afroditi81

Αιφνιδιος Ενδομητριος Θανατος στην 38η εβδομαδα

    Recommended Posts


    Διαφημίσεις

    λυπαμαι πολυ για την αδικη και αιφνιδια απολια σου

    τα λογια περισσευουν

    καλη δυναμη και σου ευχομαι συντομα να μεινεις εγκυος και να κρατησεις αγκαλια το μωρακι σου!


    pGqKp3.pngXyeRp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αφροδιτουλα εχω σοκαριστει...λυπαμαι πολυ γι΄αυτο που περασες, ειναι τραγικο...

    Ο χρόνος ειναι ο καλυτερος γιατρος, ευχομαι να βρεις το κουραγιο να ξαναμεινεις εγκυος συντομα!


    tnOzp3.pngnW9ip3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αφροδίτη μου, είχες καμιά απάντηση για το λόγο που συμβαίνει αυτό???


     η ευτυχία 12/7/2006 η ολοκλήρωση 18/11/2009

     

     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΄Εζησα από πολύ κοντά την ίδια ακριβώς ιστορία στις 8 Ιουνίου με την καλή μου φίλη.

    Δύο μέρες πριν γεννήσει ήταν στο γιατρό της για υπέρηχο, όλα τέλεια, η μπέμπα μια χαρά και η ίδια πολυ καλά. Σε δυο μέρες σπάνε τα νερά , πάμε στο νοσοκομείο και το μωρό δεν ακούγεται, ο υπέρηχος δείχνει ότι είναι νεκρό και από τότε ζει και ζούμε μαζί της ένα δράμα. Η νεκροψία έδειξε ότι σε κάποιο σημείο 'τσάκισε' ο ομφάλιος λώρος και το μωρό δεν πήρε οξυγόνο και έσκασε 24 ώρες πριν γεννηθεί.

    Αυτό που περνάς είναι πραγματικά τραγικό και μόνο ο χρόνος μπορεί να απαλύνει τον πόνο σου και ο ερχομός ενός νέου μωρού. Κάνε κουράγιο και ο Θεός να σου δίνει δύναμη .

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις

    Κοπέλα μου πραγματικά τραγικό...την στιγμή που διάβαζα αυτά που έγραφες μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια...δεν μπόρεσα να απαντήσω κι απαντάω τώρα...σου εύχομαι κουράγιο...όλο το κουράγιο του κόσμου για να το ξεπεράσεις. Να είσαι δυνατή και να σε στηρίζουν οι γύρω σου και σου εύχομαι ολόψυχα να γίνεις σύντομα μανούλα! Δεν ξέρω τι να πω...μάλλον τα λόγια είναι περιττά στον πόνο που περνάς!


     

    «Να αμφιβάλεις, αν τ' άστρα είναι φωτεινά. Να αμφιβάλεις, αν ο ήλιος κινείται. Να αμφιβάλεις, αν η αλήθεια είναι αλήθεια ή ψέμα. Μα ποτέ μην αμφιβάλεις για την αγάπη μου.»

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    κοριτσακι μου μερεσ τωρα θελω να σου γραψω!!!!!τωρα διαβασα ξανα αυτα που εγραψεσ και σου εγραψαν και κλαιω μονη μου...

    βλεπεισ εχω κι εγω μια αγγελουδα στον ουρανο..την εχασα 28 εβδομαδων .

    δεν ξερεισ ποσο σε καταλαβαινω..

    το μονο που μπορεισ να κανεισ ειναι κουραγιο!!ο χρονοσ θα σου απαληνει τον πονο σου!!

    εγω δεν θα σου πω ΄'εισαι μικρη...θα κανεισ παιδια κτλ', αυτοι που το λενε δεν καταλαβαινουν οτι καθε παιδι ειναι αναντικαταστατο...

    απλα σιγα σιγα θα ξαναμεινεισ εγκυοσ και τοτε μονο θα απαλυνει λιγο ο πονοσ σου ,γιατι δεν θα εξαφανιστει!!τουλαχιστον εγω ξερω οτι μεχρι να γερασω και να πεθανω μονο στην σκεψη τησ πρωτησ μου κορουλασ θα κλαιω!

     

    ευχομαι ολα να σου πανε καλα απο εδω και στο εξησ και συντομα να κρατησεισ στα χερακια σου ενα ζωντανο και υγιεστατο μωρακι που θα σε κανει την πιο ευτυχισμενη μανουλα!!!

    αν θεσ ,δεσ και το τικερακι μου, θα σε κανει να νιωσεισ καλυτερα...εγω εμεινα εγκυοσ μετα απο 6 μηνεσ και τωρα εχω την βασιλισσα μου!ευχομαι το ιδιο και σε σενα!για οτι θελεισ και χρειαστεισ και μπορω να βοηθησω στειλε μου pm


     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εχω παθει απιστευτο σοκ. Πριν απο λίγο διάβασα 2 περιπτώσεις κάποιων κοριτσιών που έχασαν τα μωράκια τους στο δεύτερο τρίμηνο της εγκυμοσύνης τους και συγκλονίστηκα. ΤΩΡΑ ΜΕ ΑΥΤΟ ΕΔΩ εχει σηκωθεί όλη η ραχοκοκαλιά μου...... Παναγίτσα μου γλυκειά γιατί έγινε αυτο το πράγμα σ'αυτή την κοπέλα ? Γιατί να το περάσει αυτό? Εχω μουδιάσει ολόκληρη έχασε ένα μωρό ολοκληρωμένο , ένα μωρό που ήταν έτοιμο να γεννηθεί. Πως έγνιε αυτό το πράγμα...... Χριστέ μου όσο σκεφτομαι ότι θα έχει αγοράσει και πράγματα για το παιδί...... πως θα μπήκε στο σπίτι και θα αντίκρυσε την κούνια του, τα ρουχαλάκια του...... ΜΗΝ ΤΟ ΖΗΣΕΙ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΑΥΤΟ ΚΑΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ !


    DOXip3.png

    DtXgp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Σε αυτές τις περιπτώσεις τα λόγια είναι πολύ λίγα...θα συμφωνήσω με τη μαμαλευτεράκι και εύχομαι σύντομα να βρεις αύτό που ψάχνεις στη ζωή σου ένα μωράκι υγιέστατο και χαρούμενο!


    ΝΙΚΟΛΑΣ 15-03-2009!!!!ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΡΕΛΑ ΜΩΡΟ ΜΟΥ!!!!

    ΜΠΕΜΠΑΚΟΣ ΤΟ ΚΟΥΚΛΙ ΜΑΣ..ΗΡΘΕ...19-11-2011

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις

    Ευχαριστω πρωτα απολα ολες σας για τα λογια αλλες περισσοτερο αλλες λιγοτερο μπορουν να καταλαβουν.Καλυτερα δε μπορω να πω οτι ειμαι αλλα σε περνουν τα γεγονοτα και η ζωη μπροστα.Δε το ξεχνας ζεις και πονας μαζι με αυτο.Εχω ατομα γυρω μου που προσπαθουν με καθε τροπο να με βοηθησουν αλλα....δε παβω να σκευτομαι οτι λειπει ο μπεμπης μου που θα ηταν ενος μηνων τωρα!Σωματικα επανερχομαι γρηγορα γιατι και η ταλαιπωρια αυτη δεν ηταν λιγη αν σκευτεις οτι γυρισα σπιτι με αδεια χερια.Τα αποτελεσματα θα τα εχουμε τον Σεπτεμβριο που θα παμε να το παρουμε γαι ταφη.Αν και με εχουν προειδοποιησει οτι μπορει να μη δειξει τιποτα γιατι το μωρο ηταν τελειομηνο οποτε εγινε κατι πολυ ξαφνικο.Απλα περιμενουμε για να δουμε τις επομενες κινησεις.Οσο αφορα μια επομενη εγκυμοσυνη....θελει χρονο να ριζωσει ξανα μια τετοια ιδεα ξανα .Αν και καταβαθος ξερω πως μονο κατι τετοιο θα με κανει να σηκωθω ξανα.

    Ευχαριστω...ειλικρινα ευχομαι να μη το ζησει κανενας και υγεια στις μαμαδες και τα μωρακια τους.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αφροδίτη μου γλυκειά σκέψου ότι μπορεί του χρόνου ο μπέμπης σου να σου ξαναέρθει! Φτάνει να το πάρεις εσύ απόφαση! Δεν θα ξαναγίνει το ίδιο αυτο να σκέφτεσαι . Ήταν οτι χειρότερο μπορούσε να σου συμβεί που σημαίνει ότι τώρα πια δεν θα ζήσεις τίποτα χειρότερο. Μην απελπίζεσαι . Σκέψου καταρχήν ότι είσαι μια υγιέστατη γυναίκα που μπορεί να κάνει παιδιά. Ο μπέμπης σου θα ξαναέρθει ή μπορεί να σου στείλει μια μπέμπα! ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ! Μόνο μην χάνεσαι μπαίνε όποτε μπορείς και έχεις διάθεση να τα λέμε. Σιγά σιγά γίνονται όλα.

     

    ΥΓ Έχεις άλλο παιδί ή ήταν το πρώτο σου?


    DOXip3.png

    DtXgp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κοριτσάκι μου γλυκό το μόνο σίγουρο είναι ότι κανείς δε μπορεί να καταλάβει το πώς αισθάνεσαι. Ακόμη που και εγώ είχα μια αποβολή στην 6η βδομάδα, πριν κάνω τον μπέμπη μου, δε μπορώ να αντιληφθώ το πώς είναι να χάνεις μια ψυχούλα μέσα από τα ίδια σου τα χερια. Γιατί εσύ το αισθάνθηκες το μωρό σου, ήσουν ένα με αυτό...! Σου εύχομαι γρήγορα να αναρρώσεις, κυρίως ψυχολογικά και να έρθει στη ζωλη σου μια νέα ψυχούλα! Να είσαι σίγουρη ότι θα αισθανθείς πολύ όμορφα και θα ξεχαστείς..! Φιλάκια!


    ΝΙΚΟΛΑΣ 15-03-2009!!!!ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΡΕΛΑ ΜΩΡΟ ΜΟΥ!!!!

    ΜΠΕΜΠΑΚΟΣ ΤΟ ΚΟΥΚΛΙ ΜΑΣ..ΗΡΘΕ...19-11-2011

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις

    ..................... δεν βρίσκω άλλα λόγια να σου πω...... ειλικρινά έχω συγκλονιστεί τόσο πολύ με εσένα και με έχεις αγγίξει τόσο πολύ που αν σε είχα μπροστά μου θα σου εκανα ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ και θα έκλαιγα μαζί σου... Ομως μην αφήσεις τον θρήνο σου να σε παει πίσω. Υπάρχουν τα μωράκια σου εκεί πάνω που σε περιμένουν να τα κατεβάσεις στην κοιλίτσα σου. Μην τα κάνεις να σε περιμένουν σε χρειάζονται και σε εσύ ειδικά ακόμα πιο πολύ!


    DOXip3.png

    DtXgp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλή μου μην χάνεσαι να μπαίνεις να τα λαμέ σίγουρα θα σε κάνουμε να νιώσεις καλυτέρα

    σε σκέφτομαι πολύ από την πρώτη μέρα που σε διάβασα είμαστε τόσο κοντά

    ΦΙΛΙΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΤΟΥΜΕ


    .....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΝΑΙ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΟΠΟΤΕ ΘΕΣ

    ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΩ

    ΣΕ ΝΙΩΘΩ ΑΠΟΛΥΤΑ ΘΑ ΔΕΙΣ

    ΦΙΛΙΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ ΕΝΩΜΕΝΗ ΜΕ ΤΩΝ ΑΝΤΡΑ ΣΟΥ

    ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ


    .....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    ΝΑΙ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΟΠΟΤΕ ΘΕΣ

    ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΩ

    ΣΕ ΝΙΩΘΩ ΑΠΟΛΥΤΑ ΘΑ ΔΕΙΣ

    ΦΙΛΙΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ ΕΝΩΜΕΝΗ ΜΕ ΤΩΝ ΑΝΤΡΑ ΣΟΥ

    ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ

     

     

    αφροδιτουλα αυτο που σου λεει η μαμαλευτερακι ειναι πολυ σημαντικο!!!!

    να εισαι ενωμενη με τον αντρα σου!!!μαζι θα το ξεπερασετε!!!εμενα προσωπικα με βοηθησε παρα πολυ!!!ψυχολογικα κυριωσ!!!ασε που προσπαθουσα να κανω κουραγιο πιο πολυ για να με βλεπει εκεινοσ καλα!!!!

     

    ειναι πολυ δυσκολο και το ξερω.

     

    και να σου πω κατι που μου ειπαν και απο κει και περα προσπαθουσα να μην κλαιω(αν και τωρα που σου γραφω κλαιω..)

    τα μωρακια μασ εκει ψιλα ειναι ευτυχισμενα ,ειναι μαζι με την Παναγιτσα και τα υπολοιπα αγγελακια και οταν μασ βλεπουν να κλαιμε ,κλαινε κι αυτα...θελουν και πρεπει να μασ βλεπουν χαρουμενεσ (αν και ειναι λιγο δυσκολο πρεπει..)

    σε καταλαβαινω απολυτα κοπελα μου!!προπσπαθησε να κανεισ κουραγιο και ο πονοσ σου εστω και λιγο θα απαλυνει..


     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    καλημερα!!! ειμαι μια μαμα ενος τρειων ετων κοριτσιου και εχασα το δευτερο παιδακι μου περηπου ετσι θα σας πω την εμπειρια μου αλλα ηθελα πρωτα να σου πω οτι σε καταλαβενω εχουν περασει πεντε μηνες και δεν ειμαι καλα ακομη αλλα προσπαθω να χαμογελαω παντα γιατι εχω την κορουλα μου και ειναι πολυ δησκολο να με βλεπει χαλια οπως και ο αντρας μου πρεπει να φανουμε δυνατες δεν κανει να κλαιμε...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μανούλες που χάσατε τα μωράκια σας, δώστε χρόνο στον χρόνο...είναι το μόνο φάρμακο και σίγουρα αποτελεσματικό..ένας εφιάλτης είναι που θα περάσει... αυτό να σκέφτεστε. Καλή δύναμη σε όλες:)


    ...άνθρωπέ μου τί ξεφτύλα,να σου χαλάνε το όνειρο κι εσύ να τους αφήνεις

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ειλικρινα λυπαμαι για την απωλεια σου και σου ευχομαι μεσα απο την ψυχη μου συντομα να σταθεις στα ποδια σου και οταν εισαι ετοιμη να ερθει ενα μωρακι στην αγκαλια σου και να σε κανει ευτυχισμενη. Μονο ο χρονος και ο συντροφος σου μπορει να σε βοηθησει.

    Κουραγιο!!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αφροδίτη,είμαι μία από αυτές που μπορούν να σε καταλάβουν απόλυτα.Εχω κι εγώ ένα αγγελούδι στον ουρανό.2 χρόνια πριν, 21/8/07 ξεκίνησαν από βραδίς πόνοι τοκετού.Ημουν στην 35η εβδομάδα μιας φαινομενικά αψογης εγκυμοσύνης.Περίμενα μέχρι το πρωι μήπως περάσουν,γιατί πίστευα ότι ήταν απλά πονάκια.Οταν πήγα στην κλινική και διαπιστώθηκε ότι το μωρό ήταν νεκρό για πάνω από 1 εβδομάδα,έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου.Καμία εξήγηση για το πώς και το γιατί.Οι επόμενοι μήνες....μαρτύριο.Με πολλή δουλειά από μέρους μου όμως όσον αφορά στο ψυχολογικό,κατάφερα 8 μήνες μετά να μείνω έγκυος και να γεννησω ένα υπέροχο και υγιές αγοράκι.Πονάω ακόμα στην ψυχή μου και οι μνήμες με βασανίζουν.Θα μετριάσει ο πόνος σου με τον καιρό.Υπομονή....


    url]

    url]

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από infernodim,
        Καλησπέρα σε ολους,
         
        είχα πει μετα την πρώτη μας αποβολή πως αν ευοδωθεί καποια εγκυμοσύνη θα επιστρέψω και θα γράψω κάποιες σκέψεις (μπαμπάς εδω!)
         
        Δυστυχώς πολλοί απο εμάς έχουμε βιώσει μια απώλεια.... για εμάς ήταν στην πρώτη μας εγκυμοσύνη , ενώ ειχαμε ακούσει καρδούλα.
        Η ανακάλυψη έγινε την 12 εβδομάδα κατα την αυχενική.... παγωμάρα...βουβαμάρα....άπειρο κλάμα και στεναχώρια.
        Ακολούθησε απόξεση. Ο λόγος της αποβολής ; κατα πάσα πιθανότητα γενετική ανωμαλία.
         
        Μετά αρχισαν οι σκέψεις...είναι ένα τυχαίο και μεμονωμένο γεγονός ή υπάρχει κάποιο άλλο πρόβλημα;
        Αν το ήθελε ο γιατρός μας ( ο οποίος ήταν κάθετος και μας είπε οτι θα χρειαστεί να το ψάξουμε περαιτέρω μόνο αν υπάρξει δεύτερη αποβολή) και η σύζυγος μου, ήμουν διατεθειμένος να ψάξουμε και το τελευταίο νουκλεόνιο μας.
         
        Ολη αυτή την περίοδο είχα ξεψαχνίσει papers , μελέτες αλλα και forums οπως αυτό εδώ.
        Είδα ιστορίες πολλών και πάντα κοίταγα αν εχουν κανει αλλα ποστς εκτός απο αυτα με την αποβολή τους και μόλις εβλεπα οτι ειχαν καταφέρει να κρατήσουν το παιδί τους αγκαλιά, ελεγα απο μέσα μου μπράβο τους και έπαιρνα θάρρος.
         
        Προσπαθήσαμε αμέσως μόλις είχαμε το οκ απο τον γιατρό μας και με την δεύτερη φορά ειχαμε θετικό τεστ....9 μήνες μετά κρατάμε τον μικρό μας αγκαλιά.
        Είχαμε μια εγκυμοσύνη με πολύ αγχος, πάρα πολύ αγχος, ειδικά μεχρι την αυχενική (υπήρξαν φορές που πήγαμε 2 φορες μεσα στην ίδια εβδομαδα να δουμε τον μικρό στον γιατρό μας για να ηρεμήσουμε)
         
        Θέλω να καταλήξω στο εξής, όσο βουνό και να φαίνεται αυτη η περίοδος (και ξέρω πολύ καλα τι σημαίνει αυτο, καθώς ηταν το πρωτο πραγμα που σκεφτομουν οταν άνοιγα τα μάτια μου και το τελευταίο οταν τα έκλεινα) θα ρθουν καλύτερες μέρες.
        Ακόμα και για δύσκολες περιπτώσεις η επιστήμη  κάνει θαύματα. 
        Να είστε δίπλα στον σύντροφό σας (είτε γυναίκα είτε άντρας) και να είστε ενωμένοι. Να το περάσετε μαζί και να στηρίζετε αμέριστα ο ένας τον άλλο. Εξάλλου εχουμε επιλέξει να περάσουμε την ζωή μας με κάποιον οχι για την τεκνοποίηση αλλα γιατί σε αυτόν βλέπουμε το άλλο μας μισο.
         
        Καμία γυναίκα δεν ευθύνεται γι αυτο που συμβαίνει καθώς πολλές κατηγορούν τον εαυτό τους. 
        Επισης θα ήθελα να πω ενα τεράστιο ευχαριστώ στον γιατρό μας!
        ήταν δίπλα μας συνέχεια, μας ηρεμούσε όταν έπρεπε και στάθηκε δίπλα μας , στην κυριολεξία, στον τοκετό για πολλές ώρες)
      • Από ραφαελ,
        Καλησπέρα.
         
        Εχω ενα μωρο 16 μηνών.Γεννήθηκε με καισαρικη λόγω ινομυωματος 9*9 εκατοστα.
        Ξαναμένω έγκυος μετά από 10 μήνες.Το θέλαμε σαν τρελοί.
        Το ινομύωμα ήταν πριν μείνω 5*6. Σε αυτή την εγκυμοσύνη πήγε 6*7.
        Έκανα αυχενική και ήταν καλά. Ο γιατρός δεν είχε υπέρηχο στο ιατρείο του.Κάθε μήνα πήγαινα άκουγε το μωρό με το doobler και μου έλεγε όλα καλά.Τον Μάιο πήγα μέσα σε μια βδομάδα 2 φορές του έλεγα δεν είμαι καλά και αυτός "όλα καλά"...
        2 μέρες πριν την β' επιπέδου είδα όνειρο ότι ήταν κορίτσι και είχε πρόβλημα...ο άντρας μου μου έλεγε μην αγχώνομαι να μην ανησυχώ.Πήγα με μια χαρά στο μαιυτήριο για να δω την κορουλα μου και είδαμε ότι είχε δισχιδή ράχη και λόγω αυτού, πρόβλημα στο κεφάλι.
        έκανα διακοπή κύησης 22εβδομάδων. πέρασαν 42 ημέρες.Όλο αυτό σκέφτομαι. Δεν ξέρω τι να πώ...συνέχεια κλαίω.
        Δεν μου φτάνει ο πόνος μου και πήγα σε άλλη γιατρό χτες (δεν πήγα στον γιατρό μου γιατί πιστεύω ότι έφταιγε, όχι για το αποτέλεσμα αλλά αν έκανα υπέρηχο στις 16 εβδομάδες θα φαινόταν)
        και τι μου είπε!!!
        Διάβασα στο ότι κανονικά πρέπει να πέρνεις φολικό οξύ στην εγκυμοσύνη.Εγώ δεν έπερνα. Την ρώτησα και μου είπε να κάνω ότι θέλω.
         
        Δεν μένεις έγκυος αν έχεις ινομύωμα να μην σκέφτομαι να κάνω άλλο και ότι ήμουν τυχερή που έφερα στον κόσμο ένα παιδί και άλλες δεν έχουν με μια ειρωνία.Λες και εγώ φταίω.Μακάρι όλες οι γυναίκες να μπορούσαν να έχουν παιδιά.Και ότι πρέπει να μπώ χειρουργέιο το Νοέμβρη αν δεν μικρύνει κάτω από 5 εκ. για να το βγάλω.
        Εγω δεν ξέρω τι να κάνω δεν φτάνει ο πόνος που έχω, τώρα έχω άγχος και για το χειρουργείο.
         
        Συγνώμη για το τεράστιο μήνυμα.
      • Από iliana17,
        Καλησπερα και καλή χρόνια σε όλες τις μανούλες βίωσα και εγω τον ενδομήτριο θάνατο στην 37 εβδομάδα  και γέννησα με καισαρική τομή . δεν θελω να επεκταθώ στο θέμα και για τις μανούλες που διαβάζουν και σοκάρονται αλλά και για μενα που σημασία δεν έχει πως και γιατί ( αφού τελικά δεν υπήρχε κάποιο πρόβλημα αλλά ήταν ένα ΤΥΧΑΙΟ γεγονός όπως μας είπαν 1 στις 200 ) πλέον αφού συνηδητοποιησα το το συνέβη θα ηθελα αν κάποια μανούλα είχε ανάλογη εμπειρία  να μου πει μετά από ποσό καιρό εμεινε έγκυος  αν εμεινε εύκολα και αν η επόμενη εγκυμοσυνη είχε προβλήματα .. Ο γιατρός μου είπε να ξεκινησω προσπάθειες σε 6-9 μήνες ένας άλλος μου είπε ότι μπορω αμεσως και στο φόρουμ διαβάζω ιστορίες από κοπέλες που έμειναν έγκυες μετά από 4 μήνες . 
        ευχαριστώ εκ των προτέρων 
        Ι+Χ
      • Από balm,
        Αγαπητοί γονείς,
        αυτό είναι το πρώτο μου μήνυμα στο φόρουμ και ευχαριστώ εκ των προτέρων για τη φιλοξενία. Εώς τώρα, διάβασα με προσοχή τα βιώματα, τις συμβουλές και τις απόψεις σας και τώρα είναι η σειρά μου να διηγηθώ τη δική μου ιστορία. Πιστεύω να βοηθήσω με τον τρόπο μου, γιατί η ενημέρωση είναι εργαλείο.
        Εγώ κυοφορούσα το πρώτο μας παιδί, είχα τελευταία περίοδο στις 15/11/2013 και ΠΗΤ στις 29/08/2014. Η Α' επιπέδου είχε βγει άριστη, οι μηνιαίοι υπέρηχοι έδειχναν ομαλή ανάπτυξη του εμβρύου, οι ορμονολογικές, αιματολογικές και ουρολογικές εξετάσεις ήταν άψογες, το ίδιο και η καμπύλη σακχάρου.
        Τα προβλήματα ξεκίνησαν εντελώς ξαφνικά, όταν υποβλήθηκα στη Β΄επιπέδου και διαπιστώθηκε χαμηλό αμνιακό υγρό, στα κατώτερα φυσιολογικά όρια. Ήμουν 21w6d. Η ιατρός μου είπε ότι είναι πολύ νωρίς για να παρουσιάζω χαμηλό αμνιακό υγρό (7,9cm), οπότε ήταν προμήνυμα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το έμβρυο. Επανέλαβα τη Β επιπέδου στις 23w4d όπου και διαπιστώθηκαν πολύ δυσάρεστα ευρήματα:
        -αμνιακό υγρό οριακά κάτω από το όριο (4,9cm)
        -μονήρης ομφαλική αρτηρία (Δδ, υποπλασματική)
        -ασύμμετρη ανάπτυξη εμβρύου (διάμετρος κοιλιάς και βραχιόνιο κάτω από το όριο)
        -χαμηλό βάρος εμβρύου
        -υψηλές μητριαίες αντιστάσεις (doppler)
        -διπλή περιτύλιξη του ομφαλίου λώρου
        Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι είτε υπήρχε κάποια χρωμοσωματική ανωμαλία που έπρεπε να διαγνωστεί, είτε κάποια δυσπλασία στον πλακούντα που θρόμβωνε τη μονήρη ομφαλική αρτηρία, είτε δείγμα θρομβοφιλίας, είτε δείγματα προεκλαμψίας.
        Έτσι άρχισε η πιο μαρτυρική εβδομάδα της ζωής μου.
        Κάθε μέρα μετρούσα την πίεσή μου, η οποία όμως ήταν φυσιολογική. Επίσης οι εξετάσεις ούρων ΔΕΝ έδειξαν λεύκωμα, οπότε αποκλείστηκε το ενδεχόμενο της προεκλαμψίας. Περίμενα την επανεξέταση αλλά κάποια στιγμή σταμάτησα να νιώθω το έμβρυο, οπότε επισκέφθηκα τον γενετιστή και διαπιστώσαμε τον ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΑΚΟ θάνατο του εμβρύου (24w4d)
        Υποβλήθηκα την ίδια μέρα σε διαδικασία αποβολής με φυσιολογικό τοκετό και απόξεση.
        Στείλαμε δείγμα του εμβρύου και του πλακούντα για μοριακό καρυότυπο προκειμένου να δούμε αν αυτό οφείλοταν σε κάποια χρωμοσωματική ανωμαλία αλλά τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το έμβρυο ήταν φυσιολογικό, χωρίς καμία ένδειξη ανωμαλίας σε σύνδρομα ή χρωμοσώματα, και επίσης αρνητικό σε κυστική ίνωση.
        Επίσης εγώ και ο άντρας μου δεν έχουμε κανένα ιστορικό κάποιου συνδρόμου, πάθησης κτλ στις οικογένειές μας.
        Τέλος, οι ιατροί μου προτείνουν να κάνω έλεγχο για θρομβοφιλία παράγοντα v leiden και αντισώματα λύκου και καρδιολιπίνης, αλλά πιστεύουν ότι θα βγουν αρνητικοί.
        Οι ιατροί μου αποφαίνονται στο ότι είναι τυχαίο γεγονός και ότι μπορώ να συλλάβω μετά από 2-3 κύκλους. (Παρεμπιπτόντως, 22 μέρες μετά την αποβολή και απόξεση, ήδη το ενδομήτριό μου είναι καλό, ο τράχηλος τέλειος και ήδη έχω ωάρια στις ωοθήκες).
        Τα ερωτήματά μου είναι:
        -τι τελικά επέφερε το θάνατο του εμβρύου;
        -γιατί ο πλακούντας έγινε δυσπλασικός;
        -αν δεν είναι χρωμοσωμική ανωμαλία ή θρομβοφιλία, ΤΙ ΕΙΝΑΙ, τι έφταιξε;
         
        Έχει συμβεί κάτι παρόμοιο σε εσάς; Θα ήθελα τις απόψεις σας και τις εξετάσεις στις οποίες υποβληθήκατε πριν ξανασυλλάβετε.
         
        Ευχαριστώ πολύ!
        υγ: απολογούμαι για το μεγάλο μήνυμα)
      • Από nelly1988,
        Γεια σας!! ΒΡισκομαι σε πολυ δυσκολη θεση...ειναι η πρωτη μου εγκυμοσυνη και ειμαι 18 βδομαδων...βρηκαν στον μοριακο καρυοτυπο διπλασιασμο του χρωμοσωματος 22. ΕΧω παει σε τρεις γενετιστες και κανεις δεν ξερει να μου πει περι τινος προκειται...το χειροτερο ειναι πως μου αναφερουν οτι υπαρχει πιθανοτητα να μην ειναι απολυτως τιποτα ή μαθησιακες δυσκολιες εως να ειναι νοητικη στερηση!! Δεν ξερω τι να κανω...βλεπω ενα υγιεστατο μωρακι στους υπερηχους και δεν μπορω να αποφασισω...
        Εχετε ακουσει κατι σχετικα??Δεν εχω βρει αλλη παρομοια περιπτωση πουθενα!!:confused:
      • Από ElenGK2021,
        Καλησπέρα από μένα!
        Αυτές τις μέρες διάβασα πολλές ιστορίες γυναικών που αναγκάστηκαν να διακόψουν την εγκυμοσύνη τους. Άρχισα να διαβάζω από όταν ξεκίνησαν οι υποψίες ότι μπορεί και το δικό μου μωρό να νοσεί. Λίγες μέρες μετά πήραμε τα αποτελέσματα που έλεγαν ότι η 19 εβδομάδων μπέμπα μας  πάσχει από κυστική ίνωση. Ήταν σχεδόν βέβαιο ότι σε θετικά αποτελέσματα θα διακόπταμε την κύηση. Παρόλα αυτά δεν μπορούσα να το πιστέψω και δεν ήμουν σίγουρη για την απόφαση μας. Προσπάθησα να μιλήσω με ανθρώπους με πάσχοντα παιδιά ή με ανθρώπους που ήταν κοντά σε αυτά τα παιδιά. Όλες οι συζητήσεις ήταν αποκαρδιωτικές. Δύο μέρες μετά βρέθηκα στην κλινική, ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι τοκετού, περιμένοντας πότε τα χάπια θα σκοτώσουν το παιδί μου και το σώμα μου θα το βγάλει από μέσα του. Η εγκυμοσύνη ήταν ήδη στη μέση και ο ασφαλέστερος τρόπος ήταν να γίνει με διαδικασίες φυσιολογικού τοκετού. Δεν έφτανε που θα το σκότωνα.. Έπρεπε να το ζήσω όλο. Με τη μόνη διαφορά ότι εγώ δεν θα άκουγα το κλάμα του ούτε θα το έπαιρνα αγκαλιά. Και κάναμε εξαιρετική δουλειά! Δύο μέρες πήρε μόνο, 4 επισκληριδίους και 3 ώρες μετά τον τοκετό περπατούσα κανονικά, έκανα μόνη μου μπάνιο, δεν πονούσα πουθενά! Μόνο μια λεπτομέρεια ξανά! Δεν έχω ψυχή, με πονάει η καρδιά μου και είμαι άλλος άνθρωπος. Βρήκα τη δύναμη να σκοτώσω ότι πιο αθώο και αγνό υπάρχει στη γη. Δεν την χαιρέτησα καν όταν βγήκε το μικροσκοπικό άψυχο κορμάκι της γιατί ήμουν σίγουρη ότι δεν θα ξεπερνούσα την εικόνα της ποτέ. Προφανώς δεν την πήρα ούτε αγκαλιά! Ήταν ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι που δεν πήρε ούτε για μια στιγμή αυτό που της άξιζε. Εγώ όμως, η τόσο καλή μαμά της που αποφάσισε για το σωστό, το καλύτερο μέλλον της κόρης της, έχω τα πάντα! Το σώμα μου δεν πόνεσε σχεδόν καθόλου, η οικογένεια μου με στηρίζει, οι φίλοι και οι λοιποί συγγενής το ίδιο. Δέχομαι περισσότερη αγάπη από κάθε άλλη φορά και αν μη τι άλλο σε λίγες μέρες θα είμαι και πάλι σε θέση να γίνω μανούλα! Γιατί τα έκανα πολύ σωστά όλα και θα γίνω εξαιρετική! Γιατί είμαι πολύ καλή και μου αξίζει! Γιατί με τα επόμενα παιδιά θα βρω την ευτυχία, θα ξεχάσω ότι σκότωσα το μωρό μου και ότι δεν το αγκάλιασα, ότι δεν το φίλησα ποτέ και ότι υπέγραψα μέσα σε 10 λεπτά μετά από τη γέννηση του να ταφεί ομαδικά και να μην το δω ποτέ! Νιώθω απαίσια! Μόνο όσες το έχετε περάσει μπορείτε να καταλάβετε. Γι'αυτό κ δημοσίευσα εδώ. Πως τα καταφέρατε κ σταθήκατε στα πόδια σας; Πώς ξεπερνιέται αυτός ο πόνος;Πως;