Jump to content
➔ ParentsCafe.gr

Έσπερος

Plus500
  • Posts

    8,596
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    160

Everything posted by Έσπερος

  1. Παράσημα τελειότητας σε καμία περίπτωση δεν διεκδικώ. Γι' αυτό και αντιτίθεμαι σε αυτά που λέω χιουμιριστικά γκουρού και οδηγίες χρήσης, γιατί δεν πιστεύω σε προκαθορισμένα πρότυπα. Επιπλέον θεωρώ τελείως αντιφεμινιστικές τις συγκρίσεις μεταξύ μαμάδων και τις υπέρμετρες απαιτήσεις που τα σύγχρονα αμερικανόφερτα πρότυπα επιβάλλουν στις μητέρες. Για να το πω πιο απλά, δεν θεωρώ κακο το να κυκλοφορείς σπίτι με άβαφη ρίζα και ξεχειλωμένες πιτζάμες. Θεωρώ κακό το να πιέζεις μια γυναίκα να κυκλοφορεί έτσι επειδή αν κάνει το αντίθετο, είναι εγωίστρια που βάζει τον εαυτό της πάνω από το παιδί της. Εξίσου κακο θεωρώ το να την πιέζεις να μην κυκλιφορεί έτσι γιατί "θα είναι κακομοίρα". Γενικά με ενοχλεί ο κανονιστικός και κυριαρχικός λόγος στο γυναικείο σώμα, ο οποίος στην εποχή μας είναι πιο έντονος από γυναίκες παρά από άντρες. Αλλά για να επανέλθω στα περί μεθόδων, εγώ η ίδια μιλώ για ευελιξία και αυτήν θέλω να αναζητήςω και ρωτώ σν κάποια οικογένεια το πέτυχε. Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό δεν γίνεται κατανοητό. Σίγουρα θα πω και μεγάλα λόγια και σιγουρα θα κανω πραγματα που κορόιδευα. Δεν παύω οπμως να έχω μια φιλοσοφία για την ανατροφή των παιδιών. Θεωρώ ότι όπως αυτοί που εφαρμόζουν την ενσυναίσθηση είναι βέβαιοι ότι δεν θα διολιςθήςουν στον παιδοκεντρισμό, έτσι κι εμείς θα βάλουμε τα όρια που κρίνουμε οπτι θέλουμε για να λειτοργήσει η οικογένειά μας χωρις να καταπιέσουμε και να υποτιμήσουμε την προσωπικότητα και τις ανάγκες των παιδιών μας. Δεν καταλαβαίνω γιατί το να έχεις αρχές και στόχους είναι καλό αν προσεγγίζει το attachment parenting αλλά κακό αν στρέφεται προς άλλες κατευθύνσεις! Όσο για την ανεξαρτησία, είναι απλό. Ανεξαρτησία θεωρώ να μπορεί ένα μωρό κάποιων εβδομάδων να μείνει στο κρεβατάκι του 5 λεπτά χωρίς να έχει άμεση οπτικήεπαφή με τη μαμά του, επειδή αυτή πρέπει να κάνει κάτι άλλο επείγον - όχι να βάψει τα νύχια της προφανώς. Σε ένα μωρό λίγων μηνών, ανεξαρτησία θεωρώ να μείνει λίγο στο ριλάξ ή το καρεκλάκι και να βλέπει τη μαμά του ή τον μπαμπά του να μαγειρεύει ή να ντύνει το μεγαλύτερο παιδί. Σε παιδιά λίγων ετών ανεξαρτησία θεωρώ το να αφήνουν τους ενήλικες να κάνουν μια συγκροτημένη συζήτηση χωρίς να θέλουν όλη την προσοχή στραμμένη πάνω τους. Και να καταλαβαίνουν ότι κάποια στιγμή θα κάνουν και πράγματα που σεν τους αρέσουν, είτε στο σπίτι, είτε στον παιδικο, είτε στο σχολείο, επειδή γύρω τους υπάρχουν και τα αδέρφια τους, οι γονείς τους, τα ξαδέρφια τους, οι συμμαθητές τους, που έχουν κι αυτοί ανάγκες, επιθυμίες, προτιμήσεις και απαρέσκειες, και την ισότιμη ικανοποίηση όλων αυτών των αναγκών τη ρυθμίζουν, πέρα από την ενσυναίσθηση, και κάποιοι κανόνες, που μπορεί να τους έχουμε συνδιαμορφώςει, μπορεί και όχι. Έχω λοιπόν μια ιεράρχηση του τι μπορώ να περιμένω από κάθε ηλικία, δεν θα τα περιμένω όλα αυτά από ένα ασαράντιστο βρέφος! Και φυσικά δεν πιστεύω ότι το βρέφος που θέλει αγκαλιά θα σου πάρει τον αέρα, αλίμονο. Πιστεύω απλώς ότι οι οικογένειες πρέπει να επιδιώκουν την κανονικότητα, όσο αυτή δεν παραβιάζει τις ανάγκες των βρεφών και των παιδιών. Στις μεγαλύτερες ηλικίες μπορώ να φανταστώ τρόπους, ο θηλασμός με μπλοκάρει σαν ιδέα, γι' αυτό και ρωτάω - γιατί στο κάτω κάτω, εγώ κι ο άντρας μου μπορούμε να παραμερίσουμε τις ανάγκες μας αν χρειαστεί, ένα μεγαλύτερο παιδί όμως μπορεί να το κάνει αν η μαμά του είναι όλη την ώρα κολλημένη σ' ένα βρέφος που θηλάζει;
  2. Babyled εννοω οτιδήποτε βάζει στο επίκεντρο τις επιθυμιες (τονιζω επιθυμιες, οχι αναγκες) των μωρων περα απο τους πρωτους μηνες. Εκτος απο το weaning υπαρχει γενικα και το baby led schedule - και ισως και αλλα. Δεν μετέφρασα το babyled ως παιδοκεντρικο γιατι ξέρω ότι οι θιασώτες αυτών των μεθόδων επιμένουν ότι ο παιδοκεντρισμος ειναι οντως ακραιος ενω αυτο που προτεινουν εκεινοι ειναι κατι αλλο! Τα ορια ομως κατα τη γνωμη μου ειναι ρευστα και εγω προσωπικα πιστευω οτι ειναι πιο ευκολο να ξεφυγεις και να καταληξεις απο την υγιη προςκολληςη στον παιδοκεντρισμο, παρα απο την ανεξαρτησια στην καταπιεση. Ειναι ομως προσωπικη μου αποψη που βασιζεται στον χαρακτηρα μου. Ακομα και με την αδερφη διαφωνω, μου που μεγαλωσε στο ιδιο σπιτι (και ιςως με πιο χαλαρους γονεις, ως δευτερο παιδι), κι ομως εκεινη θεωρει οτι πιεστηκαμε περισσοτερο απ' ο,τι θα ηθελε! βιβλια με "οδηγιες χρησεως" δεν θελω να αγορασω συνειδητα γιατι δεν μου αρεσει η εμπορευματοποιηση. Εχω ομως διαβασει διαφορα γι' αυτα και οντως προσεγγισεις τυπου EASY / babywise θα μου ταιριαζαν.
  3. Η αλήθεια είναι ότι, όπως είπε και η Deena, είναι προφανές ότι ο θηλασμός δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία μου. Όχι γιατί θέλω να βγαίνω ή να χαλαρώνω, αλλά γιατί δεν μπορώ να νιώθω ότι δεν κάνω τις δουλειές που έχω να κάνω. Επίσης τον θηλασμό τον βλέπω σαν μια καθαρά βιολογική και σωματική διαδικασία, καθαρά πρακτική, δεν το συνδέω με την τρυφερότητα και τη στοργή ίσως επειδή δεν είμσι πολύ πρακτικός άνθρωπος. Αν ήταν να περνάω ώρες απλά κοιτώντας ή χαϊδεύοντας το μωρο, δεν θα με ενοχλούσε. Έχω επίσης πολύ συγκεκριμένες απόψεις για το ότι στο σπίτι και τα παιδιά άντρες και γυναίκες πρέπει να κάνουν τα ίδια πράγματα, άσχετο που κι εγώ η ίδια αδυνατώ να τις εφαρμόσω, οπότε μου είναι δύσκολο να δεχτώ και να ενισχύσω την προσκόλληση στον έναν από τους δύο γονείς. Και τέλος, ναι, γενικά αντιτίθεμαι κι εγώ κι ο άντρας μου στις baby led μεθόδους ανατροφής - εκτός βέβαια από την ικανοποίηση των βασικών αναγκών. Αυτό δεν σημαίνει ότι λέω μεγάλα λόγια χωρίς να έχω επίγνωση των δυσκολιών, απλώς έχω μια ορισμένη φιλοσοφία η οποία στο μέτρο του εφικτού θέλω να με κατευθύνει, όπως όλοι φαντάζομαι εκκινούν από συγκεκριμένες απόψεις για το τι θέλουν και τι δεν θέλουν, άσχετο αν θα τους πετύχει. Δεν θέλω όμως η ιδιοσυγκρασία και η ιδεολογία μου να με αποτρέψουν από το να θηλάσω, γι' αυτό και αναζητώ την εμπειρία άλλων - δεν μπορεί, θα υπάρχουν σίγουρα και απλλες με τον χαρακτήρα μου!
  4. Σε καμια παραδοσιακη κοινωνια δεν διαλυοταν το σπιτι και η οικογενεια επειδη θηλαζει το νεογεννητο, σε εποχες μαλιστα που ολα περνουσαν απο τη γυναικα. Οσο για το αν τα ψυχολογικα προβληματα της γενιας μας οφειλονται στον ανεξαρτητο τροπο ανατροφης μας, ειναι μις αυθαιρετη γενικευση. Με την ιδια λογικη να κανω κι εγω τη γενικευση οτι τα απαιτητικα, εγωκεντρικα και δυςπροςαρμοςτα παιδια που αντιμετωπιζω καθε μερα στη δουλεια μου ειναι επειδη μεγαλωσαν προσκολλημενα στις μαμαδες; Αν το κανω αυτο θα πεσετε ολες να με φατε και με το δικιο σας. Δεν το κανω φυσικα γιατι εχω τις γνωσεις να ξερω οτι η ψυχολογια και τα κοινωνικα θεματα ειναι πολυσυνθετα και δεν λυνονται ουτε απο τα φορουμ ουτε απο τους ψυχολογους των πρωιναδικων. Ειπα πριν οτι δεν εχουμε χρονο να παιζουμε ολη μερα με τα παιδια μας και ερωτωμαι γιατι φερνω παιδι στον κοσμο. Δηλαδη η μη 24ωρη ανασχοληση με ενα μελος της οικογενειας ισοδυναμει με το αλλο ακρο της μηδαμινης ενασχολησης; Συγγνωμη αλλα εδω ρωταω πως θα λειτουργω σαν οικογενειαρχης και νοικοκυρα και συζυγος αν ορεπει ολη μερα να θηλαζω και να τα εχω ολα στο χερι, δεν ρωτησα πως θα πηγαινω για καφε η γυμναστηριο η κομμωτηριο! Τελος, δεν καταλαβαινω που εμπλεκεται ο πατερας στην ανατροφη ενος μωρου που οταν δεν τρωει πιπιλιζει τη μαμα του και δεν δεχεται να το αφησουν κατω λεπτο. Επειδη θα το κανει μπανιο το βραδακι και την υπολοιπη μερα θα κανει τη φιλιππινεζα του σπιτιου; Αυτο σημαινει ισοτιμη στμμετοχη στην ανατροφη; Αυτο σημαινει πατρικη στοργη; Εκει εχουμε υποβιβασει τους συντροφους μας;
  5. Τα συνδέω με τον θηλασμό γιατί ξέρουμε καλά ότι αυτά σαν τρόπος ανατροφής επανήλθαν στις γενιές που ξανάρχισαν τον θηλασμό. Εμείς που πίναμε ξένο με πρόγραμμα, και τις μαμάδες μας αφήναμε όχι μόνο τουαλέτα να πάνε, αλλά και τις δουλειές να κάνουν (μάλιστα με μικρότερη βοήθεια από τους μπαμπάδες τότε, στο νοικοκυριό τουλάχιστον), και στη δουλειά τους γυρνούσαν νωρίτερα άρα μαθαίναμε να μένουμε και με άλλα πρόσωπα (δεν λέω ότι είναι καλό, αλλά συνέβαινε), και οι μπαμπάδες μας τάιζαν με το μπιμπερό άρα δεν ήμασταν εξαρτημένα μόνο από ένα άτομο, και στο ριλάξ και στο πάρκο μάθαμε να καθόμαστε, για να γίνονται οι δουλειές του σπιτιού και να φροντίζονται τα υπόλοιπα παιδιά (τον αν κάποιες το εκμεταλλεύτηκαν για να παρκάρουν το μωρό στην τηλεόραση είναι άλλο θέμα, μην κινούμαστε μεταξύ άκρων). Τώρα το αν τα θεωρώ αρνητικά ή όχι, δεν είναι θέμα ιδεολογίας. Απλώς τα θεωρώ ανέφικτα και μεγαλεπήβολα. Ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ ότι ακόμα και με ένα νεογέννητο, δεν υπάρχει περίπτωση η μαμά του να χρειαστεί για λίγο να το αφήσει για κάποια σοβαρή υποχρέωση, ή για να φροντίσει το μεγαλύτερο παιδί. Και δεν μπορώ να φανταστώ πώς μια οικογένεια δεν θα είναι προετοιμασμένη εκ των προτέρων για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, έχοντας καβάτζα ένα μπιμπερό με μητρικό ή ξένο γάλα για παράδειγμα, ή έχοντας συνηθίσει το μωρό να κάθεται έστω και για 5 λεπτάκια μόνο του στο ριλάξ με τη φροντίδα κάποιου άλλου ενήλικα, για να μην πάθει ξαφνικά το σοκ όταν έρθει ανάγκη, γιατί αν το πάθει τότε, προφανώς και δεν θα μείνει μόνο του μετά ποτέ!. Μακάρι να μπορούσαμε όλη μέρα να παίζουμε με τα παιδιά μας, δεν είναι όμως εφικτό, ακόμα και οι μαμάδες που δεν δουλεύουν κάνουν χίλιες άλλες δουλειές εντός και εκτός σπιτιού. Τέλος δεν καταλαβαίνω γιατί σε όλα αυτά δεν υπάρχει ποτέ ο πατέρας. Εντάξει, δεν μπορεί να θηλάσει, δεν έχει άδεια πατρότητας δυστυχώς στο υπανάπτυκτο κράτος που ζούμε, όμως αντί να τον ενθαρρύνουμε να συμμετάσχει ενεργά από την πρώτη μέρα, καθόμαστε και λέμε ότι μόνο από εμάς επιβιώνει το νεογέννητο και ότι είναι προέκταση του εαυτού μας; Η εμπλοκή του πατέρα στην ανατροφή των παιδιών ήταν η μεγαλύτερη κατάκτηση που έχει γίνει για την οικογενειακή ισορροπία και την ισότητα των φύλων στην Ελλάδα, και ήταν καθαρά κοινωνική κατάκτηση, χωρίς την κρατική βοήθεια. Ήταν μάλιστα κατάκτηση των μαμάδων μας. Εμείς γιατί θέλουμε να κάνουμε τόσα βήματα πίσω αρνούμενες από τον πατέρα τη χαρά να φροντίσει το παιδί του και από το παιδί την πατρική στοργή;
  6. Μα θα συζηταμε τωρα τα αυτονόητα; Είπα ότι δεν θα ήθελα να θηλάσω δημόσια, εκτός αν είναι ανάγκη. Ε στην ανάγκη θα θηλάσω ακόμα και μπροστά σε κόσμο, αν δεν βολεύει να πάω στο αυτοκίνητο. Εγώ η ίδια μιλώ για ευελιξία, λέτε να μην την εφαρμόζω; Λέτε να αφήνω το μωρό μου να σπαράζει ρπειδή για λόγους αρχής θέλω να εκμεταλλευτώ οποιοδήποτε δευτερόλεπτο ανεξαρτηςίας δέχεται; Όχι προφανώς, δεν είμαι αναίςθητη να θυςιάςω το παιδί στο όνομα μιας γενικής παιδαγωγικής αρχής! Από την άλλη, μωρό στο κρεβάτι, για λόγους ασφάλειας και μόνο, δεν θα ήθελα να βάλω ακόμα κι αν ήμουν ξύπνια. Τώρα τι να πω, αν το δοκιμάσω μια φορά και νιώσω ασφαλής, δεν το ξέρω... Όπως και να ´χει πάντως, ξέρουμε όλοι ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να μεγαλώνει ένς παιδί, κάποιοι ξρπερασμένοι αλλά δοκιμασμένοι και πετυχημένοι, κάποιοι ξεπερασμένοι λόγω ασφάλειας, κάποιοι καθαρά υποκειμενικοί. Ένα παράδειγμα που χρησιμοποιούμε συχνά ήταν οι γενιές των προγιαγιάδων μας που ήταν αυτονόητο ότι θα θηλάσπυν. Αυτές οι γυναίκες έμεναν όλη μέρα στον καναπέ, θηλάζοντας ασταμάυητα; Δεν νομίζω γιατί μάλλον θα τρώγαν και κανα χαστούκι από τον άντρα ή την πεθερά, αν δεν είχαν έτοιμο φαγητό. Και το μωρό στο χωράφι έμενε κάτω από ένα δέντρο και σίγουρα δεν θα έτρεχαν να το παρηγορήσουν σε κάθε ρουθούνισμα. Σωστό, λάθος, έτσι έκαναν. Πολλές φορές τα μαστούρωναν κιόλας για να είναι ήσυχα. Έγκλημα για τα τωρινά δεδομένα. Κι όμως ο θηλασμός δούλευε τότε, και σίγουρα όχι μόνο επειδή δεν υπήρχε η παραπληροφόρηση. Ήταν ο μόνος τρόπς να επιβιώσουν τα παιδιά και πολύ απλά το έκαναν. Με οποιον τρόπο θεωρούσαν καλύτερο. Και αν δεν γινόταν, δεν πάθαιναν κατάθλιψη ως δήθεν ανεπαρκείς μητέρες, έβρισκαν εναλλακτικές. Τώρα πώς εμείς, με περισσότερα μέσα και γνώσεις, φοβόμαστε ακόμα και να σκεφτούμε την εναλλακτική, δεν το καταλαβαίνω. Γί αυτό κι εγώ ρώτησα, αν υπήρξαν μητέρες που δεν μπόρεσαν, ή δεν θέλησαν, να ακολουθήσουν όλες τις αυστηρές οδηγίες και προϋποθέσεις. Ένα φόρουμ ανταλλαγής απόψεων προσφέρει ακριβώς το πλεονέκτημα της ενημέρωσης εκ πείρας. Αλλιώς, υπάρχει η επιστημονική βιβλιογραφία ή η εκλαϊκευμένη (εξ ου και ο όρος γκουρού που θεωρήθηκε υποτιμητικός). Τέλος, αν και ζούμε σε εποχή υπερπληροφόρησης, κάνουμε σαν να μη γνωρίζουμε ότι δεν είναι όλα αυτονόητα για όλες τις οικογένειες, δυστυχώς. Ακόμα και θέματα υγείας και ασφάλειας. Για κάποιες οικογένειες ακόμα και το παιδικό καρεκλάκι είναι πολυτέλεια. Ναι, κάποιοι γονείς θα βάλουν το παιδί στο μηχχνάκι για να το πάνε σχολείο. Είμαι καθηγήτρια και βλέπω τέτοιες περιπτώσεις. Δεν είναι ούτε ανεύθυνοι, ούτε αδιάφοροι. Μπορεί να είναι οικογένειες που δεν αντέχουν να συντηρήσουν το αυτοκίνητο και χρησιμοποιούν μόνο το μηχανάκι. Ανατριχιάζουμε με την ιδέα, αλλά έτσι είναι. Βλέπετε, όταν εμείς συζητάμε για το αν είναι σωστό να παρεκκλίνουμε από τις οδηγίες θηλασμού, άλλοι γονείς αγωνιούν για το τι θα κόψουν για να πληρώσουν το νοίκι ή το φροντιστήριο της γ λυκείου...
  7. Νομίζω ότι είναι η τελευταία απάντηση που γράφω, κυρίως γιατί μέχρι να εγκριθούν τα κείμενά μου και να δημοσιευτούν η συζήτηση προχωρά χωρίς εμένα που έθεσα το θέμα - αλλά και γιατί εν μέρει καλύφθηκα. ΟΙ μισές κοπέλες επιβεβαίωσαν αυτό που πίστευα, ότι ο καθένας προσαρμόζεται στις ανάγκες της οικογένειάς του χωρίς συνταγολόγια, οι άλλες μισές νομίζουν ότι δεν είμαι ενημερωμένη για το θηλασμό και προσπαθούν να αναλύσουν την ψυχολογία μου. Επειδή λοιπόν ρωτήθηκα για το ποια είναι η στάση η δική μου, αν και αυτό είναι τελείως άσχετο με την ερώτηση που έθεσα η ίδια, απαντώ: όχι, δεν έχω νιώσει καμία πίεση από το περιβάλλον μου να θηλάσω. Το αντίθετο θα έλεγα, αφού είμαι παιδί μιας μαμάς που υπέστη όλη την προπαγάνδα της δεκαετίας του 80 και επιπλέον έπρεπε στις 40 ημέρες να γυρίσει στη δουλειά της η οποία μάλιστα ήταν 250 χλμ μακριά από την Αθήνα όπου μέναμε και πηγαινοερχόταν κάθε μέρα. Ας μην ξεχνάμε λοιπόν ότι πράγματα που τώρα είναι αυτονόητα για την πλειοψηφία, όπως το ένα τρίμηνο άδεια τουλάχιστον, πριν από 30 χρόνια δεν ήταν δεδομένα ούτε για τις δημόσιες υπαλλήλους. Σκεφτείτε πώς θα νιώθουν οι γυναίκες αυτές, που έφαγαν τέτοιο ζόρι και γύρισαν στη δουλειά πριν καλά καλά αποκατασταθεί ο δικός τους οργανισμός, και άφησαν πίσω το παιδί τους, και έπαθαν μαστίτιδες από το γάλα που πέτρωνε, αν ακούνε σήμερα μαμάδες να λένε ότι δεν μπορούν να αφήσουν το παιδί τους για 2 λεπτά να πάνε να κατουρήσουν. Τέλος πάντων, ας κλείσει αυτή η παρένθεση γιατί θα ανοίξει άλλος πόλεμος. Δεν είμαι πιεσμένη λοιπόν, ξέρω καλά τα οφέλη του θηλασμού όπως τα ξέρει και κάθε σύγχρονη εγγράμματη κοπέλα, και φυσικά έχω τη διάθεση, όπως ακριβώς όταν μεγαλώσει το παιδί μου θα αποφεύγω τις κονσέρβες, τα τυποποιημένα και τα συντηρητικά, και θα επιδιώκω να αγοράζω αγνά τρόφιμα, έτσι ακριβώς και στα πρώτα στάδια της ανάπτυξής του να του δώσω το πιο φυσικό προϊόν. Αυτά για εμένα είναι ένα continuum, δεν είναι αποκομμένα, αφού η φροντίδα και η διαπαιδαγώγηση δεν σταματούν μετά τη νηπιακή ηλικία. Δεν είμαι διατεθειμένη όμως να κάνω bed sharing, για παράδειγμα. Ούτε να θηλάζω μπροστά σε κόσμο, εκτός αν η ανάγκη είναι πολύ μεγάλη. Εκεί θα προτιμούσα να έχω αντλημένο. Κι επειδή μετά τον 3ο μήνα θα χρειάζεται να λείπω κάποιες ώρες από το σπίτι (για δουλειά, όχι για καφέ), θέλω μετά τις 40 μέρες το μωρό να αρχίσει να εξοικειώνεται με το μπιμπερό, κατά προτίμηση με δικό μου γάλα, για να μη συμβεί απότομα μόλις λείψω - πέραν του ότι θεωρώ ότι αυτό θα είναι και μια μεγάλη ευκαιρία να εμπλακεί ουσιαστικά ο πατέρας στην ανατροφή του παιδιού, γιατί η δική μου άποψη περί ισορροπημένης οικογένειας περιλαμβάνει την όσο είναι εφικτό μεγαλύτερη εμπλοκή του πατέρα σε όλα τα θέματα της ανατροφής του παιδιού. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι οι ανάγκες της δικής μου οικογένειας μου υπαγορεύουν να εφαρμόσω από αρκετά νωρίς μια ευελιξία σε κάποια θέματα και αυτό φυσικά θα ήθελα να ΄γινει χωρίς επιπτώσεις στην υγιεινή διατροφή. Δεν θα αυτοκτονήσω όμως από κατάθλιψη αν κάτι από αυτά δεν δουλέψει και το παιδί μου χρειαστεί κάποιες φορές να πιει και φόρμουλα. Εξάλλου το διατροφικό πρόγραμμα που ακολουθούμε ως οικογένεια είναι τέτοιο, που σε όλη του την παιδική και εφηβική ηλικία θα τρώει όσο το δυνατόν πιο αγνά και υγιεινά γίνεται, άρα θα έχει πάντα πρόσβαση σε θρεπτικές ουσίες. Όμως οι προβληματισμοί μου δεν περιστρέφονται γύρω από τον μικρόκοσμό μου, και τα ερωτήματα που θέτω είναι γενικής φύσεως γιατί φαντάζομαι ότι απασχολούν κι άλλες γυναίκες, άσχετο αν η συζήτηση, όπως είχα προβλέψει, ξεστράτισε στη δική μου ψυχολογία! Όπως και να΄χει ευχαριστώ όσες απάντησαν.
  8. Ένα παράδειγμα έφερα, απ´ αυτό πιαστήκατε. Υποθέτω ότι όλες εσείς σεν είστε μόνο από μεγάλες πόλεις με μαιευτήρια κοντά σας, ή όχι; Ξέρετε ότι κάποιες οικογένειες θα κάνουν ταξίδι και 1 και 2 ώρες για να γυρίσουν σπίτι τους και είναι πιθανό το μωρό να πεινάσει. Το να μη σε προβληματίζει το ενδεχόμενο, αντιβαίνει στις οδηγίες περί απρογραμμάτιστου και απρόσκοπτου θηλασμού όποτε το ζητήσει το μωρό. Και οι επαρχιακοί δρόμοι οπως ξέρετε, δεν είναι Autobahn για να σταματάς όπου θες. Άρα η πιθανότητα του μπουκαλιού δεν μπορεί να σποκλειστεί εκ των προτέρων. Αλλά τέλος πάντων, το θέμα μας δεν είναι η μία υπουετική περίπτωση που δεν είμαι καν εγώ!
  9. Έκανα μια μίνι δημοσκόπηση σε φίλες που έχουν γεννήσει την τελευταία δεκαετία και που φυσικά δεν είχε τύχει να ρωτήσω τότε αν θήλαζαν, ή το είχα θεωρήσει αυτονόητο, ή το είχαν θεωρήσει αυτές αυτονόητο και δεν το διατυμπάνιζαν. Κατά βάθος είχα ένα φόβο ότι θα μου πουν όλες ότι δεν θήλασαν, γιατί η εικόνα που θυμάμαι απ' αυτές μετά τη γέννα ήταν τελείως διαφορετική. Και στις δουλειές ή τις σπουδές τους γύρισαν ακόμα και στις 40 μέρες, και σε άλλους άφηναν το μωρό πριν σαραντίσει για να κάνουν εξωτερικές δουλειές (δουλειές, όχι βόλτες), και τα μωρά τους θυμάμαι σε επισκέψεις να μην είναι όλη μέρα κολλημένα πάνω τους να πιπιλάνε κλπ. Τελικά όλες είχαν θηλάσει και μάλιστα για καιρό (εννοώ και πάνω από χρόνο) - έχοντας κάνει όμως πολλά από αυτά που αντενδείκνυνται, και τελικά με μια τέτοια ψυχική και οικογενειακή ισορροπία, που να μην χρειάζεται να μνημονεύουν διαρκώς την "ιστορία θηλασμού" των παιδιών τους. Βλέπω κι εδώ ότι οι μισές απαντήσεις που πήρα λένε αυτό: η κάθε οικογένεια προσάρμοσε το θηλασμό και εν γένει την ανατροφή του παιδιού της στις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητές της, και αυτό τελικά ήταν που δούλεψε. Οι άλλες μισές απαντήσεις, όπως μάντεψα, απλώς αναλύουν τα ψυχολογικά μου με μια υφέρπουσα διάθεση επίκρισης.... Εξακολουθώ λοιπόν να επιμένω ότι, παράλληλα με την κακή πληροφόρηση που εγώ προσωπικά δεν έχω βιώσει αλλά δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω, υπάρχει και μια υπερπληροφόρηση στο άλλο άκρο, η οποία μάλιστα είναι η πρώτη στην οποία θα προσφύγει κάθε κοπέλα που θέλει να ενημερωθεί. Αν κάποια λέει ότι αυτή η υπερπλγροφόρηση την αποθαρρύνει, καλο είναι να την ακούσουμε, αφού υποτίθεται ότι σκοπός είναι να βοηθήσουμε και όχι να (κατα)κρίνουμε.
  10. Υπάρχει διαφορά μεταξύ του να λες ότι είναι δύσκολος και του να βγάζεις μια λίστα κινδύνων που απαγορεύσεων. Αυτά λέω ότι μπορεί να αποθαρρύνουν οικογένειες που για διαφόρους λόγους (πιστεύουν ότι) δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν. Δεν είπα ότι δεν θέλω να ξέρω ότι το νεογέννητο μπορεί να θηλάζει το μισό 24ωρο ή ότι υπάρχουν περίοδοι μαραθώνιου θηλασμού. Αυτό είναι πληροφόρηση - και ο κάθε νοήμων άνθρωπος ξέρει ότι παιδί σημαίνει κλάμα, ξενύχτι και στέρηση αρκετών πραγμσ´των στην αρχή. Το "δεν θα προλαβαίνεις να πας για κατούρημα γιατί αν το αφήσεις κάτω για 2 λεπτά θα κλάψει" δεν είναι πληροφόρηση, είναι κινδυνολογία - αλλά εκτός θέματος. Για να μείνω στο θέμα, έστω ότι μια οικογένεια έχει να κάνει οδικό ταξίδι από το μαιευτήριο στην πόλη όπου μένει. Έχει ήδη το πρόβλημα ότι το νεογέννητο δεν πρέπει να μείνει πολλή ώρα στο καθισματάκι. Έχει την έγνοια του αλλάγματος. Η μάνα ίσως ακόμα έχει ενοχλήσεις από ράμματα κλπ. Έχει και την έγνοια του φαγητού που είναι το μόνο εύκολο να λυθεί με αντλημένο γάλα. Και τους βάζεις στο μυαλό την ιδέα ότι το θήλαστρο μπορεί να βλάψει την παραγωγή ή το μπιμπερό να προκσλέσει σύγχυση θηλών. Τι θα κάνει αυτή η οικογένεια; Θα θηλάσουν το μωρό αγκαλιά εκτός ειδικού καθίσματος με ό, τι κίνδυνο αυτό συνεπάγεται; Θα βγάλει η μαμσ´ τη ζώνη για να σκύψει πάνω από το μωρό με ό, τι κίνδυνο συνεπάγεται; Θα το θηλάςει στην άκρη του δρόμου; Αν της έχουν πιπιλίσει το κεφάλι, μήπως τελικά θα βρεθεί ανάμεσα στο να κάνει μια επικίνδυνη επιλογή ή να σιχτιρίσει και να δώσει εξ αρχής φόρμουλα, αφού θα την έχουν πείσει ότι έτσι κι αλλιώς σ' αυτήν ο θηλασμός θα αποτύχει;
  11. Με πλήρη επίγνωση ότι αγγίζω θέμα που καίει, τολμώ να κάνω μια καθαρά προσωπική παρατήρηση, που αναρωτιέμαι αν έχει προβληματίσει και άλλες κοπέλες. Ούσα ενημερωμένη, όποιος ο οποιοσδήποτε εγγράμματος νέος άνθρωπος στις δυτικές κοινωνίες, για τα οφέλη του θηλασμού, δεν είχα προβληματιστεί για τη διαδικασία πριν μείνω έγκυος, μέχρι που βίωσα από κοντα την περίπτωση συγγενικού προσώπου που θήλασε με όλα τα "προβλεπόμενα" επακόλουθα: rooming in, co-bedding, διαρκής αγκαλιά, χωρίς πιπίλα, χωρίς σταγόνα χαμομηλιού, χωρίς καν άντληςη, και κατ´ επέκταςη παιδί που μέχρι να περπατήσει δεν έκανε δευτερόλεπτο εκτός αγκαλιάς ( δεν συζητώ για ριλάξ ή πάρκο) και φυσικά μία από τις δυο γιαγιάδες να κατοικοεδρεύει στο σπίτι γιατί η θηλάζουσα δεν πήγαινε ούτε τουαλέτα κατά τα λεγόμενά τους. Εννοείται το σοκ μου ήταν τεράστιο αλλά διάβασα αρκετά για να μην πέσω αμέσως μα κακολογήσω ότι η κοπέλα ήταν υπερβολική. Το σοκ συνεχίστηκε όταν είδα ότι αυτά είναι το ευαγγέλιο του κάθε ειδικού. Η απορία μου είναι: δεν υπάρχει ο κίνδυνος πολλές κοπέλες να αποθαρρυνθούν από αυτές τις μαξιμαλιστικές οδηγίες; Είναι άλλο να λες ότι ο θηλασμός του νεογέννητου δεν έχει πρόγραμμα και διαρκεί πολλές ώρες, άλλο ότι αν δεν προλαβαίνεις να φας τρώγε στα κλεφτά πάνω από την κατσαρόλα ή ζήτα να σε ταΐσουν στο στόμα, και ζήτα από κάποιον να σου μαγειρεύει και να σου κάνει τις διυλειές (ναι, αυτά τα έχω διαβάσει σε μπλογκ που ανασημοσίευε κείμενο της γνωστής παιδιάτρου)... Αλήθεια δεν υπολογίζει κανένας ότι μια κοπέλα που οι οικογενειακές τις συνθήκες δεν της επιτρέπουν να έχει τέτοια βοήθεια θα απελπιστεί και θα είναι βέβαιη ότι δεν θα τα καταφέρει; Αν δηλαδή ο άντρας της δουλεύει πολλές ή ακατάστατες ώρες, αν δεν μπορούν να βοηθήσουν οι γιαγιάδες, αν η ίδια η κοπέλα πρέπει να γυρίσει στη δουλειά της, τι θα γίνει; Αν διαβάζει διαρκώς εκ των προτέρων ότι το συμπλήρωμα θα της κόψει το γάλα, το θήλαστρο θα προκαλέσει σύγχυση θηλών, η πιπίλα το ίδιο, καθώς και ότι το να αφήσει το μωρό πέντε λεπτά μόνο του κι ας κλάψει για να πάει τουαλέτα ή να βγάλει το φαΐ από τη φωτιά θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη στο δέσιμο με το παιδί της κλπ, τι θα κάνει; Μήπως θα πει "δεν βαριέσαι, ας μην προσπαθήσω καν", αφού ούτως ή άλλως σύμφωνα με τα κοινώς παραδεχόμενα, το κλίμα από τους επαγγελματίες υγείας στο μαιευτήριο θα είναι αρνητικό; Εγώ προσωπικά δεν ανήκω σε αυτήν την κατηγορία γιατί και ο άντρας μου είναι πρόθυμος για τις δουλειες και έχει χρόνο, και κανονική άδεια θα έχω, μόνο γιαγιάδες δεν έχουμε κοντά αλλά η αίσθηση ανεξαρτησίας που έχουμε από νέοι δεν θα μας επέτρεπε ούτως ή άλλως να βασιστούμε σε αυτές για μια μόνιμη βοήθεια. Και πάλι όμως, τώρα που περιμένω, διαβάζω, διαβάζω και με πιάνει μια απελπισία - μη μου πείτε ότι είναι ορμονικό, το είχα και πριν! Θα μου πείτε τώρα, θα ρίσκαρα να μην τραφεί το μωρό μου όπως πρέπει για να ασχοληθώ με το σπίτι μου; Τώρα στο πρώτο παιδί, σίγουρα όχι. Κάνω όμως την προκλητική ερώτηση: πόσο πιστά ακολουθούμε οποιαδήποτε οδηγία, όχι μόνο θηλασμού, στο δεύτερο και το τρίτο παιδί, όταν το πρόγραμμα της οικογένειας τρέχει; Επειδή υποψιάζομαι ότι όλοι τότε χαλαρώνουν, όχι μόνο λόγω πείρας, αλλά και επειδή οι ανάγκες και των άλλων παιδιών δεν μπορούν να αγνοηθούν, μήπως τελικά υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι επιτυχίας; Χωρίς να είναι δουλειά μου να λογοκρίνω, θα προτιμούσα οι απαντήσεις που θα πάρω να είναι βιώματα γονέων και όχι ψυχολογικές αναλύσεις για το αν είμαι control freak ή έχω ευάλωτη ψυχολογία λόγω εγκυμοσύνης!
×
×
  • Create New...