Προβλήματα με φαγητό και αυτοπεποίθηση!

[eleni1404]

Γεία σας!Είμαι 20 ετών και έχω μια ξαδερφούλα που είναι 5 1/2.Μένουμε στην ίδια πολυκατοικία και επειδή οι γονείς της δουλεύουν,η μικρή απο τις 12.30 που γυρνάει από το νηπιαγωγείο μέχρι τις 6.00 είναι μαζί μας.Επιπλέον ο μπαμπάς της για λόγους εργασίας είναι αναγκασμένος απο το καλοκαίρι να λείπει εκτός Αθήνων(όπου μένουμε)για 2 χρόνια.Η μικρή δείχνει να το έχει αποδεχτεί ως κάτι το αναπόφευκτο και να έχει συμβιβαστεί κάπως με την ιδέα.

 

Το 1ο θέμα που με απασχολεί είναι το φαγητό.Από μωρό κάναμε ώρες για να καταφέρουμε να την ταΐσουμε ένα μπουκάλι γάλα.Πλέον σε αυτή την ηλικία είναι κυρίως αρνητική στό θέμα του φαγητού.Θα πρέπει να ομολογήσω οτι το τελευταίο διάστημα έχει βελτιωθεί κάπως σε αυτο το θέμα αλλά όχι ικανοποιητικά.Για να φανταστείτε κάποιες μέρες φτάνει το βράδυ για να καταφέρει να την πείσει η μαμά της να φάει λίγο.Συνήθως προφασίζεται οτι δεν της αρέσει το φαγητό ή οτι δεν πεινάει.κι όταν τρώει,θα φάει πολύ λίγο και συνήθως κάποιος θα την ταΐζει.Σπάνια τρώει μόνη της.Με κάνει να πιστεύω οτι βαριέται την όλη διαδικασία του φαγητού ή οτι της έχουμε δημιουργήσει κάποιο είδος φοβίας,αφού πλέον όλοι έχουμε μια εμμονή με το να την καταφέρουμε να φάει.Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι δεν τρέφεται σωστά κ οτι είναι πολύ αδύνατη:έχει ύψος 1.17 και ζυγίζει 20 κιλά με το ζόρι!!

 

Κάτι άλλο που μου έχει κάνει εντύπωση,είναι πως αν και είναι έξυπνο παιδάκι και ποτέ δεν είχε πρόβλημα όσον αφορά το σχολείο,όταν την ρωτάω "τι κάνατε σήμερα στο σχολείο;" πάντα μου απαντάει "τίποτα,ζωγραφίζαμε''.Κι αν της πω αν μάθανε τίποτα καινουριο και να μου δείξει ή να μου εξηγήσει κι εμένα τι ήταν αυτό,τότε αρχίζει να "μπεμπεκίζει".Ειλίκρινα δεν καταλαβαίνω αυτή την αντίδραση της,αφού ξέρω οτι γνωρίζει να μου απαντήσει σε όσα την ρωτάω.πολλές φορές την παρατηρώ οταν παίζει που αναφέρει πράγματα που μαθαίνει στο σχολείο.

 

Τέλος,κάτι που με ανησυχεί ιδιαίτερα είναι ότι σε κάποιες καταστάσεις θέλει να στηρίζεται σε κάποιον.Για παράδειγμα,πηγαίνει στο μπαλέτο(που δεν θεωρώ οτι της αρέσει)και εκεί έχει γνωρίσει ένα κοριτσάκι που το έχει συμπαθήσει πολύ.Να σημειώσω οτι αυτό το κοριτσάκι είναι το πιο ζωηρό μέσα στην τάξη, και το αναφέρω αυτό γιατί πιστεύω πως αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που της έχει τόση αδυναμία η μικρή.Το καλοκαίρι λοιπόν έκαναν μια παράσταση σε κάποιο θέατρο και έπρεπε να πηγαίνουν για πρόβες.Στην πρώτη από τις πρόβες έτυχε να την πάω εγώ μαζί με τη μαμά μου.Φτάσαμε στο θέατρο σχετικά νωρίς και πριν να έρθουν όλα τα παιδάκια.Έτσι λοιπόν η δικιά μας η μικρή δεν ήθελε σε καμμία περίπτωση να συμμετάσχει.Μόλις ομως εμφανίστηκε η φίλη της,ανέβηκε πρόθυμα στη σκηνή.Και την ώρα που χόρευαν,ενώ όλα τα κοριτσάκια ήταν στραμμενα προς το κοινό, η δικιά μας ήταν μονίμως στραμμένη προς τη φίλη της κατα τη διάρκεια της πρόβας.Αυτό με ανησυχεί γιατί θα πρέπει καταρχήν να στηρίζεται στον εαυτό της και να μην ψάχνει "σωσίβια".Βέβαια έχω ερμηνεύσει αυτη τη συμπεριφορά της ως άμυνα επειδή δεν της αρέσει το μπαλέτο,αλλά φοβάμαι μήπως στην πορεία της ζωής της γενικεύσει αυτή την αντίδραση.

 

Θα ήθελα να μου πείτε τη γνώμη σας,για όσα ανέφερα παραπάνω και ίσως αν έχετε να μου προτείνετε κάποιες λύσεις.Επίσης θα ήθελα να μου πείτε αν κατά τη γνώμη σας ανησυχώ υπερβολικά..

 

Ευχαριστώ προκαταβολικά,

Ελένη.

[Μαρια Στυλιανακη]

Γειά σου Ελένη.

Δεν είναι ποτέ κακό να ανησυχείς για ένα άτομο το οποίο αγαπάς. Κάθε ανησυχία προέρχεται απο κάποια στοιχεία. και καλό είναι να εξακριβωθούν.

 

Αυτά που μου λές είναι πολλά... (δεν έγραψες αν αυτό με τον πατέρα της μικρής είναι πρόσφατη αλλαγή - έχει και αυτό σημασία)

 

το θέμα μιάς διατροφικής διαταραχής, είναι περίπλοκο.

 

για το θέμα του σωσιβίου, αυτό συμβαίνει σε πολλά παιδιά. όπως και το να μήν θέλουν να πούν τίποτε για το τί συμβαίνει στο σχολείο.

 

Για το σωσίβιο, εκεί δεν μπορείς να κάνεις πολλά. εάν βρίσκει στήριξη και ενθάρρυνση στην φίλη της, είναι καλό να την έχει απο εκεί.

Ίσως δεν την έχει όπως την χρειάζεται, απο άλλους - τους γονείς της.

Είναι σημαντικό λοιπόν να την ενθαρρύνεις/-νετε να κάνει παρέα με την φίλη της!

Οι γονείς είναι το υγιές σωσίβιο των παιδιών, και ευτυχώς τα παιδιά είναι σε θέση/ έχουν την ικανότητα να το αναζητήσουν αλλού, σε περίπτωση που δεν το βρούν εκεί.

Άρα δεν είναι κακό να έχει μία φίλη η οποία την βοηθάει να αισθάνεται καλά.

(τα παραπάνω έχουν να κάνουν με την υποπροστατευτικότητα - όλοι οι γονείς ιδανικά πρεπει να έχουν μία ισορροπία ανάμεσα στην υπο- και στην υπέρ-προστατευτικότητα. τότε υπάρχει το υγιές σωσίβιο. εάν όχι, τότε θα ψάχνει παντού ένα στήριγμα και συνοδεύεται απο αίσθημα ανημπόριας)

Είτε το υγιές σωσίβιο είναι ο γονέας είτε κάτι άλλο (φίλη, ψεύτικο ζωάκι, φανταστικός φίλος) είναι καλό το ότι υπάρχει.

 

Για τα δεκαενιά κιλά (επειδή είπες 20 με το ζόρι) και το ύψος 1.17 απο ότι υπολόγισα στο εργαλείο υπολογισμού του BMI (σωματικός όγκος) που βρίσκεται εδώ

http://www.nhlbisupport.com/bmi/bminojs.htm και σύγκρινα με το χάρτη ανάπτυξης για κορίτσια (υπάρχει και ένας για αγόρια) που βρίσκεται εδώ

http://www.keepkidshealthy.com/growthcharts/girlsbmi.html

δείχνουν ότι είναι για την ηλικία της χαμηλό σχετικά το BMΙ, εκεί κάθε κιλό παίζει ρόλο όμως και οι ζυγαριές οι απλές καμιά φορά ίσως κάνουν λάθος. Συνήθως στα φαρμακεία υπάρχουν οι παλιές ζυγαριές, αυτές θεωρούνται πιό αξιόπιστες, πηγαίντε εκεί αν είναι.

 

Την διατροφική διαταραχή μπορεί να την διαγνώσει μόνο ένας ειδικός.

Ο παθολόγος ίσως θέλει να κάνει κάποιες εξετάσεις αιματολογικές για να αποκλείσει άλλο πρόβλημα, αλλά ο ψυχολόγος/ψυχίατρος είναι αυτός που θα βγάλει τη διάγνωση.

Εάν σε αυτή την ηλικία υπάρχει τέτοια υποψία, θα έλεγα ότι είναι κάτι καθόλου μή σοβαρό. Αυτή η ασθένεια είναι απο τις λίγες στην ψυχολογία που μπορεί αργότερα, αν δεν θεραπευτεί, να έχει σαν αποτέλεσμα τον θάνατο απο ασιτία.

 

Δεν πρέπει με τίποτα να την πιέζετε. Μήν ξανααναφέρετε ποτέ την λέξη βάρος/ φάε γιατί .... μπροστά της, την ώρα του φαγητού κτλ.

Μήν την εκβιάζετε κτλ.

δοκιμάστε να μαγειρέψετε μαζί της για τις φίλες της. να συμμετέχει στην διαδικασία - σε αυτή την ηλικία μπορεί να ακολουθήσει στα περισσότερα βήματα.

Δεν ξέρω αν της αρέσουν οι μπανάνες, αλλά στην συνταγή αυτή θα πάρει πολλά καλά θρεπτικά συστατικά και είναι πεντανόστιμη. (δες εδώ http://parents.org.gr/food/?sid=143)

 

Πολλά παιδιά βαριούνται το φαγητό, οπότε δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η ξαδέρφη σου βρίσκεται σε κίνδυνο, ιδιαίτερα αν μου λές ότι απο μωρό δεν πεινούσε.

Γενικά όταν κάποια παιδιά απο μικρά δεν θέλουν το φαγητό, αυτό κάνει τους γονείς να ανησυχούν και να νιώθουν ανήμποροι. Όσο μεγαλώνει το παιδί, τόσο περισσότερο η ώρα του φαγητού για το παιδί γίνεται "βάσανο" μιάς και έχει να αντιμετωπίσει το άγχος ολωνών.

 

κάποια παιδάκια απλώς τρώνε πολύ επιλεκτικά,,... αυτό δεν θεωρείται διαταραχή. Διαταραχή θεωρείται κάτι μακρόχρονο, που είναι διαρκές και αφορά όλα τα είδη φαγητού.

 

Δοκιμάστε πρώτα να ξεχάσετε μπροστά της το βάρος της, και επικεντρωθείτε στο να περνάει καλά. Να καλείτε στο σπίτι τις, φίλες της να παίξουν,,,.. να ασχολείστε μαζί της δημιουργικά .. (υπάρχουν πολλές ιδέες στο http://parents.org.gr/freetime/)..

Εάν μετά απο κανένα μήνα και οργανωμένης προσπάθειας να επικεντρωθεί ολωνών η προσοχή όχι στο βάρος της αλλά στο να περνάει καλά και δεν υπάρξει καμιά αλλαγή έστω και μικρή τότε καλέστε τη γραμμή σύνδεσμος να σας πούν περισσότερα - δες εδώ για αυτό http://parents.org.gr/news/?sid=148

 

βασικό πράγμα στα άτομα, παιδιά ή ενήλικες που πάσχουν απο αυτή την ασθένεια, είναι ότι μέσα απο αυτό θέλουν να περάσουν ένα μύνημα.

Το ότι ελέγχουν έτσι τη ζωή τους - δηλαδή έχουν τον λόγο εκείνοι και έτσι αισθάνονται καλά, καλύτερα απο ότι αν αφεθούν.

Βοηθήστε την να έχει έλεγχο των πραγμάτων. Αν της λείπει ο πατέρας της, να του γράψει γράμμα, να του εκφραστεί, να του παραπονεθεί.

Αν η μητέρα της είναι πολύ πιεστική, δώστε της την ευκαιρία να το συζητησει μαζί της. Να έχει την αίσθηση ότι οι καταστάσεις μπορούν να αλλάξουν με τον έλεγχο άλλων πραγμάτων, όχι με τον έλεγχο του φαγητού και την άρνησή του.

(Όταν ο ένας γονιός μένει μόνος του, είναι πολύ πιό πιθανό να ξεσπάει άθελά του στο παιδί του - ή απλώς να μεταφέρει τα άγχη του κατευθείαν στο παιδί - μιάς και δεν μπορεί να συζητήσει με το σύντροφό της για αυτό - αυτή η πίεση είναι αρκετά μεγάλη για ένα ήδη ευαίσθητο παιδί)

 

υπάρχουν ένα σωρό πράγματα που είναι γραμμένα για τις διατροφικές διαταραχές, ... η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι και αυτή ένας απο τους λόγους..

 

δες εδώ http://parents.org.gr/food/?sid=87 και εδώ

http://www.eatingdisorders.gr/

και αυτό στα Αγγλικά

http://www.anred.com/childpick.html αλλά αν βάλεις στο google διατροφική διαταραχή ή eating disorder / anorexia nervosa and children

θα σου βγάλει πάρα πολλές πληροφορίες.

[eleni1404]

Ευχαριστώ πολύ για τη βοήθεια!

 

Σχετικά με τον μπαμπά της,λείπει από τον Ιούλιο,αλλά έρχεται αρκετά συχνά και αντίστοιχα πηγαίνουν εκεί η θεία μου με την ξαδέρφη μου.Είναι αυτονόητο πως της λείπει ο μπαμπάς της και κάποιες φορές το έχει πει στη μαμά της.Της είπε δλδ "μαμά ξέρεις;μου λείπει πολύ ο μπαμπάς".Όταν το συζητάει όμως δείχνει να έχει κατάλαβει πως ο μπαμπάς της λείπει γιατί πρέπει.Βέβαια δεν μπορώ να ξέρω τι έχει στο μυαλό της.Είναι πολύ χαρούμενη όταν ξέρει πως θα έρθει και κάπως πιο μελαγχολική όταν φεύγει.Στην αρχή δεν εκδήλωνε τα συναισθήματα σχετικά με αυτο.Μιλάνε καθημερινά αρκετές φορές στο τηλέφωνο με τον μπαμπά της και ενώ στην αρχή του μίλαγε τυπικά,τώρα έχω παρατηρήσει πως είναι πολύ εκδηλωτική.

 

Τώρα για το βάρος της.Ξέχασα να αναφέρω πως αν και γεννήθηκε κανονικά και όχι πρόωρα,ήταν ένα μωρό ελλιποβαρές.Γεννήθηκε 1.650 κιλα.Γι'αυτο και είχε απο μωρό δυσκολία με το φαγητό.Όσον αφορά τη σημερινή της συμπεριφορά στο φαγητό,συνήθως λέει όχι στο κρέας,ενώ τρώει πιο εύκολα τα χορταρικά.Εννοείται πως δε λέει ποτέ όχι στα γλυκά,στις σοκολάτες κλπ.Όπως είπα έχει βελτιωθεί κάπως στο θέμα αυτό,αφού είναι λιγότερο αρνητική.Όμως και πάλι τρώει 3-4 μπουκιές και λέει οτι δε θέλει άλλο.Και συνήθως τρώει μόνο ένα γεύμα την ημέρα.Έχω δοκιμάσει όταν δεν της αρέσει κάτι να της πω να μαγειρέψουμε μαζί κάτι άλλο και είναι θετική σ'αυτό,αν και πάντα διαλέγει πατάτες τηγανιτές.Η συνταγή με την μπανάνα,είναι πολύ καλή,θα τη δοκιμάσουμε..