afroditi81

Αιφνιδιος Ενδομητριος Θανατος στην 38η εβδομαδα

    Recommended Posts

    Ευχαριστω και παλι για ολα τα μηνυματα σας μπανω πολυ συχνα και τα βλεπω και πολλες φορες μαζι με τον αντρα μου.Ακομα ημαστε στη αναμονη για τα αποτελεσματα...και μαλλον θα αργησουν κι αλλο απο την αλλη οι γιατροι μου ειπαν οτιτον οκτωμβριο μπορω να ξαναμεινω εγκυος γενικοτερα τα συναισθηματα ειναι αναμεικτα για ολο αυτο.Ελπιζω ο χρονος να βοηθησει τιποτα αλλο...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις

    Στις 17 Ιουλιου κι ενω διενυα την 38 εβδομαδα κυησης το βραδυ σπασαν τα νερα.Εγω απολυτα υγιης με αψογες εξετασεις κι ο μπεμπης μου με μια αψογη αναπτηξη.Τιποτα δεν προμηνυε αυτο που θα ζουσα.Την προηγουμενη μερα ημουν στο νοσοκομειο για ζωνες κι ηταν ολα τελεια.Μπηκα στο νοσοκομειο κι ο μπεμπης ειχε αρνητικους παλμους δεν ζουσε πια.Το γιατι???Λαθος γιατρου δεν υπηρχε οι ανθρωποι μετα απο αυτο προσπαθουσαν να σωσουν εμενα ειχα αιμοραγια αρχικα και μετα την γεννα που εγινε μετα απο πολυ πονο και κρατησε κοντα δυο εικοσιτετραωρα φυσιολογικα γιατι οι γιατροι φοβοταν για αποκολληση πλακουντα.Μπηκα στο χειρουργειο για μαιαιυτικη αποξεση γιατι δεν επεφτε τελικα ο πλακουντας μετα την γεννα.Εγω τουλαχιστον σωματικα βγηκα καλα.Πειτε μου ομως πως να αντεξω τον πονο που εφυγε ο γιος μου χωρις προφανη λογο.Το παιδι εχει σταλει για νεκροψια τα αποτελεσματα θα τα εχω το Σεπτεμβριο το χειροτερο???Το μετεφερε ο αντρας μου στη Θεσσαλονικη σε ενα κουτι γιατι στην πολη που μενουμε δεν υπαρχει εξιδεικευμενο κεντρο παθολογοανατομικο για μωρα.Ο πλακουντας για ιστολογικες.Τα αποτελεσματα τα περιμενω τον Σεπτεμβριο.Ολοι μου λενε οτι ειμαι μικρη θα ξανακανω προσπαθεια θα γεμισει το σπιτι παιδια κ διαφορα λογια παρηγοριας.Ειναι δυσκολο να χωνεψεις οτι εγινες μανα και δεν ειδες καν το παιδι σου.Ποναει....sad.gif

     

    Το έχασα και εγώ ακριβώς μόλις έκλεισα την 37η εβδομάδα. Κεντρική αποκόλληση πλακούντα. Πονάει πολύ αλλά πρέπει να φανούμε δυνατές.

    Σε φιλώ.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αφροδιτη μου, εχω διαβασει το μηνυμα σου εδω και καιρο, αλλα προσπαθουσα να βρω κουραγιο να σου απαντησω. Σε καταλαβαινω ΑΠΟΛΥΤΑ. Εχασα κι εγω το πρωτο μου μωρακι, μολις 20 ημερες πριν. Βρισκομουν στην 36η εβδομαδα και ξαφνικα, ετσι, χωρις καποια ενδειξη, σταματησε να χτυπαει η καρδουλα του. Με πηγε ο αντρας μου στην κλινικη, αλλα ηταν ηδη αργα!! Τα επομενα δε θα σου τα διηγηθώ. Περιμενουμε κι εμεις τα αποτελεσματα της ιστολογικής, για να δουμε τι εγινε,τι επαθα και χαθηκε το μωρακι μου. Θα σου πω αυτα που λεω και στον εαυτό μου, με απολυτη ειλικρινεια: ελπιζω βαθεια μεσα μου, ότι εγινε να εγινε για καλο. Δεν μπορω να πιστεψω πως αυτος ο ανειπωτος πονος που αισθανομαστε μπορει και να οφειλεται σε ενα τυχαιο περιστατικο.Περιμενω με μεγαλη λαχταρα μια δευτερη εγκυμοσυνη, η οποια θα εχει αισιο τελος και θα μου χαρισει ενα γερο μωρακι!! Σου ευχομαι μεσα απο την ψυχη μου να χαρεις κι εσυ μια δευτερη υγιει εγκυμοσυνη και ενα γερο μωρακι. Δυστυχως, τα μωρακια που χαθηκαν δεν μπορουν να αντικατασταθούν. Θα ειναι παντοτε τα πρωτα μας αγορακια, που το μονο που γνωρισαν ηταν...η κοιλιτσα μας. Διαβασα καπου στο φορουμ οτι ακομα και αυτο το ανολοκληρωτο αισθημα μητροτητας που γνωρισαμε, ειναι πραγματικα πολυ σπουδαιο. Πραγματι, ετσι ειναι. ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΑΜΕ ΜΑΝΟΥΛΕΣ!!!ΚΑΙ ΘΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΥΜΕ!! Σε σκεφτομαι ειλικρινα και θα χαρω μολις μαθω οτι ξαναεμεινες εγκυος!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις

    Ευχαριστω ειληκρινα για τα καλα σας λογια.Ο πονος ειναι μεγαλος για ολες που βιωσαν τετοια περιστατικα.Ειναι δυσκολο κι οταν καταλαγιασει η σκονη που λενε ο πονος και η ελλειψη γινεται μεγαλυτερη.Προσπαθω με νυχια και με δοντια να κρατηθω για να μπορεσω να ζησω ξανα το θαυμα της εγκυμοσυνης

    και επιτελους το μεγαλειο της μητροτητας που εμεινε στη μεση αυτη τη φορα.Ας παρουμε λοιπον κουραγιο η μια απο την αλλη για την ψυχοφθορα αυτη αναμονη των εξετασεων της νεκροψιας κι ολων αυτων που δε μας αφηνουν τα βραδυα να κοιμηθουμε και με την ευκαιρια σας εναποθετω τους στιχους ενος υπεροχου τραγουδιου που το ακουω καθε μερα ετσι για να θυμαμε το γιο μου...που δεν ηρθε που δε προλαβα να το κρατησω.

    <Δεν ειμαι πια γυναικα γιε μου,ειμαι ενα δεντρο που ξεριζωσαν

    ειμαι ενα βογκητο του ανεμου μεσα στη νυχτα του χιονια

    Δεν εχω ματια να κοιταζουν δυο βρυσες εχω για το κλαμα μου

    χιλια μαχαιρια που με σφαζουν σ¨αυτου του κοσμου τη γωνια

    Οπου κιαν παω για σενα μιλω Μαϊ μου παιδι μου Ηλιε μου εσυ

    μοναξια μου χρυση ,ψιχα απτην ψυχη μου,χαρα που εχασα.....

    Δεν ειμαι πια γυναικα φως μου ειμαι μια μανα διχως αυριο

    ενα αγριο πουλι του κοσμου τη παγωμενη ανασεμια

    Τιποτα πια δε με αγγιζει ημερα παει η νυχτα ερχεται μοναχα ο πονος μου

    μουγκριζει μες στης καρδιας την ερημια

    Οπου κι αν παω.............

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    κουκλίτσες μου, πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια

    μόνο ο χρόνος βοηθάει

    πόνεσα τόσο όταν τα διάβαζα

    να έχετε δύναμη και σύντομα να κρατήσετε ένα υγιές μωράκι στα χέρια σας

    σας το εύχομαι με όλη μου την καρδιά...


    a288a5a673.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αφροδιτη λυπαμαι πολυ για το μωρακι σου. Εγω ειχα προωρο τοκετο πριν δυο χρονια και εχασα το μωρο στην 25η εβδομαδα. Ευτυχως εμεινα εγκυος πολυ γρηγορα και τωρα εχω ενα αγορακι ενος ετους.

    Θελω να πω σε ολα τα κοριτσια που βιωνουν μια αντιστοιχη απωλεια , να ζησουν το πενθος τους και να νη φοβουνται να εκδηλωσουν τα πραγματικα τους συναισθηματα στους αγαπημενους τους . Δεν οφελει να δειχνετε χαρουμενες για να μη στεναχωριεται ο συζυγος ή οι γονεις σας . Εχετε δικαιωμα να κλαψετε αν θελετε , εχετε δικαιωμα να ειστε εκνευρισμενες ,ομως εχετε δικαιωμα και να περασετε καλα και να απολαυσετε τις χαρες της ζωης. Μιληστε με τους αγαπημενους σας πειτε τους πως νιωθετε και τι στηριξη θελετε απο αυτους . Εγω μεσα απο αυτη την ασχημη εμπειρεια εμαθα να αγαπαω πιο πολυ τον εαυτο μου , "τον πηρα απο το χερι και τον παρηγορησα " εκανα πραγματα που με ευχαριστουσαν και γρηγορα αρχισα να νιωθω πιο καλα , οποτε στην εγκυμοσυνη που ακολουθησε εβλεπα τα πραγματα με αισιοδοξια.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κορίτσια πραγματικά πόνεσα όταν διάβασα τις ιστορίες σας...Δεν ξέρω ποια θα μπορούσαν να είναι τα λογια εκείνα που θα σας έδιναν κουράγιο μετά από μία τέτοια απώλεια...Το μόνο που θέλω να πω είναι να είστε δυνατές και συντομα να γεμίσουν οι ζωες πάλι με μία νεα ζωούλα....


    J0vpp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αφροδίτη μου τι κάνεις κούκλα μου;

    Ανησυχώ....που είσαι;


    Είμαι πλέον μια πολύτεκνη μαμά!!!!

    I have been blessed with five angels!

    qwlrp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις

    δεν εχω λογια! τι να πω! δεν υπαρχουν λεξεις να απαλυνουν τον πονο σου!

    μονο ο χρονος! κουραγιο κουκλα!


    τα ματια σου η ζωη μας ολη

     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εκλαψα πολύ όταν το διάβασα για την απώλεια του αγοριού σου η ζωή είναι άδικη αλλά πρέπει να φανούμε δυνατοί και να προχωράμε. Στις 31/12/2009 είναι η τελική ημερομηνία για την γέννηση του γιού μου την 1/1/2009 έχασα τον αδελφό μου 25 χρονών έτσι ξαφνικά, άδικα από αμέλεια φίλου του που τον πήρε στο λαιμό του, όλη την εγκυμοσύνη την έχω περάσει με πολύ δάκρυ και πόνο και πάντα ο φόβος της απώλειας των παιδιών μου με κυνηγάει. Εκλαψα, έβρισα θεούς και αγίους, αλλά δεν μπορώ να αλλάξω τα πράγματα. Το παιδί το περιμένω με αγωνία και πάντα υπάρχει ο φόβος εαν θα τα καταφέρω να τον γεννήσω. Ειδα στον ύπνο μου τον αδελφό μου και του είπα ότι περιμένω μωρό και μου είπε ότι το βλέπει κάθε μέρα. Ο πόνος δεν θα φύγει ποτέ το ξέρω αλλά πρέπει να είμαστε δυνατές και να προχωρήσουμε μπροστά και να κάνεις και άλλη προσπάθεια να κάνεις παιδί όσο πληγωμένη και εαν είσαι, και μάλιστα πολλά παιδιά. Ευχομαι γρήγορα να μας πεις τα καλά νέα.


    k4xS.jpg

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Όσες κοπέλες έχετε περάσει τέτοιες καταστάσεις, και μιλάτε με τόσο θλιμμένα αλλά τρυφερά λόγια, πραγματικά ΣΑΣ ΘΑΥΜΑΖΩ!

    Τώρα διάβασα πρώτη φορά την περιπέτειά σου Afroditi81, και μαζί και άλλες από τις υπόλοιπες κοπέλες, και έχω σοκαριστεί.

    Είναι μεγάλος ο πόνος, δε μπορώ ούτε να το σκεφτώ....

    Σας αξίζει ενα μεγάλο μπράβο, που είστε όλες τόσο γενναίες και αντιμετωπίσατε τόσο καλά και θετικά την κατάσταση.

    Ένα 2ο μωρό σίγουρα απαλύνει τον πόνο. Μπράβο, σε όσες το έχετε και σε όσες το προσπαθείτε.

    Έτσι, δίνετε κουράγιο σε όσες το επιθυμούν αλλά δεν το τολμούν...

     

    Afroditi81, αν έχεις πάρει τα αποτελέσματα, ή αν έχεις κάποια νέα, ενημέρωσέ μας, γλυκειά μου....

    Δεν είναι από περιέργεια, είναι από ενδιαφέρον.


    Με τα παιδιά μου, ξαναγεννιέμαι...

    bUwEp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις

    ΗΜΟΥΝ 6 ΜΗΝΩΝ ΟΤΑΝ ΕΧΑΣΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙ. 4 ΜΗΝΩΝ ΟΤΑΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΚΤΡΩΣΗ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΕ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΧΩ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΚΟΡΟΥΛΑ ΜΟΥ. ΑΝ ΕΙΧΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΕΛΠΙΖΩ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΕΙΧΑ. ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΣΟΥ. ΓΙΝΕ ΚΑΛΑ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΕΡΘΕΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΟΥΝ ΟΛΑ, ΟΛΑ ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Η ζωή είναι πολύ άδικη.. Λυπάμαι τόσο πολύ για εσάς κορίτσια...

    Κουράγιο, θέλει πολύ δύναμη..Μην το βάζετε κάτω..Νομίζω πως όλες οι μανούλες μόνο να κλάψουν μπορουν, διαβάζοντας τέτοια. Σας νιώθουμε, και ελπίζω αυτά τα λόγια να απαλύνουν τον πόνο σας, έστω και λίγο!


    y9qxp2.pngGgOLp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    σε καταλαβαινω απολυτα! το δικο μου μωρο εζησε μονο 9 μερες μετα την γεννα του. κουραγιο και ελπιζω να απαλυνει ο χρονος τις πληγες μας και ο Θεος να μας χαρισει κι αλλο μωρακι για να χαμογελασουμε ξανα..


    cgW2p3.png

     

    ονειρο ητανε... και τωρα ξυπνησα..8/11/2010 αντιο κοριτσακι μου...σ'αγαπω!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Στις 17 Ιουλιου κι ενω διενυα την 38 εβδομαδα κυησης το βραδυ σπασαν τα νερα.Εγω απολυτα υγιης με αψογες εξετασεις κι ο μπεμπης μου με μια αψογη αναπτηξη.Τιποτα δεν προμηνυε αυτο που θα ζουσα.Την προηγουμενη μερα ημουν στο νοσοκομειο για ζωνες κι ηταν ολα τελεια.Μπηκα στο νοσοκομειο κι ο μπεμπης ειχε αρνητικους παλμους δεν ζουσε πια.Το γιατι???Λαθος γιατρου δεν υπηρχε οι ανθρωποι μετα απο αυτο προσπαθουσαν να σωσουν εμενα ειχα αιμοραγια αρχικα και μετα την γεννα που εγινε μετα απο πολυ πονο και κρατησε κοντα δυο εικοσιτετραωρα φυσιολογικα γιατι οι γιατροι φοβοταν για αποκολληση πλακουντα.Μπηκα στο χειρουργειο για μαιαιυτικη αποξεση γιατι δεν επεφτε τελικα ο πλακουντας μετα την γεννα.Εγω τουλαχιστον σωματικα βγηκα καλα.Πειτε μου ομως πως να αντεξω τον πονο που εφυγε ο γιος μου χωρις προφανη λογο.Το παιδι εχει σταλει για νεκροψια τα αποτελεσματα θα τα εχω το Σεπτεμβριο το χειροτερο???Το μετεφερε ο αντρας μου στη Θεσσαλονικη σε ενα κουτι γιατι στην πολη που μενουμε δεν υπαρχει εξιδεικευμενο κεντρο παθολογοανατομικο για μωρα.Ο πλακουντας για ιστολογικες.Τα αποτελεσματα τα περιμενω τον Σεπτεμβριο.Ολοι μου λενε οτι ειμαι μικρη θα ξανακανω προσπαθεια θα γεμισει το σπιτι παιδια κ διαφορα λογια παρηγοριας.Ειναι δυσκολο να χωνεψεις οτι εγινες μανα και δεν ειδες καν το παιδι σου.Ποναει....sad.gif

    Aφροδίτη καλημέρα,

    Ελπίζω σήμερα που γράφω για πρώτη φορά στο forum και μετά τόσους μήνες να είσαι καλά και να διανύεις ήδη τη δεύτερη εγκυμοσύνη σου.

    Σου γράφω γιατί απλά θέλω να σου πω ότι έχω περάσει ακριβώς το ίδιο ενδομήτριος θάνατος στη 38η εβδομάδα και αύριο 9-2-10 κλείνουν τρία ακριβώς χρόνια. Μία τέλεια εγκυμοσύνη και πήγα να γεννήσω με ραντέβού για καισαρική και ενώ το μωρό ήταν εκεί, η καρδούλα του δε χτύπαγε (λόγω ενός θρόμβου που έφυγε από το πλακούντα πέρασε στον ομφάλιο λώρο). Έκλαψα, χτυπήθηκα κλείστηκα μέσα στο σπίτι, αλλά τελικά δε με έβγαζε πουθενά. Γι΄αυτό μάζεψα τα κομμάτια μου και πήγα για την επόμενη προσπάθειά μου, όπου σήμερα έχω ένα μπέμπή 15 μηνών που είναι όλη μου η ζωή. Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω το πρώτο μου μωρό, το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι έχει γίνει αγγελάκι και προστατεύει τον αδελφό του.

    ΤΕΡΗ

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω το πρώτο μου μωρό, το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι έχει γίνει αγγελάκι και προστατεύει τον αδελφό του.

    ΤΕΡΗ

     

    Αυτό!


    Είμαι πλέον μια πολύτεκνη μαμά!!!!

    I have been blessed with five angels!

    qwlrp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εχω αρκετο καιρο να γραψω.Ειληκρινα Ευχαριστω για τα λογια σας.Δεν ειμαι ακομα εγκυος αν και εχουμε ξεκινησει οι προσπαθειες.Δυστηχως!Βγηκε η νεκροψια του μπεμπη τον Δεκεμριο κι εκανα να κοιμηθω ενα μηνα και κατι το παιδι ειχε ενα νεφρο και ενδοκοιλιακη επικοινωνια στην καρδια και καποια αλλα παρεα .Ο ιατροδικαστης μου ειπε οτι θα ζουσε στα νοσοκομεια το πρωτο καιρο που θα γεννιοταν και φυσικα η ευλογη απορια ειναι οτι γιατι οι γιατροι δεν ειδαν τιποτα νωριτερα ???ολοκληρο ζωτικο οργανο ελλειπε! θα μπορουσαν να εχουν προβλεψει πολλα η τερματισμος της εγκυμοσυνης και δεν θα ειχαμε φτασει σε αυτο το σημειιο σκευτηκαμε να κινηθουμε νομικα αλλα ποιος αντεχε μετα απο αυτο αλλα οποιον συναντω κι εγκυο να ξερω την αποτρεπω μακρια.Αυτα τα τελευταια νεα ανεμενουμε ευχαριστα απο ολες τις κοπελες και κουραγιο σε οσες παλευουμε ακομα με τους εφιαλτες μας!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αφροδιτη, τουλαχιστον ξερεις το τι και πως. Μιλησες με τον παιδιατρο σου η τουλαχιστον ο αντρας σου???? Να δουμε τι θα πει? Πως το δικαιολογει που δεν ειχε δει τιποτα?


    kKZUp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Afroditi καλησπέρα,

    Εύχομαι να αναπληρώσεις γρήγορα το κενό, για να ηρεμήσει λίγο η ψυχούλα σου και να πάρεις τη χαρά που τόσο βίαια στερήθηκες! Ξέρω ότι όσο καιρός και να περάσεις το πρώτο σου μωρό δεν ξεχνιέται, έχει πάρει τη θέση του στη καρδιά σου, και ένα δεύτερο θα πάρει διπλή αγάπη!

    Σημασία έχει πλέον να είσαι εσύ καλά πάνω απ'όλα και κάθε επιθυμία σου να πραγματοποιηθεί σύντομα!

    Το κακό πάει πια πέρασε τώρα μόνο καλά απο' δω και πέρα!!!!!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    καλησπερα !θα σας πω την δικια μου πραγματικη ιστορια !ηταν δεκεμβριος του 2007 ημουν 35εβδομαδων και 5 ημερων πηγα στον γιατρο μου να με δει δεν ειχα παρει πολλα κιλα η μεση μου ομως με πονουσε αφορητα ενιωθα και πονακια κοντα στην μητρα οταν με ειδε ο γιατρος μου μου εβαλε τις φωνες "κατσε στο κραβατι ,θα εχουμε προβλημα με το παιδι ειναι πολυ χαμηλα "το κοριτσακι μου τοτε ξηταν 2 ετων ,πως να κατσω στο κρεβατι ?πως να μην την κανω μπανιο και να μην κατσω στο χαλι να κανουμε αγκαλιτσες?και οταν δεν εχεις και κανεναν τα πραγματα ειναι πολυ δυσκολα !ο αντρας μου δουλεια -δουλεια !και εγω στο σπιτι με την μικρη !6 ωρα το πρωι ξυπνησα με πονους πηγα στο μπανιο και τι να δω ?ΑΙΜΑ !πανικος-κλαματα και φωνες ,ξυπνησα των αντρα μου με εβαλε στον καναπε και πηραμε τον γιατρο μου τηλ !αμεσως στο ΜΗΤΕΡΑ του ειπε !πηγαμε ,το μωρο ηταν καλα ,ακουσαμε καρδουλα το ντοπλερ ΤΕΛΕΙΟ !με εβαλε στο μητερα με ενδοφλεβεια κορτιζονη για τα πνευμονακια του μωρου γιατι κανουν τις πρωτες συσπασει 36 εβδομα και εγω ημουν 35και 5 ημερων !σταματησε και το ΑΙΜΑ τελεια ειπα!3 ημερες ειναι και ολα καλα θα ειναι !ο γιατρος μου ειχε δωσει εντολη καθε μια ωρα να παιρνουν τους παλμους του μωρου !σαββατο -κυριακη ολα καλα !αχ τι καλα ειπα τελος και το αιμα !Δευτερα 5 το πρωι ηρθαν να μου παρουν τους παλμους του μωρου !τακ.... κενο τακ... κενο ..οι παλμοι του παιδιου στο τιποτα πολυ χαμηλη !ζητησα να παρουν το γιατρο μου και να του το πουν !πηρα τηλ τον αντρα μου με πανικο !"φοβαμαι αγαπη μου ,το παιδι μας "ο αντρας μου πρασπαθησε να με ηρεμησει λεωντας μου οτι ειμαι στο ΜΗΤΕΡΑ και οτι θα ειναι ολα καλα !ηρθε μια μαια με ενα καροτσακι "παμε κατω "μου ειπε "θα κανουμε ντοπλερ "το ντοπλερ ηταν πολυ χαλια οι παλμοι του παιδιου στο τιποτα !ακουσα να λενε για καισαρικη !τους ειπα οτι θελω τον γιατρο μου !μου ειπαν οτι ειναι εκαι και θα ερθει !σε 2 λεπτα με ειχαν ετοιμασει για το χειρουργειο ,να και ο γιατρος μου ¨"κοριτσακι μου δωσε μου το τηλ του γιωργου να τον παρω "μου ειπε !τον κοιταξα και τον ρωτησα "ειναι ολα καλα ?"ναι κοριτσακι μου παμε να βγαλουμε τον γιοκα σου ολα καλα θα ειναι !φοβαμαι του ειπα !δεν μου απαντησε με πηρα αγκαλια και μου ειπε να εισαι δυνατη !μεσα στο χειρουργειο ηταν μια μοναδα εντατικης για μωρακια ενας παιδιατρος ενας νεογνολογος !δεν ηξερα τι συμβαινει !μου εκανε την τομη και εβγαλε τον αγγελακο μου !το μωρο-το μωρο!!ειπα γιατι δεν κλαιει !??ολοι παγωσανε μεσα στο χειρουργειο και ποιοπολυ ο γιατρος μου !μετα απο λιγο ο ποιο πολυποθυτος ηχος το κλαμα του αγγελακο μου γεμισε το χειρουργειο !ειναι καλα ??ειπα !ναι κοριτσακι μου μου ειπε ο γιατρος μου !τον πηραν αμεσως δεν προλαβα να τον δω !ημουν εξω απο το χειρουργειο μονη μου !ο αντρας μου δεν ηξερε οτι ειχα φερει στην ζωη τον γιο μας !εβαλα τα κλαμματα ζητησα να δω το παιδι !ηρθε η προισταμενη και μου ειπε οτι ειναι στον παιδιατρο !!ο γιατρος μου ειχε παει να δει τι εγινε με το παιδι !με ανεβασαν στο δωματιο !πηρα τον αντρα μου και του ειπα οτι δεν ξερω τι συμβαινει με το μωρο !ηρθε ο αντρας μου και μου ειπε οτι ειναι καλα το παιδι ομως θα μεινει λιγο στην θερμοκιτιδα !εκλαιγα !ηθελα να το παρω αγκαλια !την αλλη μερα ημουν μονη μου στο δωματιο !ακουσα ενα καροτσακι να ερχετει προς το μερος μου !μπηκε μια μαια με ενα πηρεξακι τις ειπα οτι λαθος κανει και οτι το μωρο μου ειναι κατω !οχι κ.Ραμακη !να ο μπεμπης σας ειναι εδω !εκλαιγα !τον πηρα αγκαλια και δεν ηθελα να τον αφησω !μια σταλιτσα ηταν μολις 2500 κιλα αντρας μετα απο λιγο να και ο γιατρος μου !να ο γιος σου μου ειπε ξανθουλα μου !τον πηρε αγκαλια θα μας την εκανες του ειπε !τι?δεν καταλαβα του ειπα ??θα τον χαναμε νινα μου !!τον πηρα αγκαλια και ειπα που θα πηγαινες χωρις εμενα αντρα μου ??τον εχω στην αγκαλια μου ειναι πια 2 χρονων ταλιμπανακος !!αχ!κοριτσια μου !πως σας καταλαβαινω !!σας εγραψα για να σας πω οτι παντα υπαρχει ελπιδα !!οταν διαβασα για πρωτη φορα αυτο το τοπικ δεν μπορουσα να σταματησω να κλαιω !γιατι και εγω θα ημουν στην θεση καποιας μανουλας απο εδω !!υπομονη μανες !ολα καλα θα πανε !και γρηγορα ολες θα εχετε στην αγκαλια σας τον δικο σας "αγγελο με ροζ η με μπλε φτερα" !!


    Ειμαι η ποιο χαζομαμα του κοσμου !:-P

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κρατούσα την αναπνοή μου βρε νινέτα, μέχρι να μάθω τι έγινε με το μωρό!

    Συγκινήθηκα πολύ, να σου ζήσει και να μην ξαναπεράσετε τίποτε παρόμοιο. Μακάρι και όλες οι κοπέλες που πονάνε τώρα να βρουν δύναμη να προχωρήσουν και να μαλακώσει ο πόνος τους.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από infernodim,
        Καλησπέρα σε ολους,
         
        είχα πει μετα την πρώτη μας αποβολή πως αν ευοδωθεί καποια εγκυμοσύνη θα επιστρέψω και θα γράψω κάποιες σκέψεις (μπαμπάς εδω!)
         
        Δυστυχώς πολλοί απο εμάς έχουμε βιώσει μια απώλεια.... για εμάς ήταν στην πρώτη μας εγκυμοσύνη , ενώ ειχαμε ακούσει καρδούλα.
        Η ανακάλυψη έγινε την 12 εβδομάδα κατα την αυχενική.... παγωμάρα...βουβαμάρα....άπειρο κλάμα και στεναχώρια.
        Ακολούθησε απόξεση. Ο λόγος της αποβολής ; κατα πάσα πιθανότητα γενετική ανωμαλία.
         
        Μετά αρχισαν οι σκέψεις...είναι ένα τυχαίο και μεμονωμένο γεγονός ή υπάρχει κάποιο άλλο πρόβλημα;
        Αν το ήθελε ο γιατρός μας ( ο οποίος ήταν κάθετος και μας είπε οτι θα χρειαστεί να το ψάξουμε περαιτέρω μόνο αν υπάρξει δεύτερη αποβολή) και η σύζυγος μου, ήμουν διατεθειμένος να ψάξουμε και το τελευταίο νουκλεόνιο μας.
         
        Ολη αυτή την περίοδο είχα ξεψαχνίσει papers , μελέτες αλλα και forums οπως αυτό εδώ.
        Είδα ιστορίες πολλών και πάντα κοίταγα αν εχουν κανει αλλα ποστς εκτός απο αυτα με την αποβολή τους και μόλις εβλεπα οτι ειχαν καταφέρει να κρατήσουν το παιδί τους αγκαλιά, ελεγα απο μέσα μου μπράβο τους και έπαιρνα θάρρος.
         
        Προσπαθήσαμε αμέσως μόλις είχαμε το οκ απο τον γιατρό μας και με την δεύτερη φορά ειχαμε θετικό τεστ....9 μήνες μετά κρατάμε τον μικρό μας αγκαλιά.
        Είχαμε μια εγκυμοσύνη με πολύ αγχος, πάρα πολύ αγχος, ειδικά μεχρι την αυχενική (υπήρξαν φορές που πήγαμε 2 φορες μεσα στην ίδια εβδομαδα να δουμε τον μικρό στον γιατρό μας για να ηρεμήσουμε)
         
        Θέλω να καταλήξω στο εξής, όσο βουνό και να φαίνεται αυτη η περίοδος (και ξέρω πολύ καλα τι σημαίνει αυτο, καθώς ηταν το πρωτο πραγμα που σκεφτομουν οταν άνοιγα τα μάτια μου και το τελευταίο οταν τα έκλεινα) θα ρθουν καλύτερες μέρες.
        Ακόμα και για δύσκολες περιπτώσεις η επιστήμη  κάνει θαύματα. 
        Να είστε δίπλα στον σύντροφό σας (είτε γυναίκα είτε άντρας) και να είστε ενωμένοι. Να το περάσετε μαζί και να στηρίζετε αμέριστα ο ένας τον άλλο. Εξάλλου εχουμε επιλέξει να περάσουμε την ζωή μας με κάποιον οχι για την τεκνοποίηση αλλα γιατί σε αυτόν βλέπουμε το άλλο μας μισο.
         
        Καμία γυναίκα δεν ευθύνεται γι αυτο που συμβαίνει καθώς πολλές κατηγορούν τον εαυτό τους. 
        Επισης θα ήθελα να πω ενα τεράστιο ευχαριστώ στον γιατρό μας!
        ήταν δίπλα μας συνέχεια, μας ηρεμούσε όταν έπρεπε και στάθηκε δίπλα μας , στην κυριολεξία, στον τοκετό για πολλές ώρες)
      • Από ραφαελ,
        Καλησπέρα.
         
        Εχω ενα μωρο 16 μηνών.Γεννήθηκε με καισαρικη λόγω ινομυωματος 9*9 εκατοστα.
        Ξαναμένω έγκυος μετά από 10 μήνες.Το θέλαμε σαν τρελοί.
        Το ινομύωμα ήταν πριν μείνω 5*6. Σε αυτή την εγκυμοσύνη πήγε 6*7.
        Έκανα αυχενική και ήταν καλά. Ο γιατρός δεν είχε υπέρηχο στο ιατρείο του.Κάθε μήνα πήγαινα άκουγε το μωρό με το doobler και μου έλεγε όλα καλά.Τον Μάιο πήγα μέσα σε μια βδομάδα 2 φορές του έλεγα δεν είμαι καλά και αυτός "όλα καλά"...
        2 μέρες πριν την β' επιπέδου είδα όνειρο ότι ήταν κορίτσι και είχε πρόβλημα...ο άντρας μου μου έλεγε μην αγχώνομαι να μην ανησυχώ.Πήγα με μια χαρά στο μαιυτήριο για να δω την κορουλα μου και είδαμε ότι είχε δισχιδή ράχη και λόγω αυτού, πρόβλημα στο κεφάλι.
        έκανα διακοπή κύησης 22εβδομάδων. πέρασαν 42 ημέρες.Όλο αυτό σκέφτομαι. Δεν ξέρω τι να πώ...συνέχεια κλαίω.
        Δεν μου φτάνει ο πόνος μου και πήγα σε άλλη γιατρό χτες (δεν πήγα στον γιατρό μου γιατί πιστεύω ότι έφταιγε, όχι για το αποτέλεσμα αλλά αν έκανα υπέρηχο στις 16 εβδομάδες θα φαινόταν)
        και τι μου είπε!!!
        Διάβασα στο ότι κανονικά πρέπει να πέρνεις φολικό οξύ στην εγκυμοσύνη.Εγώ δεν έπερνα. Την ρώτησα και μου είπε να κάνω ότι θέλω.
         
        Δεν μένεις έγκυος αν έχεις ινομύωμα να μην σκέφτομαι να κάνω άλλο και ότι ήμουν τυχερή που έφερα στον κόσμο ένα παιδί και άλλες δεν έχουν με μια ειρωνία.Λες και εγώ φταίω.Μακάρι όλες οι γυναίκες να μπορούσαν να έχουν παιδιά.Και ότι πρέπει να μπώ χειρουργέιο το Νοέμβρη αν δεν μικρύνει κάτω από 5 εκ. για να το βγάλω.
        Εγω δεν ξέρω τι να κάνω δεν φτάνει ο πόνος που έχω, τώρα έχω άγχος και για το χειρουργείο.
         
        Συγνώμη για το τεράστιο μήνυμα.
      • Από iliana17,
        Καλησπερα και καλή χρόνια σε όλες τις μανούλες βίωσα και εγω τον ενδομήτριο θάνατο στην 37 εβδομάδα  και γέννησα με καισαρική τομή . δεν θελω να επεκταθώ στο θέμα και για τις μανούλες που διαβάζουν και σοκάρονται αλλά και για μενα που σημασία δεν έχει πως και γιατί ( αφού τελικά δεν υπήρχε κάποιο πρόβλημα αλλά ήταν ένα ΤΥΧΑΙΟ γεγονός όπως μας είπαν 1 στις 200 ) πλέον αφού συνηδητοποιησα το το συνέβη θα ηθελα αν κάποια μανούλα είχε ανάλογη εμπειρία  να μου πει μετά από ποσό καιρό εμεινε έγκυος  αν εμεινε εύκολα και αν η επόμενη εγκυμοσυνη είχε προβλήματα .. Ο γιατρός μου είπε να ξεκινησω προσπάθειες σε 6-9 μήνες ένας άλλος μου είπε ότι μπορω αμεσως και στο φόρουμ διαβάζω ιστορίες από κοπέλες που έμειναν έγκυες μετά από 4 μήνες . 
        ευχαριστώ εκ των προτέρων 
        Ι+Χ
      • Από balm,
        Αγαπητοί γονείς,
        αυτό είναι το πρώτο μου μήνυμα στο φόρουμ και ευχαριστώ εκ των προτέρων για τη φιλοξενία. Εώς τώρα, διάβασα με προσοχή τα βιώματα, τις συμβουλές και τις απόψεις σας και τώρα είναι η σειρά μου να διηγηθώ τη δική μου ιστορία. Πιστεύω να βοηθήσω με τον τρόπο μου, γιατί η ενημέρωση είναι εργαλείο.
        Εγώ κυοφορούσα το πρώτο μας παιδί, είχα τελευταία περίοδο στις 15/11/2013 και ΠΗΤ στις 29/08/2014. Η Α' επιπέδου είχε βγει άριστη, οι μηνιαίοι υπέρηχοι έδειχναν ομαλή ανάπτυξη του εμβρύου, οι ορμονολογικές, αιματολογικές και ουρολογικές εξετάσεις ήταν άψογες, το ίδιο και η καμπύλη σακχάρου.
        Τα προβλήματα ξεκίνησαν εντελώς ξαφνικά, όταν υποβλήθηκα στη Β΄επιπέδου και διαπιστώθηκε χαμηλό αμνιακό υγρό, στα κατώτερα φυσιολογικά όρια. Ήμουν 21w6d. Η ιατρός μου είπε ότι είναι πολύ νωρίς για να παρουσιάζω χαμηλό αμνιακό υγρό (7,9cm), οπότε ήταν προμήνυμα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το έμβρυο. Επανέλαβα τη Β επιπέδου στις 23w4d όπου και διαπιστώθηκαν πολύ δυσάρεστα ευρήματα:
        -αμνιακό υγρό οριακά κάτω από το όριο (4,9cm)
        -μονήρης ομφαλική αρτηρία (Δδ, υποπλασματική)
        -ασύμμετρη ανάπτυξη εμβρύου (διάμετρος κοιλιάς και βραχιόνιο κάτω από το όριο)
        -χαμηλό βάρος εμβρύου
        -υψηλές μητριαίες αντιστάσεις (doppler)
        -διπλή περιτύλιξη του ομφαλίου λώρου
        Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι είτε υπήρχε κάποια χρωμοσωματική ανωμαλία που έπρεπε να διαγνωστεί, είτε κάποια δυσπλασία στον πλακούντα που θρόμβωνε τη μονήρη ομφαλική αρτηρία, είτε δείγμα θρομβοφιλίας, είτε δείγματα προεκλαμψίας.
        Έτσι άρχισε η πιο μαρτυρική εβδομάδα της ζωής μου.
        Κάθε μέρα μετρούσα την πίεσή μου, η οποία όμως ήταν φυσιολογική. Επίσης οι εξετάσεις ούρων ΔΕΝ έδειξαν λεύκωμα, οπότε αποκλείστηκε το ενδεχόμενο της προεκλαμψίας. Περίμενα την επανεξέταση αλλά κάποια στιγμή σταμάτησα να νιώθω το έμβρυο, οπότε επισκέφθηκα τον γενετιστή και διαπιστώσαμε τον ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΑΚΟ θάνατο του εμβρύου (24w4d)
        Υποβλήθηκα την ίδια μέρα σε διαδικασία αποβολής με φυσιολογικό τοκετό και απόξεση.
        Στείλαμε δείγμα του εμβρύου και του πλακούντα για μοριακό καρυότυπο προκειμένου να δούμε αν αυτό οφείλοταν σε κάποια χρωμοσωματική ανωμαλία αλλά τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το έμβρυο ήταν φυσιολογικό, χωρίς καμία ένδειξη ανωμαλίας σε σύνδρομα ή χρωμοσώματα, και επίσης αρνητικό σε κυστική ίνωση.
        Επίσης εγώ και ο άντρας μου δεν έχουμε κανένα ιστορικό κάποιου συνδρόμου, πάθησης κτλ στις οικογένειές μας.
        Τέλος, οι ιατροί μου προτείνουν να κάνω έλεγχο για θρομβοφιλία παράγοντα v leiden και αντισώματα λύκου και καρδιολιπίνης, αλλά πιστεύουν ότι θα βγουν αρνητικοί.
        Οι ιατροί μου αποφαίνονται στο ότι είναι τυχαίο γεγονός και ότι μπορώ να συλλάβω μετά από 2-3 κύκλους. (Παρεμπιπτόντως, 22 μέρες μετά την αποβολή και απόξεση, ήδη το ενδομήτριό μου είναι καλό, ο τράχηλος τέλειος και ήδη έχω ωάρια στις ωοθήκες).
        Τα ερωτήματά μου είναι:
        -τι τελικά επέφερε το θάνατο του εμβρύου;
        -γιατί ο πλακούντας έγινε δυσπλασικός;
        -αν δεν είναι χρωμοσωμική ανωμαλία ή θρομβοφιλία, ΤΙ ΕΙΝΑΙ, τι έφταιξε;
         
        Έχει συμβεί κάτι παρόμοιο σε εσάς; Θα ήθελα τις απόψεις σας και τις εξετάσεις στις οποίες υποβληθήκατε πριν ξανασυλλάβετε.
         
        Ευχαριστώ πολύ!
        υγ: απολογούμαι για το μεγάλο μήνυμα)
      • Από nelly1988,
        Γεια σας!! ΒΡισκομαι σε πολυ δυσκολη θεση...ειναι η πρωτη μου εγκυμοσυνη και ειμαι 18 βδομαδων...βρηκαν στον μοριακο καρυοτυπο διπλασιασμο του χρωμοσωματος 22. ΕΧω παει σε τρεις γενετιστες και κανεις δεν ξερει να μου πει περι τινος προκειται...το χειροτερο ειναι πως μου αναφερουν οτι υπαρχει πιθανοτητα να μην ειναι απολυτως τιποτα ή μαθησιακες δυσκολιες εως να ειναι νοητικη στερηση!! Δεν ξερω τι να κανω...βλεπω ενα υγιεστατο μωρακι στους υπερηχους και δεν μπορω να αποφασισω...
        Εχετε ακουσει κατι σχετικα??Δεν εχω βρει αλλη παρομοια περιπτωση πουθενα!!:confused:
      • Από ElenGK2021,
        Καλησπέρα από μένα!
        Αυτές τις μέρες διάβασα πολλές ιστορίες γυναικών που αναγκάστηκαν να διακόψουν την εγκυμοσύνη τους. Άρχισα να διαβάζω από όταν ξεκίνησαν οι υποψίες ότι μπορεί και το δικό μου μωρό να νοσεί. Λίγες μέρες μετά πήραμε τα αποτελέσματα που έλεγαν ότι η 19 εβδομάδων μπέμπα μας  πάσχει από κυστική ίνωση. Ήταν σχεδόν βέβαιο ότι σε θετικά αποτελέσματα θα διακόπταμε την κύηση. Παρόλα αυτά δεν μπορούσα να το πιστέψω και δεν ήμουν σίγουρη για την απόφαση μας. Προσπάθησα να μιλήσω με ανθρώπους με πάσχοντα παιδιά ή με ανθρώπους που ήταν κοντά σε αυτά τα παιδιά. Όλες οι συζητήσεις ήταν αποκαρδιωτικές. Δύο μέρες μετά βρέθηκα στην κλινική, ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι τοκετού, περιμένοντας πότε τα χάπια θα σκοτώσουν το παιδί μου και το σώμα μου θα το βγάλει από μέσα του. Η εγκυμοσύνη ήταν ήδη στη μέση και ο ασφαλέστερος τρόπος ήταν να γίνει με διαδικασίες φυσιολογικού τοκετού. Δεν έφτανε που θα το σκότωνα.. Έπρεπε να το ζήσω όλο. Με τη μόνη διαφορά ότι εγώ δεν θα άκουγα το κλάμα του ούτε θα το έπαιρνα αγκαλιά. Και κάναμε εξαιρετική δουλειά! Δύο μέρες πήρε μόνο, 4 επισκληριδίους και 3 ώρες μετά τον τοκετό περπατούσα κανονικά, έκανα μόνη μου μπάνιο, δεν πονούσα πουθενά! Μόνο μια λεπτομέρεια ξανά! Δεν έχω ψυχή, με πονάει η καρδιά μου και είμαι άλλος άνθρωπος. Βρήκα τη δύναμη να σκοτώσω ότι πιο αθώο και αγνό υπάρχει στη γη. Δεν την χαιρέτησα καν όταν βγήκε το μικροσκοπικό άψυχο κορμάκι της γιατί ήμουν σίγουρη ότι δεν θα ξεπερνούσα την εικόνα της ποτέ. Προφανώς δεν την πήρα ούτε αγκαλιά! Ήταν ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι που δεν πήρε ούτε για μια στιγμή αυτό που της άξιζε. Εγώ όμως, η τόσο καλή μαμά της που αποφάσισε για το σωστό, το καλύτερο μέλλον της κόρης της, έχω τα πάντα! Το σώμα μου δεν πόνεσε σχεδόν καθόλου, η οικογένεια μου με στηρίζει, οι φίλοι και οι λοιποί συγγενής το ίδιο. Δέχομαι περισσότερη αγάπη από κάθε άλλη φορά και αν μη τι άλλο σε λίγες μέρες θα είμαι και πάλι σε θέση να γίνω μανούλα! Γιατί τα έκανα πολύ σωστά όλα και θα γίνω εξαιρετική! Γιατί είμαι πολύ καλή και μου αξίζει! Γιατί με τα επόμενα παιδιά θα βρω την ευτυχία, θα ξεχάσω ότι σκότωσα το μωρό μου και ότι δεν το αγκάλιασα, ότι δεν το φίλησα ποτέ και ότι υπέγραψα μέσα σε 10 λεπτά μετά από τη γέννηση του να ταφεί ομαδικά και να μην το δω ποτέ! Νιώθω απαίσια! Μόνο όσες το έχετε περάσει μπορείτε να καταλάβετε. Γι'αυτό κ δημοσίευσα εδώ. Πως τα καταφέρατε κ σταθήκατε στα πόδια σας; Πώς ξεπερνιέται αυτός ο πόνος;Πως;