Ditta

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    34
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

0 Neutral

Converted

  • Περιοχή
    Αγγλία
  • Επάγγελμα
    Μαμά!

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.


  1. Διαφημίσεις


  2. Fragoula πολύ καλή ερώτηση και το έχω σκεφτεί και εγώ αυτό... Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω. Αν βρισκόμουνα ΤΩΡΑ στην Ελλάδα, έχοντας την οικογένεια που έχω και τις εμπειρίες που έχω, ναι θα το έκανα. Αλλά αν δεν είχα βγεί ποτέ εξωτερικό, αν δεν είχα μπορέσει να δώ τις δυνατότητες που υπάρχουν στα ιδιαίτερα παιδιά με την κατάλληλη υποστήριξη (και που τώρα, έχοντας βιώσει με τον γιο μου, θα μπορούσα ως ένα βαθμό να την προσφέρω και μόνη μου εαν δεν υπάρχει υποδομή στο κράτος) δεν μπορώ να ξέρω... σίγουρα θα ήταν πολύ πιο δύσκολη απόφαση. (Το βλέπω και στη μητέρα μου, στα 70 της, που όταν ξεκινήσαμε να θέλουμε να πάρουμε τον άλλο μας γιο με σύνδρομο Νταουν ανησυχούσε απίστευτα για το τι πάμε να κάνουμε, πως θα επηρεάσει τα άλλα μας παιδιά, πόσο δύσκολο θα είναι κλπ, αλλά τώρα που τον ζει τον λατρευει.) Θελω να πιστεύω ότι αν είχα τη δυνατότητα να μην εργάζομαι και να μένω στο σπίτι με το παιδί, θα το έκανα και στην Ελλάδα. (Παντα με τραβούσαν τα ιδιαίτερα παιδιά, δεν ξέρω γιατί, η μανα μου ακόμη το λέει ότι όταν ήμουνα 2α Δημοτικού, ήταν στο σχολείο ένα κοριτσάκι που δεν μπορούσε καθόλου να μιλήσει, και κάθε διάλειμμα πήγαινα και καθόμουνα μαζί της.) Αλλα αν δεν βρεθώ στην κατάσταση, δεν μπορώ να πω με σιγουριά τίποτα...
  3. Asana, είσαι πολύ καλά ενημερωμένη Με την κα. Θεοδωροπούλου έχω ήδη μιλήσει. Το Reeces Rainbow το γνωρίζω και το παρακολουθώ από το 2008 αλλα (προς το παρόν τουλάχιστον) δεν είναι δυνατον να υιοθετήσουμε απο εκεί, ως κάτοικοι Αγγλίας. (Επειδή θα πρέπει το homestudy να γίνει από εδώ -Αγγλία, και δεν δέχονται να το κάνουν.) (-Παρεπιπτόντως, έχεις δει το πρόγραμμα Angel Tree που κάνουν κάθε Χριστούγεννα προσπαθώντας να ενισχύσουν οικονομικά οικογένειες που θέλουν/θα θελήσουν να υιοθετήσουν κάποια από τα παιδάκια του Reeces Rainbow; Αξίζει! ) Ο μόνος τρόπος που έχω καταφέρει να βρώ ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε "νόμιμα" υιοθεσία από Ελλάδα ως κάτοικοι Αγγλίας και με την άρνηση που αντιμετωπίζουμε από τις αρχές, είναι να συνεννοηθούμε απευθείας με τους φυσικούς γονείς -είναι μια πρόβλεψη παρόμοια με τις "ιδιωτικές υιοθεσίες" της Ελλάδας (δηλ. το παιδί έρχεται να μείνει μαζί σου και ΜΕΤΑ οι κοινωνικες υπηρεσίες σου κανουν homestudy για το ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ παιδί) μόνο που εδώ λέγεται Private Fostering (για όποιον ενδιαφέρεται: http://www.safeguardingchildren.co.uk/private-fostering.html) και τυπικά ξεκινάει ως αναδοχή ("Ο τάδε μου ζήτησε να φροντίζω το παιδί του για ένα χρονικό διάστημα, επειδή ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να το κάνει." Οι κοινωνικές υπηρεσίες επισκέπτονται το σπίτι μου και ελέγχουν ότι όλα είναι καλά με το παιδί, μεγαλώνει σωστά, έχει ό,τι χρειάζεται κλπ, αλλά εφ' όσον οι φυσικοί γονείς δεν επιθυμούν να τους επιστραφεί το παιδί και εφ όσον οι κοινωνικές υπηρεσίες δεν βρίσκουν ότι κάτι δεν είναι "όπως πρέπει" το παιδί παραμένει με τους ανάδοχους που επέλεξαν οι φυσικοί γονείς. Μετά από 2-3 χρόνια, εφ' όσον το παιδί εξακολουθεί να παραμένει με τους ανάδοχους και εαν συμφωνούν οι φυσικοί γονείς, μπορεί να γίνει αίτηση υιοθεσίας και ΤΟΤΕ γίνεται το homestudy.) Ο μόνος άλλος τρόπος που έχω σκεφτεί είναι να σηκώσω όλη την οικογένεια, να μετακομίσουμε Ελλάδα για ενα χρόνο, να υιοθετήσουμε νόμιμα εκεί και να επιστρέψουμε Αγγλία. Αλλά αυτό θα σήμαινε να ξεγράψω τα παιδιά απο το σχολείο, και να αφήσει ο σύζυγος τη δουλειά του (με μονιμότητα, σημειώνω, πολύ σπάνιο εδώ) και να ψάχνει για δουλειά στην Ελλάδα που θα πληρώνει αρκετά για να καλύπτει το στεγαστικό δάνειο (mortgage) του σπιτιού μας στην Αγγλία. Ουτοπία δηλαδή. Ή να τους παω στο BBC και στις εφημερίδες
  4. Ειχα και εγώ IUGR με την μικρότερη μου κόρη, που είναι τώρα 18 μηνών. Φάνηκε το μωρό μικρό σε υπέρηχο που έκανα στις 28 εβδομάδες, και απο τότε με παρακολουθούσαν στενά, μετρούσαν τη ροή αίματος απο τον λώρο, το επίπεδο αμνιακού υγρου κλπ, αλλά όλα ήταν υπο έλεγχο. Μου προκάλεσαν τοκετό και την γέννησα τελικά στις 37.5 εβδομάδες, και το βάρος της στη γέννα ήταν 2350 γραμμάρια (υπ όψιν όμως ότι τα άλλα μου 2 παιδιά ήταν σχεδόν 3950 και 3850 γραμμάρια, και ότι και ο άντρας μου και εγώ ήμαστε πολύ ψηλοί και μεγαλόσωμοι... Για εμάς τα 2350 είναι ΠΟΛΥ μικρό μωρό.) Όσο ήμουν έγκυος έψαχνα και εγώ και διάβαζα για νανισμούς κλπ, τελικά αφου γεννήθηκε φάνηκε ότι είχα μια προεκλαμψία που δεν ήταν τυπική (δεν ανέβασα ποτέ πίεση, αλλά την τελευταία εβδομάδα δημιούργησα σύνδρομο HELLP ευτυχώς δεν πάθαμε τίποτε ούτε εγώ ούτε το μωρό.) Μετά τη γέννα οι πρώτες 2 εβδομάδες ήταν δύσκολες γιατί το μωρό ήταν μικρό και αδύναμο και δυσκολευόταν να θηλάσει, έχασε πολύ βάρος και έφτασε τα 1900 γραμμάρια. Τελικά τα κατάφερα να την θηλάσω με λίγο συμπλήρωμα μπιμπερό, και την θήλασα 1 χρόνο και (ακόμη θηλάζει 1-2 φορές τη μέρα, αλλά το αραιώνει και αυτό και το γάλα μου σχεδόν έχει κοπεί τώρα.) Στους 18 μήνες έχει κερδίσει πολύ έδαφος και τώρα είναι στο μέσο όρο για ύψος και βάρος (πάλι πιο μικροκαμωμένη απο τα αδέρφια τής που είναι ποοοολυ ψηλά παιδάκια, αλλά πολύ φυσιολογικό μέγεθος.) Επίσης είχαμε μια μικρή καθυστέρηση στην κινητική της αναπτυξη στην αρχή ειδικά και φοβόμασταν για εγκεφαλική βλάβη (3 μήνων άρχισε να χαμογελάει και να στηρίζει λίγο το κεφάλι) αλλά μετά απο επισκεψη σε φυσιοθεραπευτή και βλέποντας την ανάπτυξή της τώρα, βγάλαμε το συμπερασμα οτι απλώς ήταν μικρή και αδύναμη και άργησε να... πάρει μπρός. Τώρα πια έχει επιταχυνθεί και η ανάπτυξή της, λέει 4-5 λέξεις, δεν περπατάει ακόμη αλλά κοντεύει, καταλαβαίνει αγγλικά, ελληνικά και ΜΑΚΑΤΟΝ-νοηματική (απο τον αδελφό της!) Είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ έξυπνη και τσαχπίνα, αστεία και γενικά τέλεια (λέω εγώ η χαζομαμά....) και καμία ανησυχία δεν υπάρχει πλέον για τη ανάπτυξή της.
  5. Πίστεψέ με BabyCute, θα το κανω αν φτάσω σε αυτό το σήμειο... Αλλά πρώτα πρέπει να παίξω το παιχνίδι τους και να απευθυνθώ σε όλες τις υπηρεσίες που καλύπτουν την περιοχή μου. Αλλιώς θα μου πουν ότι δεν χτύπησα όλες τις πόρτες, οπότε γιατί παραπονιέμαι; Είναι 4 σύνολο, μέχρι τώρα μας έχουν απορρίψει χωρίς συζήτηση οι 2. Μέχρι στον Edward Timpson θα προσπαθήσω να απευθυνθώ... Αλλά παράλληλα λέω, ας ρωτήσω και εδώ, γιατί αν υπάρχει κάποια οικογένεια που μπορούμε να βοηθήσουμε, γιατί να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο με τους μακάκες;
  6. Yes really Το παλεύω ακόμη αλλά δεν μπορώ να ακούω συνέχεια το ίδιο πράγμα... Σε τελική ανάλυση είναι ψυχοφθόρο!
  7. Ευχαριστω πολύ! Δεν είμαι αξιοθαύμαστη, πίστεψέ με, απλώς τα παω πολύ καλά με τα παιδάκια με ειδικές ανάγκες... :Ρ Το μόνο πρόβλημα με το Μητέρα είναι ότι πρέπει να έρθω σε επαφή με τους γονείς απευθείας, γιατί εδώ οι κοινωνικές υπηρεσίες αρνούνται να μου κάνουν τη μελέτη (homestudy) κυρίως επειδή είμαι πολύ παχιά (λένε.) Παρόλο το γεγονός ότι ο γιατρός μου το θεωρεί άσχετο και ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα υγείας, τα καταφέρνω μια χαρά με τα παιδιά που ήδη έχω κλπ (ο γιατρός μας παρακολουθεί όλη την οικογένεια εδώ και 9 χρόνια και προσφέρθηκε να μιλήσει σε όποιον χρειαστεί, κοινωνικό λειτουργό κλπ.) Ορίστε μια φωτογραφία να δείτε το... τέρας(!) που δεν μπορεί να μεγαλώσει παιδί... (εγώ με το μπ[λέ φουστάνι, ο σύζυγος με τα γυαλια, στο γάμο μιας φίλης το καλοκαίρι. Είδες έχει και στην Αγγλία ήλιο!
  8. Καλημέρα! Δεν υπάρχουν "απόλυτα" συμπτώματα από ότο ξέρω, και ειδικά σε τόσο μικρές ηλικίες... Επειδή ο αυτισμός έτσι και αλλιώς είναι φάσμα, μπορεί ένα παιδί να είναι πολύ έντονα επηρεασμένο και ένα άλλο ελάχιστα -πρόσθεσε σε αυτό και τις διαφορές στην ανάπτυξη και την προσωπικότητα και από ότι καταλαβαίνεις δεν υπάρχει απόλυτο! Ο μεγάλος μου γιος (6 ετών τώρα) έχει πολύ ελαφρύ αυτισμό (Σύνδρομο Άσπεργκερ) και η διάγνωση (στην Αγγλία) έγινε όταν ήταν 4 ετών. Υπήρχαν κάποια πράγματα από πιο μικρή ηλικία που εκ των υστέρων ήταν "ενδείξεις" αλλά πάρα πολύ εύκολα θα μπορούσαν να είναι και απλές συμπτώσεις/ιδιορυθμίες. Αν δεν τον γνωρίζεις πολύ καλά σήμερα δεν υποψιάζεσαι οτι έχει καμια διαφορά απο οποιοδήποτε άλλο παιδάκι. Θα έλεγα ότι το μωρό σου είναι παρα πολύ μικρό για να ανησυχείς, εκτώς αν έχει ΠΑΡΑ πολυ έντονες ενδείξεις... (Απλά καλό είναι να το παρακολουθείς αν έχεις κάποιες υπόνοιες, γιατι αν χρειαστεί στο μέλλον να ψάξεις για κάποια διάγνωση θα ειναι πολύ πιο εύκολο να βγάλεις άκρη έχοντας ένα καλο "ιστορικό" της ψυχονοητικής ανάπτυξης.)
  9. Καλημέρα σε όλες τις μανούλες! Δεν ξέρω αν αυτό είναι το σωστό μέρος για αυτό μου το ποστ, αλλά δεν ήξερα που αλλού να το κάνω. Ειχα συμμετασχει στο φορουμ παλι πριν απο μερικά χρόνια αλλά μετά...χάθηκα (αν δείτε το προφίλ μου θα φανούν τα παλιά μου ποστ.) Λοιπόν, ο λόγος που γράφω σήμερα, είναι γιατί ο άντρας μου και εγώ θα θέλαμε να υιοθετήσουμε ένα μωρό με σύνδρομο Νταουν. Και σκέφτηκα, ίσως κάποια μανούλα να πάρει τέτοιο νέο για την εγκυμοσύνη της και να μην ξέρει τι να κάνει, ή ίσως κάποια απο εσάς να έχει κάποιον γνωστό που περιμένει παιδάκι με σύνδρομο Down. Έυχομαι σε όλες μια υγιή εγκυμοσύνη και ένα γερό παιδάκι, αλλά ήθελα να πω πως ΑΝ κάποια πάρει αποτελέσματα που δείχνουν σύνδρομο Νταουν και δεν θέλει ή δεν μπορεί να κρατήσει το μωρό, σαν εναλακτική σε μια έκτρωση, σκεφτείτε την οικογένειά μας. Θα μπορούσαμε να προσφέρουμε μια οικογένεια στο παιδάκι και να κρατήσουμε επαφή με τους φυσικούς γονείς αν το θέλουν και αυτοί (εμείς δεν έχουμε αντίρηση.) Μερικά πράγματα για την οικογένειά μου. Με λένε Eίμαι 34 ετών και ζω στην Αγγλία, αλλά είμαι γεννημένη και μεγαλωμένη στην Ελλάδα (ο σύζυγος είναι Άγγλος.) Έχουμε 4 παιδάκια, και το 3ο μας είναι 4 ετών και έχει σύνδρομο Down. Πηγαίνει σε ένα εξαιρετικό είδικό σχολείο και έχει πολύ καλή υποστήριξη από το κράτος εδώ. Όπως μπορείτε να φανταστείτε μεγαλώνει σε ένα σπίτι με ΠΟΛΛΑ παιδιά, ΠΟΛΛΗ φασαρία και ΠΟΛΛΑ παιχνίδια! Θα θέλαμε πολύ να του δώσουμε ένα αδελφάκι με σύνδρομο Νταουν, που θα μπορέσει να μεγαλώσει μαζί του και θα έχει πάνω κάτω τον ίδιο ρυθμό ανάπτυξης... Δεν θέλουμε όταν μεγαλώσουν τα άλλα και κάνουν τα δικά τους σπίτια και οικογένειες αυτός να μείνει "μοναχοπαίδι" -έχοντας συνηθήσει μέχρι τότε ένα σπίτι γεμάτο παιδιά. Όποια μου στείλει μήνυμα, θα χαρώ να της πω περισσότερα για την οικογένειά μας, να στειλω φωτογραφίες όλων μας, του σπιτιού κλπ. Δεν θέλω να πω πολλά εδώ γιατί δεν θα ήθελα να με αναγνωρίσει κάποιος γνωστός/συγγενής, δεν ξέρεις καμιά φορά! Παρακαλώ πολύ, αν τύχει κάποιος να ακούσει για "ιδιαίτερο" μωράκι που οι γονεις του σκέφτονται να μην το κρατήσουν, είτε να διακόψουν την κύηση είτε αν το ανακάλυψαν μετά την γένωα να το αφήσουν σε κάποιο νοσοκομείο, φέρτε τους σε επαφή μαζί μου, θα χαρώ πολύ να τους μιλήσω. Ευχαριστώ
  10. Η κόρη μου πάθαινε πυρετικούς σπασμούς απο 1 μέχρι 2 ετών (μετά σταμάτησε...) Όπως και ο μικρος σου, οι σπασμοί εμφανίζονταν ΠΡΙΝ ανεβεί ο πυρετός, ξαφνικά, και μετά μέχρι να πάμε στο νοσοκομείο ανέβαινε και ο πυρετός. Επίσης και η δικιά μου φαινόταν σαν αναίσθητη, γύριζαν τα μάτια της, έβγαζε ένα ρόγχο... (την πρώτη φορά νόμιζα ότι πνίγεται!) αλλά δεν σπαρταρούσε. Εμείς αφού αποκλείστηκε η επιληψια και βεβαιωθήκαμε ότι ήταν πυρετικοί οι σπασμοί. μιλήσαμε με πολλούς γιατρούς που μας διαβεβαίωσαν ότι στο 99.9% των περιπτώσεων οι πυρετικοί είναι ακύνδυνοι (λόγω διάρκειας... Είναι χρόνια πριν τώρα και ξεχνάω, αλλά οι πυρετικοί νομίζω συνήθςσ κρατάνε πολύ λίγο, 3-5 λεπτά, ενώ άλλου είδους σπασμοί κρατάνε περισσότερο και τότε μπορεί να πάθει βλάβη ο εγκέφαλος.) Επίσης μας έδωσαν ένα φάρμακο, νομίζω diazepam, που αν ποτέ οι σπασμοί κρατούσαν πάνω από (5; 10; Συγγνώμη δεν θυμάμαι...) θα της το βάζαμε στο στόμα και θα σταματούσαν. Αλλά δεν χρειάστηκε ποτέ. Σε εκείνο τον ένα χρόνο η Ματίλντα έπαθε 6-7 φορές σπασμούς! Σιγά σιγά μάθαμε να "διαχειριζόμαστε" τον πυρετό της, όποτε έκανε έστω και δέκατα της δίναμε ανά 3ωρο αντιπυρετικό (εναλάσσοντας τα 2 είδη paracetamol και ibuprofen,) ώστε ο πυρετός και αν ανέβαινε τουλάχιστον δεν ανέβαινε τόσο απότομα (βγάλαμε το συμπέρασμα ότι η ΞΑΦΝΙΚΗ αλλαγή της κεντρικής της θερμοκρασίας προκαλούσε τους σπασμούς.) Ε, μετά άρχισε και το ανοσοποιητικό της να δυναμώνει, δόξα τω Θεώ δεν συνεχίστηκε μετά τα 2.
  11. Καλημερα, Ελπιζω να μην ξεκινησω καυγα με το ποστ μου, αλλα ειναι κατι που θα ηθελα να πω στους αγαπητους αντμιν... Πρωτα απο ολα να διευκρινησω οτι ειμαι σχετικα καινουριο μελος. Χαρηκα πολυ οταν βρηκα αυτα τα φορουμ, επειδη δεν ειμαι κατοικος Ελλαδας, και εξεπλαγην ευχαριστα με τα πολλα θεματα πανω στο θηλασμο, attachment parenting κλπ που δεν περιμενα να τα δω σε ενα ελληνικο φορουμ -μπραβο. Δευτερον, αναγνωριζω ποση πολλη δουλεια χρειαζεται για τη διαχειρηση του φορουμ, και ποση πολλη δουλεια εχει ηδη γινει με τα πολυαριθμα attachments στα διαφορα θεματα. Ευχαριστω για τον κοπο σας. Αφου λοιπον καλυψα τα θετικα, τωρα στο παραπονο/σχολιο μου. Επιτηδες δεν ηθελα να το αναφερω οταν υπηρχε ηδη καποια σχετικη ενταση στο φορουμ, για να μην χειροτερεψω τα πραγματα και για να μην δωσω την εντυπωση οτι παραπονιεμαι απο αντιδραση σε κατι συγκεκριμενο. ΓΕΝΙΚΑ λοιπον... Αγαπητοι αντμιν, θα ηθελα να πω οτι προσωπικα με ενοχλει πολυ η συχνοτητα του κλειδωματος διαφορων θεματων, και ο "αυθαιρετος" τροπος με τον οποιο γινεται. Ειμαι σιγουρη οτι εχετε τους λογους σας, και οτι οι λογοι αυτοι ειναι καλοπροαιρετοι. Αλλα ως μελος, με ενοχλει οταν ξαφνικα ενα θεμα αλλαζει θεση, κλειδωνεται η οτιδηποτε αλλο, δινεται βεβαια καποια εξηγηση, αλλα δεν υπαρχει διαλογος, δυνατοτητα εφεσης κλπ. Μου αφηνει μια γευση "δικτατοριας" και του "Θεου"-"Μπαμπα" που μου κανει "ντα" το χερι. Και παλι, δεν εχω σκοπο να προσβαλω, και χρησιμοποιω αυτες τις λεξεις για να σας δωσω να καταλαβετε πως με κανει να αισθανομαι... Ασημαντη, ανισχυρη και οργισμενη. Το αποτελεσμα λοιπον ειναι, ενω με τη λογικη μου λεω "εχουν τους λογους τους," (και μερικες φορες, -οχι παντα- συμφωνω κιολας,) σε υποσυνειδητο/συναισθηματικο επιπεδο, εκνευριζομαι καθε φορα που συμβαινει κατι τετοιο... Και καταληγω να μην θελω να ερχομαι στο φορουμ. Δε γουσταρω να εκνευριζομαι για τετοιους λογους. Δεν απειλω οτι θα φυγω (δεν θα το κανω) και δεν ξερω αν σας ενδιαφερει καν αν θα χασετε καποιο μελος, αλλα ουσιαστικα συμμετεχω πολυ λιγοτερο στο φορουμ απο οτι θα μπορουσα και θα ηθελα, για τον παραπανω λογο. Με καθε σεβασμο λοιπον, ως (ελπιζω εποικοδομητικη) κριτικη, ηθελα να σας πω την αποψη μου. Και παλι, ευχαριστω για οσα κανετε. Φιλικα, Αννα
  12. Ξέρεις κάτι, συμφωνώ μαζί σου... Αν θέλουμε να μάθουμε το παιδί να κοιμάται στο κρεβάτι του και δεν τα καταφέρουμε γιατί δεν δείξαμε επιμονή και υπομονή, πολύ πιθανόν να αποτύχουμε και μελλοντικά σε παρόμοια θέματα. Πολλές από εμάς όμως που επιλέγουμε να κοιμόμαστε με τα παιδιά μας και τον άντρα μας όλοι μαζί, το κάναμε εξ'αρχής, έχοντας διαβάσει 5 πράγματα και έχοντας αποφασίσει ότι αυτή ήταν η κατάλληλη συμπεριφορά. Δεν σου λέω ότι εσυ μεγαλώνεις λάθος το παιδί σου (δεν είδα κάτι τέτοιο από αυτά που γράφεις, άσχετο αν δεν μου αρέσει το ύφος σου... Άλλο το ένα άλλο το άλλο!) Αλλά γιατί δυσκολέυεσαι τόσο να καταλάβεις ότι αν η επιλογή έχει γίνει συνειδητά, αν οι γονείς δέχονται με χαρά το παιδί στο κρεβάτι τους και όχι με δυσφορία τότε δεν τίθεται θέμα μητέρας που γίνεται "χαλί" και "δουλικό". Χαλί και Δουλικό γίνεσαι όταν κάνεις κάτι παρά την θέλησή σου. Σου φαίνεται παράλογο αυτό που λέω; Και παράλληλα, επιμένεις να παρουσιάζεις το co-sleeping ως συμπεριφορά μιας μητέρας που αδυνατεί να βάλει όρια στο παιδί της. Προσωπικά συμφωνώ μαζί σου, πιστεύω πως το πρόγραμμα και η "πειθαρχία" είναι καλό πράγμα για ένα παιδί (ΑΝ κατάλαβα καλά τι εννοείς με τη λέξη πειθαρχία... Γιατί η λέξη με ενοχλεί πολύ, αλλά αν έχω καταλάβει, εννοείς το να μην αισθάνεται το παιδί ότι μπορεί να κάνει ότι του κατέβει ανα πάσα στιγμή.) ΑΛΛΑ πειθαρχία (με την έννοια που εξήγησα) διδασκω στο παιδί μου α) όταν πιστεύω ότι είναι στην κατάλληλη ηλικία (και εδώ είναι που διαφωνούμε) και β) σε ζητήματα που πιστεύω ότι έχουν να κάνουν με συμπεριφορά και όχι με βιολογική ανάγκη. Προσωπικά πιστεύω ότι τα μωρά από ένστικτο θέλουν να βρίσκονται σε συνεχή επαφή με τους γονείς τους (ή άλλο άτομο που γνωρίζουν και εμπιστεύονται.) Τα ανθρώπινα βρέφη γεννιούνται τόσο αβοήθητα όσο τα καγκουρώ! Δεν μπορούνε να δουνε καλά, να μετακινηθούν, να φάνε μόνα τους, ούτε να κρατήσουν τη θερμοκρασία του σώματός τους σταθερή. Αν λοιπόν δεν βρίσκονται "κολλημένα" σε έναν ενήλικα, θα πεθάνουν (αυτό τους λέει το ένστικτό τους, που διαμορφώθηκε σε "πρωτόγονες" συνθήκες.) Σίγουρα μπορώ να "μάθω" στο μωράκι μου να μην κλαίει όταν το αφήνω... Αλλά προσωπικά θεωρώ ότι η ανάγκη του να είναι κοντά μου είναι λογική για την ηλικία και την ανάπτυξή του, και για αυτό δεν προσπαθώ καν να το μάθω να είναι "μακριά μου" (μέχρι να μεγαλώσει λίγο παραπάνω...) Αλλά αν, πχ, πετάει το παιχνίδι του στο κεφάλι της αδερφής του, το παιχνίδι θα του το πάρω. ΑΥΤΟ είναι ένα παράδειγμα πειθαρχίας (όπως την εννοώ και αν έχω καταλάβει καλά την εννοείς και εσύ.) Τέλος: Ευχαριστώ βρε!!!
  13. Ο λόγος που αντέδρασαν όλοι όσοι αντέδρασαν, είναι γιατί έκανες κάποιες πολύ "δυνατές" δηλώσεις, τις οποίες παρουσίασες σαν επιστημονική και απόλυτη αλήθεια. Προσωπικά, ενώ σέβομαι τις αποφάσεις που παίρνει η κάθε μάνα για το παιδί της, τυχαίνει όμως να πιστεύω ότι το να κοιμούνται οι γονείς με το παιδί είναι η "καλύτερη" απόφαση. Όταν λοιπόν βλέπω κάποιον να λέει ότι η ψυχολόγος είπε πόσο ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΛΑΘΟΣ είναι (και να παραθέτει επιχειρήματα με τα οποία διαφωνώ,) θα απαντήσω γιατί πιστεύω ότι αυτά που λές είναι παραπλανητικά για άλλες μητέρες, που τώρα παίρνουν τις αποφάσεις τους. Αν είχες γυρίσει και είχες πει "κοπελιές, πιστεύω ότι κάνετε λάθος που κοιμαστε με τα μωρά σας, εγώ δεν θα το έκανα ποτέ," δεν θα είχες δει τέτοια αντίδραση. Αυτό που είπες όμως είναι πολύ διαφορετικό. Προσωπικά, κοιμήθηκα και με τα δυο παιδιά μου από την πρώτη μέρα... Είχα κάνει πολύ έρευνα επι του θέματος όσο ήμουν έγκυος, και είχα αποφασίσει (μαζί με το σύζυγο) ότι αυτό θα κάναμε. Οπότε και δεν δημιούργησε κανένα πρόβλημα στη σχέση, και ουτε το μετανιώσαμε ποτέ. Ποιον έλεγχο χάσαμε λοιπόν; Και συγκεκριμένα μπορώ να σου πω ότι το να αφήνεις τα παιδιά σου να κάνουν "ότι θέλουν" και το να επιλέγεις να μην αντισταθείς σε αυτό που θέλουν στη συγκεκριμένη περίπτωση επειδή πιστεύεις ότι η "απαίτησή τους" είναι λογική έχει μεγάλη διαφορά. Τώρα αν σε κάποια ζευγάρια θέλει μόνο ο ένας γονιός να έρθει το παιδί στο κρεβάτι, και ο άλλος διαφωνεί, ή αν το παιδί έρχεται στο κρεβάτι ως "λύση απελπίσίας" -τύπου ας πάει και το παλιάμπελο, αλλά κατα βάθος οι γονείς το θεωρούν σφάλμα, τότε σίγουρα μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στη σχέση. Εμεις ίσα ίσα που πειθαρχούμε αρκετά τα παιδιά μας (όταν είναι σε ηλικία που μπορούν να το καταλάβουν, αλλά αρκετά μικρότερα από ότι έχω δει γενικά στον κύκλο μου,) και μπορώ να σου πω ότι πόλύ συχνά οι γύρω μας (και επαγγελματίες το χώρου, πχ η νηπιαγωγός, η κοινωνική λειτουργός τώρα με την υιοθεσία, ο παιδίατρος,) εκφράζουν έκπληξη για το πόσο καλή είναι η συμπεριφορά τους και το πόσο ανεξάρτητα είναι. Πολύ καλός και απαραίτητος ο διάλογος, αλλά δεν θα ήθελα κάποιος που σκέφτεται ή έχει ξεκινήσει να μοιράζεται το κρεβάτι με το μωρό να διαβάσει το θέμα και να πανικοβληθεί. "Ω ΘΕΕ ΜΟΥ! Θεωρείται -από όλους τους επιστήμονες υποννοείς, κάτι που δεν ισχύει- ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ, πω πω τι κακό που πήγα να κάνω, φτου στον κόρφο μου, ας σταματήσω όσο πιο γρήγορα μπορώ." Αυτό δεν λέγεται ενημέρωση, λέγεται παραπληροφόρηση.
  14. Ditta

    ερχομός 2ου παιδιού

    Συγχαρητήρια! Μου θυμίζεις τη δική μου εμπειρία, τα μικρά μου τα έκανα με 19 μήνες διαφορά... Και δεν το μετάνοιωσα ΚΑΘΟΛΟΥ! Δεν μπορώ να σου πω τι να κάνεις, αλλά θα σου πω τι κάναμε εμείς και την εμπειρία μας. 1. από τώρα του δείχνουμε κοιλίτσα και του λέμε πως έχουμε μπέμπα (δεν ξέρω τι καταλαβαίνει , γιατί χαμογελάει λες και τον κοροιδεύουμε) Δεν πειράζει, κάτι καταλαβαίνει... Εμεις δείχναμε στη Ματίλντα και ντοκυμαντερ για την εγκυμοσύνη και τη γέννα. 2. όταν με το καλό επιστρέψουμε από μαιευτήριο, να μην φιλοξενηθεί τον πρωτο καιρό στο σπίτι των γονιών μου, για να είμαστε πιο ξεκούραστα. Να μη νοιώσει πως ήρθε η μικρή και τον έδιωξε από το σπίτι του.Συμφωνώ απόλυτα... Αν μπορείτε ακόμη καλύτερα, να έρχονται κάθε μέρα οι γονείς σας στο δικό σας σπίτι (αν δεν είναι οι τύποι που θα σας σπάσουν τα νεύρα!) Εμείς το κάναμε αυτό για να έχει παραπάνω ανθρώπους η Ματίλντα να ασχολούνται μαζί της, και να μην εστιάσει τόσο πολύ στο μωρό και εμένα. Επίσης προσπαθήσαμε να μην τησ αλλάξουμε συνήθειες που ήταν σημαντικές για αυτήν, πχπριν γεννήσω την έβαζα εγώ για ύπνο κάθε βράδυ, και συνέχισα και αφού γέννησα (έδινα το μωρό στο σύζυγο, και αν έκλαιγε το πήγαινε βόλτα με το αυτοκίνητο, αλλά όπβσδήποτε εγώ έβαζα τη Ματίλντα για ύπνο... Γιατί ήταν σημαντικό για το συγκεκριμένο παιδί να αγκαλιαστούμε στο κρεβάτι και να πούμε ιστορίες.) 3. τα δύσκολα τώρα.... ο μικρός συχνά καταλήγει τη νύχτα στο κρεββάτι μας. όταν είναι άρρωστος, ή πονάει πολύ από τα δόντια του και δεν μπορεί να ηρεμήσει παρά μόνο σε αγκαλιά. Προσπαθούμε να το αποφεύγουμε, αλλά ειδικά τα ξημερώματα, δύσκολο... η μικρή θα είναι σε πορτ μπεμπε δίπλα μου. Τι κάνουμε;; να κοιμάται τον πρώτο καιρό ο μπαμπας με το μικρό στο ένα δωμάτιο κι εγω με τη μικρή στο άλλο; Μήπως νοιώσει πως τον απομακρύνω; Γιατί σε απασχολεί αυτό? Αφού η μικρή θα είναι σε πορτ μπεμπε. Και εμείς είχαμε κάθε βράδι τη Ματίλντα στο κρεβάτι μας και το Φίλιππο στην κούνια του. Όταν χρειαζόταν, σηκωνόμουνα και τον θήλαζα... Αν ξύπναγε η Ματίλντα, και ήθελε αγκαλιά, της έλεγα να αγκαλιάσει το πόδι μου μέχρι να τελειώσει το μωρό και μετά θα κάνουμε όσες αγκαλίτσες θέλει... Σημείωση: Δεν ξέρω πόσο καλά καταλαβαίνει ο μικρός σου, αλλά στην Ματίλντα πάντα ήταν ευπρόσδεκτη εφ'όσον φερόταν καλά... Πχ. πες ξυπνούσε το μωρό να το θηλάσω και η Ματίλντα ήθελε αγκαλιά: "Τώρα αγάπη μου κάνε αγκαλίτσα με το πόδι μου, και μόλις κοιμηθεί το μωρό μας αμέσως εγώ θα σε κάνω εσένα αγκαλίτσα για όση ώρα θέλεις... Αλλά κάνε ησυχία, σσσσσ, γιατί αν δεν κάνεις ησυχία δεν θα κοιμηθεί ο μπέμπης και δεν θα μπορέσω να σε κάνω αγκαλιά." Ε, αν επέμενε να κάνει φασαρία, πήγαινα να θηλάσω σε άλλο δωμάτιο. Δεν της άρεσε αυτό, προτιμούσε να με έχει δίπλα της, και έμαθε πολύ γρήγορα να κάνει ησυχία. 4. στον πρώτο θηλάσαμε 11 μήνες. να με βλεπει να θηλάζω τη μικρή; Θα ζηλέψει; θα θέλει να ξαναρχίσει; Τη Ματίλντα τη θήλασα 14 μήνες... μετά σταμάτησα γιατί σπάνια το ζητούσε, δεν είχα πολύ γάλα λόγω εγκυμοσύνης, και με πονούσαν και οι θηλές μου (λόγω ορμονών.) Όταν γεννήθηκε ο Φίλιππος φυσικά και θήλασα. Ήταν πολύ περίεργη, γιατί θυμόταν να θηλάζει και αυτή... Δεν μπορώ να πώ ότι ζήλεωε, γιατί πάντα της μιλούσα όσο θήλαζα, τη χάιδευα κλπ. Μερικές φορές θέλησε να θηλάσει, αλλά δεν θυμόταν πια πώς! Την άφηνα και εγω... Έπερνε τη θηλή στα χειλάκια της, με κοίταγε και γελούσε -γελούσα και εγώ και λέγαμε τί χαζό που είναι το γάλα από τα μεμε της μαμάς..... Πάμε να πιούμε τώρα από το ποτήρι που είναι πιο νόστιμο. 4-5 φορές έγινε αυτό, και ποτέ δεν δημιούργησε πρόβλημα. 5. είμαι babywearing μαμά. Θεωρώ το Αστεράκι slings ευεργέτη μεγάλο! Πως θα φανεί στο μικρό να έχω τη μικρή πάνω μου; Προσωπικά θα το κάνω για να έχω περισσότερη ελευθερία κινήσεων μαζί του, αλλά μήπως ζηλεύει; Μα γιατί να ζηλέψει;;;; Όλα εξαρτώνται από το πως θα το παρουσιάσεις εσύ! Αν του δώσεις να καταλάβει ότι βάζεις τη μπέμπα στο sling για να μην κλαίει και να μπορείς εσύ να παίξεις με το αγοράκι σου, θα το χαρεί και αυτός... Η Ματίλντα μόλις έκλαιγε ο Φίλιππος, αρχιζε να φωνάζει "quick mummy, put that baby in his sling!" (πιο μεγάλη λίγο...) Της είχα κάνει κια ένα μάρσιπο στα μέτρα της να φοράει την κούκλα της... Αν μπορείς κάνε το αυτό, θα βοηθήσει. Γενικά δεν ξέρω πως θα αντιδράσει στη νέα κατάσταση. Μέχρι τώρα έχει όλη την προσοχή μας, αν και προσπαθούμε να τον μάθουμε να αυτοαπασχολείται σιγά-σιγά και δεν του κάνουμε όλα τα χατήρια. Αλλά είναι και η φάση εγωκεντρισμού που περνάει τώρα. Πως μπορούμε να βοηθήσουμε για να ξεκινήσει ομαλά η σχέση των δύο αδερφιών; Η γνώμη μου: Να συνεχίσει να περιστρέφεται ο κόσμος γύρω του, αλλά με καινούριο ρόλο. -Πόσο βοηθάει το αγόρι μου τη μαμά του... Τι καλός αδελφός που είναι. -Τι τυχερή που είναι η μπέμπα που έχει τέτοιν αδελφό που μπορεί να τρέχει τόσο γρήγορα (να ζωγραφίζει...να τραγουδάει... ότι τέλος πάντων κάνει!) -Η καημένη η μπέμπα, που δεν ξέρει να κάνει τίποτε... Αλλά εσύ που είσαι τόσο έξυπνος και τόσο δυνατός θα την μάθεις πως να..... -Κοίτα κοίτα, η μπέμπα σε κοίτάει και σε χαιρετάει (αν κουνάει τα χεράκια της.) Τον αγαπάει πολύ τον αδελφό της κλπ... Εμείς τουλάχιστον αυτά που σου λέω κάναμε, και ειλικρινά, άδικα είχαμε ανησυχήσει... Ειχαν και έχουν πολύ καλή σχέση, και δεν είχαμε σχεδόν καθόλου ζήλειες. Άννα ευχαριστώ