Ψυχιατροι-Ψυχολογοι..... ΓΙΑΤΙ??????

[fokion]

( Ειπα να το ξεκινησω εδω μια και δεν αφορα καποια συγκεκριμενη ηλικια..)

 

Τον τελευταιο καιρο στο περιβαλλον μου ακουω "συνεχεια" τα:

"πρεπει να παμε το παιδι στον Ψυχολογο"

"πηγαμε το παιδι στον Ψυχολογο"

 

Τελικα τα παιδια μας ειναι πιο "ελλατωματικα" ή εμεις πιο... μυγιαγκιχτοι?????

 

Χρονια τωρα τα κοριτσια παιρνανε με τον ενα ή με τον αλλο τροπο την εφηβεια , χρονια τωρα χωριζουν οι γονεις, και παει λεγοντας........

 

Τοσο πολυ εχει αλλαξει ο κοσμος απο τοτε που μεγαλωσαμε εμεις που δεν πηγαμε ποτε????????

[Μαρια Στυλιανακη]

Εγω θα έλεγα τα εξής.

 

εγώ έτυχε και είχα νονά ψυχολογο, με ειδικευση στην γεροντολογία στην Γερμανία (ναι υπάρχει και αυτό - ειδική επιστήμη για την τρίτη ηλικία..)

οπότε είχα κάποια επαφή με το όλο θέμα ψυχολογία.

 

η ψυχολογία δεν είναι επιστήμη όπως οι άλλες που έχουν αιώνες και χιλιετίες πίσω τους - τουλάχιστον όχι σε τέτοιο βαθμό.

 

επιστήμη έγινε όταν έγινε δυνατό να αποδειχτούν μέσω έρευνας (π.χ. σε έρευνες με πάνω απο 1000 άτομα) και αποτελέσματος διάφορες θεωρίες.

 

(επιστήμη είναι κάτι όταν αποδεικνύονται οι θεωρίες που αντιπροσωπεύει)

 

οι διάφορες διαταραχές (υπάρχουν άπειρες - κατάθλιψη, αγοραφοβία, ανορεξία...) οι περιγραφές τους και το περεταίρω "ξεψείρισμα" που έγινε τα τελευταία 100 χρόνια, βοήθησαν στο να θεωρηθεί η ψυχολογία και η ψυχιατρική, περισσότερο σαν επιστήμες, απο ότι ήταν δυνατο παλιότερα.

 

'Οπως και με άλλες επιστήμες πχ αστρονομία, χρειάστηκε καιρός μέχρι στην κοινωνία να γίνει αποδεκτή σαν επιστήμη και όχι απλώς σαν συνοθύλευμα αμφιλεγόμενων θεωριών.

 

Πλέον με την βοήθεια των τηλεπικοινωνιων και των μμε έχουν γίνει λοιπον γνωστες και η ψυχολογία και η ψυχιατρική.

 

Όμως ακόμα δεν μπορεί να πεί κανείς ότι έχουν εξαντληθεί - ότι δηλαδή οι θεωρίες δεν μπορούν και πάλι να ξεπεραστούν.

 

Παρολα αυτά, το γεγονός ότι η ψυχανάλυση θεωρείται απο μόνη της πλέον ανεπαρκής μέθοδος της ψυχολογίας, ότι οι συνεδρίες με τους ψυχολόγους ονομάζονται πιό συχνά συμβουλευτική ψυχοθεραπεία, έχει σχέση με το ότι επικεντρώνονται πολύ περισσότερο στο σήμερα και στην επίλυση προβλημάτων τωρινών, σίγουρα με λίγη ψυχανάλυση, αλλά όχι με το τροπο που χρησιμοποιουταν αυτή παλιότερα. (δηλαδή ατελειωτες ώρες αναπόλησης του παρελθόντος).

 

για αυτό το λόγο η "συμβουλευτική" ψυχοθεραπεία έχει βρεί αναγνώριση παγκοσμίως, και θεωρείται η πλέον αποτελεσματική μέθοδος για να βοηθηθεί ένα άτομο να ξεπεράσει προβληματα που έχουν σχέση με την "ψυχολογία" του - συναισθήματα όπως κατάθλιψη φοβίες κτλ.

με τον ίδιο τρόπο που πηγαίνει κανείς στον φυσικοθεραπευτή, για να καθοδηγηθεί για το πως θα κάνει καλό στο σώμα του.

Η συμβουλευτική είναι πλέον μάθημα στα πανεπιστήμια που δίνουν πτυχίο ψυχολογίας.

 

Άρα, η ψυχολογία/συμβουλευτική, λόγω του καλού της αποτελέσματος τις τελευταίες δεκαετίες μόνο, έχει διαδοθεί, και εχει βρεί αποδέκτες οι οποίοι έχουν ωφεληθεί σημαντικά.

 

Για αυτό το λόγο, όσοι είναι τώρα 40 ετών πχ, δεν έχουν ζήσει ακόμα αυτό το στάδιο.

 

Διαχώρισα την ψυχολογία απο την ψυχιατρική μιάς και είναι δύο αλληλένδετες επιστήμες που όμως εχουν διαφορετική πορεία πλεύσης - η δεύτερη ασχολείται αρκετά με την φαρμακευτική αντιμετώπιση διαταραχών που δεν αντιμετωπίζονται με άλλους τρόπους. π.χ. σχιζοφρένεια.

 

Και εκεί η ιατρική επιστήμη και η φαρμακολογία κάνει διαρκώς νέες ανακαλύψεις, ειδικά και σε σχέση με το πως λειτουργεί ο εγκέφαλός μας, και ποιες περιοχές του είναι υπεύθυνες για διάφορες λειτουργίες. Με αυτό το τρόπο είναι δυνατό να βρεθούν ακόμα πιο καλά φάρμακα χωρίς παρενέργειες, στο μέλλον, που θα βοηθούν πολύ αυτούς τους ασθενείς.

 

αυτά στα γρήγορα.

[Μαρια Στυλιανακη]

όλα αυτά καταλήγουν δηλαδή στο ότι

πολύ λογικά δεν είχαμε πάει εμείς παλιότερα σε ψυχολόγο - γιατί απλως δεν υπήρχαν με την έννοια που υπάρχουν σήμερα, και επίσης πολύ λίγοι πίστευαν σε αυτούς.

 

τώρα πλέον υπάρχουν πολλοί που λειτουργούν με την θεωρία της συμβουλευτικής, - δηλαδή προσπαθούν να λύσουν με τρόπους που είναι πλέον αποδεδειγμένοι απο πολλούς θεωρητικούς (που τους απέδειξαν στην πράξη έχοντας τεράστια εμπειρία στην θεραπεία/συμβουλευτική ατομικά ή σε ομάδες)....

 

δηλαδή σημερα αν πάει ένα παιδί σε ψυχολογο ή ένας ενήλικας, θα βοηθηθεί σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστο απο ότι ίσως παλιότερα.

 

αυτό πάντα έχει σχέση με τον κάθε ψυχολόγο βέβαια και τις ικανότητές του να διαγνώσει να κατανοήσει και να υποστηρίξει με τους κατάλληλους τρόπους.

ο καλύτερος κριτής για αυτό είναι ο ίδιος ο συμμετέχων σε μία δοκιμαστική συνάντηση.

 

όχι δεν είμαστε πάντως πιό μυγιαγκιχτοι... απλώς είμαστε πιό συνειδητοποιημένοι. παλιότερα όπως αναφέρω και εδώ

http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=105 ηταν όλα ενταγμένα σε ένα σύστημα αυταρχικό, χωρίς ελαστικότητες, σχεδόν στρατιωτικό. εκεί οι ευαισθησίες, δεν έχουν θέση. Οι γυναίκες έπρεπε να υποτάσσονται, να έχουν το κεφάλι χαμηλά, οι άντρες να είναι οι δυναμικοί. Τα παιδιά επίσης δεν είχαν λόγο στην όλη κατάσταση. .. Όπως στις παλιές Ελληνικές ταινίες....

τώρα όμως ευτυχώς έχουν αλλάξει αυτα και στα συναισθήματα, δίνεται πλέον βάρος - μιάς και εχει αποδειχτεί ότι ακόμα και όλα τα υλικά αγαθά, η υγεία, να είναι τέλεια - αλλά όταν τα συναισθήματα δεν ακολουθούν, όλα μπορουν να "χαλάσουν"...

[fokion]

Χωρις να θελω να παραστησω το Θεο... και τον Παντογνωστη και καθωτι εχω βρεθει σε αρκετες συνεδριες χωρις λογο ως γονεας ( το γιατι ειναι μια αλλη πονεμενη ιστορια ) αυτο που ελεγε ο ψυχαναλητης ειναι ακριβως οτι και η κοινη λογικη μου ελεγε "στολισμενο" με λιγη "σαλτσα" παραπανω.....

 

Ισως βεβαια εφταιγε και το γεγονος οτι το παιδι δεν ειχε κανενα προβλημα αλλα μαλλον ο εταιρος γονεας που το τραβαγε επανηλημενα σε ψυχολογους να αποδειξει οτι το παιδι (ΔΕΝ) ειχε κατι

[Μαρια Στυλιανακη]

αυτό όμως είναι καλό!!!

 

1. γιατί η γνώμη του ειδικού ήταν ίδια με την πραγματικότητα άρα σωστή (δεν γνωρίζει το παιδί όπως εσείς άρα είναι πολύ πιο δύσκολο να πεί έτσι απλά κάποια διάγνωση. πρέπει να την αιτιολογήσει)

 

2. γιατί αποδείχτηκε ότι οι ανησυχίες ήταν χωρίς λόγο.

 

οι ανησυχία, όπως και σε άλλες περιπτώσεις που θα διάβασες εδώ, ήταν καταλυτική στο να βρεθεί κάτι που τώρα βοηθάει το παιδάκι να αντιμετωπίσει το συγκεκριμένο πρόβλημα. (βλέπε την περίπτωση πχ της Κικής..)..

 

αυτά δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν μπορούν να αποφευχθούν...

εγώ θα το έβλεπα όπως μία επίσκεψη στο παπ-τέστ ή στο τέστ προστάτη όπου πάνε οι άντρες μετά απο κάποια ηλικία, και αυτά τα τέστ γίνονται για να αποφευχθεί κάτι που υπάρχει πιθανότητα να γίνει.... και για να γίνει όσο το δυνατό νωρίτερα η αντιμετώπισή του σε περίπτωση που υπάρχει το πρόβλημα.

 

νομίζω ότι πολλά ζευγάρια βρίσκονται σε τέτοιες καταστάσεις.... όπου ο ένας ανησυχεί και ο άλλος πιστεύει ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. αυτό που έχει σημασια τελικά είναι το αποτέλεσμα.... η διάγνωση και τί γίνεται με αυτήν μετά.

[fokion]

Na διευκρινησω εδω κατι μη παρεξηγηθω κι' ολας

 

Σε καμια περιπτωση δεν υπονοω οτι ειναι ....... "αχρηστοι"

 

Απλά προβλιματιζομαι αν εμεις σαν γονεις ειμαστε ΥΠΕΡευεσθητοι............

 

ΚΑι φυσικα θα μου πει καποιος και θα εχει και δικιο οτι η κοινωνία δεν ειναι η ιδια οπως ηταν πριν 20 χρονια.....

Βλεπε διαζυγια, τρόπος ζωής ( οι μαμαδες πλεον δουλευουν) κ.λ.π.

[fokion]

Οχι Μαρία ΔΕΝ ειναι παντα καλο.....

Το παιδι καταλαβαινει και .... φυσιολογικα αντιδρα "παλι στον ψυχολογο? Μα δεν εχω τιποτα"

 

Οπως ειπα, ειναι μεγαλη ιστορια οπου ο γονιός προσπαθει να βγαλει το παιδι "προβληματικο" για να δικαιολογήσει τη δικη του ανεπαρκεια ανευθυνώτητα και αδιαφορία......

[Guest]

Παν μέτρο άριστον!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Καταλήγουμε και πάλι ότι όλα είναι θέμα χειρισμού των γονιών..

Προσωπικά πιστεύω στην επιστήμη της ψυχολογίας και κάποια στιγμή στη ζωή μου σε ηλικία 24 χρονών (όντας νέα, ελεύθερη και ωραία ) ένιωσα ότι ήμουν πολύ πιεσμένη και επέλεξα από μόνη μου να πάω.

Πράγματι πήγα και μου έκανε καλό γιατί σε αυτές τις δέκα επισκέψεις περίπου, μίλαγα, έκλαιγα έβγαζα τα εσώψυχα και μόνη μου από την πολύ συζήτηση βρήκα τι ήταν αυτό που έπρεπε να αλλάξει... Μάλιστα ο ψυχολόγος θυμάμαι ότι μόλις του είπα την μαγική φράση (δηλαδή εντόπισα την αιτία του κακού ας πούμε) μου είπε ''Σοφία νομίζω ότι η συνεργασία μας πρέπει να τελειώσει εδώ, δεν με χρειάζεσαι άλλο...!''

Απο κει και πέρα ειδικά όταν πρόκειται για παιδιά , εγώ πολύ δύσκολά θα επέλεγα να το πάω σε ψυχολόγο για θέματα συμπεριφροάς..

Θα επέλεγα ίσως αν ένιωθα να βρίσκομαι σε αδιέξοδο να επισκευθώ έγω κάποιον καταρχήν και να συμβουλευτώ προκειμένου να βρώ τρόπους αντιμετώπισης και προσέγγισης του παιδιού μου..

Γενικά, έχω μια δικιά μου θεωρία (που δεν ξέρω αν είναι και σωστή) ότι δεν πρέπει ένα σύμπτωμα να το κανουμε κατάσταση.. και τι εννοώ .... π.χ. μια αρνητική συμπεριφορά αν την παραναλύσουμε, την συζητήσουμε ευρέως μπροστά στο παιδί θεωρώ ότι έμμεσα θα την νομιμοποιήσουμε και σίγουρα θα την ξαναδούμε... Αυτές οι καταστάσεις απαιτούν διακριτικότητα και λεπτούς χειρισμούς...

[ΣΟΦΙΑ]

ΣΥΓΝΩΜΗ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΚΑΝΕΙ ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΟ ΞΑΝΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΩ ΕΠΩΝΥΜΑ

Παν μέτρο άριστον!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Καταλήγουμε και πάλι ότι όλα είναι θέμα χειρισμού των γονιών..

Προσωπικά πιστεύω στην επιστήμη της ψυχολογίας και κάποια στιγμή στη ζωή μου σε ηλικία 24 χρονών (όντας νέα, ελεύθερη και ωραία ) ένιωσα ότι ήμουν πολύ πιεσμένη και επέλεξα από μόνη μου να πάω.

Πράγματι πήγα και μου έκανε καλό γιατί σε αυτές τις δέκα επισκέψεις περίπου, μίλαγα, έκλαιγα έβγαζα τα εσώψυχα και μόνη μου από την πολύ συζήτηση βρήκα τι ήταν αυτό που έπρεπε να αλλάξει... Μάλιστα ο ψυχολόγος θυμάμαι ότι μόλις του είπα την μαγική φράση (δηλαδή εντόπισα την αιτία του κακού ας πούμε) μου είπε ''Σοφία νομίζω ότι η συνεργασία μας πρέπει να τελειώσει εδώ, δεν με χρειάζεσαι άλλο...!''

Απο κει και πέρα ειδικά όταν πρόκειται για παιδιά , εγώ πολύ δύσκολά θα επέλεγα να το πάω σε ψυχολόγο για θέματα συμπεριφροάς..

Θα επέλεγα ίσως αν ένιωθα να βρίσκομαι σε αδιέξοδο να επισκευθώ έγω κάποιον καταρχήν και να συμβουλευτώ προκειμένου να βρώ τρόπους αντιμετώπισης και προσέγγισης του παιδιού μου..

Γενικά, έχω μια δικιά μου θεωρία (που δεν ξέρω αν είναι και σωστή) ότι δεν πρέπει ένα σύμπτωμα να το κανουμε κατάσταση.. και τι εννοώ .... π.χ. μια αρνητική συμπεριφορά αν την παραναλύσουμε, την συζητήσουμε ευρέως μπροστά στο παιδί θεωρώ ότι έμμεσα θα την νομιμοποιήσουμε και σίγουρα θα την ξαναδούμε... Αυτές οι καταστάσεις απαιτούν διακριτικότητα και λεπτούς χειρισμούς...

[Μαρια Στυλιανακη]

οκ fokion.... δεν ήξερα τί έχετε περάσει ...

λυπάμαι για αυτό ειδικά εάν πέρασε στο παιδί σου το μύνημα ότι κάτι συμβαίνει με εκείνο........

 

εκεί είναι και αυτό που λέει η Σοφία πολύ σωστά

Αυτές οι καταστάσεις απαιτούν διακριτικότητα και λεπτούς χειρισμούς...

που δυστυχώς απαιτούν και πάρα πολύ ψυχραιμία και σκέψη πρίν ειπωθεί το οτιδήποτε.... αλλά ....τέτοιες στιγμές, τέτοια λόγια που λένε....

και αυτό είναι κατανοητό..

 

Θα επέλεγα ίσως αν ένιωθα να βρίσκομαι σε αδιέξοδο να επισκευθώ έγω κάποιον καταρχήν και να συμβουλευτώ προκειμένου να βρώ τρόπους αντιμετώπισης και προσέγγισης του παιδιού μου..

 

αυτή νομίζω είναι η καλύτερη συμβουλή και άποψη, η οποία δεν βλάπτει κανέναν!

 

Προσωπικά θα πώ και εγώ κάτι που θυμάμαι απο όταν ήμουν μικρή, 5 -6 ετών. Χρησιμοποιούσα ακόμα για να πάω για ύπνο, ένα λαγουδάκι το οποίο είχα ανάγκη τρελλά και έβαζα ακόμα τον αντίχειρα στο στόμα.

Πήγα δημοτικό και ακόμα δεν είχα σταματήσει αυτή την συνήθεια.

Θυμάμαι ακόμα την μητέρα μου να λέει μπροστά μου στον πατέρα μου, ότι "το παιδί έχει πρόβλημα" ή όταν δεν το έβρισκα όταν ήταν να πάω για ύπνο απειλούσε ότι θα το πετάξει.... ότι δεν είναι φυσιολογικό... κτλ.

 

Μακάρι τότε να με είχαν πάει στον ψυχολόγο - έτσι ώστε να βοηθηθώ εγώ -κάποιος να πεί στη μητέρα μου ότι αυτό δεν είναι κάτι τόσο "στραβό" πχ.

Τουλάχιστον πχ η μητέρα μου να είχε μπεί στον κόπο να αναρωτηθεί και για το δικό της σκεπτικό.

(φυσικά το λέω αυτό με την ελπίδα ότι ο ψυχολογος πχ θα της έλεγε - "μα για κάποιο λόγο το κάνει αυτο το παιδί σας, αλλά δεν σημαίνει ότι έχει πρόβλημα! )

Να αναφέρω ότι τότε η μητέρα μου ξέρω ότι είχε δικά της προβλήματα και τα έβγαζε αρκετά σε μένα.

Την έχω συγχωρήσει για αυτά, αλλά όμως, θα μου άρεσε άν είχε πχ ο πατέρας μου το σθένος, να μπεί στην διαδικασία της αντιπαράθεσης όπως πχ ίσως το έκανες εσύ για το παιδί σου.

και συνεχίζω - μπράβο που ασχοληθήκατε και καλά κάνετε και το συζητάτε αν το κάνετε, γιατι μέσα απο τέτοιες καταστάσεις νομίζω μαθαίνει ο ένας τον άλλο καλύτερα, και επίσης μπορούν να λυθούν κάποια πολύ πιό βαθιά θέματα του καθενός.

(που αλλιώς ούτε κάν θα ήταν θέμα συζητησης)

εκτός απο τα προαναφερόμενα έχω να πώ ότι σε ηλικία κάτω των 4 τα παιδιά δεν έχουν τόσο μακρόχρονη μνήμη... οπότε βοηθάει και αυτό στην δική σου περίπτωση fokion?

[fokion]

Οχι ηταν μεγαλη... 9 με 10 αν θυμαμαι καλα.....