Recommended Posts

    Κορίτσια μου δεν χρειάζεται να σας δουν τα πιτσιρίκια να χτυπιέστε για να βγάλουν επιθετική συμπεριφορά,ακόμα και φωνές να ακούσουν ή έντονο ύφος-διαφωνίες νιώθουν να απειλούνται και να νιώθουν ανασφάλεια.Αν αυτό γίνεται συχνά χωρίς να αντιλαμβάνεστε ότι είναι εκεί το παιδί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να εκφράσει βία και εκείνο.Δεν είναι τυχαίο που σας συμβουλεύουμε πάντα ακόμα και όταν θέλετε να τιμωρήσετε το παιδί για κάποια αταξία να χρησιμοποιείτε ήρεμη-σταθερή φωνή και να του εξηγείτε το λάθος του χωρίς ξυλιές.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Ναι καταλαβαίνω απόλυτα τι λες και συμφώνω μαζί σου 100%!

    Ισχύει όμως και αντίστροφα; Δηλαδή ένα παιδί που έχει τέτοια συμπεριφορά κάτι περίεργο συμβαίνει σπίτι του σίγουρα; Το πρώτο που θα σκεφτεί ο παιδαγωγός είναι: υπάρχει ένταση σπίτι του ήα απλά μπορεί να είναι πολύ νευρικό το παιδάκι;

     

    Στην δική μου περίπτωση επειδή ξέρω τους γονείς και πως συμπεριφέρεται ο ένας στον άλλο ξέρω ότι έχει παίξει μεγάλο ρόλο. Αλλά πώς να της το πω;;Δε θέλω να την στεναχωρήσω...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Άλλο νευρικό παιδάκι,άλλο επιθετικό...το νευρικό είναι κάτι παροδικό και αν εκφραστεί ένα παιδί έτσι θα είναι και μεμωνομένα περιστατικά.Αν όμως εκφράζεται έτσι για καιρό τότε μάλλον κάτι δεν του αρέσει στην οικογενειακή του ζωή και χαρακτηρίζεται με επιθετική συμπεριφορά...Μη νομίζετε ότι τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται την ένταση στην καθημερινότητα των γονιών,το άγχος,τις διαφωνίες,την κούραση.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Κορίτσια μου δεν χρειάζεται να σας δουν τα πιτσιρίκια να χτυπιέστε για να βγάλουν επιθετική συμπεριφορά,ακόμα και φωνές να ακούσουν ή έντονο ύφος-διαφωνίες νιώθουν να απειλούνται και να νιώθουν ανασφάλεια.Αν αυτό γίνεται συχνά χωρίς να αντιλαμβάνεστε ότι είναι εκεί το παιδί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να εκφράσει βία και εκείνο.Δεν είναι τυχαίο που σας συμβουλεύουμε πάντα ακόμα και όταν θέλετε να τιμωρήσετε το παιδί για κάποια αταξία να χρησιμοποιείτε ήρεμη-σταθερή φωνή και να του εξηγείτε το λάθος του χωρίς ξυλιές.

     

    Δεν θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου γιατί τουλάχιστον στη δική μου οικογένεια (η οποία παρεπιπτόντως είναι μια φυσιολογική κατά τη γνώμη μου οικογένεια και όχι η οικογένεια του ροζ σύννεφου) δεν υπάρχουν ιδιαίτερες εντάσεις και όσες φορές έχει τύχει να καβγαδίσουμε με τον σύζυγό μου και μας έχει ακούσει το παιδί του εξηγούμε ότι η μαμά και ο μπαμπάς απλά διαφωνούν και στο τέλος πάντα φροντίζουμε να αγκαλιαζόμαστε για να καταλάβει ότι εξακολουθούμε και αγαπιόμαστε μεταξύ μας. Επιπλέον ουδέποτε έχουμε χρησιμοποιήσει ως μέσο το ξύλο ούτε καν στον πωπό ή κάν τη λέξη ντα ντα ή τη λέξη τιμωρία!!!! Για αυτό το λόγο έχω καταλήξει ότι είναι απλά μια φάση....Τώρα για το παιδάκι στο οποίο αναφέρεται η Μαρίτα και εφόσον λέει ότι υπάρχει γενικότερη ένταση στο περιβάλλον του μπορεί να ισχύει αυτό που λες, άλλωστε δεν μπορώ να καταλάβω μια μαμά η οποία λέει ''ξύλο θέλει''. Μαρίτα μου νομίζω το πως θα χειριστείς το θέμα έχει να κάνει με το πόση άνεση έχεις με τη μαμά.


    xZBdp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    κι εμένα βάραγε στο άσχετο τα άλλα τα παιδάκια το κόψαμε όμως ως εξής: α) όταν βάραγε κάπου του έλεγα μάλωσε το και του έδειξα πως να το κάνει οπότε πάει και λέει ποτέ ντα ντα Παναγιώτη και απλά φωνάζει (παλιά βάραγε) β)με τα άλλα παιδάκια πήγαινα κι εγώ μαζί και του εξήγησα πως αν θέλει να παίξει και να γίνει φίλος πρέπει να πει γεια σου........τι κάνεις..........πως σε λένε...........κτλ, στην αρχή πήγαινα κι εγώ μαζί και αν πήγαινε νε βαρέσει τον τράβαγα και του έλεγα όχι τώρα δεν θέλει να παίξετε και φοβάται το παιδάκι, σιγά σιγά το καταφέραμε. Θέλει υπομονή και επιτήρηση στην αρχή! να τονίσω όμως ότι δεν τον βαράμε στο σπίτι πάντα του εξηγούμε, έμαθε να βαράει από τον βρεφονηπιακό!


    Παναγιώτης 4,5 χρονών

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    εγω εχω ενα γιο 19,5 μηνων...δεν εχει πειραξει κανενα παιδάκι...οπου κ να τον πηγαινω ειναι ηρεμος...του εξηγω κ με καταλαβαινει.στο πολυ στενο μας κυκλο εχουμε ενα αγορακι ακριβως 3 ετων...που αγαπιουντε πολυ αλλα δυστηχως τον βαραει συνεχεια...σε σημειο καθε φορα να αγχωνομαι μη τον χτυπήσει πολυ....τι αγριεψε η μαμα του, τι στην γωνια των ατακτων παιδιων τιποτα....

    Να φανταστειτε χαρτοπετσετα να κραταει ο δικος μου θα του την παρει...εγω φοβαμαι δεν θελω να παιζουν καθολου...δηλαδη καθε φορά που βρισκόμαστε πρεπει να ειμαι πισω απο τον γιο μου μη τον σπρωξει, μην το χρυπησει.

    Όσο αφορα τους γονεις δεν υπαρχουν εντασεις στη ζωη τους.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κορίτσια έχω αγανακτήσει, δεν ξέρω τι να κάνω και πως να χειρηστώ τον μικρό μου "Ρόκι". δεν έχει αδερφάκια και κανονίζω να πηγαίνουμε σε σπίτια και έξω να παίζει με παιδάκια! Κάποια παιδάκια που τα γνωρίζει εκείνη την στιγμή παίζουν χωρίς να βαράει, τα πιο μικρά τα αγκαλιάζει και μου λέει είναι μωράκι! τα παιδάκια που γνωρίζει από παλιά όταν παίζουν είτε θα του πάρουν το παιχνίδι (θα τα βαρέσει για να το πάρει πίσω) είτε θα τον σπρώξουν (θα τα βαρέσει για ο νταής μου)είτε θα κάνουν κάποια κίνηση που θα τον φοβήσει (πάλι θα τα βαρέσει). το κακό είναι ότι ότι και να γίνει που θα είναι της στιγμής μετά ο δικός μου το θυμάται και τα βαράει χωρίς λόγο για κάτι που του έκαναν πριν από 1 ώρα ή και πριν από 2 μέρες! σαν να τα έχει άχτι και τα εκδικείται για να μην του το ξανακάνουν. Τι του έχω εξηγήσει με το καλό, τι τον έχω φοβερήσει ότι θα φύγουμε, τι τον έχω βάλει τιμωρία, μία φορά τον έδειρα κι όλας γιατί με αγανάκτησε και γιατί είδα που βάραγε το παιδάκι έτσι χωρίς λόγο. Πάμε να παίξει κι όλο τα παιδάκια κλαίνε μόνο ο δικός μου δεν κλαίει και αισθάνομαι άσχημα απέναντι στις άλλες μαμάδες που βλέπεουν τα παιδάκια τους να κλαίνε γιατί ο δικός μου τα βαράει. Κταλαβαίνει και μου λέει ποτέ ντα παιδάκι ειναι κακό το ντα, ζητάει συγνώμη λέει ότι δεν θα το ξανακάνει και μετά τα ίδια πάλι.όταν τα παιδάκια δεν θέλουν να παίξουν μαζί του μετά, κλαιει. δεν ξέρω τι να κάνω!βοηθήστε με!:(:(


    Παναγιώτης 4,5 χρονών

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    εμενα ο γιος μου 2 ετων δεν χτυπα παιδακια πολλες φορες τον χτυπουν και δεν αντιδρα καθολου αλλα μας τσακιζει στο ξυλο ειδικα εμενα γινεται το ελα να δεις στο σπιυι και εξω βεβαια δεν πτοειται με τιποτα τον εχω μαλωσει με φωνες,με τιμωρια,μετο καλο και δεν γινεται τιποτα οποτε λεω να το αφησω λιγο χαλαρα μηπως ειναι φαση και περασει.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    μακάρι να είναι κι εμένα φάση και να περάσει, βέβαια μεγαλώνοντας θα καταλάβει!εμένα υπερασπίζεται μόνος του τον εαυτό του, αλλά έχω παρατηρήσει ότι όταν ένα παιδάκι του κάνει κάτι, μετά το έχει στο μάτι και τον βαράει όποτε το δει χωρίς λόγο. μίλησα μαζί του εχτές και τον ρώτησα γιατί βάρεσε το παιδάκι μου είπε, ότι το άλλο παιδάκι τον έσπρωξε και μου το έδειξε κιόλας. μετά 'όποτε το έβλεπε το βάραγε, δεν μπορώ να του πω να κάθεται να τον σπρώχνουν και να μην αμύνεται, το μόνο που του είπα είναι όταν το παιδάκι το ξανακάνει να έρθει να μου το πει πριν το βαρέσει!


    Παναγιώτης 4,5 χρονών

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εδώ είμαι και εγώ μαμά που το παιδάκι της χτύπαγε τα άλλα παιδάκια....ευτυχώς όχι τώρα πια....Καταρχήν όντως είναι μια φάση κατά δεύτερον το θέμα του είναι ότι δεν ξέρει πως να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Κατά την άποψη μου αν θέλεις να δεις διαφορά θα πρέπει να τον μάθεις να υπερασπίζεται τον εαυτό του με διαφορετικό τρόπο. Και εγώ ψάχνοντας πέρυσι (εμένα ξεκίνησε αυτή τη φάση όταν πήγαμε στον παιδικό σταθμό και για περίπου 6 μήνες όπου έχουμε περάσει και το στάδιο του δαγκώματος) βρήκα κάποια άρθρα που είχε παραθέσει η κα Στυλιανάκη σχετικά με το πως ένα παιδί να υπερασπιστεί τον εαυτό του όταν νιώσει ότι αδικείται και πως να διαχειριστεί το θυμό του (δεν μπορώ τώρα να βρω που είναι μπορεί και στην αρχική σελίδα που έχει θέματα για την ψυχολογία). Για παράδειγμα έαν κάποιο παιδί το σπρώξει ή του πάρει ένα παιχνίδι θα πρέπει να τον μάθεις να λέει δυνατά ''ΟΧΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ''. Μη νομίζεις ότι χτυπάει χωρίς λόγο το ότι ένα παιδί μπορεί να θυμηθεί ότι αδικηθήκε πριν από μερικές μέρες δεν σημαίνει ότι είναι χωρίς λόγο. Στο μυαλό του ΠΑΝΤΑ υπάρχει λόγος. Όμως χρειάζεται αλλαγή στάσης και από την πλευρά σου...με το να τον δείρεις (εκτός το ότι εγώ προσωπικά το θεωρώ λάθος) του δημιουργείς ακόμη μεγαλύτερη αντίφαση γιατί πχ αυτός δεν μπορεί να δέρνει αλλά η μαμά του νομιμοποείται στο να το κάνει συν ότι τον ντροπιάζεις μπροστά σε όλα τα παιδιά και τελικά του προκαλείς ακόμη μεγαλύτερη αντίδραση. Μη ξεχνάς ότι η συμπεριφορά μας αποτελεί πρότυπο για τα παιδιά μας;). Επίσης το να τον φοβερίσεις απλά ότι θα φύγετε χωρίς τελικά να το πραγματοποιήσεις δεν έχει κανενα αποτέλεσμα. Σε αυτή την περίπτωση του εξηγείς ότι αν το κάνει-ξανακάνει θα πρέπει να φύγετε του λες και ένα ''να ξέρεις ότι είναι δική σου επιλογή το αν θα κάτσουμε ή όχι'' και αν τελικά παρεκτραπεί πραγματοποιείς απλά την απειλή σου χωρίς να ενδώσεις στα ενδεχόμενα παρακαλια. Ξέρω ότι είναι δύσκολα όλα αυτά αλλά πιστεψέ με ως παθούσα ότι έχουν αποτέλεσμα δεν θα το πιστεύεις, αφού φέτος η καινούργια του δασκάλα που την είχα ρωτήσει σχετικά μου λέει μα δεν πειράζει κανένα παιδί!!! Εννοείται ότι πάνω στο παιχνίδι και πάλι μπορεί να σπρώξει κάποιον για να περάσει μπροστά (τώρα μαθαίνουμε το περιμένω τη σειρά μου) αλλά όχι γιατί τον έσπρωξε κάποιος ή του πήρε το παιχνίδι να πάει να επιτεθεί. Μάλιστα προχθές μου έλεγε για ένα παιδάκι στο σχολείο που χτυπάει και δαγκώνει ασκώντας κριτική σε έντονο ύφος:shock::shock::!:


    xZBdp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    σε ευχαριστώ πολύ για τις συμβουλές σου, θα προσπαθήσω να το εφαρμόσω!


    Παναγιώτης 4,5 χρονών

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό να ερευνηθεί προσεκτικά 1 ) η αιτία αυτής της συμπεριφοράς και 2 ) κατά πόσο υπάρχει συνειδητή η όχι ( όσο συνείδηση μπορεί να έχει ένα δίχρονο η τρίχρονο παιδί ) πρόθεση από αυτό να βλαφθεί η να τραυματισθεί κάποιος η κάτι .

    Φυσικά όταν υπάρχει πρόθεση για πρόκληση τραυματισμού η βλάβης ,και αυτό δεν περιορίζεται σε ένα τυχαίο η περιστασιακό συμβάν , τότε έχουμε μία ενδειξη για συναισθηματική διαταραχή του παιδιού .

    Στην περίπτωση αυτή θα πρέπει οι γονείς , με τη βοήθεια ίσως και παιδοψυχολόγου , να αντιμετωπίσουν με πολύ προσοχή και ευαισθησία το παιδί ώστε αυτό μεγαλώνοντας να μην εξελιχθεί σε πρβληματικό έφηβο .

    Θεωρώ ότι θα ήταν χρήσιμο να διαβάστεί και το άρθρο ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ εδώ .

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κι εμένα τα ίδια κάνει ο αντάρτης μου!!! Εκεί που σε χαϊδεύει και σε φιλάει - εκεί τρως το χαστούκι ή τη δαγκωνιά... Και είναι και μερικές μέρες στον παιδικό που βγάζει επιθετικότητα... Η παιδαγωγός μου λέει ότι έχει πάααααρα πολλή ενέργεια και δεν ξέρει πως να τη διοχετεύσει. Άρχισα να τον πηγαίνω στην παιδική χαρά κάθε μέρα για να τρέχει και να εκτονώνεται και μόλις φτιάξει ο καιρός λέω να αρχίσουμε να πηγαίνουμε κολυμβητήριο για να κουραζόμαστε λίγο....

    Επίσης παρατήρησα πως πολλές φορές μας χτυπάει όταν είναι πολύ χαρούμενος. Από τη χαρά του δεν ξέρει τι να κάνει και τσιμπάει ή δαγκώνει...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Έχω το εξής πρόβλημα: ο μεγάλος μας γιός (3 ετών) είναι επιθετικός απέναντι σε ένα συγκεκριμένο παιδάκι. Είναι ο φίλος του απο την παιδική χαρά & έχουμε αναπτυχθεί κάπως & με τη μαμά του -πάμε σπίτι του, έρχονται στο δικό μας κλπ-. Τα πήγαιναν πολύ καλά, αλλά τελευταία το άλλο παιδάκι έχει αλλάξει συμπεριφορά. Δεν θέλει να μοιράζεται τα παιχνίδια του αλλά διεκδικεί έντονα τα παιχνίδια των άλλων παιδιών, έχει γίνει εριστικός & επιθετικός (σήκωσε χέρι ακόμα & στον μικρό μας που είναι 14 μηνών).

    Όλα αυτά προφανώς εκνευρίζουν τον δικό μας ο οποίος αντιδρά με τη σειρά του πολύ άσχημα. Προχθές, στην παιδική χαρά, άρχισαν να λογοφέρνουν (για πολύ σοβαρά θέματα, εγώ είμαι ο Μίκυ, όχι εγώ είμαι ο Μίκυ κλπ) μέχρι που το άλλο παιδάκι του έριξε μπουνιά. Ο δικόας μας ανταπέδψσε τη μπουνιά (μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν ξώφαλτσες) & το άλλο ξανασήκωσε χέρι για να χτυπήσει αλλά τον πρόλαβε ο γιός μου με μία κλωτσιά που τον βρήκε τον άλλο στο λαιμό πολύ δυνατά, σε σημείο που άρχισε να κλαίει το κακόμοιρο! Όλα αυτά φυσικά σε δευτερόλεπτα & ενώ τρέχαμε να τα μαζέψουμε (εγώ δλδ γιατί η άλλη μαμά είχε πιάσει κουβέντα παραπέρα & δεν είδε τι ακριβώς έγινε).

    Το παράξενο είναι οτι ενώ η δική μου θέση ήταν πως οκ, δίκιο έχεις, το άλλο παιδάκι το ξεκίνησε, σε χτύπησε πρώτο κλπ, ωστόσο δεν είναι σωστό να χτυπάμε, υπάρχουν & άλλοι τρόποι να το αντιμετωπίσεις κλπ, η άλλη μαμά, έλεγε στο γιό της οτι οι άντρες δεν κλαίνε, να μην κάθεται να τις τρώει & να ρίχνει πίσω!!!

    Πως να το αντιμετωπίσω αυτό? Όταν δλδ ένα παιδάκι έρχεται με άγριες διαθέσεις (γιατί ειλικρινά τον τελευταίο καιρό σηκώνει πολύ συχνά το χέρι του) πως πρέπει να συμπεριφέρεται ο γιός μου? Δεν θέλω να γίνει φοβιτσιάρης, αλλά φυσικά δεν είμαι υπέρ της βίας σε καμία της μορφή, ούτε καμαρώνω αν ο γιός μου τους πλακώνει όλους!

    Α, να σας πω οτι με τα άλλα παιδάκια παίζει κανονικότατα, χωρίς εντάσεις και αν εξαιρέσουμε μια περίοδο που είχε επιθετική συμπεριφορά απέναντι στο "καινούριο" μωρό -που όπως μου είπε & ο γιατρός ήταν φυσιολογικό) δεν πειράζει "ούτε μύγα".

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    κι εμένα τελικά η αντίδραση είναι επιθετική σε συγκεκριμένο παιδάκι, τον έπιασα με το καλό και τον ρώτησα γιατί βάρεσε και μου είπε ότι τον έσπρωξε το άλλο το παδάκι. Από ότι κατάλαβα ο άλλος ο μικρός επειδή έχει αδερφάκια όταν συμβαίνει κάτι που δεν του αρέσει σπρώχνει σαν αντίδραση, ο δικός μου δεν σπρώχνει, βαράει με την μία, και μόλις ο μικρός έκλαιγε νομίζαμε ότι ξεκίνησε ο δικός μου τον καβγα. του είπα ότι αν τον ξανασπρώξει να του φωνάξει ποτε ποτέ μην με ξανασπρώξεις και να έρεθει να μου το πει, την επόμενη φορά αυτό εκανε, τον άκουσα να φωνάζει δυνατα ποτέποτε ποτέ, πήγα να δω και μου είπε με έσπρωξε, μετά τον βάρεσε μπροστά μου και ο άλλος άρχισε να κλαίει.θέλω να καταλήξω ότι πρέπει να τα ρωτάμε, μπορούν να μας δώσουν να καταλάβουμε, αλλά θα πρέπει να τους έχουμε και εμπιστοσίνη!παιδάκια είναι θα μαλώσουν κι όλας, προτιμώ όμως να μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του.


    Παναγιώτης 4,5 χρονών

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Σε συνέχεια του προηγούμενου ποστ μου, έχω να σας πώ ότι μου έφυγαν ανησυχίες μου! Μίλησα με μια γνωστή μας, παιδοψυχίατρο & μου είπε πάνω στο συγκεκριμένο οτι προφανώς το παιδί μου βρισκόταν σε άμυνα & η αντίδρασή του ήταν φυσιολογικότατη!

    Σχετικά δε με το άλλο παιδάκι, πραγματικά λυπάμαι πολύ καθώς όσο πάει χειροτερεύει. Μια Έριξε στα καλά καθούμενα κουτουλιά στον μικρό μου, του άρπαζε τα παιχνίδια κλπ. Ευτυχώς που έλειπε ο μεγάλος με τον μπαμπά του, αλλλιώς θα είχαμε πάλι δράματα!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα