Jump to content
➔ ParentsCafe.gr

mkcm

Members (new)
    • Posts

      2,141
    • Joined

    • Last visited

    Posts posted by mkcm

    1. Καταρχήν να πω πως συμφωνώ με τη σαμερ. Ο αθλητισμός είναι όλα αυτά που λέει και ο πρωταθλητισμος, με την προϋπόθεση ότι το παιδί τον επιδιώκει, προσφέρει ακόμα περισσότερα.

      Ως παιδί και στη συνέχεια ως εφηβη ασχολούμουν με τον αθλητισμό και μάλιστα στη συνέχεια με τον πρωταθλητισμό. Το συναίσθημα όταν έτρεχα σε αγώνες ήταν απερίγραπτο και ιδίως όταν πετύχαινα και διάκριση. Ένα παιδί που ασχολείται σοβαρά με το άθλημα του μαθαίνει να διαχειρίζεται και τις ήττες και τις νίκες του, αρχικά σε επίπεδο αγωνίσματος και στη συνέχεια και στην ίδια τη ζωή.

      Επίσης, η πειθαρχία, η επιμονή, η αποφασιστικότητα και η συγκρότηση που σου προσφέρει ο αθλητισμός και δη ο πρωταθλητισμός σε διακατέχει σε όλα τα επίπεδα της ζωής σου. Προσωπικά μόνο καλά μου έχει προσφέρει και μου έχει δώσει τη δύναμη και να κυνηγώ και να επιτυγχάνω τους στόχους μου και να μην παραιτούμαι όταν τα πράγματα δεν έχουν την επιθυμητή έκβαση.

      Τονίζω ξανά πως τον πρώτο ρόλο παίζει η συνειδητή θέληση του παιδιού.

      • Like 1
    2. 18 hours ago, osin said:

      Σορρυ για τη μεγάλη καθυστερηση, απλά τωρα μπήκα στο φόρουμ

      Η πεθερά μου μου είπε ότι για να φουσκώσουν τα πλάθει αργά το απόγευμα, αφήνει τη ζύμη όλο το βράδυ να φουσκώσει σε ζεστό μέρος, και τα φτιάχνει σε πλεξίδα το πρωί, τα ξανα-αφήνει να φουσκώσουν για τουλάχιστον 2-3 ώρες και τα ψήνει το μεσημέρι.

      1πακέτο αλεύρι

      4 αυγά

      1 & 1/2 κούπα ζάχαρη

      1 &1/2 κούπα γάλα

      80γρ φρέσκια μαγιά

      1 κουτ. γλυκού μαχλέπι

      1/2 βιτάμ

      λαδόκολλα για το ψήσιμο

       

      Ζεσταίνει ελαφρώς το γάλα, και διαλύει τη ζάχαρη με τη μαγιά

      βάζει το αλεύρι σε λεκάνη, κι ανοίγει μία τρύπα, στην οποία ρίχνει το μείγμα

      ρίχνει το μαχλέπι με τα αυγά και αρχίζει το ζύμωμα, προσθέτωντας σιγα-σιγά το βούτυρο ελαφρώς λιωμένο

      Osin, την έκανα χθες τη συνταγή και παρόλο που δεν κράτησα τους χρόνους, δηλαδή έπλασα τη ζύμη το μεσημέρι, την άφησα να ξεκουραστεί και έπλεξα τα τσουράκια αργά το βράδυ, τα άφησα και τα έψησα χαράματα βγήκαν τέλεια τα τσουρέκια. Τώρα απολαμβάνω ένα με το καφεδάκι μου στη δουλειά. Να πεις στην πεθερά σου χίλια ευχαριστώ για τη συνταγή.

    3. Καταρχήν, να ευχηθώ σε όσες προσπαθούν για παιδάκι γρήγορα να μείνουν έγκυος.

      Προσωπικά σε κανένα από τα δύο παιδιά μου δεν έκανα χοριακή. Έκανα τα σπιτικά τεστ και εφόσον είχαν συμπληρωθεί 6 εβδομάδες κύησης με βάση την ΤΕΡ πήγαινα στον γυναικολόγο για υπέρηχο, προκειμένου να διαπιστώσουμε ότι όλα είναι καλά με την κύηση και να ακούσουμε καρδούλα.

      Όμως, επειδή στην προκειμένη είναι λίγο περίεργα τα πράγματα, νωρίτερα αίμα, μικρή ροή, λίγες μέρες κι εγώ θα σου σύστηνα είτε να κάνεις μια χοριακή, είτε να πας απευθείας στον γυναικολόγο σου, είτε και τα δύο μαζί.

      Να είσαι καλά και σύντομα να φουσκώσει η κοιλίτσα σου.

      • Like 1
    4. Συμφωνώ, ότι σε τέτοιου τύπου ξενοδοχεία, οι παροχές είναι πολύ καλές!

      Η διαφωνία μου έγκειται:

      α) στο γεγονός ότι με τόσα που συμβαίνουν, εγώ προσωπικά έχω περιορίσει τις μετακινήσεις με αεροπλάνα (στην δουλειά μου χρειάζεται καμία φορά και μπαίνω με την ψυχή στο στόμα)

      β) τα παιδιά θα θέλουν να ξεσαλώσουν και να τα δουν όλα, οπότε θα πρέπει να είμαι συνέχεια στο τρέξιμο, ειδικά φέτος θα ήθελα κάτι πιο χαλαρό για ξεκούραση, που εκ των πραγμάτων και μόνο από τις φωτογραφίες φαίνεται ότι θέλει τρέξιμο!

       

      α) Αν έχεις αποφασίσει ότι ποτέ ξανά δε θα πας εξωτερικό, τότε οκ πάω πάσο. Θεωρώ, ωστόσο, ότι αυτό δεν είναι εφικτό για έναν άνθρωπο που γενικά ταξιδεύει, οπότε το επιχείρημα καταρρίπτεται από μόνο του.

      β) Έτσι κι αλλιώς 1 - 2 -3 μέρες να είσαι αραχτή μετά θα βαρεθείς. Έχει πολύ ωραίες δραστηριότητες (εντός κι εκτός ξενοδοχείου, ανάλογα το πακέτο που θα κλείσετε) και νομίζω ότι αξίζει τον κόπο. Άλλωστε για το μεταφορικό υπάρχει λύση. Δε θα περπατάτε με τις ώρες γύρω γύρω στο ξενοδοχείο.

      Από προσωπική εμπειρία σου λέω, ότι θα περάσετε υπέροχα. Φαντάζομαι, ότι υπολογίζετε 10 - 15 μέρες.

    5. Είχα πάει σε ένα Συνέδριο. Είναι πραγματικά πολύ ωραίο ξενοδοχείο. Φαντάσου, ότι το ευχαριστηθήκαμε εμείς, ακόμα κι αν είμασταν κλεισμένοι την περισσότερη ώρα στην αίθουσα συνεδρίων.

      Καταπληκτικοί μπουφέδες για φαγητό, πεντάστερη εξυπηρέτηση, υπέροχα δωμάτια - σουίτες, τρομερή ευκαιρία για βουτιές. Και σε ό,τι αφορά τη μετακίνηση, εμάς μας είχαν αυτά τα αμαξίδια γκόλφ. Μπορείτε να ρωτήσετε αν συμπεριλαμβάνονται στην τιμή, διαφορετικά ίσως επιβαρυνθείτε λίγο ακόμα και απολαύσετε αυτή την έξτρα παροχή.

      Α, έχει και ωραίες θεματικές βραδιές. Αυτό που δεν ξέρω είναι τι παίζει σε σχέση με τις δραστηριότητες για τα παιδιά, αν και είμαι σίγουρη ότι κάτι θα υπάρχει σε ξενοδοχείο τέτοιου βεληνεκούς.

      Καλή διαμονή!

    6. Συνεχίζοντας με τη σειρά μου τη συζήτηση που είχε ανοίξει...

      Νομίζω όλες συμφωνούμε, ότι στις μέρες μας, στην εποχή μας, είναι πολύ περισσότεροι οι κίνδυνοι για παιδιά ΚΑΙ εφήβους απ' ότι παλιότερα. Δε θέλω να κάτσω να απαριθμήσω το γιατί και πως, καθότι θεωρώ ότι συνεννοούμαστε.

      Συμφωνούμε επίσης ΟΛΕΣ, ότι το παιδί πρέπει να θωρακίζεται. Κι αυτό σημαίνει συζήτηση, ενημέρωση, επικοινωνία με το παιδί μας από μικρό και με επιχειρήματα ανάλογα της ηλικίας.

      Σε αυτό που εξακολουθούμε ως ένα βαθμό να διαφωνούμε είναι στο αν εκτός από τα παραπάνω χρειάζεται και επίβλεψη, όχι γενικά αλλά στο πόσο, πως και ως πότε.

      Επίβλεψη για μένα σημαίνει, ότι σε ό,τι αφορά παιδιά, ανάλογα και με την ωριμότητά τους, η επίβλεψη συνεπάγεται τη φυσική μας παρουσία. Σε ό,τι αφορά εφήβους, προφανώς και δεν μπορούμε να είμαστε μονίμως παρόντες.

      Εκεί νομίζω ότι χρειάζονται όρια. Π.χ. για μένα είναι αδιανόητο ένας έφηβος που αντικειμενικά έχει μέσα στη μέρα 1002 υποχρεώσεις να σερφάρει με τις ώρες στο νετ ή να παίζει με τις ώρες ηλεκτρονικά παιχνίδια (θα μπορούσα να ανοίξω θέμα και γι' αυτά, περιεχόμενο, επιδράσεις, κίνδυνοι, κλπ.). Από την άλλη, προσωπικά με χαλάει ακόμα και να χαζολογάει στον ελεύθερό του χρόνο στο νετ με όλα αυτά τα social media, κλπ., αντί να τον αξιοποιεί για να διαβάσει ένα βιβλίο, να κάνει ένα άθλημα, να κάνει κάτι άλλο δημιουργικό.

      Επίσης, επίβλεψη στον έφηβο σημαίνει, "κόβω" λίγο τις παρέες τους. Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι δε λένε; Ε, αυτό. Να καλέσει τους φίλους του στο σπίτι για ένα τραπέζι, μια ταινία, μια βραδιά με επιτραπέζια, κλπ. για να δω τι παίζει.

      Να έχω γνώση για τα στέκια όπου συχνάζει.

      Και τέλος, κατά τη γνώμη μου, παίζει ρόλο και το πόσο "ελεύθερα" τα αφήνουμε. Να βγει, δηλαδή, αλλά να πρέπει συγκεκριμένη ώρα να είναι πίσω. Να βγει, αλλά να μην κάνει το σπίτι ξενοδοχείο. Όχι, ότι δεν μπορεί να συμβεί κάτι ακόμα και 9 - 11 ή 9 -1 αν είναι έξω, αλλά θεωρώ, ότι ακόμα κι αυτό δίνει μια ασφάλεια στον έφηβο (που είναι και λίγο παιδί και σιγά σιγά ενηλικιώνεται) στο ότι υπάρχει κάποιος από πίσω που κρατάει τα μπόσικα, μια σανίδα σωτηρίας, ρε παιδί μου αν στραβώσει κάτι.

    7. Νυχτικά θα χρειαστείς στο μαιευτήριο αν κάνεις καισαρική. Αν όχι βολεύουν πιτζάμες καλοκαιρινές με μπλουζάκι που έχει κουμπιά. Εγώ τέτοιες πήρα και ήταν πολύ βολικές ειδικά όταν κάθεσαι, ξαπλώνεις, σηκώνεσαι να μην έχεις άγχος να φανεί το βρακί. By the way, οπωσδήποτε βρακάκια μιας χρήσης για τις πρώτες μέρες!!!!!!!

    8. Ομολογώ πως πρώτη φορά αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει αυτό το πλάνο κι επίσης είμαι πολύ ευτυχισμένη που δεν το πήρε το μάτι μου όσο ήμουν έγκυος. Έχοντας γεννήσει δυο παιδιά με φυσιολογικό τοκετό, σε δημόσιο νοσοκομείο, με ελάχιστη ιατρική παρέμβαση - όχι επειδή το απαίτησα, αλλά γιατί ο γιατρός μου αφενός ήταν χαλαρός κι αφετέρου είχα πολύ εύκολες γεννες- πρέπει να πω πως αν είχα διαβάσει αυτό το πλάνο απο χαλαρή κι άνετη θα είχα πνιγεί στο άγχος.

      Η γεννα είναι μια καθόλα φυσιολογικη διαδικασία, που όμως εξαιτίας της εξέλιξης του είδους και της γυναικείας φυσιολογίας (αναντιστοιχία ανάπτυξης εγκεφαλου- κεφαλιού και διαστολής) ενέχει κινδύνους και άρα κατά την ταπεινή μου γνώμη ο γιατρός είναι απαραίτητος. Και ως ειδικό αφήνομαι κατά τη διάρκεια του τοκετού στα χέρια του και στην κρίση του, αφού εκ των προτέρων έχω διαπιστώσει ότι τον εμπιστεύομαι και μου ταιριάζει. Όλα τα άλλα θεωρώ ότι είναι εκ του ουκ άνευ.

    9. Προσωπικά μιλώντας κι επειδή για μας σα ζευγάρι το σεξ είναι πολύ σημαντικό στη σχέση μας, μια τυχόν συγκοιμιση θα μας δημιούργησε θέμα. Όλα αυτά περί κούρασης που λένε τα κορίτσια ισχύουν 100%. Κι εμείς πολλά βράδια επειδή έχουμε παραδώσει πνεύμα πέφτουμε ξεροί για ύπνο. Τότε όμως είναι που με κάποιο τρόπο τα κορμιά συνδέονται και δεν έχει συμβεί λίγες φορές μέσα στη νύχτα κι ενώ είμαστε μισοκοιμισμένοι να συμβεί το μοιραίο. Ειδικά μέχρι να χρονίσει το παιδί που η κούραση είναι στο ζενίθ της, μπορώ να πω πως αυτό ήταν ο κανόνας. Οπότε κορίτσι μου, όπως σας βγει κι όπως νιώσετε πιο άνετα. Με το καλό να έρθει το μωράκι σας.

    10. Αναφέρομαι περισσότερο στη φάση που το μωρό είναι νεογέννητο και ξυπνάει από 3 έως 43 φορές. Αν είναι αρκετά μεγάλο το μωρό (πχ 6 μηνών) και ξυπνάει 1 μόνο φορά το βράδυ, άνετα το πας στο δωμάτιο, εφόσον αυτό επιθυμείς.

       

      Προφανώς διευκολύνει και τη μαμά...:confused:

       

      Και τον μπαμπά, έχω να πω... Προσωπικά, ευτυχώς, καταφέραμε και κρατήσαμε τις ισορροπίες στη σχέση μας και τις συνήθειες μας... και νομίζω ότι σε αυτό συνέβαλε το γεγονός, ότι τα παιδιά πήγαν γρήγορα σε δωμάτιο.

    11. Άρα για τη δική τους ευκολία και όχι γιατί προσφέρουν κάτι διαφορετικό από τις μητέρες που θηλάζουν χωρίς να κοιμούνται μαζί τους!

       

      Εγώ κοπέλα μου τα είχα από τριών μηνών στα δωμάτιά τους, θήλαζα κανονικότατα 21-22 μήνες (το έκοψε μόνος του ο δεύτερος), είχαμε κατά περιόδους πολλά ξυπνήματα τη νύχτα, δούλευα κιόλας, αλλά από 2 μηνών περίπου επανήλθαμε με το σύζυγο στο σπορ (εντός κι εκτός κρεβατοκάμαρας). Αν υπάρχει θέληση όλα γίνονται. Κι όλα εξαρτώνται από τις ανάγκες της μητέρας και του πατέρα. Άλλοι δεν έχουν τόση ανάγκη για σεξ, άλλοι έχουν περισσότερη. Το γράφω απλά για να πω, ότι το μωρό σε άλλο δωμάτιο και θηλασμός δεν είναι απαγορευτικά, ούτε σαμποτάρουν το θηλασμό.

    12. Λυσσάξαμε να λέμε ότι η παρενόχληση γίνεται από άτομα του οικείου περιβάλλοντος. Και έτσι είναι.

      Αναρωτήθηκες Αγγέκ γιατί? Όλοι είναι ανώμαλοι μέσα στο σπίτι κι όταν πάνε στη δουλειά τους/στο σινεμά/στο πικ νικ ξεανωμαλιάζουν?

       

      Είναι γιατί εκείνοι βρίσκουν ευκαιρία να μείνουν ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ με τα παιδιά.

       

      Αυτό!

    13. Αντιθέτως, νομιζα ότι ειχαμε καταλήξει ότι ο βιασμός γίνεται στα παιδικά πάρτυ των παιδιων νηπιαγωγείου σε απομονωμένα δωμάτια του σπιτιου, αλλα αν η μαμά είναι στο σαλόνι και πίνει καφέ με τις άλλες μαναδες, τότε ντάξει μωρε ολα καλά, δε θα έρθει σε αυτό το σπίτι ο βιαστής ή θα ρωτήσει το παιδάκι αν είναι ασυνοδευτο πριν το ξεμοναχιάσει.

       

      Νομίζω ότι η συζητηση εχει εκφυλιστεί στο να παριστάνουμε τους τρελούς, μπας και λέγοντας σαχλαμάρες φανούμε πιο καλές μαμάδες και ξορκίσουμε το κακό απο το σπίτ μας.

       

       

      Καλά τώρα, εντάξει..... Ή έχεις νευριάσει τόσο πολύ που δε συμφωνούμε όλες μαζί σου και απλά γράφεις για να γράψεις ή πραγματικά δεν μπορείς να καταλάβεις τι σου λέμε τόση ώρα.

    14. Πάμε πάλι:

      Εμφανίζεις ένα σενάριο όπυ ένας μανιακός απαγάγει και επιχειρεί να βιάσει παιδί στη χημική τουαλέτα στη μεση μιας λαϊκης. Ενα ακραίο σενάριο, που επιμενω ότι δεν το πιστεύω. Αλλά αν έγινε έτσι, ο άνθρωπος αυτός που είχε πλήρη άγνοια κινδύνου, θα μποιρούσε να είχε αρπάξει και ένα παιδί δίπλ από τη μάνα του. Παιδιά και παρεβρισκόμενοι αντέδρασαν, ως ήταν αναμενόμενο γιατί μιλάμε για τη μέση μιας λαϊκης, και τέλος. Ηταν τραγικό, αλλά δεν μπορεί να φορτώσουμε την ευθύνη στη μάνα, γιατί εμφανίστηκε ένας άνθρωπος ετοιμος να επιχειρήσει βιασμό εν μέσω λαοθάλασσας. Δεν έστειλε το παιδί σε υπόγεια ερημική διάβαση, ούτε το έστειλε για ψωνια μόνο. Δεν μπορύμε να αποτέψουμε έναν ριψοκίνδυνο εγκληματία από το να κάνει κάτι παράλογο.

       

      Μπορούμε. Ο εγκληματίας άρπαξε την ευκαιρία βλέποντας ένα παιδάκι το οποίο σωματικά το "είχε". Ήταν μικρό και ήταν πολύ εύκολο απλά να το σπρώξει μέσα με μια κίνηση, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Αν η μαμά ήταν μαζί με το παιδί της δεν θα το επιχειρούσε....

    15. Δεν ξέρω πόσο πιο απλά να το πω. Τελευταία προσπάθεια:

       

      - το thread μιλά για ΚΑΚΟΥΣ ανρώπους,. Αυτο είναι το θέμα

       

      - τίθεται το ζήτημα ότι το παιδί εκτίθεται στους κακούς με το να βγαίνει ΕΞΩ (σπίτι φίλων, καράτε, δρόμο κλπ) χωρίς το γονιό

       

      - λέω πως το παιδί που υπερπροστατεύεται, το εμποδιζουμε να ωριμάσει ΧΩΡΙΣ όμως να το προστατεύουμε από τους κακούς. Οτι το μέσο (στενη επιτήρηση) είναι άσχετο με το στόχο που συζητάμε (προστασία από κακοποίηση) , και προκαλεί άλλη ζημιά (ανωριμότητα και στέρηση πρωτοβουλίας)

       

      Αν δεν έγινα πάλι κατανοητή, τι να πω, ίσως ο καθένας όταν δεν έχει απάντηση στο θέμα, προτιμά να πετά τη μπάλα στην εξέδρα

       

      Σε ευχαριστώ που επιβεβαιώνεις τα όσα είπα στο ποστ μου που έκανες quote. Τουλάχιστον συμφωνούμε και σε κάτι.

    16. Στο θέμα του φαγητού και της πάνας, υπάρχουν σημάδια και λίστες ατελείωτες. Στο θέμα αυτό ποια είναι τα σημάδια;

      Διαβάζω ηλικίες: Μαμάδες σοκαρισμένες που το 6χρονο θα πάει μόνο στο φίλο του. Από την άλλη μαμάδες εξίσου σοκαρισμένες στη σκέψη ότι μπορεί να υπονοώ ότι ούτε το 16χρονο δε θα αφήσουν μόνο στο φίλο του. Τι αλλάζει; Ο πιθανός βιαστής γονιός του φίλου, βιάζει μόνο παιδία μιας ηλικίας και κάτω; Εφόσον έχουμε τη νοοτροπία ότι εκεί έξω καραδοκούν κάθε λογής ανώμαλοι που απειλούν το μικρό μας παιδί, πότε πάυουν να είναι απειλή και πότε λέμε στο παιδί "είσαι έτοιμο να τα βγάλεις πέρα με τους απαγωγείς και βιαστές χωρίς εμένα";

       

      Βασικά, νομίζω ότι κάνεις ό,τι μπορείς να κατευθύνεις τη συζήτηση κατά πόσο σε συμφέρει. Με το συμπάθειο κιόλας.

      Από τη μια γράφεις σελίδες επί σελίδων για ανεξαρτητοποιήσεις, ωριμότητες και συναισθηματική ανάπτυξη που επιτυγχάνεται με το να μένει το παιδί μόνο σε σπίτια, να πηγαίνει μόνο σχολείο, κλπ., και ξαφνικά, μάλλον επειδή και μέσα από τα γραφόμενα ορισμένων συνειδητοποιείς κι η ίδια ότι τα όσα γράφεις δεν είναι πανάκεια, το γυρίζεις στους ανώμαλους και τους βιαστές και εν γένει τους "κακούς" ανθρώπους...

    17. Πότε λοιπόν το παιδί είναι έτοιμο;

      Ποια είναι τα κριτήρια που χρησιμοποιούμε;

      Γιατί το 7χρονο κινδυνεύει π.χ. σε ένα μάθημα ωδείου ή στο σπίτι φίλου και το 13χρονο όχι; Για να πω την αμαρτία μου, έχω την αίσθηση ότι το 13χρονο κινδυνεύει περισσότερο, αλλά καταλαβαίνω ότι υπάρχει μία κοινωνική σύμβαση που μας λέει το ανάποδο. Η είναι θέμα ύψους και βάρους;

       

      Σου θυμιζω οτι εγώ δεν ανέφερα ηλικίες, απλά απάντησα σε post με σοκαρισμένο τόνο που αναφέρονται σε παιδάκια σχολικής ηλικίας που πάνε σε φίλο μονα. Και ρωτώ γιατί αυτό είναι επικίνδυνο, μέχρι πότε είναι επικίνδυνο, και όταν παύει να είναι επικίνδυνο, τι άλλαξε; Προετοιμάσαμε το παιδί κάπως και είμαστε πια ήσυχοι; Θεωρούμε ότι οι "κακοί" στοχεύουν παιδιά μέχρι κάποιας ηλικίας; Αφηνόμαστε στο ότι μεγαλώνοντας θα έχει μάθει για τους κινδύνους και την αποφυγή τους από τρίτους; Θεωρούμε ότι η κακοποίηση είναι πιο ανώδυνη μετά από μια ηλικί;

      Τι είναι τέλος πάντων αυτό που κάνει επικίνδυνο το σπίτι του φίλου για ένα παιδί α δημοτικού αλλά όχι α γυμνασίου ή α λυκείου; Τι μεσολαβεί;

       

      Και πραγματικά θέλω μία απάντηση, αλλιώς όντως δεν καταλαβαίνω για ποιο θέμα μιλάμε.

      Η απάντηση να μην αναφέρεται στο ενδεχόμενο το παιδί να καταπιεί ένα μικρό παιχνίδι ή να πάθει άλλης μορφής ατύχημα, μιλάμε για τους "κακούς".

       

      Πραγματικά λοιπόν, δεν καταλαβαίνεις...... Δεν μπορώ να σου απαντήσω στα μπολταρισμένα σημεία κι ερωτήματα που βάζεις, γιατί και πάλι μπλέκεις ηλικίες κι ορόσημα.

      Η κάθε μάνα κι ο κάθε πατέρας ξέρει πότε το παιδί του είναι έτοιμο, ή τέλος πάντων οφείλει να γνωρίζει πότε το παιδί του είναι έτοιμο. Όπως θα διακρίνει πότε είναι έτοιμο να βγάλει την πάνα, να κόψει τα αλεσμένα, να ξεκινήσει μια δραστηριότητα, να σκαρφαλώνει στην παιδική χωρίς να χρειάζεται βοήθεια, έτσι θα ξέρει και πότε είναι έτοιμο να μείνει μόνο του στο σπίτι, να πάει μόνο του σχολείο, να πεταχτεί μόνο του μέχρι το mini market, να βγει ραντεβού, κλπ.

      Για την προετοιμασία και τη συζήτηση σε σχέση με τους "κακούς" και γενικότερα τους κινδύνους της ζωής, έχω ήδη τοποθετηθεί σε προηγούμενες σελίδες. Μπορείς να αντρέξεις και να διαβάσεις.

    18. Eπειδη εγώ προχώρησα στην κουβέντα για το ότ τα παιδιά μου κυκλοφορούν και μένουν μόνα, σε απάντηση σχολίων ότι για την προστασία των παιδιών αυτό δεν πρέπει να συμβεί, θα σου απαντήσω και ας με συγχωρεσει η kine που της "κλέβω" τη σειρά.

      Δεν ισχυρίζομαι ότι με κάποιο μαγικό τρόπο σε προστατεύει το να κυκλοφορείς μόνος από τους "κακούς". Λέω όμως ότι δεν ισχύει το αντίστροφο: δεν προστατεύουμε από κάτι το παιδί με το να μην το αφήνουμε μόνο ποτέ. Μου φαίνεται σα να τυλίγουμε τα παιδιά με αφρολέξ και να τα κρατάμε "μωρα" γιατί έχει δημιουργηθεί ένας περίεργος μύθος, ότι οι εποχές έχουν αλλάξει και το παιδί από κάτι το προστατεύουμε με το να το κρατάμε κλεισμένο μέσα και να το βγάζουμε έξω με το σταγονόμετρο και υπό αυστηρή επιτήρηση μέχρι πολύ μεγάλη ηλικία (και λέω "με το σταγονόμετρο", γιατί καμία μαμά που γνωρίζω δεν έχει την πολυτέλεια ή τη διάθεση να περνά κάθε μέρα 2 ώρες έξω μπροστά από το σπίτι να παίξει ο μικρός με τους γείτονες, 1 ώρα στο σπίτι του φίλου και μετά άλλες 2 ώρες στο γήπεδο του ποδοσφαίρου). Δεν πιστεύω ότι όλη αυτή η υπερπροστασία και η στέρηση ελευθερίας όντως προφυλάσσει το παιδί από κάποιον κίνδυνο, είναι μία παράλογη τελικά αντίδραση σε έναν κίνδυνο που όντως υπαρχει, αλλά θα έρθει από αλλού (απο τον παιδικό/σχολείο, από κάποιο συγγενή, από έναν φίλο κλπ). Οπότε στερείται το παιδί την ευκαιρία να δοκιμάσει πράγματα και να μεγαλώσει συναισθηματικά, χωρίς να κερδίζει κάτι από όλο αυτό.

       

      Παρόλο που λες ότι κατάλαβες αυτά που λέμε, τείνω να πιστέψω ότι είτε πραγματικά δεν έχεις καταλάβει, είτε ότι γίνεται αντίλογος για τον αντίλογο.

      Καμία δεν είπε ότι μέχρι πολύ μεγάλη ηλικία θα κρατάμε τα παιδιά μας υπό αυστηρή επιτήρηση, ούτε ότι βγάζουμε τα παιδιά μας έξω με το σταγονόμετρο... Αυτά είναι συμπεράσματα δικά σου, εντελώς αυθαίρετα, κατά τη γνώμη μου.

      Σε αυτό που διαφωνούμε, είναι ότι:

      α) δεν μπορεί να προσδιοριστεί η ηλικία με σαφήνεια και όρια, καθώς το κάθε παιδί ωριμάζει διαφορετικά.

      β) ότι σε ορισμένες ηλικίες, που εσύ η ίδια βάζεις ως ορόσημο, αντικειμενικά ένα παιδί, ακόμα και το ωριμότερο, το διακρίνει ο παιδικός αυθορμητισμός και η άγνοια κινδύνου που υπάρχει λόγω της αθωότητάς του.

      γ) ότι για να ανεξαρτητοποιηθεί ένα παιδί καθοριστικός παράγοντας δεν είναι από μικρή ηλικία να αφήνεται μόνο του.

       

      Τη δυνατότητα να έχει το παιδί ελευθερίες, να δοκιμάζει πράγματα, να έχει εμπειρίες, να μεγαλώνει συναισθηματικά και να ωριμάζει δεν τη δίνεις πρωταρχικά με το να το αφήνεις σε σπίτια μόνο του, στο σινεμά μόνο του, στο δρόμο μόνο του, στη δραστηριότητα μόνο από όσο το δυνατόν μικρότερη ηλικία. Είναι πάρα μα πάρα πολύ παράγοντες που συμβάλλουν στην ωρίμανση των παιδιών και στην ανεξαρτητοποίησή τους. Προφανώς και θα πάει και μόνο του σινεμά και στην πλατεία και σε σπίτι φίλου και στο φροντιστήριο ή τη δραστηριότητα. Αυτό όμως θα γίνει ΟΤΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ θα είναι ΕΤΟΙΜΟ για όλα αυτά και όχι όταν εμείς αποφασίσουμε πως τώρα πρέπει να γίνει σώνει και ντε για να ανεξαρτητοποιηθεί. Το πότε θα είναι έτοιμο, μπορεί ο κάθε γονιός να το απαντήσει μόνο για το δικό του παιδί και όχι γενικά κι αόριστα σε μια φιλοσοφική συζήτηση, όπου θα αραδιάσουμε ηλικίες τύπο 4 - 7 ή 10 - 12.

      Αν και πάλι δε γίνομαι κατανοητή.... Τι να πω... Θα αρχίσω να ψάχνομαι, μήπως έχω αδυναμία στο να εκφράζομαι και να επικοινωνώ τις απόψεις μου, γιατί βλέπω ότι τελικά άλλα λέω κι άλλα απατιούνται πάνω σε αυτά που γράφω.

    19. Από τη στιγμή που το "παίζω στη γειτονιά" ή "πάω στο σπίτι του φίλου να παίξω" ή "κάνω καράτε χωρίς την μαμά να κοιτάει" μεταφράζεται ως "αμολάω" και κρίνεται παρότολμο, επικίνδυνο και ανεύθυνο, μάλλον ζούμε στο Μεξικό ή στην Αγκόλα και δεν το έχω πάρει χαμπάρι.

       

      Υπάρχει και η παροιμία "του φοβιτσιάρη η μάνα δεν έκλαψε ποτέ".

       

      Υπάρχουν πολλές ακόμη... Όπως π.χ. Εκεί που είσαι ήμουν κι εκεί που είμαι θα Έρθεις.

    20. Μα το thread ξεκίνησε με το πώς προετοιμάζουμε τα παιδιά μας για τους "κακούς ανθρώπους" και κατέληξε σε μεγάλο βαθμό, στο "δεν τα αφήνουμε από τα μάτια μας". Και μάλιστα χωρίς όριο ηλικίας από αρκετούς.

      Οπότε όντως για να το επαναφέρουμε:

      Πότε τα αφήνουμε εκτος της αυστηρής μας επίβλεψης; Κι ας βγάλουμε ασχετα θέματα, όπως αυτοκινητα και το αν θα χτυπήσει παίζοντας στην αυλή, από τη μέση, για "κακούς" μιλάγαμε.

      Πότε το έχουμε προετοιμάσει αρκετά για να το εμπιστευτούμε μόνο; Συμφωνούμε φαντάζομαι ότι θα συμβεί όντως πριν τα 18, αλλά πότε; Τι περιμένετε να δείτε η καθεμία; Γιατί όντως, μπορεί να είναι άλλη ηλικία για το κάθε παιδί. Είναι θέμα χρόνου/τάξης/ύψους; Υπάρχει κάποιο άλλο σήμα που δίνει το παιδί;

      Και τι κάνουμε όταν η επίβλεψη δεν μπορεί να υπάρξει και να θέλουμε; Π.χ. γιατί δουλεύουμε, ή το παιδί είναι σε ηλικια υποχρεωτικής σχολικής εκπαίδευσης;

       

      ΑγγεΚ, επειδή μάλλον δυσκολεύεσαι να καταλάβεις. ΔΕΝ υπάρχει χρονικό όριο... Το παιδί θα σου δείξει πότε είναι έτοιμο να κάνει κάτι μόνο του. Αν δεν μπορεί να καταλάβει η μάνα ή ο πατέρας πότε έχει έρθει η ώρα να κάνει το παιδί του κάτι (εννοώ από το να κόψει τα αλεσμένα μέχρι να μετακομίσει και να μείνει μόνο του), τότε μάλλον κάτι δεν κάνει καλά ως γονιός.

       

      Η κόρη μου από 1,5 χρονών ανεβοκατέβαινε σκάλες μόνη της. Το παιδί είχε καλό έλεγχο του σώματός του κι ισορροπία, ήξερε πως πρέπει να κρατιέται, κάποιες φορές που είχε σκοντάψει είχε αναπτύξει σωστά αντανακλαστικά και πιάστηκε πιο γερά. Ο γιός μου κοντεύει τα 2 κι ακόμα σκαλί δεν μπορεί να ανέβει. Τι να πω: θα τον αφήσω να τσακιστεί για να μάθει να ανεβαίνει;

       

      Εγώ στα 12 μου πήγαινα μόνη σχολείο, έπαιζα μόνη μου έξω, πήγαινε μόνη μου στο σπίτι της φίλης μου παραδίπλα. Η αδερφή μου στα 12 της ήταν ακόμα πολύ ανώριμη και δεν πήγαινε μόνη της σχολείο, δεν πήγαινε μόνη της στο σπίτι της φίλης της παραδίπλα... Στο ίδιο περιβάλλον, με τους ίδιους γονείς μεγαλώσαμε...

       

      Καμία εδώ μέσα δεν είπε ότι θα έχουμε τα παιδιά μας μια ζωή στο βρακί μας, απλά δε χρειάζεται να πιέζουμε και καταστάσης στο βωμό της τάχα ανεξαρτητοποίησης των παιδιών. Υπάρχουν πολύ τρόποι με τους οποίους θα τα ανεξαρτητοποιήσεις και να τα αμολάς μόνα τους όσο το δυνατόν νωρίτερα κατά τη γνώμη μου δεν είναι ο καθοριστικός.

    21. Να αντιστρέψω λίγο το ερώτημα;

       

      Πότε είναι έτοιμο το παιδί να μεράσει μόνο του το δρόμο;

      Πότε μπορεί να μείνει σε σπίτι φίλου;

      Πότε μπορεί να πάει ασυνόδευτο να παίξει σε άλλο σπίτι;

      Πότε μπορεί να δει σινεμά με παρέα;

      Πότε μπορεί να πάρει μόνο του τα μέσα μεταφοράς;

      Και το πιο σημαντικό: πότε είναι βέβαιη η μαμά ότι δεν θα συμβεί τίποτα στο παιδί της;

       

      Κάποια είπε παραπάνω και έχει ξανα ειπωθεί ότι "δεν με νοιάζουν οι στατιστικές, ο φόβος μου είναι ισχυρότερος όλων".

       

      Αυτό είναι που επιβεβαιώνει, πως κίνητρο δεν είναι η προστασία του παιδιού, αλλά η ανασφάλεια του γονέα. Και αυτή η ανασφάλεια, επιβάλλεται στις αποφάσεις, παρά την ωριμότητα ή όχι του παιδιού, παρά την ρεαλιστικότητα ή όχι του κινδύνου.

       

      Προσωπικά: γυρνούσα από το σχολείο με τα πόδια μετά την τετάρτη δημοτικού, γιατί ΕΤΣΙ ΗΘΕΛΑ. Απλως θεωρούσα ότι μπορώ να το κάνω και το έκανα, παρόλο που είχαμε μαλώσει πολλές φορές με τη μαμά μου γι' αυτό και πάντοτε ερχόταν ο παππούς ή γιαγιά να με πάρει. Ηθελα να αυτονομηθώ! Τι να κάνουμε;

       

      Στο γυμνάσιο φυσικά, δεν υπήρχε παιδί που να το πήγαιναν οι γονείς του. Ολοι πηγαίναμε με τα πόδια και γυρνούσαμε με τα πόδια (και περνούσαμε τους δρόμους ταχείας κυκλοφορίας σαν άνθρωποι).

       

      Τα ξαδέρφια μου από την άλλη, δεν πήγαιναν ΠΟΤΕ μόνα τους στο σχολείο, μέχρι να τελειώσουν το σχολείο. Παρόλο που το σχολείο είναι κυριολεκτικά δίπλα από το σπίτι τους. Η μαμά τους φοβόταν να είναι ασυνόδευτα τα παιδιά. Η μεγαλύτερη της κόρη (πολύ συγκροτημένο και ώριμο παιδί) έσκασε στα 14 της και άρχισε να διαμρτύρεται! Την ενοχλούσε πλέον και το εξέφραζε ανοιχτά, πως ενώ ήταν καθόλα συνεπής, η μαμά της δεν μπορούσε να της αφήσει ούτε μια ελευθερία και αυτό την προσέβαλε ως προσωπικότητα γιατί την αντιμετώπιζε σαν "μωρό".

       

      Σε ότι αφορά το παιχνίδι, τα πρώτα χρόνια που κατέβαινα στο δρόμο να παίξω, η μητέρα μου μας είχε (4 παιδιά) στο οπτικό της πεδίο. Ηταν έξω κι αυτή και πάντοτε ξέραμε μέχρι ποιο σημείο μπορούσαμε να πάμε. Από τα 6-7 και μετά όμως, κινούμασταν μόνοι μας στον δρόμο μπροστά από τα σπίτια μας, όπως και αρκετά από τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς. Υπήρχαν πολλά παιδιά που τα βλέπαμε πάντοτε στα μπαλκόνια των σπιτιών τους, ποτέ όμως στο δρόμο. Δεν ήμουν ένα από αυτά. Και τότε και σήμερα κάποιοι νιώθουν ότι "έχουν αλλάξει οι καιροί πια" και δεν εμπιστεύονται τα παιδιά τους μόνα, υπό καμία συνθήκη. Οταν είχε κρύο, πηγαίναμε (4-5 παιδιά συνήθως) στο σπίτι κάποιου από τη γειτονιά και συνήθως εναλλάξ. Δεν θα διανοούμασταν να έχουμε της μαμάδες μας μπάστακες όταν παίζουμε. Οποτε η μαμά του σπιτιού ήθελε να μας διώξει, απλά μας το έλεγε ευγενικά και πηγαίναμε σπίτια μας. Δεν θα ήθελα τη μάνα μου παρούσα και δεν θα είχε και κανένα νόημα. Εμείς θέλαμε να παίζουμε κάθε μέρα. Αν οι μαμάδες μας κάθε απόγευμα έπιναν καφέδες, δεν θα έκαναν τίποτε άλλο στη ζωή τους! :lol:

       

      Επειδή εγώ το είπα αυτό για το φόβο, θα το εκτιμούσα να μην απομονώνεις φράσεις μου που ουσιαστικά out of context δεν αντιπροσωπεύουν αυτό που θέλω να πω...

      Και όχι δεν είμαι ούτε φοβισμένη μαμά, ούτε φοβισμένος άνθρωπος, και προφανώς το κίνητρό μου είναι να ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΩ το παιδί μου κι όχι να καλύψω ανασφάλειες που ΔΕΝ έχω...... Αν είναι δυνατόν, δηλαδή, επειδή θέλουμε να προστατέψουμε τα παιδιά μας, να μας κολλήσει κι η ρετσινιά της ανασφαλούς......!!!!!!!!!! Έλεος, όμως!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    22. Ρε συ ΑγγεΚ γράφεις σαν να είναι δύο διαφορετικά πράγματα η προετοιμασία και η προσοχή στα παιδιά. Δηλαδή, επειδή προστατεύω το παιδί μου κι επιλέγω να μην το αφήσω μόνο του στο σινεμά στα 10 του χρόνια ή να πάει μόνο του στην τουαλέτα στα 6 σε δημόσιο χώρο (όπου εγώ προσωπικά θα το συνοδέψω και για λόγους υγιεινής, όχι μόνο ασφάλειας) ή να κάτσει μόνο του στη δραστηριότητα στα 4 χρόνια του σημαίνει πως δεν το έχω προετοιμάσει να ανταπεξέλθει σε ορισμένες καταστάσεις, π.χ. αν κάποιος άγνωστος του πιάσει κουβέντα ή αν χαθεί ή αν νιώσει άβολα, κλπ;

      Δεν ξέρω τι σε κάνει να πιστεύεις πως όσες δεν "αμολάμε" τα παιδιά μας ελεύθερα μέχρι κάποια ηλικία δεν τα προετοιμάζουμε κιόλας.

      Συνδυαστικά γίνονται και τα δύο δεν αποκλείει το ένα το άλλο.

    23. Κοπέλα μου, μην τρελαίνεσαι άδικα. Έχω δύο παιδιά. 5χρ. και 2χρ. (και τα δύο έβγαλαν το πρώτο τους δόντι μετά τους 11 μήνες, λίγο μετά το δεύτερο και τα δύο επάνω μετά τους 17 μήνες). Η μεγάλη πολύ κακόφαγη, σε σημείο αηδίας. Να πρέπει να κάνουμε τον καραγκιόζη κάθε φορά για να φάει. Εξακολουθεί να είναι έτσι μέχρι σήμερα. 6 μηνών έπαιρνε το ψωμάκι και το μασουλούσε με τα ούλα, 7-8 μηνών της έδινες το κόκκαλο από την μπριζόλα και το χαζοπάλευε. Έτρωγε μπισκοτάκια, μπανάνες, τόστ, κλπ. από 10 μηνών, με τα ούλα ουσιαστικά. 14 μηνών έκοψε τα αλεσμένα.

      Ο μικρός. Δώστου φαΐ και πάρτου την ψυχή του. Άδειαζε μπολάρες 300 - 350γρ. σε 5'. Ψωμί στο χέρι έπιασε μετά τους 13 μήνες, μπανάνα - μπισκότο, επίσης, για κόκκαλο μπριζόλας δεν το συζητάμε καν, πριν από κανένα δίμηνο.

      Σνακ, όπως τόστ, τυροπιτάκια, κλπ. άρχισε να τρώει μετά τους 15 μήνες. Το αλεσμένο μεσημεριανό δε πριν 1,5 μήνα το έκοψε...

      Κάθε παιδί είναι διαφορετικό και θέλει το χρόνο του. Όσο εσύ τρελαίνεσαι, τρελαίνεις και το παιδί. Δίνε το ερεθίσματα, αλλά μην κάθεσαι να το "παλεύεις" κιόλας.

      Επίσης, δώσε στο παιδί π.χ. την μπανάνα στο χέρι και άστο να βρει μόνο του την ποσότητα που του ταιριάζει. Θα προσπαθήσει 1,2,10 φορές και θα καταλάβει πόσο πρέπει να κόψει για να μην το ενοχλεί η ποσότητα.

    ×
    ×
    • Create New...