dora7376

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    154
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

0 Neutral

Περισσότερα για την/τον dora7376

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Converted

  • Περιοχή
    ΑΘΗΝΑ
  • Επάγγελμα
    ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ
  1. Καλησπέρα σας, Ζητώ συγνώμη εάν υπάρχει ήδη παρόμοιο θέμα, είναι πολλές οι σελίδες και δεν κατάφερα να τις κοιτάξω όλες. Γέννησα με καισαρική το 2ο παιδάκι μου στις 12/6/15, αγοράκι, με βάρος 3280. Έπιασε αμέσως στήθος χωρίς προβλήματα και θηλάζει αποκλειστικά από τότε. Εδώ και 15 ημέρες περίπου είχα ενδείξεις περιόδου ανά διαστήματα και να σας πω την αλήθεια το περίμενα μιας και ο μπέμπης δεν είναι φανατικός του 3ωρου γεύματος. Πότε θα ζητήσει στις 2 ώρες, πότε στις 6 ώρες, πότε στις 5 ώρες... Σήμερα λοιπόν ήρθε και την ίδια στιγμή σπάστηκα και αγχώθηκα. Οι λόγοι ευνόητοι γιατί σπάστηκα... Αγχώθηκα γιατί πέρασε από το μυαλό μου μήπως κάτι δεν κάνω σωστά, ή μήπως χάνω το γάλα μου. Την τελευταία 1 εβδομάδα το στήθος μου ανάμεσα στα γεύματα παραμένει μαλακό που μοιάζει άδειο. Και με είχε εξαρχής προβληματίσει η αστάθεια των γευμάτων του μπέμπη. Νομίζω πως είναι μικρό για να έχει τόσο μεγάλα και χωρίς σταθερή συχνότητα διαστήματα θηλασμού. Με καθησύχαζε το γεγονός ότι παίρνει βάρος κανονικά, τώρα ζυγίζει 6 κιλά. Αλλά είναι σωστό αυτό? Την κόρη μου ( 7 χρονών), την θήλασα μέχρι 2 χρονών. Ήταν σταθερή ανά 3ωρο μέχρι τους 6 μήνες και μέχρι το χρόνο το έκανε 4ωρο. Περίοδο είδα μετά από 1 χρόνο και κάτι... Έχει συμβεί σε καμιά σας ? Είναι φυσιολογικά όλα αυτά? Μήπως υπάρχει περίπτωση να έχει μειωθεί το γάλα μου? Μετά από 7 χρόνια έχω ξεχάσει κιόλας... Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας.
  2. Καλησπέρα σε όλους, Εδώ και 2 ημέρες διαβάζω με προσοχή, τα όσα έχετε γράψει σχετικά με την ομοιοπαθητική. Είμαι στο ένα βήμα πριν, απευθυνθώ σε ομοιοπαθητικό μιας και είμαι ένας οργανισμός «φορτωμένος» με φάρμακα γενικά και τα 2 τελευταία χρόνια ο οργανισμός μου έχει αρχίσει και «κλωτσάει» στην κλασική ιατρική παρουσιάζοντας μου συχνές αλλεργίες μετά την λήψη ,άσχετων μεταξύ τους, σκευασμάτων. Έφτασα σε σημείο να τρέμω να πάρω οποιοιδήποτε σκεύασμα μην τυχόν πάθω αλλεργία και κλείσει ο λαιμός μου. Κυκλοφορώ με Medrol και ένεση αδρεναλίνης, μετά το σοκ που πέρασα μετά τη λήψη κολλύριου για τα μάτια, βράδυ μόνη στο σπίτι, μαζί με την μικρή. Επίσης ένας ακόμα λόγος που ελπίζω να με βοηθήσει η ομοιοπαθητική είναι, διότι από την εγκυμοσύνη φορτώθηκα τα 25 από τα 30 κιλά που είχα πάρει και παρότι εδώ και 2 χρόνια προσπαθώ με διάφορες δίαιτες (πείνα!!!), διατροφολόγους, γιατρούς-διαβητολόγους, ενδοκρινολόγους- διαβητολόγους κατάφερα να χάσω μόνο 7 κιλά και συνεχίζω να έχω πολλά σκαμπανεβάσματα στο βάρος μου. Φίλη μου,μου σύστησε να απευθυνθώ στον Κ., μιας και έχει ακούσει από γνωστούς της πολύ καλά λόγια. Βρήκα κάποιες αναφορές στις προηγούμενες σελίδες για πολυκυστικές που ξέρω ότι έχω από τα 17 μου, οι οποίες δεν μου στέρησαν την μητρότητα, αλλά έχουν μπλοκάρει τόσο το μεταβολισμό μου, που δεν μπορώ να χάσω παρά γραμμάρια την εβδομάδα. Έχει κάποιος από εσάς, ανάλογη εμπειρία ή έχει ακούσει παρόμοιο περιστατικό που να είδε αποτέλεσμα? Τα ξέρετε καλύτερα από μένα πως είναι δύσκολοι καιροί οικονομικά και όχι μόνο… Ευχαριστώ για το χρόνο σας και συγνώμη που σας κούρασα…

  3. Διαφημίσεις


  4. Σε ευχαριστώ πολύ για τις συμβουλές σου και όντως έκανα πράξη το αδιαπραγμάτευτο! Την Παρασκευή που μας πέρασε άρχισε πάλι να γκρινιάζει και να σιγομουρμουρίζει : δεν θέλω να πάω σχολείο, πάλι θα κλαίω…. Με σταθερή φωνή, όχι αυστηρά, της είπα δεν είναι θέμα επιλογής το εάν θα πας σχολείο ή όχι. Και ως δια μαγείας εκείνη την μέρα δεν έκλαψε! Δυστυχώς από χθες είμαστε άρρωστες και έτσι πως μας βγήκε το ωράριο με το αντιφλεγμονώδες δεν μας μπορεί να πάει στον παιδικό. Χθες το βράδυ δεν κοιμηθήκαμε από τις 03.00 μέχρι τις 06.30 όποτε πάει και σήμερα. Θα δούμε αύριο λοιπόν. Σε ευχαριστώ πολύ για το βιβλίο, θα το διαβάσω!
  5. Anemoni μου, Συμφωνώ και μαζί σου. Χωρίς να θέλω να μας δικαιολογήσω μιας και τις τελευταίες 15 ημέρες αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα υγείας μου, με ταυτόχρονη ίωση του μπαμπά και της μικρής, και με όλα τα δύσκολα που συμβαίνουν στα περισσότερα σπίτια λόγω κρίσης, η υπομονή μας έχει ξεπεράσει τα όριά της. Μας έχει προβληματίσει γιατί ανυπομονούσε κάθε μέρα να πάει στο σχολείο, οπότε αυτή η απότομη αλλαγή και επιμονή της να μην πηγαίνει ,μας έχει βάλει μια ακόμα σκέψη στις πολλές. Δεν με κούρασες καθόλου και σε ευχαριστώ για τις ευχές σου.
  6. Ψαράκι, Έχεις δίκιο σε πολλά από όσα έγραψες.Και δεν συζητάμε για το τι είναι καλύτερο να γίνει. Της το έχουμε ξεκαθαρίσει τι κάνουν τα παιδάκια και τι οι μεγάλοι. Δεν το έχουμε κάνει μεγάλο θέμα εμείς, αλλά η μικρή. Όταν έρχεται και λέει ότι θέλει να σου μιλήσει για το πώς νιώθει, ότι έκλαψε , ότι αισθάνεται άσχημα κλπ πως πρέπει να το χειριστείς για να μην το κάνεις θέμα? Και εμείς το έχουμε ξεχειλώσει αφού έχει τραβήξει ένα μήνα αυτή η ιστορία, αλλά δεν μπορώ να την «γειώσω» όταν έχω προσπαθήσει πολύ να την κάνω να ανοιχτεί και να μου μιλάει… Καμιά πρόταση πώς να το χειριστώ? Πώς να μην δίνουμε βαρύτητα χωρίς να νιώσει ότι το θεωρούμε κάτι ανάξιο λόγου? Εφόσον είναι σημαντικό για εκείνη, είναι και για μένα... Ακόμα και εαν είναι κάτι, μικρό και ασήμαντο...
  7. Καθημερινά, με πάνε ( ο σύζυγος και η μικρή) πρώτα στη δουλειά και μετά την πηγαίνει στον παιδικό. Το περιστατικό έγινε με τον μπαμπά της, εγώ δυστυχώς το έμαθα εκ των υστέρων. Το γνωρίζω πως δεν πρέπει να υπάρχουν τέτοιου είδους υποχωρήσεις, θα της δώσει το ερέθισμα να το ξανακάνει. Το έχουμε συζητήσει με το μπαμπά, αλλά πραγματικά δεν έχω εικόνα γιατί σήμερα αντέδρασε έτσι και υπέκυψε. Με την μικρή που μίλησα μετά , μου είπε πως την πόναγε πολύ η κοιλίτσα της και δεν μπορούσε και ένα σωρό δικαιολογίες. Της ζήτησα να σκεφτεί και να αποφασίσει εάν θέλει να πηγαίνει σχολείο τελικά. Να μάθει γραμματάκια, τραγουδάκια, κλπ. Της εξήγησα πως εάν αποφασίσει να μην ξαναπάει ποτέ, να ξέρει πως δεν θα μπορεί να διαβάζει και θα την κοροϊδεύουνε, πως δεν θα ξέρει τραγουδάκια όπως τα άλλα παιδάκια κλπ. Μετά από 3 ώρες μου είπε πως αποφάσισε ότι θέλει να πηγαίνει στο σχολείο και πως από αύριο δεν θα ξανακλάψει. Η δασκάλα επιμένει πως δεν έχει γίνει κάτι και πως μάλλον περνάει φάση.
  8. Νομίζω και εγώ πως ότι της έχει δημιουργήσει πρόβλημα δεν υφίσταται πια... Ίσως περνάει φάση, ανάγκη για αγκαλιές, φιλιά, επιβεβαίωση κλπ. δεν τα έχει στερηθεί, είμαι δίπλα της και της το δείχνω συνέχεια. Όσο για το άγχος, μια εννοεί αγωνία, μια κολλάει σκέψη στο μυαλό της και δεν μπορεί να σταματήσει να το σκέφτεται... Πραγματικά δεν ξέρω πως μπορώ να την βοηθήσω.. Να την αναγκάσω να το δεχθεί πως πρέπει να πηγαίνει στο σχολείο ? Να συνεχίσω την κατανόηση? Να της δώσω χρόνο ? Ήδη πάει ένας μήνας...
  9. Καλημέρα, Όχι δεν έχει αλλάξει κάτι στην καθημερινότητα μας. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί συμβαίνει αυτό. Χθες ήταν η πρώτη μέρα που δεν έκλαψε καθόλου και ήταν χαρούμενη που το κατάφερε! Σήμερα, ήταν ένα δράμα... βασικά χτυπιόταν πριν βγούνε από το αυτοκίνητο. Τελικά δεν πήγε παιδικό...
  10. Μίλησα χθες μαζί της, μου είπε απλά πως η «φίλη» της μάλλον δεν έχει αλλάξει και πολύ γιατί συνεχίζει και φέρεται άσχημα στα υπόλοιπα παιδάκια και δεν της αρέσει αυτό. Την ρώτησα εάν της φέρεται και εκείνης άσχημα και δεν το παραδέχθηκε. Να ένιωσε πρώτη φορά την προδοσία και την απογοήτευσή? Ότι πίστεψε σε ένα άνθρωπο ότι άλλαξε και μετά από λίγο την πλήγωσε πάλι? Τι να πω.. Σήμερα δεν την έστειλα σχολείο, χθες είχαμε ένα ατυχηματάκι στις κούνιες και κόψαμε τα χείλη μας με τα δόντια μας. Αίμα, πρήξιμο, πόνος… Έπρεπε να πάρει αντιφλεγμονώδες και δεν θα της το έδινε κάποιος στο σχολείο. Χαρά η δικιά μου!
  11. Η δικιά μας δεν μπορώ να πω πως είναι χαϊδεμένη, δεν της βάλαμε τηλεόραση στο δωμάτιο και έχουμε κάνει συμφωνία να βλέπει μόνο μια ώρα την ημέρα. Κατά προτίμηση DVD στην πεθερά μου τουλάχιστον, γιατί δεν εκεί θα ελέγξει κανείς τι βλέπει. Και αυτό γιατί την πατήσαμε πρώτα, κάποιο απόγευμα στο σπίτι έβαλε στην NOVA scoopy doo και εκείνο το επεισόδιο την τρόμαξε τόσο, που είδαμε και πάθαμε να το ξεπεράσουμε 10 μέρες.. Από τότε είπαμε πως δεν ξαναδεί αφού την φοβίζει και συμφώνησε. Ξέρει πως η πολλή τηλεόραση κάνει κακό στα μάτια, στο μυαλό και έχω προσέξει πως εάν έχει παρακολουθήσει παραπάνω από όσο πρέπει, τότε γίνεται επιθετική και αδιάφορη με τα παιχνίδια της.
  12. Πάντα συζητάγαμε πολύ για το πώς πέρασε την ημέρα της στο σχολείο, τώρα τελευταία το αποφεύγει. Είμαι σχεδόν σίγουρη πως κάτι έχει γίνει εκεί, απλά δεν μπορώ να την βοηθήσω εφόσον δεν μου λέει κάτι συγκεκριμένο. Είναι πολύ ευαίσθητο παιδάκι και συνήθως εκφράζεται για το τι θέλει ή τι δεν θέλει. Δεν έχω ξεχάσει τι περάσαμε και εμείς πέρυσι, αλλά πιο πολύ εκείνη… Καλό κουράγιο σας…!
  13. Εμείς στο σπίτι δεν βλέπουμε ειδήσεις, ούτε έχουμε κάνει τέτοιου είδους συζητήσεις. Προσέχουμε πολύ τι παρακολουθεί στην τηλεόραση, ωστόσο δεν ξέρω τι γίνεται στα πεθερικά μου. Την κρατάνε μετά τον παιδικό μέχρι να τελειώσω την δουλειά. Τους έχω ήδη ενημερώσει γι αυτό. Τώρα εάν είχε όντως γίνει κάτι τέτοιο στο σπίτι τους…
  14. Είναι δημόσιος παιδικός σταθμός και έχει μια τάξη, θα δοκιμάσω ωστόσο να το συγκεκριμενοποιήσω, μήπως έχει σχέση με την φίλη της και νιώθει άσχημα να μου το πει.
  15. Σε ευχαριστώ για την άμεση απάντηση. Τα έχω κάνει όλα αυτά που προτείνεις, απλά είναι τόσα πολλά όσα έχω δοκιμάσει και ρωτήσει, δεν ήθελα να μακρηγορήσω. Υπάρχει ένα κοριτσάκι που η δικιά μου ήθελε από πέρυσι να είναι κολλητές. Η μικρή αυτή της φερόταν άσχημα, πότε την έκανε παρέα, πότε την έδιωχνε, Η δική μου γύρναγε ράκος σπίτι. Κάποια στιγμή μετά από καιρό δεν ξανά ασχολήθηκε. Φέτος ξαφνικά γίνανε φίλες, μέχρι πριν λίγες μέρες που εμφανίστηκε η δικιά μου αδιάφορη για όλες τις φίλες της. Της είχα πει τότε ότι χαίρομαι που γίνανε φίλες αλλά εάν τυχόν τις φερθεί άσχημα ξανά, να μην στεναχωρηθεί, απλά να μην ξανακάνει παρέα μαζί της. Δεν μου το έχει επιβεβαιώσει όμως... Και δεν ξέρω τι να υποθέσω, προσπαθώ να ανακαλύψω τι μπορεί να έχει συμβεί.
  16. Καλησπέρα, Έχουμε μια κορούλα 4,5 χρονών που φέτος πάει δεύτερη χρονιά στον ίδιο παιδικό σταθμό. Συνειδητά επιλέξαμε να πάει εκεί και φέτος, μιας και πέρυσι δυσκολεύτηκε αρκετά να προσαρμοστεί, φτάσαμε μέχρι τα Χριστούγεννα και αντιμετωπίζαμε πρόβλημα. Η χρονιά ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, επιθυμία να πάει στο σχολείο , να δει τους φίλους, τις δασκάλες κλπ. Τις τελευταίες 15 ημέρες όμως, έχουμε πρόβλημα. Κάθε πρωί που την άφηνε ο μπαμπάς της στον παιδικό, με το που έμπαινε μέσα άρχιζε τα κλάματα. Την προηγούμενη εβδομάδα ξεκίναγε τα κλάματα πριν φτάσει στον παιδικό, σήμερα ξεκίνησε από το σπίτι.. Το αφήσαμε κάνα 2 ημέρες την προηγούμενη εβδομάδα, να δούμε εάν θα συνεχιστεί και μετά μιλήσαμε με τις δασκάλες. Εκεί δεν έχει γίνει κάτι για να αιτιολογεί τέτοια αντίδραση.Μας είπαν να μην δώσουμε διάσταση, και να το δούμε. Η μικρή όμως μοιάζει να έχει ανάγκη να μιλήσει από μόνη της και το επιδιώκει. Βέβαια κάθε φορά, ακούω και κάτι άλλο: «μαμά, δεν ξέρω γιατί κλαίω, αλλά νιώθω άβολα όταν κλαίω, γιατί δεν ξέρω τι θα πουν τα άλλα παιδάκια.. ούτε ξέρω τι να τους πω» «μαμά, όταν πάω στο σχολείο, ανησυχώ για σένα, τον μπαμπά την γιαγιά, τον παππού… εάν έχετε κλειδώσει την πόρτα, μην μπει κάποιος στο σπίτι…» «μαμά, έχω άγχος…» «γιατί καρδούλα μου?» «δεν ξέρω..» Προσπαθήσαμε να μην το κάνουμε θέμα, να της πούμε πως άμα χρειαστεί να μιλήσει θα είμαστε εκεί να την ακούσουμε κλπ… «μαμά, είναι η ώρα της αγκαλιάς…» Αμέτρητες φορές ζητάει.. και δεν έχει στερηθεί αγκαλιές.. Το πρόβλημα έχει ξεφύγει όμως. Από χθες το απόγευμα άρχει να σκέφτεται ότι θα πάει σήμερα σχολείο. «μαμά, πόσες μέρες θα πρέπει να πάω σχολείο?» «Δευτέρα με Παρασκευή αγάπη μου, δηλαδή 5 μέρες..» «Τόσες πολλές μέρες θα κλαίω..?» Ειλικρινά, δεν ξέρουμε πώς να το χειριστούμε πια. Μας στεναχωρεί και μας προβληματίζει αφάνταστα. Έχετε αντιμετωπίσει κάτι τέτοιο? Πώς να το χειριστούμε? Να απευθυνθούμε σε ψυχολόγο ή είναι πανικόβλητες σκέψεις γονικού πανικού? Σας ευχαριστώ αφάνταστα για τον χρόνο σας….