Recommended Posts

    Πριν από 2 μέρες χάσαμε τον πεθερό μου.....

    Το παιδί δεν βίωσε τίποτα από τον θάνατο του παππού του γιατί έγινε στο χωριό και φυσικά δεν τον πήραμε στην κηδεία.....

    Του είπαμε ότι ο παππούς είναι πολύ άρρωστος και πρέπει να πάει στον ουρανό και θα πάμε να τον χαιρετήσουμε.....του είπαμε επίσης ότι ο παππούς από τον ουρανό θα μας βλέπει και θα μας προστατεύει.......

    Η πεθερά μου θέλει να μείνει στο χωριό και θα πρέπει να πάμε και εμείς για λίγες μέρες στην άδειά μας να της κάνουμε συντροφια και τώρα προβληματίζομαι λίγο για την κατάσταση που θα αντιμετωπίσει το παιδί εκεί ......επισκέψεις από το χωριό , την γιαγια που θα είναι στενοχωρημένη κτλ ...... Και εμείς είμαστε στενοχωρημένοι από την απώλεια και ο άντρας μου περισσότερο αλλά δεν θα το μεταφέρουμε στο παιδί προβληματίζομαι για την πεθερά μου γιατί εχθές που του μίλησε στο τηλ του είπε αχ παιδάκι μου που πήγε ο παππούς και έκλεγε......για πείτε την άποψη σας πως να το αντιμετωπίσουμε;


    a94dd1bc2e.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Λιάνα μου τα συληπητήρια μου και ζωή σε σας.

     

    Νομίζω οτι είναι "καλό "να ζούνε και τέτοιες καταστάσεις τα παιδιά μας για να μαθαίνουν απο τη ζωή.

    Αυτό που θα σου έλεγα είναι να προσπαθήσεις να αποφύγεις τις υπερβολές και όταν ξεκινάει τέτοια η πεθερά σου ή κάποιος άλλος να αλλάζεις συζήτηση στο παιδί.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Συλληπητήρια κι από μένα. Πόσο χρονών είναι το παιδάκι σου; Αλλιώς αντιλαμβάνονται τα παιδιά το θάνατο μεγαλώνοντας.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Βοηθήστε στη διατήρηση της λειτουργικότητας του forum κάνοντας χρήση της αναζήτησης και της αναφοράς. Οδηγίες για το πως γίνεται η αναζήτηση δείτε εδώ  Αν παρατηρήσετε κάποια δημοσίευση που θεωρείτε περίεργη επιθετική ή ενάντια στους κανόνες κάντε αναφορά δημοσίευσης  Οδηγίες για το πως γίνεται η αναφορά δείτε εδώ Ευχαριστούμε

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Τα παιδια καταλαβαινουν ποτε οι μεγαλοι πανε να τους κρυψουν κατι.

    Ειναι προτιμοτερο να εχουν μια εξηγηση σαν αυτη που δωσατε ή για καπως μεγαλυτερα παιδια οτι πχ "ο παππους κοιμηθηκε για παντα γιατι κουραστηκε και ηταν μεγαλος,η γιαγια εμεινε μονη τωρα και λυπαται", παρα να νιωθουν οτι ειναι κατω απο ενα πεπλο μυστηριου και μια αρνηση.

     

    Ομως καλο θα ηταν να μην συμμετεχει σε ολονυχτιες,μανιατικα μοιρολογια,ακραιες θρησκευτικες τελετες και εγω δεν ξερω τι αλλο,απλως στα...βασικα να ειναι παρων.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Τα παιδια καταλαβαινουν ποτε οι μεγαλοι πανε να τους κρυψουν κατι.

    Ειναι προτιμοτερο να εχουν μια εξηγηση σαν αυτη που δωσατε ή για καπως μεγαλυτερα παιδια οτι πχ "ο παππους κοιμηθηκε για παντα γιατι κουραστηκε και ηταν μεγαλος,η γιαγια εμεινε μονη τωρα και λυπαται", παρα να νιωθουν οτι ειναι κατω απο ενα πεπλο μυστηριου και μια αρνηση.

     

    Ομως καλο θα ηταν να μην συμμετεχει σε ολονυχτιες,μανιατικα μοιρολογια,ακραιες θρησκευτικες τελετες και εγω δεν ξερω τι αλλο,απλως στα...βασικα να ειναι παρων.

     

    Συμφωνώ απόλυτα!


    Είμαι πλέον μια πολύτεκνη μαμά!!!!

    I have been blessed with five angels!

    qwlrp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Θα συμφωνήσω κι εγώ.

    Τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν την αλήθεια η οποία θα είναι ντυμένη με λέξεις κατανοητές προς αυτά χωρίς να τα προκαλούν τρόμο και ερωτηματα.

    Τα μασημένα λόγια και η προσπάθεια να κρύψεις γενικά καταστάσεις τέτοιες όπως ο θάνατος αγαπημένου προσώπου κάθε άλλο παρά καλό θα κάνει στο παιδί.

    Το παιδί πρέπει να μας βλέπει να κλαίμε, να θρηνούμε (μέσα σε όρια) γιατί έτσι κατανοεί καλύτερα μερικές καταστάσεις και φυσικά δε νιώθει άβολα όταν κλαίει εκφράζοντας έτσι συναισθηματα δικά του. Δε νιώθει άβολα γιατί απενεχοποιείται το κλάμα στα μάτια του όταν αντικρύζει ενήλικες να κλαίνε και να πονάνε κι αυτοί.


    Δώσ' μου τα χέρια σου να κρατήσω τη ζωή μου.Τάσος Λειβαδίτης.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Λιάνα μου, τα συλληπητήριά μου...να είστε γεροί να τον θυμόσαστε...

    Σόρυ αλλά δεν ξέρω να σου απαντήσω...


    an1cCxd0g410010Mjc3ZHw2NzYyNzc5ZGF8TWlyYW5kb3VsYSBpcw.gif

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    συλληπητηρια και απο μενα...

     

    θα ηθελα να κανω μια ερωτηση,τι λεμε σε ενα παιδακι 4 ετων οταν μας λεει οτι δεν θελει να πεθανει??χθες το βραδυ ο μικρος θυμηθηκε το χαμστερακι που ειχαμε πριν ενα χρονο και που τελικα πεθανε απο γηρατεια.εγω του ειπα οτι ειναι στον θεουλη.εκεινος μετα με ρωτησε αν θα πεθανει και αυτος και ποτε.εγω κολλησα,δεν ηξερα τι επρεπει να πω.

    του ειπα οτι μετα απο πολλα- πολλα χρονια και αφου γινει μεγαλος παππους θα ερθει ο θεουλς να τον παρει για παρεα,αλλα μετα αρχιζε να κλαιει και να λεει οτι δεν θελει και φοβηθηκα οτι εκανα λαθος που του τα ειπα αυτα.για να ηρεμησει του ειπα οτι του εκανα πλακα,τοτε μονο γελασε και πηγε για υπνο.σας παρακαλω πειτε μου εκανα βλακεια?τι επρεπε να πω? τι λεω αν με ξαναρωτησει??ειμαι πολυ φοβισμενη με αυτα που ειπα,φοβαμαι,δεν θελω να τρομοκρατηθει το παιδι...:( :(


    1-111-2.jpgP1080505.jpg

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ευχαριστώ πολύ κορίτσια......

    Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι ενώ του είπαμε την αλήθεια με απλά λόγια και από ότι κατάλαβα κατανόησε περίπου τι έγινε..........εχθές έλεγε ότι ο μπαμπάς πήγε στην δουλειά δεν πήγε στο χωριό .....σαν να μην ήθελε να το ξανασυζητήσουμε .....μάλλον θέλει τον χρόνο του....... αγχώνομαι λίγο για το πως θα αντιδράσει όταν θα πάμε στο χωριό φοβάμαι ότι αν θα πιεστεί θα θέλει να φύγουμε.........


    a94dd1bc2e.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    συλληπητηρια και απο μενα...

     

    θα ηθελα να κανω μια ερωτηση,τι λεμε σε ενα παιδακι 4 ετων οταν μας λεει οτι δεν θελει να πεθανει??χθες το βραδυ ο μικρος θυμηθηκε το χαμστερακι που ειχαμε πριν ενα χρονο και που τελικα πεθανε απο γηρατεια.εγω του ειπα οτι ειναι στον θεουλη.εκεινος μετα με ρωτησε αν θα πεθανει και αυτος και ποτε.εγω κολλησα,δεν ηξερα τι επρεπει να πω.

    του ειπα οτι μετα απο πολλα- πολλα χρονια και αφου γινει μεγαλος παππους θα ερθει ο θεουλς να τον παρει για παρεα,αλλα μετα αρχιζε να κλαιει και να λεει οτι δεν θελει και φοβηθηκα οτι εκανα λαθος που του τα ειπα αυτα.για να ηρεμησει του ειπα οτι του εκανα πλακα,τοτε μονο γελασε και πηγε για υπνο.σας παρακαλω πειτε μου εκανα βλακεια?τι επρεπε να πω? τι λεω αν με ξαναρωτησει??ειμαι πολυ φοβισμενη με αυτα που ειπα,φοβαμαι,δεν θελω να τρομοκρατηθει το παιδι...:( :(

     

    Oυυυυυυπς!πρόβλημα......

    Κάποτε είχαμε παρακολουθήσει ένα σεμινάριο με τίτλο: "Το παιδί που πενθεί". Εκεί λοιπόν ειπώθηκε από τους ψυχολόγους ότι τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν την αλήθεια την οποία βέβαια θα πούμε ανάλογα με την ηλικία τους και με αυτά που μπορούν να καταλάβουν. Χρησιμοποιώντας απλά λόγια πρέπει να του εξηγήσουμε τι γίνεται.Επίσης θυμάμαι ότι αυτό που συχνά λέμε: "Τον πήρε ο Θεούλης μαζι του για παρέα, πήγε στον ουρανό μαζί του" δεν είναι και τόσο καλή ιδέα γιατί αρχίζουν και τα έχουν τα παιδιά με τον Θεό, χτίζουν την εικόνα ενός Θεού που κοιτάζει τον εαυτό του, παίρνει ανθρώπους μαζί του για παρέα, έναν εγωιστή Θεό δηλαδή,πράγμα το οποίο μπορεί να μπλοκάρει το παιδί και τον τρόπο σκέψης του.

    Εν πάσει περιπτώσει, δεν θέλω να τσιγκλίσω τις θρησκευτικές απόψεις του οποιουδήποτε εδώ μέσα, αλλά πιστεύω ότι κάτι τέτοιες εκφράσεις καλύτερα θα ήταν να αποφεύγονται.

    Νομίζω αρχικά καλά χειρίστηκες το θέμα.


    Είμαι πλέον μια πολύτεκνη μαμά!!!!

    I have been blessed with five angels!

    qwlrp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Λυπάμαι και εγώ για την απώλειά σας... :(

     

    Σε σχέση με τον προβληματισμό σου για το παιδί, συμφωνώ με τη vasdeli.

    Ο θάνατος είναι κρίκος στον κύκλο της ζωής, ένα φαινόμενο που το παιδί θα το βιώσει κάποια στιγμή - πιστεύω οτι και σε αυτή την περίπτωση ισχύει ο γνωστός κανόνας: "η γνώση είναι δύναμη". Αλλιώς, το παιδί δημιουργεί στο μυαλό του μύθους, συνειρμούς και συμβολικές προεκτάσεις που πιθανότατα θα το μπερδεύουν, θα το προβληματίζουν και θα το στεναχωρούν.

     

    Γνώση σημαίνει να πουμε με απλά λόγια την αλήθεια. Οι συνηθισμένες εκφράσεις "τον πήρε ο Θεός", "κοιμήθηκε και δεν θα ξυπνήσει", "πήγε στον ουρανό", κλπ είναι πολύ βολικές για μας τους μεγάλους γιατί δεν επιδέχονται αντίρρησης: με ποιον να τα βάλει το παιδί; Με το Θεό; Με τον ουρανό; Με τον ύπνο; Κάπως έτσι είτε του κλείνουμε το στόμα είτε γιατί δεν μπορεί να διαχειριστεί αυτές τις σκέψεις, είτε του πυροδοτούμε χειρότερους προβληματισμούς που μας μπλοκάρουν όλους περισσότερο:

    "Γιατί τον πήρε ο Θεός; Εγώ δεν τον αγαπούσα αρκετά; Έχει τόσα αστεράκια εκεί πάνω για παρέα, γιατί πήρε τον παππού;"

    "Κοιμήθηκε; Δηλαδή άμα κοιμάμαι μπορεί κάποτε να πεθάνω;"

    "Πήγε στον ουρανό; Δεν θέλω να πετάει ο μπαμπάς με αεροπλάνο - θα πάει στον ουρανό και θα πεθάνει"

     

    Και πάει λέγοντας... Μπορεί το ψέμμα μας να είναι αθώο, όμως όπως κάθε ψέμμα, δημιουργεί αλυσιδωτές αντιδράσεις.

     

    Όταν δούλευα σαν φοιτήτρια σε δημοτικό σχολείο με παιδιά της Α δημοτικού, μια μαμά είχε το ίδιο πρόβλημα: δεν ήξερε πως να επικοινωνήσει στο παιδί τον θάνατο του πατέρα της. Συζήτησα μαζί της τις μεταφυσικές / θρησκευτικές της πεποιθήσεις (η ίδια ήταν άθεη, ο σύζυγος της καθολικός) και σκεφτήκαμε να μιλήσω και εγώ στο παιδί. Ούτως ή άλλως δεν θα αναφερόμουν στο Θεό, αλλά ένας λόγος παραπάνω τώρα καθώς οι γονείς του παιδιού ήταν τόσο διαφορετικής θρησκευτικής ιδεολογίας.

     

    Μίλησα λοιπόν αληθινά στη μικρούλα:

     

    "Κατερίνα μου, ξέρεις γιατί η μαμά είναι στεναχωρημένη; Γιατί ο μπαμπάς της ήταν πολύ άρρωστος. Πήρε πολλά φάρμακα, πήγε σε πολλούς γιατρούς - αλλά δεν έγινε καλά και έφυγε από κοντά σας"

     

    "Που πήγε;"

     

    Χαμογέλασα και της είπα:

    "Έκλεισε τα μάτια του, ξάπλωσε σε ένα μικρό άσπρο σπιτάκι σε έναν κήπο με λουλούδια και βρίσκεται εκεί για να μπορούμε να του πηγαίνουμε λουλούδια όποτε θέλουμε και να του μιλάμε. Δεν θα μας απαντά και ούτε θα γυρίσει στο σπίτι, αλλά η μαμά, ο μπαμπάς και εσύ θα τον έχετε στην καρδιά σας. Μπορείς να φτιάξεις και μια γωνιά στο γραφείο σου ή μέσα στο σπίτι και να την ονομάσεις, ας πούμε, "η γωνιά του παππού": μπορείς να βάλεις μια φωτογραφία του μέσα σε μια κορνίζα που θα διαλέξεις με τη μαμά, μπορείς να του ζωγραφίσεις μια εικόνα και να την βάλεις δίπλα, μπορείς να αγοράσεις με τη μαμά ένα λαμπερό βαζάκι για να βάζεις μέσα κάθε απόγευμα ένα λουλούδι που θα κόβεις από την βεράντα. Υπάρχουν πολλές ιδέες για τη "γωνιά του παπππού" που μπορούμε να συζητήσουμε άμα θέλεις. Θα μπορείς να πηγαίνεις εκεί για να του λες τα νέα σου, για να τον σκέφτεσαι ή απλώς όταν θα είσαι στεναχωρημένη επειδή θα σου λείπει. Αν θες, μπορείς να πεις και στη μαμά σου να πηγαίνει στη γωνιά του παππού, γιατί και εκείνης της λείπει πολύ και στεναχωριέται. Μπορείτε να κάθεστε μαζί κοντά του."

     

    Στο παιδί δεν τα είπα όλα τα παραπάνω μαζεμένα. Συζητώντας, βγαίναν οι σκέψεις. Αποδείχτηκε πάντως οτι η προσέγγιση ήταν σωστή γιατί η Κατερινούλα μετατόπισε το ενδιαφέρον της από τον θάνατο στους τρόπους διατήρησης της ανάμνησης του παππού. Βοήθησε επίσης και το οτι συζήτησαν μετά στο σπίτι σαν οικογένεια οτι είναι φυσιολογικό να υπάρχει θλίψη και πόνος για το γεγονός.

     

    Ζητώ συγνώμη για το "σεντόνι". Είμαι 34 ετών και ακόμα βιώνω τον απόλυτο τρόμο στις κηδείες και στις αναγγελίες θανάτων - όσο πιο σωστά ενημερωθεί ένα παιδί, τόσο περισσότερη ασφάλεια θα βιώσει στο προσωπικό του πένθός.


    .png.png

     

    «Το μυστικό της Επιτυχίας: Να πηγαίνεις από αποτυχία σε αποτυχία χωρίς να χάνεις το ηθικό σου..»

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    συλληπητηρια και απο μενα...

     

    θα ηθελα να κανω μια ερωτηση,τι λεμε σε ενα παιδακι 4 ετων οταν μας λεει οτι δεν θελει να πεθανει??χθες το βραδυ ο μικρος θυμηθηκε το χαμστερακι που ειχαμε πριν ενα χρονο και που τελικα πεθανε απο γηρατεια.εγω του ειπα οτι ειναι στον θεουλη.εκεινος μετα με ρωτησε αν θα πεθανει και αυτος και ποτε.εγω κολλησα,δεν ηξερα τι επρεπει να πω.

    του ειπα οτι μετα απο πολλα- πολλα χρονια και αφου γινει μεγαλος παππους θα ερθει ο θεουλς να τον παρει για παρεα,αλλα μετα αρχιζε να κλαιει και να λεει οτι δεν θελει και φοβηθηκα οτι εκανα λαθος που του τα ειπα αυτα.για να ηρεμησει του ειπα οτι του εκανα πλακα,τοτε μονο γελασε και πηγε για υπνο.σας παρακαλω πειτε μου εκανα βλακεια?τι επρεπε να πω? τι λεω αν με ξαναρωτησει??ειμαι πολυ φοβισμενη με αυτα που ειπα,φοβαμαι,δεν θελω να τρομοκρατηθει το παιδι...:( :(

     

    Δεν ειναι παραλογο το παιδι να στενοχωρηθει οταν συνειδητοποιησει οτι θα πεθανουμε ολοι (μπρρρρ).Μονο αν δεις οτι επηρρεαζει την συμπεριφορα του πρεπει να ανησυχησεις,δηλαδη αν δεις οτι μετα εχει πεσει σε βαρια καταθλιψη για μια εβδομαδα ειναι προφανες οτι το πηρε πιο βαρια απο οσο επρεπε και πρεπει να επισκεφτεις ειδικο.

     

    Παντως δεν ειναι καλο να λες πραγματα και μετα να τα παιρνεις πισω και μετα παλι απο την αρχη, γιατι ετσι χανεις την αξιοπιστία σου,ειναι πολυ σημαντικο για το παιδι να ξερει οτι μπορει να εμπιστευεται τα λεγομενα σου,οπως και εσυ δεν ηθελες να σε φλομώνει στο ψεμμα οταν φτασει στην εφηβεία.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


     

    Είμαι 34 ετών και ακόμα βιώνω τον απόλυτο τρόπο στις κηδείες και στις αναγγελίες θανάτων - όσο πιο σωστά ενημερωθεί ένα παιδί, τόσο περισσότερη ασφάλεια θα βιώσει στο προσωπικό του πένθός.

     

     

    Kαι εγώ αυτό ακριβώς .......γιαυτό θέλω το παιδί να έχει διαφορετική αντιμετώπιση στον θάνατο από μένα να καταλάβει ότι όσο και να μας πονάει είναι κάτι φυσικό :?....


    a94dd1bc2e.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ευχαριστω πολυ για τις απαντησεις σας!

    δεν ηθελα να του που οτι εκανα πλακα,αλλα εδειχνε πολυ,πολυ στεναχωρημενος και εκλεγε,φοβηθηκα μηπως μετα εβλεπε εφιαλτες στον υπνο του.


    1-111-2.jpgP1080505.jpg

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Kαι εγώ αυτό ακριβώς .......γιαυτό θέλω το παιδί να έχει διαφορετική αντιμετώπιση στον θάνατο από μένα να καταλάβει ότι όσο και να μας πονάει είναι κάτι φυσικό :?....

     

    Kι εγώ επίσης Λιάνα και iro!! Kαι ειλικρινά αναρωτιέμαι πώς όταν εγώ το αντιμετωπίζω με τόσο τρόμο, θα μπορέσω πχ να το μεταφέρω στο παιδί μου όπως πρέπει!!


    an1cCo30g410010MjI0NDM2ZHw0NTQ4NjY0NWRhfG15IHByZWNpb3VzIHNvbiBpcyBhbHJlYWR5.gif

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Τι λέμε για τον θάνατο ή τι θέλει να ακούσει το παιδί; Η κόρη μου είναι 2 ετών, προσκολλημένη όσο δεν παίρνει στον "παππού Σωτήλη".. βίωσε όλη την αρρώστια του.. όταν από το 1ο εγκεφαλικό έπεσε κατάκοιτος και προσπαθούσαν να τον σηκώσουν όρθιο -εγώ ήμουν στο κρεβάτι λόγω προβλημάτων 2ης εγκυμοσύνης- η μικρή μου έτρεχε και τον έσπρωχνε να περπατήσει, δεν άφηνε κανέναν να τον αγγίξει μην της τον πειραξουν.. Ωσπου πέθανε.. κι η μικρή μου τον αναζητά καθημερινά εδώ και 3 μήνες.. Της είπαμε "πέθανε" "έφυγε" "τον πήρε ο Θεούλης" κι άλλα πολλά.. και με ρωτάει συνεχώς "ο παππούς γιατί έφυγε;" . Άντε και της λέω ότι ήταν άρρωστος.. μα μετά τυλίγει γύρω της τα χέρια μου και λέει με παράπονο "παππούς αγκαλιά".. Τι νά κάνω... συνέπεσαν ο θάνατος του πατέρα μου με την γέννηση του γιου μου κι η μικρή μου έχει φρικάρει... όλα μαζί της έπεσαν.. :(

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ο κουνιαδος μου εχει φυγει απο τη ζωη εδω και 7 χρονια σχεδον απο ατυχημα.οι κορες μου δεν τον εχουν γνωρισει αλλα ξερουν οτι αυτος ειναι ο μεγαλος αδελφος του μπαμπα απο φωτογραφιες και εχουν οπως ειναι φυσικο επικοινωνια με τις ξαδελφες τους,κορες του κουνιαδου μου.χτες η μεγαλη μου κορη που εχει πολυ καλο λεξιλογιο και γενικα μιλαει πολυ ηθελε αφου ευχηθηκαμε χρονια πολλα στον εναν θειο να παρουμε τηλ και τον αλλο θειο να του μιλησει:([θα ξερουν οσοι εχουν χασει καποιον δικο τους οτι οσα χρονια και αν περασουν,ο πονος δεν περναει]εγω δεν μπορουσα να μιλησω γιατι ημουν σιγουρη οτι θα βαλω τα κλαμματα ευτηχως εσωσε την κατασταση ο μπαμπας που ειπε οτι ειναι καπου ψηλα και δεν μπορουμε να τηλ ουτε να του μιλησουμε αλλα μονο αυτος μπορει να μας δει.ξερω οτι οι ερωτησεις δεν θα σταματησουν εδω και εκτος απο αυτο οι κορες μου εχουν 2 προπαππουδες,2 προγιαγιαδες και μην αναφερω και 4παπουδες που ειναι πιο νεοι.ειναι ολοι πολυ κοντα στην οικογενεια και θελω να ειμαι προετοιμασμενη να ξερω οταν ερθει η ωρα να 'φυγουν' γιάυτα που θα τους πω.ολοι λενε να μιλησουμε αναλογα με την ηλικια.δηλαδη τι ακριβως λες σε ενα παιδι 3 χρονων;


    Πολλά παιδιά, πολλές σκοτούρες. Κανένα παιδί, καμιά χαρά.

    Κικέρων

    Γεωργια 03/10/06 Στελλα 04/03/08

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

     

    "Που πήγε;"

     

    Χαμογέλασα και της είπα:

    "Έκλεισε τα μάτια του, ξάπλωσε σε ένα μικρό άσπρο σπιτάκι σε έναν κήπο με λουλούδια και βρίσκεται εκεί για να μπορούμε να του πηγαίνουμε λουλούδια όποτε θέλουμε και να του μιλάμε. Δεν θα μας απαντά και ούτε θα γυρίσει στο σπίτι, αλλά η μαμά, ο μπαμπάς και εσύ θα τον έχετε στην καρδιά σας. Μπορείς να φτιάξεις και μια γωνιά στο γραφείο σου ή μέσα στο σπίτι και να την ονομάσεις, ας πούμε, "η γωνιά του παππού": μπορείς να βάλεις μια φωτογραφία του μέσα σε μια κορνίζα που θα διαλέξεις με τη μαμά, μπορείς να του ζωγραφίσεις μια εικόνα και να την βάλεις δίπλα, μπορείς να αγοράσεις με τη μαμά ένα λαμπερό βαζάκι για να βάζεις μέσα κάθε απόγευμα ένα λουλούδι που θα κόβεις από την βεράντα. Υπάρχουν πολλές ιδέες για τη "γωνιά του παπππού" που μπορούμε να συζητήσουμε άμα θέλεις. Θα μπορείς να πηγαίνεις εκεί για να του λες τα νέα σου, για να τον σκέφτεσαι ή απλώς όταν θα είσαι στεναχωρημένη επειδή θα σου λείπει. Αν θες, μπορείς να πεις και στη μαμά σου να πηγαίνει στη γωνιά του παππού, γιατί και εκείνης της λείπει πολύ και στεναχωριέται. Μπορείτε να κάθεστε μαζί κοντά του."

    iro πολυ ωραια απαντηση δεν το ειχα σκεφτει απο αυτη τη σκοπια.αυτο που με ανησυχει ειναι που τωρα τελευταια εχει καποιες φοβιες τοσο εντονες που φοβαται να κοιμηθει μονη της και καθε φορα που ξυπναει τρεχει κλαιγοντας στο κρεβατι μου.ετσι φοβαμαι μην της πω και κατι που θα την αναστατωσει και κανω χειροτερα τα πραγματα


    Πολλά παιδιά, πολλές σκοτούρες. Κανένα παιδί, καμιά χαρά.

    Κικέρων

    Γεωργια 03/10/06 Στελλα 04/03/08

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δυσκολος ο χειρισμος...

     

    Το μονο που ξερω, κι αυτο γιατι το διαβασα σε ενα αρθρο προσφατα ειναι οτι δεν πρεπει να χρησιμοποιουμε εκφρασεις οπως :"ο παππους εφυγε" γιατι το παιδι μπορει να φοβηθει οτι καθε φορα που φευγει καποιος μπορει να χαθει για παντα. Καλυτερα να χρησιμοποιουμε διαφορετικες εκφρασεις που να ξεχωριζουν για την μονιμοτητα τους απο το προσωρινο εφυγε (και αρα μπορει να ξαναρθει) οπως "πεθανε " ή "δε ζει πια", που δηλωνουν την μη αναστρεψιμη κατασταση...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    καλησπερα ...κανοντας αναζητηση του θεματος που με απασχολει γιατι πρεπει να εκανα πατατα διαβασα εδω καικ θελω μια μικρη βοηθεια....

     

    εδω και ενα χρονο εχει φυγειο ο προπαππους της μικρης (ναι ζουνε ολοι οι υπολοιποι και οι προγιαγιαδες.....).....ακομη που και που τον αναφερει....

     

    αυτο που της ειχα πει τοτε γιατι ητανε και 2 ητανε οτι ο παππους πηγε στον ουρανο...τωρα οποτε με ρωταει κατα καιρους που ειναι πιο μεγαλη της προσθετω και το οτι πηγε κοντα στο χριστουλη και εγινε αγγελος και μας προσεχει απο εκει ψηλα....και κανει την γνωστη ερωτηση γιατι???(αρχιαμε τα γιατι πια )...γιατι ολοι οι ανθρωποι και τα ζωα καποια στιγμη μετα απο πολλα πολλα πολλα πολλα χρονια οταν γινουν παππουδες γιαγιαδες με ασπρα μαλλια κλπ πανε στονουρανο....τι το ηθελα πως τα συνδυασε ο σιφουνας και αρχισε...δε θελω να πατε στον ουρανο μαμα γιατι θα μεινω μονη με την μαργαριτα (τη μπεμπα).....και ξανα εξηγω βεβαια οτι ακομη δε προκειτα να γινει κατι τετοιο σε πολλα χ 10 φορες χρονια.....

     

    ε σημερα παλι μου δηλωσε την ωρα που καναμε μπανιο...να πας να πεις του χριστουλη να μη πατε στονουρανο....και να μεινετε εδω....και ενω της εξηγησε οτι δε γινεται τωρα αυτο...και ξαναρωτησε γιατι παμε στον ουρανο και της εξηγησα οτι καποια στιγμη ολοι θα παμε ....ε...εκει ...δε θελω να πατε...και να του το πεις....

     

    οκ.....την εκανα τη πατατα λοιπον και το παιδι νοιωθει ανασφαλεια....τι το ηθελα και εγωκαι της ειπα οτι ολοι καποια μερα θα παμε εκει....διαβασα λοιπον αυτα που λετε γενικα κλπ....πως μπορω να της δωσω να καταλαβει ομως ????δφοβαμαι οτι θα τη μπλεξω αμα αρχισω οτι και τα ζωακια και τα λουλουδακια κλπ κλπ κπλ.....


    μαιμουδακι 08/05/07

    αγριοκατσικο 01/12/09

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    καλησπερα ...κανοντας αναζητηση του θεματος που με απασχολει γιατι πρεπει να εκανα πατατα διαβασα εδω καικ θελω μια μικρη βοηθεια....

     

    εδω και ενα χρονο εχει φυγειο ο προπαππους της μικρης (ναι ζουνε ολοι οι υπολοιποι και οι προγιαγιαδες.....).....ακομη που και που τον αναφερει....

     

    αυτο που της ειχα πει τοτε γιατι ητανε και 2 ητανε οτι ο παππους πηγε στον ουρανο...τωρα οποτε με ρωταει κατα καιρους που ειναι πιο μεγαλη της προσθετω και το οτι πηγε κοντα στο χριστουλη και εγινε αγγελος και μας προσεχει απο εκει ψηλα....και κανει την γνωστη ερωτηση γιατι???(αρχιαμε τα γιατι πια )...γιατι ολοι οι ανθρωποι και τα ζωα καποια στιγμη μετα απο πολλα πολλα πολλα πολλα χρονια οταν γινουν παππουδες γιαγιαδες με ασπρα μαλλια κλπ πανε στονουρανο....τι το ηθελα πως τα συνδυασε ο σιφουνας και αρχισε...δε θελω να πατε στον ουρανο μαμα γιατι θα μεινω μονη με την μαργαριτα (τη μπεμπα).....και ξανα εξηγω βεβαια οτι ακομη δε προκειτα να γινει κατι τετοιο σε πολλα χ 10 φορες χρονια.....

     

    ε σημερα παλι μου δηλωσε την ωρα που καναμε μπανιο...να πας να πεις του χριστουλη να μη πατε στονουρανο....και να μεινετε εδω....και ενω της εξηγησε οτι δε γινεται τωρα αυτο...και ξαναρωτησε γιατι παμε στον ουρανο και της εξηγησα οτι καποια στιγμη ολοι θα παμε ....ε...εκει ...δε θελω να πατε...και να του το πεις....

     

    οκ.....την εκανα τη πατατα λοιπον και το παιδι νοιωθει ανασφαλεια....τι το ηθελα και εγωκαι της ειπα οτι ολοι καποια μερα θα παμε εκει....διαβασα λοιπον αυτα που λετε γενικα κλπ....πως μπορω να της δωσω να καταλαβει ομως ????δφοβαμαι οτι θα τη μπλεξω αμα αρχισω οτι και τα ζωακια και τα λουλουδακια κλπ κλπ κπλ.....

    Πρίν 3 μήνες χάσαμε το νονο της κόρης μου με τον οποίο ήταν πολύ δεμένη 24 ετών στην ηλικία.Εγω στην αρχή της είπα οτι είναι ταξίδι και θα έρθει κάποια στιγμή μετά κατάλαβα οτι έκανα βλακεία γιατί μου ζητουσε επίμονα να τον πάρει τηλ.δεν ήξερα πως να το χειριστώ.Ρωτησα παιδοψυχολόγο και μου ειπε οτι πρέπει να μαθει την αλήθεια σαν παραμύθι και της είπα οτι ακριβώς είπες και εσυ.Οτι ο νονος είνα άγγελος στον ουρανό δίπλα στο θεούλη,μας βλέπει και μας προσεχει και οτι εσυ δεν μπορείς να τον δεις αλλα θα του μιλάς και εκείνος θα σε ακούει.Στην αρχή έκλαψε μετα έβγαλε θυμό τα έβαλε με το θεό.αλλα τώρα κάθε βράδυ μιλάει στα αστέρια γιατί πιστευει οτι ενα απο αυτά είναι ο νονός της...


    Twh6p3.png

    WWMCp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Η γνώμη μου είναι πως στα παιδάκια πρέπει να λέμε την αλήθεια, για να μην φανούμε αργότερα ασυνεπείς. Είναι σκληρό αλλά ίσως έτσι να εξοικειωθούν καλύτερα με την απώλεια γενικότερα. Τα σύλλυπητηριά μου.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα