student

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    114
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

118 Good

Περισσότερα για την/τον student

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Profile Information

  • Gender
    Female
  • Location
    Athens

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

992 εμφανίσεις προφίλ

Αγαπημένα

  1. Αλλαγές κατά την μητρότητα
    Αλλαγές κατά την μητρότητα
    On 8/8/2020 at 3:39 ΜΜ, Annitamik είπε:

    Μικρή δε μου άρεσε σαν ενδεχόμενο να κάνω παιδί, έλεγα ότι θα κάνω πολλά ταξίδια και δε με ενδιέφερε το θέμα οικογένεια. Μάλλον με ενοχλούσαν όταν έκαναν φασαρία κι ήμουν από τους ανθρώπους που βαριόμουν να μιλάω με τα παιδιά των άλλων. Τελικά αναθεώρησα όταν γνώρισα τον άνδρα μου που λατρεύει τα παιδιά και με έκανε να το δω από τα δικά του μάτια. Αποκτήσαμε την κορούλα μας και τώρα είμαι ερωτευμένη μαζί της! Κάθομαι την παρατηρώ, τη θαυμάζω για τα μικρά και μεγάλα κατορθώματα της , παίζουμε μαζί , τη θηλάζω και τρελαίνομαι... Έχω περάσει φρίκες για το γεγονός ότι η ζωή μου άλλαξε , αλλά αυτά ήταν κυρίως στην εγκυμοσύνη και τις πρώτες μέρες της. Τώρα απλά τρελαίνομαι που λέει μα... σκέτο μα..όχι μαμά ακόμα. Τη μυρίζω και μου κρατάει το χέρι όταν κοιμάται και νιώθω ευτυχία. Σαν άνθρωπο μπορώ να πω ότι με άλλαξε το διάβασμα που έκανα για διάφορα θέματα στην εγκυμοσύνη ( είχα επαπειλούμενη και κυρίως διάβαζα για να περνάει ο χρόνος) και ευαισθητοποιηθηκα για πολλά θέματα όπως το πώς να συμπεριφερόμαστε στα παιδιά, στο θέμα φύλο και πως να μην αναπαράγουμε και εμείς σαν γονείς ανισότητες και στερεότυπα ( πχ το αγόρι να μην παίζει με κούκλες, το ροζ είναι κοριτσίστικο), το πώς να σεβόμαστε το παιδί ( πχ να μη λέω δώσε ένα φιλάκι στη γιαγιά ή στον θείο , αν το παιδί δε θέλει κτλ) στο πως να υπάρχει μια ανατροφή με ενσυναίσθηση για τις ανάγκες του παιδιού ( πχ να  αφήνεις να κλαίει για να μην κακομαθει, αντίθετα να δίνω όσες αγκαλιές θέλει.). Όλα αυτά όμως κατόπιν διαβάσματος και επειδή με ενδιαφεραν και στα οποία ακόμα προσπαθώ να βελτιωθώ και να ενημερωνομαι όχι αυτόματα επειδή έγινα μαμά. Σαν ιδιοσυγκρασία άλλαξα , έγινα πιο συνειδητή ως καταναλωτρια, αγοράζω πλέον μόνο χρήσιμα πράγματα , επίσης μου άρεσε πιο πολύ το περπάτημα και η άσκηση, θετικό αν σκεφτείς ότι απλά πήγαινα για καφέ και έλιωνα στους καναπέδες :-)

    Σε καταλαβαίνω εν μέρη γιατί και εμενα δεν με απασχολούσε η δημιουργία οικογένειας. Όταν γνώρισα τον άνθρωπο μου, ενέπνευσε ο ένας τον άλλον δημιουργησαμε ένα ζεστό οικογενειακό πλαίσιο οι δύο μας, τον μικρόκοσμο μας και μετά ήρθαν τα παιδάκια μας τα αγαπημένα. 


  2. Θα προδίδατε το μυστικό ενός εφήβου;
    Θα προδίδατε το μυστικό ενός εφήβου;
    17 ώρες πρίν, ΑΡΓΚ είπε:

    Η κόρη μου έχει μια φίλη που τους τελευταίους μήνες είναι στα όρια της κατάθλιψης, λόγω ερωτικής απογοήτευσης. Μαθήτριες Λυκείου.

    Η σχέση από μόνη της ήταν σύντομη και από όσο καταλαβαίνω ελαφρώς ρομαντική, και το αγόρι απέρριψε την κοπέλα λίγο άγαρμπα μεν, αλλά όχι με προσβλητικό τρόπο.

    Δηλαδή από όσο γνωρίζω δεν συνέβη κάτι επικίνδυνο, προσβλητικό κλπ.

    Η κοπέλα έχει γενικά χαμηλή αυτοεκτίμηση, και αν και έχουν περάσει μήνες, δεν το έχει ξεπεράσει, έχει κλειστεί στον ευατό της, έχει ξεκόψει από παρέες.

    Η κόρη μου γνωρίζει τι συμβαίνει και μου έχει μιλήσει, αφού υποσχέθηκα να μην πω τίποτα σε κανένα.

    Η μαμά που είναι φίλη, δικαίως πια ανησυχεί, υποπτεύεται μεν ότι παίζει απόρριψη από αγόρι, αλλά δεν ξέρει. Η κόρη της δεν της μιλά, γενικά δεν έχουν σχέση εμπιστοσύνης εδώ και αρκετά χρόνια (η αλήθεια είναι ότι η μαμά είναι καταπιεστική σε υπερβολικό βαθμό σε σχέση με βαθμούς, και αυτό έχει δηλητηριάσει τη σχέση τους).

     

    Τι θα κάνατε στη θέση μου; Προς το παρόν δεν έχω πει κάτι, γιατί δε θέλω να προδώσω την εμπιστοσύνη των παιδιών. Από την άλλη, έχω αρχίσει και εγώ να ανησυχώ γιατί η απογοήτευση τείνει πια να γίνει εμμονή.

    Επειδή δεν είναι όλοι δεκτικοί σε τέτοιου είδους συζητήσεις ο κάθε ένας για τους δικούς του προσωπικούς λόγους θα πρότεινα να μην αναφέρεις κατι στην μαμά.


    Αν είχα με την φίλη την σχέση που μπορείς να πεις αυτό που σκέφτεσαι χωρίς να σε κρίνει και χωρίς να κάνει δεύτερες σκεψεις, ναι θα εξέφραζα τον προβληματισμό μου με τρόπο. 
    Η σχέση με το παιδί μου καθως και η εμπιστοσύνη στο μεταξύ μας είναι πολύ πιο σημαντική από οτιδήποτε άλλο και πότε δεν θα την προδίδα. Θα έβρισκα άλλους τρόπους να βοηθήσω μέσω του παιδιού μου όπως έχει αναφερθεί παραπάνω είτε μέσω εμου αλλά έμμεσα.


    Οι γονεις βλέπουν και παρατηρούν. Πιστεύω ότι όποιος δεν είναι σε θέση να βοηθήσει ο ίδιος απευθύνεται σε ειδικό ψυχικής υγείας και λύνει τα όποια προβληματα.


    Αν κάποιος δεν δέχεται γενικότερα να εισβάλλουν άνθρωποι στην ζωή του χωρίς να ζητηθεί θα του δημιουργήσεις ένα επιπλέον πρόβλημα.


    Σκέψου σοβαρα και αυτη την παράμετρο.


  3. Τρόποι που ενισχύουν την αυτοεξυπηρέτηση των παιδιών μας.
    Τρόποι που ενισχύουν την αυτοεξυπηρέτηση των παιδιών μας.
    Just now, Mama_Anesti_ είπε:

    Έχετε βρει τρόπους, έξυπνα tips που θα βοηθούσαν ένα παιδάκι να αυτοεξυπηρετειται? 

     

    Με αφορμή την πρώτη χρονιά του γιου μου στο προνηπιο θα ήθελα να δω κι αλλες προσεγγίσεις που ακολουθούν οι μαμαδες για να ενισχύσουν την αυτονομια των παιδιών τους. 

     

    Τα κύρια θέματα που νομίζω απασχολούν στην παρούσα φάση τους γονεις είναι ή αυτοεξηπυρετηση τους στην τουαλέτα, στο φαγητό, στην ένδυση. Αν ξεχναω κάτι, υπενθύμιστε το μου. 

     

    Έχετε βρει τρόπους που τα διευκολύνουν να βαζουν-βγαζουν τα ρούχα ή τα παπούτσια τους? Εγώ στα παπούτσια δυσκολευομαι περισσότερο. Για το παντελονάκι ή το εσώρουχο βολευεται καλύτερα καθιστός, θα ειναι ομως λειτουργικός αυτός ο τρόπος στο σχολείο αν χρειαστεί να αλλάξει? 

     

    Για το φαγητό συγκεκριμένα το κολατσιό επιτρέπονται πιρούνια? Ο μικρός μου θέλει να του βαζω μαζί αγγουράκια σε κυβακια ή καρότα.

     

    Επίσης σκέφτηκα (αυτονόητο θα μου πείτε) πως το κολατσιό πρέπει να έχει την μορφή που θα καταναλωθεί αν τα παιδάκια δυσκολεύονται στην διαχείριση του. Δηλ αν δωσουμε τοστ ή κεικ να είναι κομμένο σε μπουκιτσες ή τετραγωνα ότι βολευει περισσότερο το παιδί.

     

    Ένα έξυπνο κόλπο που μου είπε μία φίλη για την τουαλέτα είναι ή αρίθμηση 

    Πχ 1. Πλένουμε χερακια, 

    2. Κατεβάζουμε τα ρουχαλακια

    3 κάνουμε την ανάγκη μας, 

    4 ανεβαζουμε ρουχαλακια

    5 πατάμε καζανακι

    6 πλένουμε χερακια.  

    Τα βήματα μπορουν να προσαρμοστούν, να ελαττωθούν ή να διευκρινιστούν ανάλογα την επισήμανση που χρειαζεται το καθε παιδί.

     

    Θα ήθελα πολύ να ακούσω τις εμπειρίες σας και πώς ενισχυετε/ενισχυσατε την  αυτονομια των παιδιών σας στα παραπάνω ζητήματα. 

    Οτιδήποτε μαθαίνουμε στο παιδί σε μορφή παιχνιδιου αποτυπώνεται πολυ πιο ευχάριστα. Αυτό φαντάζομαι θα το έχουν παρατηρήσει οι περισσότεροι γονείς.


    Θα σου πω εν συντομια (όσο είναι εφικτό) τι κάνουμε εμείς.
    Το πρωι: Ξυπνάνε και πλένουνε δοντακια, προσωπακι.
    Δεκατιανιο: Παίρνουν δέκατιανο στο τραπεζάκι τους και μετά πλένουν τα χεράκια τους.
    Μεσημεριανο: Πριν το μεσημεριανο μαζεύουμε όλα τα παιχνίδια για να υπάρχει τάξη σε συνεργασία με εμένα και καθόμαστε στο τραπεζακι για το φαγητό.
    Μεσημεριανός υπνος: Φοράμε καθαρά ρούχα, διαβαζουμε παραμύθι και μετά πάμε στα κρεβάτια μας.
    Απογευμα: Ελεύθερο παιχνίδι και έξοδος για περπάτημα η παιδική χαρα. Φτιάχνουμε τσάντα, ρωτάω τι παιχνίδια θέλουν μαζί και βάζουνε παπουτσακια. Κάλτσες τους βάζω εγώ.
    Βραδυ: Μπαίνουμε σπιτι και αυτόματα βγάζουμε παπούτσια, πλένουμε χεράκια, αλλάζουμε ρουχαλάκια. Μετά τρωμε, κανουμε μπάνιο,βαζουμε πιτζάμες πίνουμε γάλα, διαβάζουμε παραμύθια και νάνι.

    Αυτά τα κάνουν σχεδόν όλα αυτόματα.

     

    Να προσθέσω ότι έχουν μάθει ότι μετά την παιδική καθόμαστε σε ένα πεζουλακι όρθιοι έξω από την παιδική και καθάριζουμε χέρια. Επίσης μετά το μπάνιο αυτόματα γυρνάνε κεφάλι για να τους καθαρίσω τ αυτάκια και αν δεν το κάνω μου κάνει παρατήρηση ο μεγάλος και εγώ κλαιω από τα γέλια. Τέλος, το πρωί που ξυπνάμε ανοίγουμε παντζούρια να για μπει το φως του ήλιου. Τους τα περιγράφω όλα δηλαδή τι κάνουμε και γιατί και με μιμουνται. 

     

    Έχω προσπαθήσει να τους τα επαναλαμβάνω καθημερινά για να τους γίνουν συνήθεια.Συνδέω ύπνο με αλλαγή ρούχων, παραμύθι κλπ. Εξοδο με τσάντα και παιχνίδια κλπ. Πλέον τα περισσότερα τα κάνουν από μόνα τους.


    Αυτο που μας δυσκολεύει περισσότερο είναι τα δόντια και το σκούπισμα του μεγάλου. Μπορεί για μερικές ημέρες να τα κάνει όλα μόνος του και άλλες να θέλει βοηθεια είτε με την τουαλέτα είτε με το φαγητό. Νομίζω ότι είναι καθαρά θεμα ψυχολογίας και αναζητά περισσότερη προσοχή από εμένα.

     

    Εχω παρατήρησει ότι όσο περισσότερο του βάζω πχ εγώ τα ρούχα τόσο το ζητάει. Αν τον αφήσω η εκείνη την στιγμή που εκείνος έχει να ντυθεί του πω ότι η μαμά πρέπει να πάει στην τουαλέτα, ντύνεται μόνος τους.
    Αυτό συμβαίνει σε όλα. Τα παιδιά έχουν ανάγκη να νιώσουν χρήσιμα και πρέπει εμείς οι γονείς να τους δίνουμε πιο συχνά αυτή την δυνατότητα και να μην πεφτουμε στην παγίδα βάζοντας μπροστά την ηλικία τους, το ότι είναι μικρά και θέλουν συνεχώς νταντεμα και βοήθεια.

     

    Τελος εξίσου σημαντικη είναι η επιβράβευση για οτιδήποτε καταφέρνουν και συγκεκριμενα πχ μπράβο που κατάφερες να μαζέψεις όλα σου τα παιχνίδια. Νιωθουν περιφανα με ένα λαμπερό χαμόγελο να φωτίζει το προσωπακι τους.


  4. Συζήτηση "Πρώτη φορά χωρίς τη μαμά στο νηπιαγωγείο"
    Συζήτηση "Πρώτη φορά χωρίς τη μαμά στο νηπιαγωγείο"

    Κατά κυριο λόγο είμαι πιο κοντά στην ιδιοσυγκρασία της @kotsifikos  και της @samsympan αλλά θα ήθελα να γράψω και εγώ τις σκέψεις μου. 

     

    Επειδή η αγκαλιά της δασκάλας στην πραγματικότητα είναι μια ξενη αγκαλιά είναι δυσκολο για τον γονέα να το δεχτεί (να του γίνει οικείο) και ειδικά σε αυτή την ηλικία.

    ΝΑΙ είναι ένα σημαντικό πρόσωπο που θα παίξει καθοριστικό ρόλο σε πολλά επίπεδα, ΝΑΙ το παιδί θα δεθεί μαζί της η και οχι. Πιστεύω οτι οι περισσότεροι γονεις κατανοούν ότι η αγκαλιά της δασκάλας όταν είναι αναγκαία  είναι και θεραπευτικη. Όταν όμως το παιδί σε καθημερινή βάση μάθει ότι αγκαλιάζουμε οποτε θέλουμε την δασκάλα μας και τούμπαλιν αυτό κάπως ξεφεύγει και τα όρια χάνονται.


    Από τα γραπτά φαίνεται ότι η @kotsifikos το σκεφτεται και αναρωτιέται αν κάνει καλό ή κακό στο παιδί της νομίζω σε δύο ή τρία σημεία. Καταγραφει αμφιβολία η οποία ενώ έρχεται σε αντίθεση με τα θέλω της (ότι δεν θέλει αγκαλιές) υπάρχει πιθανή εξήγηση σε αυτό το σημείο. Το δεν θέλω μπορει να μεταφράζεται και ως δεν μπορώ να το διαχειριστώ γιατί δεν εχω αποφασίσει σε τι πλαίσιο θελω αυτές τις αγκαλιές. Ποια μαμά άραγε θέλει να αγκαλιάζουν το παιδί της απεριοριστα?

    Μου γεννήθηκε και εμένα αυτή η απορία με αυτή σας την συζήτηση.. 

     

    @diane2020Για να έχεις μάθει το όχι, κάτι πολύ χρήσιμο, σίγουρα θα υπήρχαν και απαγορεύσεις ίσως σε άλλα θέματα. Τα παιδιά που έχουν βγει από οικογένειες όπου δεν υπήρχαν όρια και απαγορεύσεις που δεν υπήρχε συνειδητή και στοχευμενη  διαπαιδαγωγηση  είναι παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση, παιδιά που δεν έχουν μάθει να λένε όχι κλπ. 

    Υπάρχει τεράστιο χάσμα μεταξύ του απαγορεύω τις αγκαλιες και του δεν θέλω αγκαλιές. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τι ακριβώς θέλει να μας πει η

    @kotsifikos


  5. Yπάρχουν χωρισμένοι γονείς εδώ;
    Yπάρχουν χωρισμένοι γονείς εδώ;

    @ΑΡΓΚ Αν ο άνθρωπος είναι ψυχικά ασθενής και ειδικά εάν δεν παιρνει τα φάρμακα του είναι λογικό να μην αποχωρεί. Ότι και να έχει συμβεί θα ήταν κάλο κατά την γνώμη μου να λάβεις και αυτόν τον παράγοντα στα υπόψη. Μπορεί να φαίνεται απαθής άλλα είναι μια συνήθης άμυνα που αναπτύσσουν άτομα στην κατάσταση αυτή που γιγαντώνεται όσο περνάει ο καιρός. Δίνω μια πιθανή εξήγηση για την συμπεριφορά του και εξηγώ ότι όταν κάποιος είναι αδύνατος ,ευάλωτος και ανήμπορος να κάνει το οτιδήποτε και όταν ο περίγυρος τον μαστιγώνει για οσα δεν κάνει και του θυμίζει πόσο ανικατος είναι τότε δημιουργουνται επιπλέον προβλήματα στην ψυχή του και κλειδώνει. Το σημερινό αποτέλεσμα πιστεύω οτι είναι λόγο αυτων που τον κυριεύουν και οχι από την έλλειψη αγάπης προς τα παιδιά του.

    Γενικά όταν κάποιος εκδηλώνει επιθετικοτητα, θύμο, δεν αντιδρά σε σημαντικά γεγονότα είναι απαθής κλπ δειχνει οτι κάτι συναισθηματικο τον απασχολει και οχι οτι είναι κακός άνθρωπος κλπ..κάτι τον πονάει κάπου ζορίζεται και ειναι ο μονος τρόπος να μιλήσει είτε φωνάζοντας ειτε μην παίρνοντας θέση.

    Πιστεύω ότι θα βοηθήσει εσένα κυρίως να το τακτοποιησεις μέσα σου το θέμα την συμπεριφοράς του συζύγου με έναν άλλο τρόπο πιο συμπονετικό και να δεις που οι λύσεις θα έρθουν από μόνες τους. 

    Ξέρω πόσο δύσκολο μπορεί να φαντάζει άλλα ειλικρινά σου εύχομαι να μπορέσεις να προσεγγίσεις και αυτή την οπτική.

    Οτι και να εχει συμβεί ειναι σημαντικό τελικά να δεις τι ειναι αυτο που εχει αφησει μεσα σου ολη αυτη η κατάσταση.