Recommended Posts

    Γειά σας κορίτσια!

    Απο τον καιρό που έμαθα οτι είμαι έγκυος,παρακολουθώ το site, μου αρέσει πολύ η παρεούλα σας και αποφάσισα να γίνω κι εγώ μέλος της..Με έχετε καλύψει σε πολλές απορίες μου γύρω απο το θέμα,καθότι είναι η πρώτη μου φορά και είμαι γεμάτη απορίες για όλα.

    Το πρόβλημα μου πάντως έχει να κάνει με..το άγχος!Γενικά είμαι αγχώδης τύπος,αλλα το κακό παράγινε τώρα τελευταία.Είμαι στον τέταρτο μήνα,και κάθε φορά που πηγαίνω στο γιατρό μου για τις εξετάσεις και που βλέπουμε οτι όλα είναι καλά ηρεμώ για λίγο,(καμία βδομαδούλα)και μετά παλι τα ίδια.Όλο σκέφτομαι αν θα είναι υγιές το μωρό μου,αν θα προκύψει κάτι και θα αποβάλλω,αν οι εξετάσεις μου δεν θα είναι καλές,αν θα πάνε όλα καλά στη γέννα αν.. αν.. αν.. Το θέμα είναι πως δεν το απολαμβάνω όσο θα έπρεπε.

    Ίσως αυτό ολο πηγάζει απο το γεγονός οτι δεν ήταν μια προγραματισμένη εγκυμοσύνη,ήρθε στα ξαφνικά,με βρηκε εντελώς απροετοίμαστη,και στην αρχή πανικοβλήθηκα και είχα ενδοιασμούς σχετικά με το τί να κάνω.(καταλαβαίνετε τί εννοώ).Οπότε ίσως το υποσυνείδητό μου τώρα λέει οτι δεν το αξιζω αυτό το μωρό η κάτι τέτοιο τελωσπάντων,και γι αυτό είμαι έτσι.Το θέμα είναι οτι το θέλω πολύ αυτό το μωρό και θελω όλα να πάνε καλά,αλλα γιατί τόσο άγχος ρε κορίτσια;έχετε κι εσείς παρόμοιες εμπειρίες,και πως τις αντιμeτωπίζετε; :oops:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    κιρα μην αισθάνεσαι άσχημα, οι περισσότερες μαμάδες έχουν άγχος κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. εγώ, επειδή είχα μια μικρή αποκόλληση την 7η εβδομάδα είχα μια ανησυχία και αυτό που θυμάμαι είναι που κάθε μήνα περίμενα πώς και πώς το ραντεβού με το γιατρό. δεν έκανα κακές σκέψεις βέβαια και μπορώ να πω ότι ταυτόχρονα ένιωθα μια εσωτερική ηρεμία... η απόλυτη ανακούφιση βέβαια έρχεται με τη γέννα. τώρα που η εγκυμοσύνη μου ανήκει στο παρελθόν, η μόνη συμβουλή που έχω να σου δώσω είναι ΧΑΛΑΡΩΣΕ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΕ ΤΟ... Είναι μοναδική περίοδος στην ζωή κάθε γυναίκας και μην ξεχνάς πως όσο πιο ήρεμη είσαι εσύ τόσο πιο ήρεμο είναι και το μωράκι σου... :wink:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Γλυκειά μου δεν νομίζω οτι είναι θέμα αν ήταν προγραμματισμένη εγκυμοσύνη ή όχι ή αν είναι πρώτο ή δεύτερο, προσωπικά απο την στιγμή που συνέλαβα (χρόνια το πάλευα και δεν ερχόταν) μεχρι και τον τοκετό το άγχος ήταν τρομερό!!! Να σου πω οτι και τώρα που την έχω την μπεμπούλα μου το άγχος παραφυλάει? γιατι κλαίει? τρώει αρκετά? αναπτύσσεται σωστά? (γεννηθηκε πρόωρα) Το θέμα είναι οτι πρέπει να θυμίζουμε στον εαυτό μας οτι πρέπει να απολαύσουμε την κάθε στιγμή του παιδιού μας γιατί δεν ξαναγυρνά είτε είναι στην κοιλιά μας είτε είναι στην αγκαλιά μας!!! Προσπάθησε να χαλαρώσεις και να απολαύσεις την κάθε στιγμή αυτή είναι η συμβουλή μου! :wink:


    fqXEp3.png

     

    Το δικό μας θαύμα...! Νεφέλη μου σε λατρεύω είσαι η ζωή μου!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλή μου Κίρα πριν 5½ περιπου χρόνια, έμεινα έγκυος στο εντελώς άσχετο και ενώ ακόμα δεν είχα παντρευτεί.

    Έκανα την ίδια σκέψη με σένα στην αρχή και μάλιστα την 1η φορά που πήγα για υπέρηχο ζήτησα απο το γιατρό μου να .............

    Ευτυχώς και για καλή μου τύχη, ο γιατρός μου αρνήθηκε κατηγορηματικά και κάθετα. Σήμερα ο μεγάλος μου γιός είναι 4½ και κάτι και όταν τον κοιτάζω, βλέπω τον κόσμο όλο.

    Σε 'ολη τη διάρκεια της εγκυμ. είχα φοβερές ανασφάλειες και συχνά ένιωθα τύψεις. Όταν ήμουν στον 4ο μήνα δημιουργήθηκε κάποιο θέμα με τα αντισώματα του μεγαλοκυτταροΐού. Τότε ήταν που δεν κοιταζόμουν ούτε στον καθρέφτη, γιατί ντρεπόμουν πολύ για την παραλίγο κίνηση.........

    Τότε ήταν και που τον έταξα στην Παναγία και τελικά όλα πήγαν καλά.

    Κάθε μέλλουσα μαμά είτε λίγο είτε πολύ, έχουμε αυτά τα άγχη και τις ανασφάλειες, αλλά να ξέρεις ότι τα εμβρυάκια μας, καταλαβαίνουν και αισθάνονται τα πάντα.

    Γι' αυτό σε συμβουλεύω να; χαρείς την εγκυμοσύνη σου και να έχεις θετικές σκέψεις και συναισθήματα.


    Η ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΣΑΣ, Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΗ!!!!

    .png.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μην ανησυχείς κοπέλα μου, όλες οι μέλλουσες μαμάδες έχουν άγχη ειδικά όταν είναι πρώτη εγκυμοσύνη... Εγώ πιστεύω ότι οι φυσιολογικές μας ανησυχίες πολλαπλασιάζονται και από όλες τις ορμονικές αλλαγές που περνάει το σώμα μας. Εγώ ας πούμε έτσι κι αλλιώς νιώθω πιο ευαίσθητη, κλαίω / νευριάζω / χαίρομαι πιο εύκολα!!! Όποτε λογικό είναι και τις αγωνίες μας να τις περνάμε πιο έντονα...


    Αλλάζω την γκαρνταρόμπα μου δημιουργικά!

     

    .pngpLWrp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Καλησπέρα και από εμένα Κίρα,

    Δεν θα σου πω ότι και εγώ έχω άγχος γιατί όντως όλες οι έγκυες έχουν. Ίσως το δικό σου μεγιστοποιείται και λόγω χαρακτήρα (αν π.χ. είσαι αγχώδης τύπος, τα πράγματα εντείνονται στην εγκυμοσύνη και λόγω ορμονών αλλά και λόγω των αλλαγών που συμβαίνουν στη ζωή μας αλλά και των αλλαγών που περιμένουμε να έρθουν) αλλά και λόγω του γεγονότος ότι αρχικά σκέφτηκες την παύση της κύησης, κάτι το οποίο μπορεί να σε γεμίζει με ενοχές και οι ενοχές να ξέρεις φέρνουν άγχος. Όλα αυτά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι τα έχεις όλη την ώρα στο μυαλό σου ή ότι τα αντιλαμβάνεσαι σε συνειδητό επίπεδο. Μπορεί οι σκέψεις να γίνονται χωρίς να το καταλαβαίνεις και εσύ απλά να βιώνεις το συναίσθημα που είναι το άγχος. Προσπάθησε λοιπόν να δεις αν ισχύει κάτι από αυτά και όταν εντοπίζεις αρνητικές σκέψεις προσπάθησε να κάνεις τα πάντα για να τις διώχνεις. Το τι θα σε βοηθήσει θα το βρεις εσύ. Π.χ. άλλους τους βοηθά να ακούνε μουσική, άλλους να λύνουν σταυρόλεξα άλλους να λένε προσευχές, άλλους να μετρούν προβατάκια κ.ο.κ. Βρες τι σου ταιριάζει και εφάρμοσε το. Στην αρχή μπορεί να μην δεις αλλαγή αλλά αν το πιστέψεις και το προσπαθήσεις πίστεψέ με θα καταφέρεις να απομακρύνεις κατά ένα μεγάλο βαθμό το άγχος και να απολαύσεις την εγκυμοσύνη που πραγματικά είναι μια φανταστική εμπειρία, την οποία σκέψου πως δεν θα τη ζήσουμε και παρά πολλές φορές στη ζωή μας!


    eNortjKzUjI0tzQ3MVayBlwwFb4C3A,,89.png

    eNortjKzUjK0NDWwMFWyBlwwFacC2Q,,08.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κίρα μου καλησπέρα λογικό είναι να έχεις άγχος,μανούλες θα γίνουμε!!Το άγχος δεν σταματάει ποτέ ακόμα και όταν γεννηθούν!Εδώ εγώ περιμένω το 3ο και έχω απίστευτο άγχος,ακόμα και για αυτά που δεν θα έπρεπε! :?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Kira μου χαλάρωσε...απόλαυσε την εγκυμοσύνη σου όσο περισσότερο μπορείς. Είναι τόσο όμορφο να έχεις ένα πλασματάκι στην κοιλίτσα σου...και είναι ταυτόχρονα φυσιολογικό να έχεις άγχος.

    Παρόλα αυτά θα σου πω και πάλι να χαλαρώσεις και να απολαμβάνεις κάθε δευτερόλεπτο.

    Καλή συνέχεια στην εγκυμοσύνη σου! :D


     

    «Να αμφιβάλεις, αν τ' άστρα είναι φωτεινά. Να αμφιβάλεις, αν ο ήλιος κινείται. Να αμφιβάλεις, αν η αλήθεια είναι αλήθεια ή ψέμα. Μα ποτέ μην αμφιβάλεις για την αγάπη μου.»

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    κιρα μου εγω ειμαι της αποψης οτι οσο σκεφτομαστε θετικα, μας ερχονται και θετικα!και μενα η εγκυμοσυνη ηρθε ξαφνικα και γω εκανα ασχημες σκεψεις τοτε που δεν θελω να θυμαμαι...αλλα τωρα ειμαι πανευτυχισμενη παρολο που η ζωη μου ηρθε πανω κατω,παρολο που παντρευτηκα βιαστικα,δεν εχω παρει ακομα το πτυχιο μου,δεν ημαστε και τοσο καλα οικονομικα,παρολα αυτα σκεφτομαι οτι ολα καλα θα πανε και ο θεος ξερει να σχεδιαζει πολυ καλυτερα απο εμας!βεβαια εχω και τους γονεις μου που με βοηθησαν και με βοηθουν παντα.χωρις αυτους δεν ξερω τι θα εκανα.καθε μερα γελαω οταν με κλοτσαει η μπεμπουλα και αυτη ειναι η ωραια στιγμη της ημερας!!να σκεφτεσε θετικα παντα ετσι και δεν θα αγχωνεσε και θα απολαμβανεις την καθε στιγμη.γιατι οι στιγμες περνανε και πρεπει να τις ευχαριστιομαστε και τις θυμομαστε οταν γερασουμε!!το παρατραβηξα!!!


    LDfKp3.png

    j7UMp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχ,σας ευχαριστώ πολύ κορίτσια για την συμπαράσταση που μου δίνετε,είναι ότι καλύτερο!Διαβάζοντας τα μηνύματα

    σας βλέπω οτι τελικά είναι φυσιολογικό να νιώθω έτσι, αφού όλες σας λίγο πολύ το έχετε νιώσει και το νιώθετε σε ανάλογη φάση,και έχω αρχiσει να ηρεμώ κάπως..

    Σιγά σιγά βρίσκω τρόπους χαλάρωσης και προσπαθώ να αποβάλλω την αρνητική διάθεση όταν αυτή έρχεται..δεν έιναι εύκολο,γιατί όπως είπα,απο τη φύση μου "πνιγομαι σε μια κουταλιά νερό",αλλα σκέφτομαι πως τώρα πια δεν είμαι μόνη μου..δεν μου φταίει κι αυτή η ψυχούλα να αναστατώνεται συνέχεια επειδή εγώ είμαι ανασφαλής και φοβιτσιάρα!

    Την άλλη εβδομάδα θα κάνω και την Β'επιπέδου,και πιστεύω θα ηρεμήσω πιο πολύ όταν γίνει κι αυτό.

    Ευχαριστώ κορίτσια που με υποδεχτήκατε τόσο θερμά στην παρεούλα σας.εύχομαι ότι καλύτερο για όλες σας,μέσα απο την καρδιά μου. :D

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Αχ,σας ευχαριστώ πολύ κορίτσια για την συμπαράσταση που μου δίνετε,είναι ότι καλύτερο!Διαβάζοντας τα μηνύματα

    σας βλέπω οτι τελικά είναι φυσιολογικό να νιώθω έτσι, αφού όλες σας λίγο πολύ το έχετε νιώσει και το νιώθετε σε ανάλογη φάση,και έχω αρχiσει να ηρεμώ κάπως..

    Σιγά σιγά βρίσκω τρόπους χαλάρωσης και προσπαθώ να αποβάλλω την αρνητική διάθεση όταν αυτή έρχεται..δεν έιναι εύκολο,γιατί όπως είπα,απο τη φύση μου "πνιγομαι σε μια κουταλιά νερό",αλλα σκέφτομαι πως τώρα πια δεν είμαι μόνη μου..δεν μου φταίει κι αυτή η ψυχούλα να αναστατώνεται συνέχεια επειδή εγώ είμαι ανασφαλής και φοβιτσιάρα!

    Την άλλη εβδομάδα θα κάνω και την Β'επιπέδου,και πιστεύω θα ηρεμήσω πιο πολύ όταν γίνει κι αυτό.

    Ευχαριστώ κορίτσια που με υποδεχτήκατε τόσο θερμά στην παρεούλα σας.εύχομαι ότι καλύτερο για όλες σας,μέσα απο την καρδιά μου. :D

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπερα!θα ηθελα ν μοιραστω την προσωπικη μου ιστορια για να παρω κουράγιο απο τυχον ομοιοπαθουσες με μενα.ειμαι 29 χρονων κ ειμαι εγκυος στην 21η βδομαδα.οταν εμαθα πως ειμαι εγκυος,επαιρνα ηδη μισο seroxat τη μερα για το αγχος.σχεδον 10χρονια.ομως επρεπε ν το κοψω για να μη βλαψω το μωρο.τοτε ομως αρχισαν οι παρενέργειες κ οι κρισεις πανικου.η ψυχολογος μου ειπε πως πρεπει ν δυναμωσω και να αντιμετωπίσω την κατάσταση μονη μου,χωρις χαπια γτ ειμαι υγιεστατη κ ολα ειναι στο μυαλο μου.και αυτο κανω..παιρνω δυναμη απτο μωρο μου.περναει αραγε καποια αλλη εδώ μεσα,κατι παρομοιο με μενα??

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    θα αλλάξεις ψυχολόγο, και θα βρεις μια που να σου κάνει ειδική συμπεριφοριστική θεραπεία,/ δηλαδη να σου δώσει εργαλεία για να μπορείς να καταπολεμήσεις το άγχος, και να καταλάβεις από που προέρχεται. 

    Δεν δικαιολογείται κάποιος να σε εχει 10 χρόνια με χαπι για το άγχος χωρις να εχεις βρει αιτια και να απελευθερωθείς από αυτό. 

    δεν ειναι όλα στο μυαλό σου, κάτι σου έχει προκληθεί σε σημείο να μη μπορείς να ελέγξεις τα συναισθήματά σου, προφανώς κάποιο τραύμα, ή cptsd. 

    ψάξε στο ίντερνετ τι είναι το c-ptsd .

    η ψυχολογία έχει αλλάξει το utube εχει φοβερά βίντεο με καινούριες τεχνικές που βοηθάνε , αλλά θέλει να εχεις και θεραπευτή που να σε βοηθήσει στο να βρείς λύσεις. 

    χρειάζεσαι reparenting, όταν εχεις μεγαλώσει και δεν σου εχουν δωσει εργαλεία οι γονείς σου στο να νιώθεις καλά χωρίς άλλα βοηθήματα.

    ο περισσότερος κόσμος κάτι έχει, 

    αλλά όχι, δεν εινια στο μυαλό σου,  είναι κάποιο τραύμα που πρεπει να λύσεις. 

    αν δεν το λύσεις τώρα που εχεις χρόνο πριν γεννηθεί το μωρό, 

    πριν μεγαλώσει πολύ,  θα εχεις προβλήματα στην διαπαιδαγώγησή του γιατί σε διαβεβαιώ,  (έχω περαρσει αυτα που γραφω παραπανω για αυτο γραφω για αυτα) θα είναι 100 φορές πιο δυνατό όταν έρθει το μωρό, και θα επηρεάσεις την ΖΩΗ του εάν εσυ δε λύσεις τα θέματα που σου εχουν εναποθεσει οι παλιότεροι.

    Εάν δεν θέλεις να συνεχισεις στην επόμενη γενιά το θέμα σου και να βαρύνεις μια αθώα ζωη με θέματα των προηγουμένων,  κάνε το σωστό. ψάξου για άλλη ψυχολόγο.  ενημερώσου. 

    Τα παιδιά θέλουν ασφάλεια και αισθάνονται εαν ο γονέας νιωθει ανασφάλεια ή άγχος, και το ερμηνεύουν ότι είναι απροστάτευτα, 

    με αποτέλεσμα να εχουν τα ίδια φοβίες αγωνίες και με τη σειρά τους c-ptsd. 

     

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    14 ώρες πρίν, Sofaki1990 είπε:

    Καλησπερα!θα ηθελα ν μοιραστω την προσωπικη μου ιστορια για να παρω κουράγιο απο τυχον ομοιοπαθουσες με μενα.ειμαι 29 χρονων κ ειμαι εγκυος στην 21η βδομαδα.οταν εμαθα πως ειμαι εγκυος,επαιρνα ηδη μισο seroxat τη μερα για το αγχος.σχεδον 10χρονια.ομως επρεπε ν το κοψω για να μη βλαψω το μωρο.τοτε ομως αρχισαν οι παρενέργειες κ οι κρισεις πανικου.η ψυχολογος μου ειπε πως πρεπει ν δυναμωσω και να αντιμετωπίσω την κατάσταση μονη μου,χωρις χαπια γτ ειμαι υγιεστατη κ ολα ειναι στο μυαλο μου.και αυτο κανω..παιρνω δυναμη απτο μωρο μου.περναει αραγε καποια αλλη εδώ μεσα,κατι παρομοιο με μενα??

    Θα βρεις ψυχίατρο για να μιλήσεις για αρχή. Μετά βλέπεις.

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Οι ψυχικές διαταραχές είναι υπαρκτές, περισσότερο συχνές από ότι νομίζουμε και διαχειρίσιμες. Επίσης κανείς δεν είναι ‘προγραμματισμένος’ για να πορευτεί στην γονεϊκότητα μόνος (και 1000 μπράβο στους ανθρώπους που η ζωή τα φέρνει έτσι και αγωνίζονται μόνοι). Όλοι οι γονείς χρειαζόμαστε υποστήριξη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

     

    @Sofaki1990 όπως λες, έχεις σχετικό ιστορικό και βρίσκεσαι υπό παρακολούθηση και με αγωγή, από 10ετίας. Ωστόσο, η εγκυμοσύνη φαίνεται να σε βρίσκει απροετοίμαστη. Λαμβάνεις (ή εκλαμβάνεις) οδηγίες από ειδικό (;!) όπως:

    21 ώρες πρίν, Sofaki1990 είπε:

    η ψυχολογος μου ειπε πως πρεπει ν δυναμωσω και να αντιμετωπίσω την κατάσταση μονη μου,χωρις χαπια γτ ειμαι υγιεστατη κ ολα ειναι στο μυαλο μου.

    Βρίσκεσαι στην 21η εβδομάδα και απευθύνεσαι εδώ για να πάρεις κουράγιο. Υπάρχουν λάθη στη εικόνα αυτή. Διόρθωσε την! Πως; Το ιστορικό σου, όσο και αν αυτή την στιγμή σου φαίνεται βαρίδι, δεν είναι. Είναι το όπλο σου! Αναγνωρίζεις το πρόβλημα, έχεις εμπειρίες, είσαι σε επαφή με τα έσωθεν, έχεις μελετήσει και κατέχεις γνώση σχετικά με αυτό που σου συμβαίνει, και ξέρεις ότι είναι διαχειρίσιμο. Ένας ψυχίατρος (ιδανικά εξειδικευμένος στην περιγεννητική  ψυχιατρική) είναι ο καταλληλότερος για να επισκεφθείς και να συζητήσεις μαζί του. Ο γυναικολόγος που σε παρακολουθεί στην εγκυμοσύνη τι λέει σχετικά; Σε κατεύθυνε καταλλήλως από την πρώτη στιγμή; Υπάρχουν ιδιώτες καθώς και δομές παροχής υπηρεσιών. Να έχεις εμπιστοσύνη πως ο σωστός επιστήμονας θα σε καθοδηγήσει προκειμένου να ανακτήσεις τη δύναμη σου, να αποκτήσεις τον έλεγχο της κατάστασης, να ξανά βρεις την χαρά και την αισιοδοξία σου και να πορευθείς στο ταξίδι αυτό που ξεκίνησε και πέρα από τις όποιες δυσκολίες, θα φέρει και ευτυχία!

    Εύχομαι σύντομα να ξανά γράψεις εδώ δίνοντας χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τον σωστό χειρισμό των αγχωδών διαταραχών κατά την κύηση/λοχεία και μεταδίδοντας σε όλους μας αισιοδοξία.

    Με το καλό το μωρό σας!

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Καλημέρα σας!!! Νέα στο φόρουμ και νέα εγκυούλα(ήδη νιώθω μαμά). Είμαι 7 εβδομάδων παρά 2 ημέρες και έκανα τον πρώτο υπέρηχο μια εβδομάδα πριν. Το μωράκι μου είναι 7.9 χιλιοστά και η καρδιά του ακούστηκε καθαρά στο πρώτο μας ραντεβού. Ήμουν γενικα πολύ χαρούμενη ώσπου άρχισε η γνωστή σε όλους μας καταστροφολογία. Λόγω των πολυκυστικών μου έπαιρνα χρόνια αντισσυλληπτικά και έμεινα έγκυος σχεδόν 7 μήνες μετά την διακοπή τους στην πρώτη μου προσπάθεια. Ο γιατρός δεν με άγχωσε σχετικά με την εγκυμοσύνη μου. Δεν διαπίστωσε κάποιο πρόβλημα. Όλοι οι υπόλοιποι όμως άρχισαν την καταστροφολογία περί αποβολών και τα λοιπά. Αποτέλεσμα: Να ψάχνω τα πάντα για τις αποβολές αντί να ψάχνω ήδη μωρουδιακά. Να αγχώνομαι με τον παραμικρό πόνο και να μετράω και πόσες φορές πήγα στην τουαλέτα. Είχατε παρόμοιες εμπειρίες;;;; Αν ναι πώς τις αντιμετωπίσατε;;;; Και φυσικά είναι πια δεδομένη η αποβολή μέχρι να περάσεις το 1ο τρίμηνο αντί να χαρείς το μωρό σου;;;; Σας ευχαριστώ πολύ. Καλή και τελειομηνη εγκυμοσύνη σε όλες τις μανούλες!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    10 ώρες πρίν, nenakimom είπε:

    Καλημέρα σας!!! Νέα στο φόρουμ και νέα εγκυούλα(ήδη νιώθω μαμά). Είμαι 7 εβδομάδων παρά 2 ημέρες και έκανα τον πρώτο υπέρηχο μια εβδομάδα πριν. Το μωράκι μου είναι 7.9 χιλιοστά και η καρδιά του ακούστηκε καθαρά στο πρώτο μας ραντεβού. Ήμουν γενικα πολύ χαρούμενη ώσπου άρχισε η γνωστή σε όλους μας καταστροφολογία. Λόγω των πολυκυστικών μου έπαιρνα χρόνια αντισσυλληπτικά και έμεινα έγκυος σχεδόν 7 μήνες μετά την διακοπή τους στην πρώτη μου προσπάθεια. Ο γιατρός δεν με άγχωσε σχετικά με την εγκυμοσύνη μου. Δεν διαπίστωσε κάποιο πρόβλημα. Όλοι οι υπόλοιποι όμως άρχισαν την καταστροφολογία περί αποβολών και τα λοιπά. Αποτέλεσμα: Να ψάχνω τα πάντα για τις αποβολές αντί να ψάχνω ήδη μωρουδιακά. Να αγχώνομαι με τον παραμικρό πόνο και να μετράω και πόσες φορές πήγα στην τουαλέτα. Είχατε παρόμοιες εμπειρίες;;;; Αν ναι πώς τις αντιμετωπίσατε;;;; Και φυσικά είναι πια δεδομένη η αποβολή μέχρι να περάσεις το 1ο τρίμηνο αντί να χαρείς το μωρό σου;;;; Σας ευχαριστώ πολύ. Καλή και τελειομηνη εγκυμοσύνη σε όλες τις μανούλες!!

    Ρεαλιστικά  μιλώντας, σε αποβολή πρώτου τριμήνου καταλήγει νομίζω κάτι σαν το 20-30% από τις εγκυμοσύνες. ΑΛΛΑ αυτό κατά κανόνα συμβαίνει πριν δεις οτιδήποτε στον υπέρηχο, συνήθως δεν έχεις καν καταλάβει ότι είσαι έγκυος και νομίζεις ότι είχες μία μικρή καθυστέρηση, και η πιθανότητα μειώνεται πάρα πολύ μετά που θα δεις την καρδιά. 

    Οπότε να σου πει κανείς ότι όλα θα πάνε σίγουρα καλά δεν μπορεί, αλλά αν είναι να σκέφτεσαι έτσι, ε, μπορεί και να σε χτυπήσει αυτοκίνητο όταν βγεις από το σπίτι αύριο, ή να γίνει ένας σεισμός και να σου πέσει η βιβλιοθήκη στο κεφάλι.

    Δε θα έλεγα σε καμία έγκυο τόσο νωρίς να αγοράσει μωρουδιακά μεν, και μία μικρή ανησυχία είναι φυσιολογική, αλλά όχι να τρελαθείς κιόλας, το πιο πιθανό είναι ότι όλα θα πάνε μία χαρά.

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 25/6/2019 at 10:08 ΠΜ, nenakimom είπε:

    Καλημέρα σας!!! Νέα στο φόρουμ και νέα εγκυούλα(ήδη νιώθω μαμά). Είμαι 7 εβδομάδων παρά 2 ημέρες και έκανα τον πρώτο υπέρηχο μια εβδομάδα πριν. Το μωράκι μου είναι 7.9 χιλιοστά και η καρδιά του ακούστηκε καθαρά στο πρώτο μας ραντεβού. Ήμουν γενικα πολύ χαρούμενη ώσπου άρχισε η γνωστή σε όλους μας καταστροφολογία. Λόγω των πολυκυστικών μου έπαιρνα χρόνια αντισσυλληπτικά και έμεινα έγκυος σχεδόν 7 μήνες μετά την διακοπή τους στην πρώτη μου προσπάθεια. Ο γιατρός δεν με άγχωσε σχετικά με την εγκυμοσύνη μου. Δεν διαπίστωσε κάποιο πρόβλημα. Όλοι οι υπόλοιποι όμως άρχισαν την καταστροφολογία περί αποβολών και τα λοιπά. Αποτέλεσμα: Να ψάχνω τα πάντα για τις αποβολές αντί να ψάχνω ήδη μωρουδιακά. Να αγχώνομαι με τον παραμικρό πόνο και να μετράω και πόσες φορές πήγα στην τουαλέτα. Είχατε παρόμοιες εμπειρίες;;;; Αν ναι πώς τις αντιμετωπίσατε;;;; Και φυσικά είναι πια δεδομένη η αποβολή μέχρι να περάσεις το 1ο τρίμηνο αντί να χαρείς το μωρό σου;;;; Σας ευχαριστώ πολύ. Καλή και τελειομηνη εγκυμοσύνη σε όλες τις μανούλες!!

    Κι εγώ πε΄ρασα τέτοια φάση άγχους. Έμεινα έγκυος με εξωσωματική αλλά χωρίς δικό μου παράγοντα προβλήματος, θεωρητικά δηλαδή δεν υπήρχε κάτι που να κάνει την κύησή μου πιο επικίνδυνη από άλλες. Επιπλέον ένα μέρος του πρώτο τριμήνου συνέπεσε με περίοδο άνεσης στη δουλειά (είμαι καθηγήτρια αλλά μόνο οι τρεις πρώτες εβδομάδες ήταν σε περίοδο μαθημάτων, μετά ήταν οι εξετάσεις και τα γραφειοκρατικά,  οπότε δεν είχα άγχος αν θα φωνάξω, ή θα φάω καμιά μπάλα στην αυλή κλπ). Γενικά όμως μέχρι να αρχίσω να νιώθω τις κινήσεις του μωρού ήμουν μέσα στην αγωνία. Δεν το είχαμε πεί σχεδόν πουθενά μέχρι να περάσει το τρίμηνο αλλά και μετά θα προτιμούοσα να μην το ξέρει κανένας γιατί φοβόμουν μήπως γίνει κάτι. Λείπαμε διακοπές και ο γιατρός μου δεν θεωρούσε αναγκαίο να κάνω κάθε μήνα υπέρηχο αφού με είδε πριν φύγω κ μετά όταν επέστρεψα, αλλά στο ενδιάμεσο τρωγόμουν μήπως πάω σε κανένα διαγνωστικό για να κάνω υπέρηχο. Δεν έκανα κάτι ιδιαίτερο για να το αντιμετωπίσω, απλώς περίμενα. Όταν άρχισε να φάινεται ένα μικρό φούσκωμα στην κοιλιά που κατάλαβα ότι ήταν το μωρό και το καταλάβαινα να κουνιέται, σταμάτησα να ανησυχώ. 

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Έσπερος είπε:

    Κι εγώ πε΄ρασα τέτοια φάση άγχους. Έμεινα έγκυος με εξωσωματική αλλά χωρίς δικό μου παράγοντα προβλήματος, θεωρητικά δηλαδή δεν υπήρχε κάτι που να κάνει την κύησή μου πιο επικίνδυνη από άλλες. Επιπλέον ένα μέρος του πρώτο τριμήνου συνέπεσε με περίοδο άνεσης στη δουλειά (είμαι καθηγήτρια αλλά μόνο οι τρεις πρώτες εβδομάδες ήταν σε περίοδο μαθημάτων, μετά ήταν οι εξετάσεις και τα γραφειοκρατικά,  οπότε δεν είχα άγχος αν θα φωνάξω, ή θα φάω καμιά μπάλα στην αυλή κλπ). Γενικά όμως μέχρι να αρχίσω να νιώθω τις κινήσεις του μωρού ήμουν μέσα στην αγωνία. Δεν το είχαμε πεί σχεδόν πουθενά μέχρι να περάσει το τρίμηνο αλλά και μετά θα προτιμούοσα να μην το ξέρει κανένας γιατί φοβόμουν μήπως γίνει κάτι. Λείπαμε διακοπές και ο γιατρός μου δεν θεωρούσε αναγκαίο να κάνω κάθε μήνα υπέρηχο αφού με είδε πριν φύγω κ μετά όταν επέστρεψα, αλλά στο ενδιάμεσο τρωγόμουν μήπως πάω σε κανένα διαγνωστικό για να κάνω υπέρηχο. Δεν έκανα κάτι ιδιαίτερο για να το αντιμετωπίσω, απλώς περίμενα. Όταν άρχισε να φάινεται ένα μικρό φούσκωμα στην κοιλιά που κατάλαβα ότι ήταν το μωρό και το καταλάβαινα να κουνιέται, σταμάτησα να ανησυχώ. 

    Εύχομαι να πάνε όλα καλά και με εμένα! Δεν το έχω ανακοινώσει πέρα απο στενούς συγγενείς. Περιμένω πως και πως να περάσει το 1ο τρίμηνο και να καταφέρω να ηρεμήσω ελπίζω!!! Η δουλειά μου έχει ορθοστασία και πολύ καθαριότητα και τακτοποίηση οπότε ποτέ δεν βρισκόμαστε σε χαλαρή περίοδο....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν!