από ποσό καιρό εμεινε έγκυος  αν εμεινε εύκολα και αν η επόμενη εγκυμοσυνη είχε προβλήματα .. Ο γιατρός μου είπε να ξεκινησω προσπάθειες σε 6-9 μήνες ένας άλλος μου είπε ότι μπορω αμεσως και στο φόρουμ διαβάζω ιστορίες από κοπέλες που έμειναν έγκυες μετά από 4 μήνες . 
        ευχαριστώ εκ των προτέρων 
        Ι+Χ
      • Από balm,
        Αγαπητοί γονείς,
        αυτό είναι το πρώτο μου μήνυμα στο φόρουμ και ευχαριστώ εκ των προτέρων για τη φιλοξενία. Εώς τώρα, διάβασα με προσοχή τα βιώματα, τις συμβουλές και τις απόψεις σας και τώρα είναι η σειρά μου να διηγηθώ τη δική μου ιστορία. Πιστεύω να βοηθήσω με τον τρόπο μου, γιατί η ενημέρωση είναι εργαλείο.
        Εγώ κυοφορούσα το πρώτο μας παιδί, είχα τελευταία περίοδο στις 15/11/2013 και ΠΗΤ στις 29/08/2014. Η Α' επιπέδου είχε βγει άριστη, οι μηνιαίοι υπέρηχοι έδειχναν ομαλή ανάπτυξη του εμβρύου, οι ορμονολογικές, αιματολογικές και ουρολογικές εξετάσεις ήταν άψογες, το ίδιο και η καμπύλη σακχάρου.
        Τα προβλήματα ξεκίνησαν εντελώς ξαφνικά, όταν υποβλήθηκα στη Β΄επιπέδου και διαπιστώθηκε χαμηλό αμνιακό υγρό, στα κατώτερα φυσιολογικά όρια. Ήμουν 21w6d. Η ιατρός μου είπε ότι είναι πολύ νωρίς για να παρουσιάζω χαμηλό αμνιακό υγρό (7,9cm), οπότε ήταν προμήνυμα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το έμβρυο. Επανέλαβα τη Β επιπέδου στις 23w4d όπου και διαπιστώθηκαν πολύ δυσάρεστα ευρήματα:
        -αμνιακό υγρό οριακά κάτω από το όριο (4,9cm)
        -μονήρης ομφαλική αρτηρία (Δδ, υποπλασματική)
        -ασύμμετρη ανάπτυξη εμβρύου (διάμετρος κοιλιάς και βραχιόνιο κάτω από το όριο)
        -χαμηλό βάρος εμβρύου
        -υψηλές μητριαίες αντιστάσεις (doppler)
        -διπλή περιτύλιξη του ομφαλίου λώρου
        Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι είτε υπήρχε κάποια χρωμοσωματική ανωμαλία που έπρεπε να διαγνωστεί, είτε κάποια δυσπλασία στον πλακούντα που θρόμβωνε τη μονήρη ομφαλική αρτηρία, είτε δείγμα θρομβοφιλίας, είτε δείγματα προεκλαμψίας.
        Έτσι άρχισε η πιο μαρτυρική εβδομάδα της ζωής μου.
        Κάθε μέρα μετρούσα την πίεσή μου, η οποία όμως ήταν φυσιολογική. Επίσης οι εξετάσεις ούρων ΔΕΝ έδειξαν λεύκωμα, οπότε αποκλείστηκε το ενδεχόμενο της προεκλαμψίας. Περίμενα την επανεξέταση αλλά κάποια στιγμή σταμάτησα να νιώθω το έμβρυο, οπότε επισκέφθηκα τον γενετιστή και διαπιστώσαμε τον ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΑΚΟ θάνατο του εμβρύου (24w4d)
        Υποβλήθηκα την ίδια μέρα σε διαδικασία αποβολής με φυσιολογικό τοκετό και απόξεση.
        Στείλαμε δείγμα του εμβρύου και του πλακούντα για μοριακό καρυότυπο προκειμένου να δούμε αν αυτό οφείλοταν σε κάποια χρωμοσωματική ανωμαλία αλλά τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το έμβρυο ήταν φυσιολογικό, χωρίς καμία ένδειξη ανωμαλίας σε σύνδρομα ή χρωμοσώματα, και επίσης αρνητικό σε κυστική ίνωση.
        Επίσης εγώ και ο άντρας μου δεν έχουμε κανένα ιστορικό κάποιου συνδρόμου, πάθησης κτλ στις οικογένειές μας.
        Τέλος, οι ιατροί μου προτείνουν να κάνω έλεγχο για θρομβοφιλία παράγοντα v leiden και αντισώματα λύκου και καρδιολιπίνης, αλλά πιστεύουν ότι θα βγουν αρνητικοί.
        Οι ιατροί μου αποφαίνονται στο ότι είναι τυχαίο γεγονός και ότι μπορώ να συλλάβω μετά από 2-3 κύκλους. (Παρεμπιπτόντως, 22 μέρες μετά την αποβολή και απόξεση, ήδη το ενδομήτριό μου είναι καλό, ο τράχηλος τέλειος και ήδη έχω ωάρια στις ωοθήκες).
        Τα ερωτήματά μου είναι:
        -τι τελικά επέφερε το θάνατο του εμβρύου;
        -γιατί ο πλακούντας έγινε δυσπλασικός;
        -αν δεν είναι χρωμοσωμική ανωμαλία ή θρομβοφιλία, ΤΙ ΕΙΝΑΙ, τι έφταιξε;
         
        Έχει συμβεί κάτι παρόμοιο σε εσάς; Θα ήθελα τις απόψεις σας και τις εξετάσεις στις οποίες υποβληθήκατε πριν ξανασυλλάβετε.
         
        Ευχαριστώ πολύ!
        υγ: απολογούμαι για το μεγάλο μήνυμα)
      • Από nelly1988,
        Γεια σας!! ΒΡισκομαι σε πολυ δυσκολη θεση...ειναι η πρωτη μου εγκυμοσυνη και ειμαι 18 βδομαδων...βρηκαν στον μοριακο καρυοτυπο διπλασιασμο του χρωμοσωματος 22. ΕΧω παει σε τρεις γενετιστες και κανεις δεν ξερει να μου πει περι τινος προκειται...το χειροτερο ειναι πως μου αναφερουν οτι υπαρχει πιθανοτητα να μην ειναι απολυτως τιποτα ή μαθησιακες δυσκολιες εως να ειναι νοητικη στερηση!! Δεν ξερω τι να κανω...βλεπω ενα υγιεστατο μωρακι στους υπερηχους και δεν μπορω να αποφασισω...
        Εχετε ακουσει κατι σχετικα??Δεν εχω βρει αλλη παρομοια περιπτωση πουθενα!!:confused:
      • Από ElenGK2021,
        Καλησπέρα από μένα!
        Αυτές τις μέρες διάβασα πολλές ιστορίες γυναικών που αναγκάστηκαν να διακόψουν την εγκυμοσύνη τους. Άρχισα να διαβάζω από όταν ξεκίνησαν οι υποψίες ότι μπορεί και το δικό μου μωρό να νοσεί. Λίγες μέρες μετά πήραμε τα αποτελέσματα που έλεγαν ότι η 19 εβδομάδων μπέμπα μας  πάσχει από κυστική ίνωση. Ήταν σχεδόν βέβαιο ότι σε θετικά αποτελέσματα θα διακόπταμε την κύηση. Παρόλα αυτά δεν μπορούσα να το πιστέψω και δεν ήμουν σίγουρη για την απόφαση μας. Προσπάθησα να μιλήσω με ανθρώπους με πάσχοντα παιδιά ή με ανθρώπους που ήταν κοντά σε αυτά τα παιδιά. Όλες οι συζητήσεις ήταν αποκαρδιωτικές. Δύο μέρες μετά βρέθηκα στην κλινική, ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι τοκετού, περιμένοντας πότε τα χάπια θα σκοτώσουν το παιδί μου και το σώμα μου θα το βγάλει από μέσα του. Η εγκυμοσύνη ήταν ήδη στη μέση και ο ασφαλέστερος τρόπος ήταν να γίνει με διαδικασίες φυσιολογικού τοκετού. Δεν έφτανε που θα το σκότωνα.. Έπρεπε να το ζήσω όλο. Με τη μόνη διαφορά ότι εγώ δεν θα άκουγα το κλάμα του ούτε θα το έπαιρνα αγκαλιά. Και κάναμε εξαιρετική δουλειά! Δύο μέρες πήρε μόνο, 4 επισκληριδίους και 3 ώρες μετά τον τοκετό περπατούσα κανονικά, έκανα μόνη μου μπάνιο, δεν πονούσα πουθενά! Μόνο μια λεπτομέρεια ξανά! Δεν έχω ψυχή, με πονάει η καρδιά μου και είμαι άλλος άνθρωπος. Βρήκα τη δύναμη να σκοτώσω ότι πιο αθώο και αγνό υπάρχει στη γη. Δεν την χαιρέτησα καν όταν βγήκε το μικροσκοπικό άψυχο κορμάκι της γιατί ήμουν σίγουρη ότι δεν θα ξεπερνούσα την εικόνα της ποτέ. Προφανώς δεν την πήρα ούτε αγκαλιά! Ήταν ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι που δεν πήρε ούτε για μια στιγμή αυτό που της άξιζε. Εγώ όμως, η τόσο καλή μαμά της που αποφάσισε για το σωστό, το καλύτερο μέλλον της κόρης της, έχω τα πάντα! Το σώμα μου δεν πόνεσε σχεδόν καθόλου, η οικογένεια μου με στηρίζει, οι φίλοι και οι λοιποί συγγενής το ίδιο. Δέχομαι περισσότερη αγάπη από κάθε άλλη φορά και αν μη τι άλλο σε λίγες μέρες θα είμαι και πάλι σε θέση να γίνω μανούλα! Γιατί τα έκανα πολύ σωστά όλα και θα γίνω εξαιρετική! Γιατί είμαι πολύ καλή και μου αξίζει! Γιατί με τα επόμενα παιδιά θα βρω την ευτυχία, θα ξεχάσω ότι σκότωσα το μωρό μου και ότι δεν το αγκάλιασα, ότι δεν το φίλησα ποτέ και ότι υπέγραψα μέσα σε 10 λεπτά μετά από τη γέννηση του να ταφεί ομαδικά και να μην το δω ποτέ! Νιώθω απαίσια! Μόνο όσες το έχετε περάσει μπορείτε να καταλάβετε. Γι'αυτό κ δημοσίευσα εδώ. Πως τα καταφέρατε κ σταθήκατε στα πόδια σας; Πώς ξεπερνιέται αυτός ο πόνος;Πως;