mara1555

Αποβολή - Μετά την αποβολή τί ?

    Recommended Posts

    Αγαπητά μέλη ..

    Ήθελα με την εγγραφή μου να σας ευχαριστήσω όλες και όλους σχετικά με το πόσες πληροφορίες έμαθα όταν πρίν από 3μήνες περίπου έμεινα για πρώτη φορά΄έγκυος και από την χαρά μου αναζητούσα κάθε λογής πληροφορίες .. Πολλές φορές κάποιες από εσάς μου έδωσαν απαντήσεις που απεγνωσμένα ζητούσα .. Μου απαντήσατε πολλά από τα παράξενα που βίωνα στο σώμα μου καθημερινά και πλέον .. αρνιόμουν να τηλεφωνήσω στο γιατρό μου γιατί ίσως και να ταν το 500στό τηλεφώνημα που λάμβανε από μένα ...

    Όλα τα απίστευτα τον ρωτούσα... (Ευτυχώς που εκτός από εξαιρετικός γιατρός είναι και ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΟΣ μαζί μου ..

    Όπως σας έγγραψα λοιπόν μετά από πολύ κόπο .. και αναμονή .. αν και είμαι μόλις 26 ετών έμεινα έγκυος .. Δυστυχώς όμως ..και τουλάχιστον είμαι πλέον τόσο ψύχραιμη ώστε να μπορώ να το γράψω .. ''χάσαμε'' το δικό μας ..μωράκι μία ημέρα πρίν μπώ στον 3ο μήνα από παλίνδρομη κύηση της οποίας τα αποτελέσματα ακόμη δεν΄έχουν βγει ..

    Και εδώ λοιπόν χρειάζομαι τα φώτα σας... όντας πλέον .. ενεργό μέλος της κοινότητας σας και όχι σαν απλός επισκέπτης ..

    Έγινε η απόξεση .. είχα αιμοραγία για περίπου 5 μέρες .. όλα τέλειωσαν μετά το πέρας αυτών των ημερών και επανήλθα κανονικά .." καθάρισα" που λένε .. αλλά ξαφνικά .. και μετά από 15 μέρες που έγινε η επέμβαση .. τσουππππππ... καφέ κολπικά υγρά ... !!! Λέτε να χω κάτι ??? Λέτε να παθα κάτι .. ??? Λέτε ..

    Επικοινώνησα με τον γιατρό μου .. ο οποίος και μου είπε πως αν συνεχιστεί για κανά 2 μέρες ακόμη πρέπει να επικοινωνήσω μαζί του.. Η αναμονή με σκοτώνει .. για 2η φορά ..Για να μην αρχίσω με τα ψυχολογικά προβλήματα που αν και ποτέ δεν είχα .. ξαφνικά έχω αποκτήσει...Μπορεί μία μέρα .. 13:00 να είμαι μες την τρελή χαρά .. και 13:15 να χω πέσει κάτω στα πατώματα και να κλαίω χωρίς λόγο με αναφυλιτά ...

    Υπάρχει κάποια που να το χει βιώσει ????

    Οδηγίες προς ναυτιλομένους .. σχετικά με το ... μετά ...????

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    οταν εχασα το μωρο στην πρωτη μου εγκυμοσυνη ..... νομιζα οτι θα πεθανω απο την στεναχωρια !!!!! ηταν και μεσα στα χριστουγεννα (ολοι κανονιζανε ρεβεγιον κτλ ) και εγω εκλαιγα !!!!

    μολις αλλαξε η χρονια , ηρεμησα , καθισα και σκεφτηκα οτι ....αλλοι ανθρωποι εχουν πολυ πιο σοβαρα προβληματα απο εμενα και δεν το βαζουν κατω .....θα το βαλω εγω επειδη απεβαλλα??

    αυτο ειναι κατι που συμβαινει σε πολλες κοπελες ...εδιωξα ολες τις ενοχες απο πανω μου ( νομιζα οτι ηταν δικο μου λαθος ), φορεσα το καλυτερο μου χαμογελο και περιμενα να περασουν οι 2 μηνες που μου ειχε πει ο γιατρος να περιμενω για να ξεκινησουμε παλι προσπαθειες !

    αυτο να κανεις και εσυ ...ξερω μεσα σου πονας , αλλα μην σε ριχνει το γεγονος !!!! υπαρχουν πολυ χειροτερα διπλα μας !!!

     

    δεν σου κρυβω οτι ακομα και τωρα οταν το σκεφτομαι....νιωθω το αγκαθι στην καρδια να πονα !!!!!..ομως εχασα το 1ο μου μωρο ...αλλα τωρα εχω 2 παιδακια !!!!!!

     

    δυναμη , κουραγιο , πολλα χαμογελα και τα καλυτερα θα ερθουν !πιστεψε με ! μπορα ειναι και θα περασει !

     

    αααα να αναφερω οτι μου ειχε πει ο γιατρος μου οτι αν δεν περασεις τον 3ο μηνα...δεν εισαι εγκυος ( οι πιθανοτητες αποβολης ειναι 40 % )

     

    αυτα !....

    μαρια


    ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΠΟΥ ΘΗΛΑΖΩ ΑΠΟ 8-5-07 ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟ 5-12-08 ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ !!!!!!!!!

    <a href="http://lilypie.com/"><img src="http://lbff.lilypie.com/76Snp2.png" width="400" height="80" border="0" alt="Lilypie Breastfeeding tickers" /></a>

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κοριτσάκι τα ίδια με εσένα πέρασα πριν απο 22 μέρες, εγώ έκανα 15 μέρες για να καθαρίσω απο το αίμα. Και εχτες την 21 μέρα πήγα στο γιατρό μου για να δεί αν κατέβασα κανένα ωαριάκι και μου είπε πως ίδη δημιουργήθηκε και έπεσε και πώς θα αδιαθετήσω σε καμιά 15αριά μέρες. Γιατί δεν κλείνεις και εσύ ένα ραντεβού στο γιατρό σου? Είναι υποχρεωμένος να σε δεί όποτε τον χρειάζεσε και να σου λύσει όλες σου τις απορείες.

    Τώρα όσο για τον ψυχολογικό τομέα αυτά που λές τα βιώνω και εγώ και είναι εντελώς φυσιολογικά. Πραγματικά ξεσπάω σε λιγμούς και μιλάω με το μωράκι και το ρωτάω γιατί έφυγε, αλλά ταυτόχρονα του λέω να μου στείλει σύντομα ένα αδελφάκι.

    Μην στεναχωριέσε, ο θεός είναι μεγάλος και θα μας βοηθήσει.

    Φιλάκια πολλά και ότι απορείες έχεις ρώτα, αν ξέρουμε θα σου απαντήσουμε

    Φιλάκια


    41map3.png?wzu3DM8P

     

    2012.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    να μαι κι εγω.καθολου δεν το θελω που βρισκομαστε σε αυτο το θεμα εδω αλλα....ολα για τους ανθρωπους ειναι.ποσο ευκολα το ελεγα στους αλλους και ποσο δυσκολο ειναι να το λεω στον εαυτο μου.πριν δυο μερες το ειδα το εργο δευτερη φορα μεσα σε 6 μηνες.προχθες εκανα αποξεση οπωτε τι να σας λεω.το σιγουρο ειναι οτι αφου αντεξαμε αυτο ρε κοριτσια πρεπει να κανουμε λιγη υπομονη ακομα γιατι δεν μπορει....θα ρθει ασπρη μερα και για μας.η κουνιαδα μου μετα απο πολλες εξωσωματικες ξερετε τι μου λεει...εσυ τουλαχιστον μενεις εγκυος.και εχει δικιο.υπαρχουν και χειροτερα.τα δικα μας χειροτερα περασαν.ετσι να σκεφτομαστε.μονο μπροστα να κοιταμε.ακετα ταλεπορηθικε το σωμα μας ασ ηρεμισουμε τουλαχιστον την ψυχη μας.εγω τα ασχημα τα αφησα πισω μου.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχ Ελινάκι μου λυπάμαι πάρα πολυ. Δεν το πιστεύω ότι ξανασυνέβη.

    Χρειάστηκε πάλι απόξεση; Πώς είσαι τώρα;;;;

    Είμαστε εδώ αν θέλεις να μιλήσεις

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    κι εγω το εχω περασει 2 φορες. θελει πολυ δυναμη και στηριξη απο το περιβαλλον σου για να το ξεπερασεις. εγω πηγαινα στην δουλεια ημουν μια χαρα γιατι δεν προλαβαινα ουτε να κατουρησω, εμπαινα στο αυτοκινητο ευδιαθετη, μετα απο 10 λεπτα εκλαιγα με λυγμους, τα επομενα 10 ηθελα να τσιριξω και να ουρλιαξω και οταν εφτανα σπιτι εχει τοσα νευρα που τσακωνουμουν με ολους. Το περιβαλλον μου ελεγε ηλιθια, πικροχολα, αμυαλα σχολια και γι΄αυτο εκανα πολυ καλη διαλογη και απερριψα αρκετους απο τους "φιλους μας". τωρα ειμαι ξανα εγκυος και δεν το ξερει κανεις, αν θα παει καλα θα το πω μετα τον 4 μηνα.

    για το αιματακι δεν ξερω να σου πω, καλυτερα να παρεις τον γιατρο σου, εγω δεν ειχα υγρα μετα την αποξεση.

    προσπαθησε να βρεις κατι να ασχολεισε για να μην το σκεφτεσαι αν και δεν ειναι τοσο ευκολο, στο λεω απο πρωτο χερι.


    sq3Zp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κορίτσια ... σας ευχαριστώ πολύ για την άμεση ανταπόκριση σας ...Σήμερα πάλι τα συζήταγα με έναν φίλο .. θα περάσει .. πιστεύω.. γρηγορότερα από ότι φαντάζομαι .. Ζούμε πάντως όλες ένα άγχος... Άγχος ... να μείνω έγκυος .. Άγχος.. αν μπορώ να μείνω έγκυος .. Άγχος ..αν θα αποβάλλω ... Άγχος ...γιατί απέβαλα ... Άγχος ...αν θα ξαναμείνω έγκυος .. Άγχος ...αν θα καταφέρουμε να πάμε μέχρι το τέλος ..

    Συγλονιστικά συναισθήματα βρε κορίτσια .. Τι να πω ...Έχει αρχίσει το μυαλό μου να θέλει να κάνει delete σε όλες τις σκέψεις .. Πάντως ...αν και δεν πρόλαβα ..να το χαρώ .. ΤΟ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΚΑΙ ΠΑΝΑΚΡΙΒΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ .. ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ .. .!!!!!!

    Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου ...ΟΛΕΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ ΣΑΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ ΠΟΥ ΒΙΩΝΕΤΑΙ ... ΤΟ ΙΔΙΟ .. ΠΟΛΥ ΣΥΝΤΟΜΑ .. ΝΑ ΕΧΕΤΕ ... ΝΑ ΠΟΛΥΠΟΘΥΤΑ ΜΩΡΑΚΙΑ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΑΣ ... και να κάνουμε κολλάζ από φωτογραφίες .. !!!!!!!!!!!

    (πάλι τα ζουμιά με πήραν ... πάω να χτυπήσω μια pizza να ξεχάσω .. )

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Με εντυπωσιάζει και με εμπνέει το Θάρρος σου και η Αποφασιστικότητα σου .. μια μαγική κουβέντα είπες .. Υπάρχουν άνθρωποι με πιο σοβαρά ...

    Πρέπει να ακολουθήσω ..το Τσαγανό σου ..!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΑ ΜΟΥ !!! ΠΩΠΩΠΩΠΩΠΩ ΚΑΙ ΕΣΥ ...ΦΡΕΣΚΙΑ ΕΙΣΑΙ .. Αυτό λέω και εγώ ...ο Θεός είναι μεγάλος .. Ήμαρτον δηλαδή .. πόσες αμαρτίες να χω κάνει η γυναίκα σε 26 χρόνια .. Κάτι τσίχλες έκλεβα ..σαν παιδάκιαπό τα άλλα παιδάκια .. άντε και κανά μαλλιοτράβηγμα .. με την Ωράια της τάξης ..Εντάξει ...Εντάξει ..θα τα πω όλα .. αντέγραψα και Μαθηματικά στις Πανελλήνιες ...Τίποτα άλλο όμως ...ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ !!!! (Τα ξαφνικά κεφάκια που σας έλεγα ...)

    Κοριτσάκι τα ίδια με εσένα πέρασα πριν απο 22 μέρες, εγώ έκανα 15 μέρες για να καθαρίσω απο το αίμα. Και εχτες την 21 μέρα πήγα στο γιατρό μου για να δεί αν κατέβασα κανένα ωαριάκι και μου είπε πως ίδη δημιουργήθηκε και έπεσε και πώς θα αδιαθετήσω σε καμιά 15αριά μέρες. Γιατί δεν κλείνεις και εσύ ένα ραντεβού στο γιατρό σου? Είναι υποχρεωμένος να σε δεί όποτε τον χρειάζεσε και να σου λύσει όλες σου τις απορείες.

    Τώρα όσο για τον ψυχολογικό τομέα αυτά που λές τα βιώνω και εγώ και είναι εντελώς φυσιολογικά. Πραγματικά ξεσπάω σε λιγμούς και μιλάω με το μωράκι και το ρωτάω γιατί έφυγε, αλλά ταυτόχρονα του λέω να μου στείλει σύντομα ένα αδελφάκι.

    Μην στεναχωριέσε, ο θεός είναι μεγάλος και θα μας βοηθήσει.

    Φιλάκια πολλά και ότι απορείες έχεις ρώτα, αν ξέρουμε θα σου απαντήσουμε

    Φιλάκια

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μάρα μου περίπου την ίδια ηλικία έχουμε, εγώ είμαι 25. Περιμένω πως και πώς να αδιαθετήσω και να αρχίσω πάλι προσπάθειες. Μόνο αν ξαναμείνω έγκυος θα ηρεμήσω. Εσένα πότε σου είπε ο γιατρός να αρχίσεις προσπάθειες? Πότε θα σου πεί για τις αναλύσεις του μωρού?


    41map3.png?wzu3DM8P

     

    2012.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εμένα οι εξετάσεις αν και η απόξεση έγινε 1-7 (έτσι για να μας μπει καλά ο μήνας .. δεν έχουν βγει ακόμη αλλά λόγω ασθένειας της υπεύθυνης στο τμήμα του νοσοκομείου .. αναμένω στις επόμενες μέρες .. Όσο για το πότε να ξεκινήσουμε τις προσπάθειες μετά την επόμενη περίοδο από την "θεωρητική " περίοδο της απόξεσης ...Δηλαδή .. υπολογίζω μετά τον Αύγουστο ..Αν και ορισμένες "άτυχες" σαν εμάς .. έγραψαν στο forum ..ότι οι γιατροί τους είπαν .. μετά από 3 μήνες .. ΑΝΥΠΟΜΟΝΩ.. αλλά .. λένε .. ότι είναι καλύτερα να το αφήσεις να ξεχαστεί ..

    Κοριτσάκι τα ίδια με εσένα πέρασα πριν απο 22 μέρες, εγώ έκανα 15 μέρες για να καθαρίσω απο το αίμα. Και εχτες την 21 μέρα πήγα στο γιατρό μου για να δεί αν κατέβασα κανένα ωαριάκι και μου είπε πως ίδη δημιουργήθηκε και έπεσε και πώς θα αδιαθετήσω σε καμιά 15αριά μέρες. Γιατί δεν κλείνεις και εσύ ένα ραντεβού στο γιατρό σου? Είναι υποχρεωμένος να σε δεί όποτε τον χρειάζεσε και να σου λύσει όλες σου τις απορείες.

    Τώρα όσο για τον ψυχολογικό τομέα αυτά που λές τα βιώνω και εγώ και είναι εντελώς φυσιολογικά. Πραγματικά ξεσπάω σε λιγμούς και μιλάω με το μωράκι και το ρωτάω γιατί έφυγε, αλλά ταυτόχρονα του λέω να μου στείλει σύντομα ένα αδελφάκι.

    Μην στεναχωριέσε, ο θεός είναι μεγάλος και θα μας βοηθήσει.

    Φιλάκια πολλά και ότι απορείες έχεις ρώτα, αν ξέρουμε θα σου απαντήσουμε

    Φιλάκια

     

    Μάρα μου περίπου την ίδια ηλικία έχουμε, εγώ είμαι 25. Περιμένω πως και πώς να αδιαθετήσω και να αρχίσω πάλι προσπάθειες. Μόνο αν ξαναμείνω έγκυος θα ηρεμήσω. Εσένα πότε σου είπε ο γιατρός να αρχίσεις προσπάθειες? Πότε θα σου πεί για τις αναλύσεις του μωρού?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Μάρα μου περίπου την ίδια ηλικία έχουμε, εγώ είμαι 25. Περιμένω πως και πώς να αδιαθετήσω και να αρχίσω πάλι προσπάθειες. Μόνο αν ξαναμείνω έγκυος θα ηρεμήσω. Εσένα πότε σου είπε ο γιατρός να αρχίσεις προσπάθειες? Πότε θα σου πεί για τις αναλύσεις του μωρού?

    αμ δέ που θα ηρεμήσεις...εκεί να δείς άγχος....εύχομαι να σας πάνε όλα καλά και να μην σας ξανασυμβεί γιατι κάθε φορά είναι και δυσκολότερο.καλό μας κουράγιο;);););)


    Ευγενία10/08/2007 Χριστιάννα 11/06/2011

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Αυτο θα το κάνω κι'εγώ Ιωάννα μου..άσε που δεν θα το πώ πουθενά (εκτός του άντρα μου βέβαια) μέχρι να περάσει το 1ο τρίμηνο...τέλος μ'αυτό το μαρτύριο που περνάμε μετά να μας ρωτάνε όλοι τι έγινε γιατί το χάσαμε, μήπως κουραστήκαμε, μήπως καναμε κάτι που δεν πρέπει? Λές και δεν μας φτάνει η στεναχώρια μας και η πίκρα που νιώθουμε διαρκώς πρέπει να εξηγήσουμε κάτι που ούτε κάν έχουμε στο νού μας γιατί μπορεί να έγινε...Για να μην σας πώ δηλαδή ότι ενώ είμαι πάρα πολύ καλοπροαίρετη ως άνθρωπως ..δεν κρατάω ποτέ κακία σε κάνεναν ότι και αν μου κάνουν έφτασα στο σημείο να πιστεύω ότι ίσως δεν χάρηκαν και όλες οι φίλες μου όταν τους το ανακοίνωσα (κυρίως σε μια αναφέρομαι η οποία έχει πολυκιστικές και είναι 120 κιλά) πραγματικά σας μιλάω ο θεός να με συγχωρέσει απο την ώρα που της το είπα το βλέμα της ήταν κάπως...δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε..


    2012.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Mara μετά την απόξεση δεν πήγες καθόλου στο γιατρό να σε δει?

    εμένα μου είχε πει μετα απο 15 μερες να πάω να μου κάνει υπέρηχο για να δούμε ότι είναι όλα ενταξει και ότι δεν εχει μεινει τιποτα μέσα...

    όσο για το πότε θα ξαναπροσπαθήσουμε...μου ειχε πει από την πρωτη περιοδο και μετα!

    Και φυσικά όταν έμεινα εγκυος δεν το είπαμε σε κανεναν μέχρι να κλεισω το πρωτο τριμηνο...

    ήταν πολύ ψυχοφθορο να με ρωτανε όλοι σε ποιο μήνα ειμαι και να πρεπει να εξηγω ότι δεν ειμαι πια εγκυος....


    242904.png 2/8/2008 Η ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ! ΗΡΘΕΣ ΕΣΥ! ΜΠΕΜΠΟΥΛΗ ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΟΛΥ - ΠΟΛΥ!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Mara μετά την απόξεση δεν πήγες καθόλου στο γιατρό να σε δει?

    εμένα μου είχε πει μετα απο 15 μερες να πάω να μου κάνει υπέρηχο για να δούμε ότι είναι όλα ενταξει και ότι δεν εχει μεινει τιποτα μέσα...

    όσο για το πότε θα ξαναπροσπαθήσουμε...μου ειχε πει από την πρωτη περιοδο και μετα!

    Και φυσικά όταν έμεινα εγκυος δεν το είπαμε σε κανεναν μέχρι να κλεισω το πρωτο τριμηνο...

    ήταν πολύ ψυχοφθορο να με ρωτανε όλοι σε ποιο μήνα ειμαι και να πρεπει να εξηγω ότι δεν ειμαι πια εγκυος....

    Αχ τα ίδα μου είπε και εμένα ο γιατρός και με εξέτασε και εμένα μετά απο 15 μέρες. Μετα την απόξενση, πότε έμεινες έγκυος? Εγώ αδιαθέτησα σήμερα μετά την απόξενση, ένα μήνα παρα μία μέρα.


    41map3.png?wzu3DM8P

     

    2012.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    μετά την απόξεση δεν ήθελα να μείνω έγκυος γιατι φοβομουν οτι θα μου ξανασυμβεί το ίδιο...αφησα και περασαν 6 μηνες και όταν προσπαθησαμε πάλι, τον πρωτο μην αημουν εγκυος!

    ευχομαι και σε σενα το ιδιο!!!!


    242904.png 2/8/2008 Η ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ! ΗΡΘΕΣ ΕΣΥ! ΜΠΕΜΠΟΥΛΗ ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΟΛΥ - ΠΟΛΥ!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    και εγώ έμεινα την πρώτη φορά που προσπαθήσαμε κανονικά, γιατί την πρώτη πρώτη ήξερα πότε ήταν η γόνιμη μου αλλά ήταν τετάρτη δηλ νηστεία και δεν καναμε έρωτα


    41map3.png?wzu3DM8P

     

    2012.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    οταν εχασα το μωρο στην πρωτη μου εγκυμοσυνη ..... νομιζα οτι θα πεθανω απο την στεναχωρια !!!!! ηταν και μεσα στα χριστουγεννα (ολοι κανονιζανε ρεβεγιον κτλ ) και εγω εκλαιγα !!!!

    μολις αλλαξε η χρονια , ηρεμησα , καθισα και σκεφτηκα οτι ....αλλοι ανθρωποι εχουν πολυ πιο σοβαρα προβληματα απο εμενα και δεν το βαζουν κατω .....θα το βαλω εγω επειδη απεβαλλα??

    αυτο ειναι κατι που συμβαινει σε πολλες κοπελες ...εδιωξα ολες τις ενοχες απο πανω μου ( νομιζα οτι ηταν δικο μου λαθος ), φορεσα το καλυτερο μου χαμογελο και περιμενα να περασουν οι 2 μηνες που μου ειχε πει ο γιατρος να περιμενω για να ξεκινησουμε παλι προσπαθειες !

    αυτο να κανεις και εσυ ...ξερω μεσα σου πονας , αλλα μην σε ριχνει το γεγονος !!!! υπαρχουν πολυ χειροτερα διπλα μας !!!

     

    δεν σου κρυβω οτι ακομα και τωρα οταν το σκεφτομαι....νιωθω το αγκαθι στην καρδια να πονα !!!!!..ομως εχασα το 1ο μου μωρο ...αλλα τωρα εχω 2 παιδακια !!!!!!

     

    δυναμη , κουραγιο , πολλα χαμογελα και τα καλυτερα θα ερθουν !πιστεψε με ! μπορα ειναι και θα περασει !

     

    αααα να αναφερω οτι μου ειχε πει ο γιατρος μου οτι αν δεν περασεις τον 3ο μηνα...δεν εισαι εγκυος ( οι πιθανοτητες αποβολης ειναι 40 % )

     

    αυτα !....

    μαρια

    Να χαιρεσαι τα παιδακια σου και να είναι γερα κα δυνατα...Περασα και γω αυτην τη δυσαρεστη εμπειρια πριν μια εβδομαδα...:-(Ποναω πολύ αλλα θα μου πεις είναι ακομα νωπο...Μακαρι και γω να νοιωσω την ευλογια της μητρότητας...;)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπέρα κορίτσια. 

     

    Μετά από πολλή σκέψη αλλά κυρίως λόγω δυσκολίας το να το μοιράζομαι γιατί με πονάει πολύ, αποφάσισα να μοιραστώ παρόλα αυτά τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου μαζί σας. 

     

    Πριν από περίπου μια εβδομάδα είχα μια αποβολή στις 8 εβδομάδες.. Στις 6 εβδομάδες που είχα πάει στο γυναικολόγο δεν ακουγόταν η καρδιά, αλλά είχε πει ότι ήταν πολύ μικρό ακόμα και θα το βλέπαμε στις 7 εβδομάδες. Περίπου στις 7 εβδομάδες είχα μετά την ούρηση ελάχιστο αίμα. Ξυπνούσα τη νύχτα λόγω απίστευτου πόνου στη μέση. Είχα πόνο στην κοιλιά όπως όταν έχουμε περίοδο. Πήγα στα επείγοντα στο νοσοκομείο (γιατί εδώ στο εξωτερικό ήταν το καθολικό Πάσχα και έλειπαν όλοι), όπου μου είπαν ότι ίσως ήταν αρχή αποβολής και δεν ήταν σίγουροι αν ακουγόταν η καρδιά του εμβρύου γιατί ήταν πολύ μικρό. Τέλος πάντων πήρα Utrogestan και μαγνήσιο, ήμουν ξάπλα όπως μου είπε ο γυναικολόγος και στις 8 εβδομάδες που με ξανά είδε, δυστυχώς δεν υπήρχε καρδιακός παλμός... Το σώμα που απέβαλε μόνο του, κάτι το οποίο ήταν πολύ ψυχοφθορο. 

    Δεν θέλω να το συζητάω γιατί με πονάει πολύ. Ταυτόχρονα δεν είχα χρόνο να το επεξεργαστώ, γιατί την περασμένη εβδομάδα που έγιναν όλα αυτά, ο γιος μου 2 χρόνων ήταν άρρωστος και έπρεπε να τον φροντίσω. 

    Όταν βλέπω έγκυες, στεναχωριεμαι και όταν ο γιος μου θέλει να βλέπει παιδικά με μωρά στεναχωριέμαι επίσης, γιατί μου θυμίζουν την αποβολή. Φοβάμαι να ξανά μείνω έγκυος μήπως ξανά συμβεί. Ξέρω ότι συμβαίνει σε πολλές γυναίκες και μετά είχαν μια πετυχημένη εγκυμοσύνη, αλλά δεν μπορώ να το διαχειριστώ αυτή τη στιγμή. Πρέπει να είμαι δυνατή για το γιο μου γιατί αφού έκλαιγα για μέρες (δεν του είχα πει ότι είμαι έγκυος), του είχα πει ότι η μαμά πονάει στη μέση, μου είπε μια μέρα "όχι άλλο αουα μαμά". Και κατάλαβα ότι δεν θέλει να με βλέπει πλέον να κλαίω συνεχώς. 

    Είμαι ψυχολογικά πολύ κουρασμένη και στενοχωρημένη. Πήρα και παίρνω ψυχολογική βοήθεια, αλλά ακόμα δεν με βοηθάει πάρα πολύ ίσως γιατί είναι πολύ φρέσκο όλο. Δεν ξέρω. Πρέπει και να δουλέψω, δεν έχω καμία διάθεση ούτε μπορώ να συγκεντρωθω. Θέλω μόνο να κοιμάμαι. Όταν το αφηγουμαι σε κάποιον, ξεσπάω σε κλάματα, όπως και σε άσχετες στιγμές μέσα στην ημέρα όταν το θυμάμαι. 

     

    Για όσες το πέρασαν, πείτε μου : πώς μπορέσατε να ξανά κάνετε προσπάθεια για εγκυμοσύνη? Πόσο καιρό σας πήρε να το ξεπεράσετε? Ξέρω αυτό εξαρτάται στον καθένα πώς το βιώνει, αλλά θα ήθελα να μάθω... Τι κάνατε για να το ξεπεράσετε? 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    23 ώρες πρίν, Gummy Bear είπε:

    Καλησπέρα κορίτσια. 

     

    Μετά από πολλή σκέψη αλλά κυρίως λόγω δυσκολίας το να το μοιράζομαι γιατί με πονάει πολύ, αποφάσισα να μοιραστώ παρόλα αυτά τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου μαζί σας. 

     

    Πριν από περίπου μια εβδομάδα είχα μια αποβολή στις 8 εβδομάδες.. Στις 6 εβδομάδες που είχα πάει στο γυναικολόγο δεν ακουγόταν η καρδιά, αλλά είχε πει ότι ήταν πολύ μικρό ακόμα και θα το βλέπαμε στις 7 εβδομάδες. Περίπου στις 7 εβδομάδες είχα μετά την ούρηση ελάχιστο αίμα. Ξυπνούσα τη νύχτα λόγω απίστευτου πόνου στη μέση. Είχα πόνο στην κοιλιά όπως όταν έχουμε περίοδο. Πήγα στα επείγοντα στο νοσοκομείο (γιατί εδώ στο εξωτερικό ήταν το καθολικό Πάσχα και έλειπαν όλοι), όπου μου είπαν ότι ίσως ήταν αρχή αποβολής και δεν ήταν σίγουροι αν ακουγόταν η καρδιά του εμβρύου γιατί ήταν πολύ μικρό. Τέλος πάντων πήρα Utrogestan και μαγνήσιο, ήμουν ξάπλα όπως μου είπε ο γυναικολόγος και στις 8 εβδομάδες που με ξανά είδε, δυστυχώς δεν υπήρχε καρδιακός παλμός... Το σώμα που απέβαλε μόνο του, κάτι το οποίο ήταν πολύ ψυχοφθορο. 

    Δεν θέλω να το συζητάω γιατί με πονάει πολύ. Ταυτόχρονα δεν είχα χρόνο να το επεξεργαστώ, γιατί την περασμένη εβδομάδα που έγιναν όλα αυτά, ο γιος μου 2 χρόνων ήταν άρρωστος και έπρεπε να τον φροντίσω. 

    Όταν βλέπω έγκυες, στεναχωριεμαι και όταν ο γιος μου θέλει να βλέπει παιδικά με μωρά στεναχωριέμαι επίσης, γιατί μου θυμίζουν την αποβολή. Φοβάμαι να ξανά μείνω έγκυος μήπως ξανά συμβεί. Ξέρω ότι συμβαίνει σε πολλές γυναίκες και μετά είχαν μια πετυχημένη εγκυμοσύνη, αλλά δεν μπορώ να το διαχειριστώ αυτή τη στιγμή. Πρέπει να είμαι δυνατή για το γιο μου γιατί αφού έκλαιγα για μέρες (δεν του είχα πει ότι είμαι έγκυος), του είχα πει ότι η μαμά πονάει στη μέση, μου είπε μια μέρα "όχι άλλο αουα μαμά". Και κατάλαβα ότι δεν θέλει να με βλέπει πλέον να κλαίω συνεχώς. 

    Είμαι ψυχολογικά πολύ κουρασμένη και στενοχωρημένη. Πήρα και παίρνω ψυχολογική βοήθεια, αλλά ακόμα δεν με βοηθάει πάρα πολύ ίσως γιατί είναι πολύ φρέσκο όλο. Δεν ξέρω. Πρέπει και να δουλέψω, δεν έχω καμία διάθεση ούτε μπορώ να συγκεντρωθω. Θέλω μόνο να κοιμάμαι. Όταν το αφηγουμαι σε κάποιον, ξεσπάω σε κλάματα, όπως και σε άσχετες στιγμές μέσα στην ημέρα όταν το θυμάμαι. 

     

    Για όσες το πέρασαν, πείτε μου : πώς μπορέσατε να ξανά κάνετε προσπάθεια για εγκυμοσύνη? Πόσο καιρό σας πήρε να το ξεπεράσετε? Ξέρω αυτό εξαρτάται στον καθένα πώς το βιώνει, αλλά θα ήθελα να μάθω... Τι κάνατε για να το ξεπεράσετε? 

    Λυπάμαι πολύ κορίτσι μου για ότι σου συμβαίνει, είναι πολύ φρέσκο ακόμα κ λογικό που δεν είσαι καλά ψυχολογικά.. Να παίρνεις κουράγιο απ' το γιο σου.. Καλά έκανες κ το έβγαλες από μέσα σου, το φόρουμ πιστεύω λειτουργεί κ ως ψυχοθεραπεία. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 21/4/2021 at 12:35 ΠΜ, mama16 είπε:

    Λυπάμαι πολύ κορίτσι μου για ότι σου συμβαίνει, είναι πολύ φρέσκο ακόμα κ λογικό που δεν είσαι καλά ψυχολογικά.. Να παίρνεις κουράγιο απ' το γιο σου.. Καλά έκανες κ το έβγαλες από μέσα σου, το φόρουμ πιστεύω λειτουργεί κ ως ψυχοθεραπεία. 

     

    Σε ευχαριστώ πολύ.. 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα