Sentir...natureza

Plus500
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    2.646
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    89

Όλα όσα δημοσίευσε η/ο Sentir...natureza

  1. https://www.skylakos.gr/epikoinonia-ton-skylon-pos-tha-tous-katalavoume/ https://paidis.com/2016/05/03/τι-προκαλει-ενα-σκυλι-να-επιτεθει-τι-πρ/ https://www.tromaktiko.gr/66303/pos-na-prostateuteite-apo-ena-agrio-skuli/
  2. Παρομοια εμπειρία δεν έχω γιατί παρ'ολο που με δάγκωσε σκύλος μικρή (ήταν δικό μου λάθος φυσικά, μπήκα στην αγέλη από αφέλεια και ο αρχηγός με πήρε στο κυνηγι) δεν έπαψα ποτέ να τα λατρεύω και να φροντίζω αδέσποτα. Συμφωνώ με τα παραπάνω και να προσθέσω ότι είναι πιθανόν να είδε κάποιον εφιάλτη παλιά και να του εχει μεινει ο φοβος;Ή ακομη και να άκουσε εμπειρίες η κάτι στις ειδήσεις για επιθέσεις σκυλιών σε παιδια;Σκεφτείτε ποτέ περίπου ξεκίνησε να τα φοβάται και προσπαθειστε να δείτε αν έγινε κάτι εκείνη την περιοδο. Ειχατε ποτε επαφες με σκυλους;Πολλες φορες φοβόμαστε αυτό που δεν γνωρίζουμε.Συζητήστε μαζί του.Τι είναι αυτό που φοβαται;Διαβάστε τους τροπους επικοινωνίας των σκυλιών,την γλώσσα του σώματος τους,ποτέ πραγματικά μπορεί να είναι επιθετικό και ποια είναι η καλύτερη αντίδραση μας; Αν βρω κάποιο καλό άρθρο θα το παραθέσω.
  3. Ναι κι εγώ μπορώ να ασχολουμαι για ώρες,αν είχα τον χρόνο και το χώρο να φέρνω σπίτι ο,τι βλέπω στον δρόμο τότε θα πουλούσα κιόλας!(έφτασα πολύ κοντά αλλά αποφάσισα να μην το κανω). Προς το παρόν ο,τι ογκώδες και ξυλινο έχω βρει το κράτησα στο σπίτι:τραπεζι, κομοδίνα,ραφιερα για το παιδικό, τραπέζι σαλονιού και πολυθρόνες σαν μοναστηριακα (ακόμη δεν θα ξεχάσω πως με κοιτούσαν όταν είχα φορτώσει το τραπέζι αναποδα στο καρότσι του παιδιού βάζοντας τον να κάτσει από πάνω χαχα),μπαούλο και το τελευταίο ένας σχεδον διθέσιος καναπές ξυλινος που γίνεται κρεβατιήμουν σε φάση να αγοράσω και λίγες μέρες πριν το κανω βρέθηκε στον δρόμο μου. Δεν μπορω,λυπάμαι να τα αφήσω να σαπίσουν στις χωματερές. Θέλω να τους δώσω κι άλλη ευκαιρία.Αν δω κάτι και για κάποιον λόγο δεν μπορέσω να το πάρω δεν φεύγει από το μυαλό μου για μέρες! Αν ζούσα σε μονοκατοικία σίγουρα θα είχα ένα δωμάτιο στην αυλή για να μαζεύω και να μεταποιω πράγματα (κι άλλο ένα δωμάτιο όπου θα επεξεργαζομαι τα θεραπευτικά φυτά,βαμματα,σιρόπια, αποξηρανσεισ κλπ-αυτο είναι ένα δικό μου ονειρο, ισως σε μια επόμενη ζωη).
  4. Ναι τα babel ήταν η πρώτη μου επιλογή αλλά επειδή συνέχεια το ανέβαλα λόγω επιπλέον εξόδων μόλις μου είπανε για το duolingo δεν είχα δικαιολογία και ξεκίνησα αμέσως.Παντως, προτείνεται απο την πλατφορμα να κρατάμε σημειώσεις μετά το μαθημα,σίγουρα θέλει και λίγο μελέτη,εγώ άρχισα να παρακολουθώ και καμιά ταινία στα ισπανικά που και που και βοηθάει πολύ επίσης!
  5. DuolingoΞεκίνησα και ινδικά πριν λίγες μέρες αλλά είναι πολύ δύσκολα, χρειάζεται να αφιερώσω πιο πολύ χρονο και να είμαι συγκεντρωμενη οπότε προς το παρόν τα αφησα.
  6. Πολύ ωραίο θεμα!Να μιλήσουμε λίγο για το τι κάνουμε χωρίς τα παιδια και μας ευχαριστεί σαν προσωπικοτητες Εμένα μου αρέσει πολύ να χορεύω.Μεχρι την εφηβεια μου έκανα μπαλέτο και καρακτερ,από τότε απλά χορεύω σπίτι μουΑλλά μόλις τελειώσει το θεμα με τον κορονοιο σκέφτομαι να ξαναγραφτω σε μια σχολή χορού για σύγχρονο(μεγάλη υπέρβαση για μενα αν το κανω).Επισης μου αρέσει το τραγούδι,παίζω κιθάρα και πλήκτρα και θέλω να μαθω μπεντιρ μόλις μου περρισεψουν χρήματα για να αγοράσω ενα. Μου αρέσει να φτιάχνω ή να μεταποιω αντικείμενα,στο σπίτι μας έχουμε πολλές καλλιτεχνικες μου δημιουργιες-ο άντρας μου με λέει ρακοσυλλεκτρια κάθε τόσο έρχομαι με κάποιο επιπλο/αντικείμενο που παράτησε κάποιος στα σκουπίδια και του ξαναδινω ζωη Το διάβασμα το άρχισα στην πρώτη μου εγκυμοσύνη,πιο πριν ελάχιστα βιβλία.Μου αρέσει πολύ να ασχολουμαι με τον μπαχτσε, είναι κάτι που με χαλαρώνει (ακόμη και το ξεχορταριασμα χαχα) και μόλις τρώω κάτι απευθείας από το φυτό νιώθω θεα Το περπάτημα και το τρέξιμο μου αρεσει πολύ αλλά τους τελευταίους μήνες πάω ελάχιστα.Παρ'ολα αυτά συνεχίζω την άσκηση στο σπίτι,ειδικά το τσικονγκ,νιώθω πολύ ανανεωμένη ακόμη κι αν κάνω 5 λεπτά. Τελευταια απασχόληση εδώ και κάποιους μήνες είναι ότι μαθαίνω ισπανικά,ήθελα πολλά χρόνια να μαθω και επιτέλους βρήκα τον τρόπο μέσω μιας δωρεαν πλατφόρμας,στην οποία μπορώ να αφιερώσω μόνο 10 λεπτά ημερησίως αλλά ήδη μπορώ να συννενοηθω στα βασικα και να καταλαβαίνω τι λένε τα τραγούδια που ακουω Μόλις πάρω το δίπλωμα οδήγησης (ελπίζω τον χειμωνα που θα μας ερθει) σίγουρα στα ενδιαφέροντα μου θα προστεθούν οι βόλτες στα βουνα,σε μονοπάτια, τωρα πηγαίνουμε όλοι μαζί αλλά θα ήθελα πολύ να μπορώ να αφιερώνω χρόνο μόνη μου και να ξεφεύγω.Νομιζω τα είπα όλα,αν παρέλειψα κάτι θα το προσθεσω αργοτερα Πάντως,μπορώ να πω ότι έχω πιο πολλά ενδιαφέροντα και ασχολουμαι με περισσότερα πράγματα από ότι πριν τα παιδια. Ίσως με τα χρόνια ωρίμασα κι άλλο και βρήκα τι πραγματικά μου αρεσει.Ειμαι πλέον και σε μια φάση οτι η ζωή είναι μικρή για να μην κάνεις αυτό που θέλεις οπότε το "δεν έχω χρονο" το έχω βάλει στο συρτάρι και αν μπορέσω να αφιερώσω έστω και 5-10 λεπτά τη μερα σε κάτι που με γεμιζει είμαι ευτυχισμένη!
  7. Να σου πω την αληθεια με τους συγγενεις συνηθως δεν ενθουσιαζονται τοσο γιατι πεφτουν με τα μουτρα πανω τους (τους πρηζουν με αλλα λογια) αλλα ουτε και παιζουν μαζι τους οπως οι φιλοι μας.
  8. Δεν τα έχω διαβάσει όλα αλλά προσωπικά δεν τους κρατάω το χερι,μόνο όταν χρειάζεται πχ να περάσουμε τον δρόμο,σε κάνα φεστιβάλ ή συναυλία ή σε τέτοια πολυκοσμία γενικότερα. Διαφορετικά τους κρατάω στο οπτικο μου πεδιο και τους λέω απλά να μην απομακρυνονται πολύ. Βέβαια αν έμενα σε μεγάλη πόλη σίγουρα τα πράγματα θα ήταν διαφορετικα αλλά μπορώ να καταλάβω πως νιώθουν περιορισμένα, οπότε και στην πρωτεύουσα του νόμου όταν πηγαίνουμε στο πεζοδρόμιο δεν τους το κρατάω αρκεί να μην απομακρυνονται πέρα από τα 3 μέτρα πχ,σπάνια έχει χρειαστεί να τους κρατήσω. Παντως, μου κανει εντυπωση που γράφθηκε από πολλές οτι το παιδι δεν θα έχει να κάνει τίποτα με τους φίλους μας.Προφανως δεν πηγαίνουμε σε καφετέριες γιατί βαριούνται (και εμεις) αλλά όταν βρισκόμαστε με τους φίλους μας τα παιδια χαίρονται,φέρνουν τα παιχνίδια τους με ενθουσιασμό,παίζουνε μαζί,συζητάνε (τουλάχιστον με τον μεγαλο που ειναι 5,5 χρ), δεν έχουν κάτσει αποστασιοποιημενοι για να μου δημιουργηθεί η εντύπωση ότι δεν έχουν να κάνουν κάτι μαζί τους.
  9. Περνάει χρόνο ο μπαμπάς με τον μικρο η δουλεύει πολυ; Μηπως να περνάει περισσότερο ποιοτικο χρονο για κάποιες εβδομάδες,να φεύγεις και να τους αφήνεις να παίζουν μόνοι τους;να πηγαίνουν οι δύο τους βολτα;να συνηθίσει σιγά σιγά την αποκλειστικοτητα για να του είναι πιο ευκολο όταν ξεκινήσετε την προσπάθεια στον υπνο;
  10. Στην ηλικία που είναι ο μικρός σου είναι λίγο δύσκολο να αποθηλασει χωρίς κλάματα.Περα από τον πόνο στις θηλες (ξέρω πόσο ποναει) υπάρχει άλλος λόγος που θα ήθελες να αποθηλασεις;Στο ρωτάω γιατί έγραψες σε θέμα που εχει να κάνει με τον ταυτόχρονο θηλασμό των 2 παιδιών,όχι με τον αποθηλασμο και το "θα πρέπει να το κόψω ετσι κι αλλιως" που γράφεις δεν κατάλαβα γιατί το αναφέρεις(αν υπάρχει κάποια παθολογικη αιτια).Παντως,εχεις χρόνο να αποθηλασεις ομαλά μέχρι να γεννήσεις αλλά τον πρώτο καιρό θα έχετε κλάμα την ωρα του ύπνου.Θεωρω πως η καλύτερη λύση είναι να τον αναλάβει ο μπαμπάς το βράδυ (και στα ξυπνηματα).Καλό είναι να φεύγεις από το σπίτι,να τον χαιρετάς και να τον πηγαίνει για ύπνο ο μπαμπάς μετά από κάνα τεταρτο και μόλις μπούνε στο δωμάτιο να επιστρέφεις χωρίς να σε πάρει χαμπάρι. Δηλαδη να δει ότι φεύγεις από το σπίτι γιατί αν ξέρει ότι είσαι εκει θα είναι ακόμη πιο δύσκολο να δεχθεί τον μπαμπά,ενώ αν λείπεις ίσως αφεθεί να κοιμηθεί γρηγορότερα (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα διαμαρτρυθειτις πρώτες φορες).Οπως και να 'χει είναι καλή ιδέα να απευθυνθείς σε κάποιο σύμβουλο θηλασμού της περιοχής σου για να σε καθοδηγήσει κατάλληλα.
  11. Mια υπέροχη πλατφόρμα γονεικοτητας,στην οποία μεταξύ άλλων υπάρχει υλικό σχετικό με αυτό που συζητήθηκε https://www.projectparenting.gr/series/diacheirisi-orion-thetiki-diapaidagogisi/
  12. Sentir...natureza

    Θηλασμός και περίοδος

    Οπως ειπώθηκε οι πρώτοι κύκλοι μπορεί να είναι αστατοι, είναι φυσιολογικό αλλά δεν χάνεις τίποτα να κάνεις κι ένα τεστ εγκυμοσύνης.
  13. Μα δεν απορριπτω τις συμπεριφορες που δεν προσπαθουμε να ελεγξουμε. Σαφως και επηρεαζεται απο την γενικοτερη "κινηση" της οικογενειας, ισως και περισσοτερο απο τις συνειδητοποιημενες πραξεις. Αλλα και παλι, στο χερι μας ειναι να δημιουργησουμε ιδανικες συνθηκες.
  14. Η ερευνα αναφερεται σε παιχνιδι βρεφους-μητερας και στο ποσο παρεμβατικη ειναι η μητερα σε αυτην την συνθηκη. Οχι στην οριοθετηση αλλα στο ποσο διακόπτει την ροή της ελεύθερης έκφρασης στο παιχνίδι και πως αυτό συνδέεται με τον θυμο.Αν επηρεάζεται ο εγκέφαλος απο κάτι τέτοιο σε αυτήν την μικρή ηλικία, μπορούμε να φανταστούμε πόσο επηρεάζεται το παιδι οσο μεγαλώνει και κάποιες τακτικές μονιμοποιουνται.
  15. Και για να παραθεσω και μια ερευνα (2019) βρεθηκε οτι ο εγκεφαλος των βρεφων(6 μηνων) που οι μητερες τους ηταν πιο παρεμβατικες και διορθωτικες στις κινησεις/στο παιχνιδι τους, παρουσιαζε μεγαλυτερη αντιδραση στον θυμωμενο τονο φωνης. Δηλαδη, οπως αναφερει ο Chen Zao "...όσο πιο ενοχλητική και απαιτητική είναι η μητέρα τους, τόσο ισχυρότερη είναι η ανταπόκριση του εγκεφάλου αυτών των 6μηνών βρεφων στο να ακούνε θυμωμένες φωνές".
  16. Συνεχιζω να διαφωνω. Οχι οτι δεν ισχυουν σε καποιο βαθμο αυτα που γραφεις, σαφως και εχουν σημασια ΠΟΛΛΑ πραγματα για την μετεπειτα εξελιξη μας αλλα αυτο δεν σημαινει οτι δεν ειναι εξισου σημαντικος ο τροπος που αντιλαμβανεται ο γονεας την υπαρξη του παιδιου (και κατ'επεκταση ο τροπος που προσπαθει να του μαθει τον κοσμο, να το οριοθετησει κλπ). Θα σου μιλησω προσωπικα. Ξυλο εφαγα ελαχιστο (αλλα θυμαμαι ολες τις μετρημενες φορες) αλλα αυτο που μου εχει δημιουργησει περισσοτερο θεμα στον ψυχισμο μου και ακομη παλευω να το ισορροπω ειναι η κριτικη, τα σχολια που μου εκοβαν τα φτερα. Οχι τιποτα ιδιαιτερα προσβλητικο, λογια του τυπου "Οχι ετσι, κατσε να το κανω εγω", "Πως το εκανες ετσι;" τετοιας βαρυτητας, που για καποιον ειναι "λεπτομερειες", που δεν ειναι κακοποιητικη συμπεριφορα συμφωνα με τον νομο αλλα δεν σημαινει οτι δεν κακοποιει τον ψυχισμο του παιδιου. Βλεποντας πώς μιλαει ο πατερας μου (και λιγοτερο η μητερα μου) στα εγγονια του καταλαβα γιατι νιωθω οπως νιωθω και απ'οτι εχω καταλαβει με εμενα και τον αδερφο μου ηταν πιο επικριτικος ακομη. Βλεποντας τα παιδια να αντιδρανε σε αυτον τον τροπο καταλαβαινω οτι εκεινη την στιγμη πραγματοποιειται μια καταπατηση της ελευθεριας, μια δηλητηριαση στην αυτοπεποιθηση και αυτοεκτιμηση του παιδιου. Επρεπε να γινω μητερα για να καταλαβω τι ηταν αυτο που με επηρεαζε σε διαφορους τομεις της ζωης μου. Οποτε, αντιλαμβανομαι αυτο που λες, οτι καθε ηλικια εχει τους προβληματισμους της αλλα σε αυτο που διαφωνω ειναι οτι "μεγαλωνοντας καταλαβαινεις οτι δεν ειχε σημασια τιποτα απο αυτα". Σαφως και δεν μιλαμε για το αν εφαγε 5 ή 6 μπουκιες αλλα για το πώς του συμπεριφερεσαι (σε οποια ηλικια κι αν ειναι), με ποιο τροπο του δειχνεις ποια ειναι η θεση του στην οικογενεια και κατ'επεκταση στο κοινωνικο συνολο.
  17. Καλά και η προγιαγιά μου μεγαλωσε 9 παιδια χωρίς να έχει διαβάσει τιποτα και αυτό έχει επηρεάσει ακόμη κι εμένα που παλεύω με τα τραυματα μου. Ειναι αυτό επιχειρημα;
  18. Ολα αυτα που τα λες "μικρολεπτομερειες" ειναι εμπειριες που διαμορφωνουν τον εγκεφαλο, μπαινουν στο υποσυνειδητο και δινουν ενα "προγραμμα" για το πως λειτουργει ο κοσμος (δεν μιλαμε για μια φορα το 6μηνο επειδη χασαμε την υπομονη μας). Συνηθως, δεν ειναι η ιδια η εμπειρια που μας προκαλει το τραυμα, την ρωγμη κα αλλα αυτο που νιωσαμε. Το πλαισιο του "λογικου" απ'οτι φαινεται εχει να κανει με την "λογικη" του καθενος. Οι περισσοτεροι τα λεμε επειδη εχουμε διαβασει καποια σχετικα στοιχεια, πολυχρονες ερευνες και πολλα αρθρα ψυχολογιας, νευροεπιστημης, παιδαγωγικων κλπ., οχι επειδη στηριζομαστε μονο στην δικη μας εμπειρια επειδη "βλεπουμε οτι γινονται αντιληπτα με τον ιδιο τροπο" (αληθεια τωρα;). Παντως, αν ηταν να στηριχτω στην εμπειρια μου θα ελεγα οτι σιγουρα δεν γινονται αντιληπτα με τον ιδιο τροπο και το βλεπω καθημερινα μπροστα στα ματια μου
  19. Δεν εχω πει ξεκαθαρα στο παιδι αυτη μου τη σκεψη, του απαντησα οτι "ακομη κι αν δεν πονας, μαθαινουμε στον μικρο σου αδερφο οτι επιτρεπεται να χτυπαμε και ισως πονεσει καποιον". Ισχυει το οτι "δεν ειναι αποδεκτο να χτυπαμε" απλα μια σκεψη εκανα γιατι προσφατα μου το ειπε και δεν εχει και πολυ αδικο οταν το σκεφτηκα. Αφου ο σκοπος ειναι να μην πληγωνει τους αλλους τοτε γιατι να μην το κανει αν ο αλλος το δεχεται; Με την εννοια του παιχνιδιου, οπως οταν παλευουνε, ακομη και με πονο οι φιλοι μεταξυ τους. Εαν τα παιδια δηλαδη το διασκεδαζουν, θα παω να τους πως "Μην το κανετε γιατι απαγορευεται;", αφου αυτοι το χαιρονται.
  20. Αυτό ήθελα να τονίσω:οτι ειναι κακο οταν ποναμε.Αρα δεν είναι η πραξη αυτή καθαυτή αλλα τι προκαλει. Αν δεν νιωθει πόνο αυτός που δέχεται το χτύπημα τότε γιατί να την απαγορευσεις; Το ολο θεμα ειναι να κατανοησει τι νιωθει ο αλλος. Εφόσον πονάει και πληγώνεται (το πιο πιθανό)δεν πρέπει να το κανεις. Eδω καποιοι την βρισκουν
  21. Κι εμείς δεν επιτρέπουμε το χτύπημα αλλά αν πάει πχ ο μικρος και του δώσει καμια δυνατή και επέμβουμε λεγοντας οτι δεν χτυπάμε και απαντησει ο μεγάλος "Άστον,δεν με πειράζει,δεν με ποναει" εκεί τι λες;
  22. Οι σύγχρονες προσεγγισεις υποστηριζουν οτι όταν το παιδι νιωθει οτι το αντιμετωπίζουν με σεβασμό, ισοτιμία οπως ολα τα μέλη της οικογενειας τότε είναι πιο πιθανό να έχει ανεπτυγμένη ενσυναισθηση ως ενήλικας,να δείχνει σεβασμό και κατανόηση στους συνανθρώπους του. Οταν το παιδι αντιμετωπιζεται σαν κατώτερο από τους γονεις, με πρακτικές επίδειξης εξουσιας (από το πιο "απλα",κριτική, χλευαστικα σχόλια, τιμωρια, κλπ έως το ξύλο, την κακοποίηση κλπ) τότε μπορει να έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, μειωμένη αυτοπεποίθηση και ολα αυτα που έχουν συνδεθεί με την χαμηλη αυτοεκτίμηση. Σκοπός μου είναι να νιωθει το παιδι οτι ειναι κύριος του εαυτού του,ότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα να εμφανιστεί ως "ανωτερος"και να μην νιωθει ότι πρέπει να υποταχθεί. Σκοπός μου είναι να του δώσω τα εφοδια να κατανοει και να ελέγχει τα εντονα συναισθηματα του και να δείχνει σεβασμό στα συναισθήματα των άλλων. Μ'αρεσει να υπενθυμιζω στον εαυτό μου το ποίημα του Kahlil Gibran "Τα παιδια μας δεν είναι δικά μας παιδια".Νομίζω πως σε λίγες γραμμές συνοψίζει όλη αυτην την φιλοσοφια της μη τιμωρίας, του σεβασμού και της ισης αξίας του παιδιού με τον ενηλικα (μη πω ότι το παιδι εχει μεγαλύτερη αξία γιατι ειναι το μέλλον).Κάποιες ινδιανικες φυλές υποστηριζουν οτι ο τρόπος που μεγαλώνουμε τα παιδια μας επηρεάζει 7 γενιές. Ο καθένας κάνει ο,τι θεωρει καλύτερο αλλά αν κοιτάξουμε την μέχρι στιγμής ανθρωπότητα, πέρα από την λογική ανάπτυξη που συνεχίζεται,η συναισθηματική ειναι στάσιμη. Πόσοι παλεύουμε με τις πληγές των γονιών μας,ακόμη κι αν δεν μας κακοποιούσαν εντονα σωματικά; Αυτη η αίσθηση κατωτεροτητας ειναι κάτι που επηρεάζει παρα πολλούς ανθρώπους ακόμη κι αν δεν το συνειδητοποιουν. Εγω από την έρευνα μου και από τις εμπειρίες μου (πρωτίστως με τα παιδια μου αλλά και με αλλα παιδια) έχω καταλάβει ότι ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΛΕΞΗ μπορει να κάνει την διαφορά στο πως θα εκλάβει κάτι ένα παιδί,πως θα το κάνει να νιωσει,πως θα το επεξεργαστεί,τι εικόνα θα σχηματισει για τον εαυτό του,για τον κόσμο του,πως θα επηρεάσει αυτο την αλληλεπιδράση του με τους άλλους κοκ, τόσο λεπτό είναι το ζήτημα. Προσθεσε την σταση του σώματος(τη μη λεκτικη επικοινωνια δηλαδη), το ύφος της φωνής μας (η οποία είναι δονήσεις που απλωνονται στο χωρο), την ενεργεια που εκπέμπουμε εκείνη την ώρα, μπορεις να αντιληφθεις ποσο πολύπλευρο είναι το ζητημα και γιατι η πλειοψηφία των ανθρώπων εχει ενα πληγωμένο εσωτερικό παιδι μέσα του.
  23. Δεν με εκφραζει η τακτικη της απειλης "Αν συνεχισεις θα σε βαλω στο παρκο" οποτε δεν θα την ακολουθουσα, ουτε την υλοποιηση τελικα της απειλης που ειναι η τιμωρια (ο περιορισμος στο παρκο). Με τετοιες τακτικες υπαρχουν σοβαρες πιθανοτητες το παιδι να αρχισει να αντιδραει ακομη πιο εντονα (γιατι νιωθει την "ανωτεροτητα" σου και αντιδραει για να υπερασπιστει την υποσταση του), εκτος κι αν ο γονεας αρχισει να το βαζει τιμωρια επειδη παθαινει δεν ηρεμει (ναι, το εχουμε δει και αυτο) οποτε εκει απλα μαθαινει να καταπνιγει και τα συναισθηματα του, περα απο τις επιθυμιες του. Νομιζω πως απαντησα στο πώς θα το αντιμετωπιζα, χρειαζεσαι καποια διευκρινηση; Γενικως, δεν ειμαι οπαδος ουτε του time out με τη μορφη τιμωριας, σαν ευκαιρια να ηρεμησει το παιδι σε καποια "ζεστη" γωνια με μαξιλαρια και βιβλια ναι, χωρις χρονομετρο κλπ αλλα και παλι μου δεν μου βγαινει να πω στον γιο μου "Πηγαινε να ηρεμησεις", μπορω να του πω αν θελει αγκαλια ή αν χρειαζεται να χαλαρωσει μονος του. Διαφωνω. Τα παιδια σου ειναι μεγαλυτερα και γι'αυτο βλεπουν την "εξυπναδα" της υποθεσης. Αλλα ενα παιδακι 5 ετων πιθανοτατα να συνεργαστει αν του πεις- οπως εγραψε η @kotsifikos (το κανω κι εγω) - "Αργησες να κανεις μπανιο οποτε δυστυχως δεν προλαβαινουμε να διαβασουμε βιβλιο", μπορει να απογοητευτει αλλα εχει να επεξεργαστει τις πληροφοριες, να βγαλει την λογικη εξηγηση και την αλλη φορα να ειναι πιο προσεκτικο. Γινεται δηλαδη μια ουσιωδη αναλυση των δεδομενων στο παρασκηνιο. Αν του πεις "Δεν σου διαβαζω βιβλιο γιατι αργησες να κανεις μπανιο" ειναι ξεκαθαρα επειδη θυμωσες και το "τιμωρεις", οπότε μάλλον θα έχεις αντιμετωπίσει ενα κουρασμενο παιδι που αντιδράει κλαίγοντας και νιώθοντας προδομένο, θα δημιουργηθούν και συναισθήματα αντιπάθειες απέναντι σου. Φυσικα δεν ειναι και τα δυο τιμωρια. Βεβαια, η μεθοδος πρεπει να χρησιμοποιηθει εξυπνα γιατι μπορει και να "καρφωθεις" πχ "με χτυπησες στο χερι και ποναω, γι'αυτο δεν μπορω να παω στο παρκο" ειναι λιγο περιεργο οπως το βλεπω εγω γιατι δεν υπαρχει λογικη εξηγηση. Να μου ειχε πεταξει μια κατσαρολα στα δαχτυλα των ποδιων και να μην μπορω να περπατησω ή να μου πεταξει τουβλακι στο κεφαλι και να εχω πονοκεφαλο, ναι το καταλαβαινω αλλα το αλλο δεν μου πολυβγαζει νοημα. Δηλαδη, πρεπει οντως να εχει μια λογικη εξηγηση για να την εκλαβει σαν μια.
  24. Ειναι διαφορετικο να ξεφυγεις καποια στιγμη απο το να χρησιμοποιεις κατι σαν μεθοδο. Φυσικα και εχω χασει την υπομονη μου αλλα τιμωρια δεν εβαλα ΠΟΤΕ, ειτε το πιστευεις ειτε οχι @sampsypan δεν ξερω αν ειμαι αξια θαυμασμου, εχω περασει κι εγω 1-2 φασεις (που κρατησαν εβδομαδες) που απλα ειχα χασει τον εαυτο μου για καποιους μηνες απο την κουραση και φωναζα συχνα και καπου ταρακουνηθηκα αλλα η αληθεια ειναι ο,τι παραδεχομαι οτι εχανα την υπομονη μου, δεν σκεφτηκα ουτε στιγμη οτι αυτο που κανω επειδη "πιανει" προσωρινα ειναι ισως ο καταλληλος τροπος για τα "ατιθασα" παιδια μου. Παντα με ετρωγαν οι τυψεις μετα απο 10 λεπτα μολις ηρεμουσα. Πλεον το συνειδητοποιω πριν εκφραστει και εχω ξαναβρει τον παλιο καλο μου εαυτο που παρατηρει και σκεφτεται σε καθε στιγμη τις συνεπειες της πραξης τους
  25. Hθελα να προσθεσω οτι κανενας δεν σε κατακρινει @Super.mum και νομιζω πως ολες εχουμε φτασει καποια στιγμη να κανουμε πραγματα που τα μετανιωνουμε και τα καναμε απλα επειδη δεν ειχαμε την αντοχη για κατι διαφορετικο. Καταλαβαινω την κουραση αλλα προσεξε μην την αφηνεις να σε καθοριζει. Το εχω παθει κι εγω οταν αποθηλαζα τον μεγαλο, απο τον πονο και το αγχος μου να αποθηλασω αρχισα να σκεφτομαι για μεθοδους που προηγουμενως απερριπτα και να βρισκω καποια "ελαφρυντικα" σε αυτες. Δεν ειναι κακο, ειναι η αμυνα του εαυτου σου που βρισκεται σε κατασταση "αναγκης". Ο λογος που απαντησα ηταν επειδη απο τις παραθεσεις σου εχω καταλαβει οτι εισαι μαμα που προβληματιζεσαι, εξου και η φωνη μεσα σου που σου λεει οτι ισως αυτος δεν ειναι ο σωστος τροπος και σε ωθησε να ρωτησεις για γνωμες. Σκεψου καλα, διαβασε για την φυσιολογια του εγκεφαλου και του τροπου σκεψης αυτης της ηλικιας και θα βρεις μονη σου την απαντηση.