Βενεδικτίνη

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    500
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    1

Βενεδικτίνη last won the day on Οκτώβριος 25 2018

Βενεδικτίνη had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

80 Neutral

Περισσότερα για την/τον Βενεδικτίνη

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

604 εμφανίσεις προφίλ
  1. Επομενως και εσυ διαφωνεις με την συμπεριφορα της μητερας του παραδειγματος. Θα ησουν πιο αυστηρη με το παιδι, δεν θα του εκρυβες τον δικο σου θυμο και θα εφαρμοζες μια τιμωρια - συνεπεια. Δεν θα ησουν τοσο επεξηγηματικη εφοσον κατα την αποψη σου, τετοιοι διαλογοι γινονται σε μικροτερες ηλικιες. Στην δικη σου περιπτωση δεν της διαβασες το παραμυθι. Η αντιδραση του εξαχρονου σε αυτο το παραδειγμα ειναι αποτελεσμα λαθος ανατροφης πολλων χρονων. Δειχνει ελλειψη επικοινωνιας. Το θεμα δεν ειναι να εστιασουμε στην επιφανεια και να προσπαθουμε να διορθωσουμε μονο τις αντιδρασεις καταπνιγοντας τα συναισθηματα του, αλλα να ψαξουμε περισσοτερο ωστε να βρουμε τα βαθυτερα αιτια. Να κανουμε την αυτοκριτικη μας σαν γονεις. Επισης οταν προκειται για κατι ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ για το παιδι, που μπορει να ειναι οτιδηποτε, το ποδσφαιρο, παρτυ, σχολειο, δραστηριοτητα, (δευτερευουσας σημασιας για εμας). οφειλουμε να το ενημερωνουμε εγκαιρως και να του δειχνουμε οτι εμεις θα κανουμε καθε προσπαθεια ωστε να μην το χασει . Να δωσουμε χρονο να το συνειδητοποιησει. Οπως ακριβως θα φερομαστε και σε εναν μεγαλο, σεβομενοι την προσωπικοτητα του. Και οχι να το φερνουμε προ τετελεσμενων γεγονοτων. Αν το παιδι δεν καταλαβει οτι η γιαγια του προεχει και ειναι απολυτη αναγκη τοτε σημαινει οτι οι γονεις δεν του εχουν καλλιεργησει αγαπη για τη γιαγια. Αν το παιδι ειναι εγωκεντρικο δεν λυνεται με απλη οριοθετηση των αντιδρασεων του θυμου. . Αν το παιδι αρχισει να χτυπαει και αποκαλει ψευτρα την μανα τοτε η μανα συνηθιζει να παρακαμπτει το παιδι, να παρουσιαζει ευκολα δικαιολογιες, να υποκρινεται στην καθημερινοτη της και επομενως το παιδι δεν μπορει να κανει διαλογο μαζι της. Εχει χασει την εμπιστοσυνη του σε αυτη και δεν μπορει να βρει τον αλλο τροπο να την πεισει. Χρησιμοποιει το χερι γιατι εχει μαθει οτι ειναι το μονο επιχειρημα που εχει. Γενικα υπαρχει προβλημα επικοινωνιας. Αν το παιδι μου στα 6 ειχε αυτη την αντιδραση θα με προβληματιζε πολυ για τον τροπο που το ειχα μεγαλωσει και θα εκανα την αυτοκριτικη μου.
  2. Για τις μητερες που δεν καταλαβαν τι εννοω. . Ο θυμος εκδηλωνεται με πολλους διαφορετικους τροπους, αναλογα με την στιγμη, το γεγονος, το περιβαλλον και πολυ σωστα αναφερθηκε με την ηλικια του παιδιου. Ενα αυστηρο βλεμα ή αυστηρος τονος της φωνης αρκει για να καταλαβει οτι η μητερα ειναι θυμωμενη. Δεν εγραψα καπου για βιαιη συμπεριφορα, ξυλο ή υστερια. Στο συγκεκριμενο παραδειγμα η μητερα ενω φευγει εξοργισμενη και κανει προσπαθειες να ηρεμησει το παιδι μεσα της που ζηταει εκδικηση, γυριζει αμεσως "φορωντας¨" το γαληνιο υφος με σκοπο να "εκπαιδευσει το γιο της" πως να διαχειριζεται το θυμο του, προσπερνωντας οτι η ιδια αθετησε την υποσχεση της, οτι το παιδι εκανε ονειρα για την γιορτη και εστιαζει στην αντιδραση του. Θιχτηκε κυριως εγωισμος της. Δεν εδειξε να προβληματιστηκε για την δικη της επιλογη. Προσπαθει με λογικα επιχειρηματα, απο θεση ισχυος, οχι μονο να πεισει το παιδι της αλλα και να καταπνιξει τα συναισθηματα του. Λεει οτι καταλαβαινει, αλλα υποκρινεται. Και αυτο το εξοργιζει ακομα περισσοτερο. Δικαιως την αποκαλει ψευτρα. Οχι δεν συμφωνω με το παραδειγμα. ΄Σε καταλαβαινω....... αλλα θα κανεις αυτο που θελω" Συνηθισμενη χειριστικη συμπεριφορα των γονιων. Απλα κοροιδευουμε το παιδι.
  3. Αυτα που εγραψα αναφερονται στο αρχικο κειμενο και οχι στην kine Η απαντηση μου ειναι απολυτη γιατι εχω δει τις αντιδρασεις των παιδιων μου σε τετοιες χειριστικες συμπεριφορες, δικη μου και των αλλων. Μακροπροθεσμα τους κανει κακο γιατι νιωθουν καταπιεσμενα, μαζευουν μεσα τους μεγαλυτερο θυμο και εχουν πιο εντονα ξεσπασματα. Τι να κανουμε? Η αποψη μου ειναι να προσπαθουμε να βαλουμε τον εαυτο μας στη θεση τους, να ανατρεξουμε στα παιδιακα μας χρονια ωστε να καταλαβουμε πως νιωθουν αυτα εκεινη την στιγμη. Πρεπει να βλεπουμε τα βαθυτερα αιτια και οχι να επικεντρωνομαστε στην αντιδραση. Εξαλλου ενα παιδι το μεσο που εχει για να αντιδρασει ειναι το χερι. Ειδικα στις ηλικιες των 2. Οσο καλα και να μιλαει δεν μπορει να αντιστρεψει τα δικα μας επιχειρηματα και να γινει ενας διαλογος με ισους ορους. Αυτο το παιδι το αντιλαμβανεται και αντιδρα ετσι κυριως με τους μεγαλους. Οχι με τους συνομιλικους. Γενικα δεν πρεπει να αθετουμε τις υποσχεσεις μας, να ειμαστε συνεπεις, να καταλαβαινουμε οτι το παιχινιδι και η επισκεψη σε ενα φιλο του παιδιου μας για αυτο ειναι κατι σημαντικο και να μην το υποτιμαμε. Στο παραδειγμα το λαθος ξεκιναει απο την μητερα που δεν τηρησε την υποσχεση της. Να μην υποτιμαμε τα συνασθηματα των παιδιων και τις επιθυμιες τους , που οσο και να λεμε οτι δεν το κανουμε πιστευω οτι ολοι οι γονεις λιγο πολυ το κανουν. Περισσοτερη κατανοηση στο παιδι. Μεγαλυτερη επικοινωνια. Τι κανω με την κορη μου που χτυπαει?? Απλα φευγω εκεινη την ωρα και προσπαθω να καταλαβω τι λαθος συμπεριφορα ειχα και της προκαλεσα τοσο θυμο. Δεν ξερω εαν κανω το σωστο. Σε βαθος χρονου θα φανει! Γενικως πιστευω οτι για ολες τις συμπεριφορες των παιδιων, ευθυνομαστε εμεις. Ειτε προκαλωντας με το λαθος τροπο μας ειτε αντιγραφοντας τα παιδια εμας.

  4. Διαφημίσεις


  5. Δεν το διαβασα ολο το κειμενο. Εγω βλεπω μια μαμα, τελειως χειριστικη που προσπαθει να κατευθυνει τα συναισθηματα του παιδιου. Ο Θυμος του παιδιου ειναι απολυτα φυσιολογικος, αλλα λαθος η αντιδραση. Για να φτασει σε αυτο το σημειο ενα παιδι σημαινει οτι δεν εχει αλλη διεξοδο το παιδι και υπευθυνη γιαυτο ειναι η μητερα, που θελει για μια αλλη φορα να του επιβληθει. Νιωθει εγκλωβισμενο και καταπιεσμενο. Και τα παιδια νιωθουν τελειως καταπιεσμενα οταν προσπαθουμε να τα χειραγωγησουμε, να μην τα αφησουμε ελευθερα να εκφραστουν. Δεν συμφωνω με αυτο το τροπο. Η μαμα δειχνει τελειως ψευτικη και υποκρινεται. Δεν δειχνει στο παιδι τα πραγματικα της συναισθηματα και αυτο εξοργιζει και μπερδευει ενα παιδι ακομα περισσοτερο. Μια τετοια συμπεριφορα και αντιδραση της μητερας σιγουρα ωθει τα παιδια σε ακραιες καταστασεις και δημιουργει καταπιεσμενα παιδια. Ο Θυμος ειναι ενα συνασθημα απολυτο φυσιολογικο και για μια μητερα. Και εαν η μητερα προσπαθει να κρυψει το θυμο της, υποκρινοντας οτι ειναι ηρεμη, το μηνυμα που περνα στο παιδι ειναι οτι ειναι ενα συναισθημα που πρεπει να ντρεπομαστε για αυτο και να μην το δειχνουμε. Υ.Γ. ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΑΡΧΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ που εχει παραθεσει η vtgian
  6. Βενεδικτίνη

    Τεστ "αποθεματος ωαριων"

    τα κοριτσια εχουν δικιο. H FSH δεν ειναι τοσο καλη. Ειναι πολυ χαμηλη, και κατα πασα πιθανοτητα θα ειχες υψηλη οιστραδιολη. Παντα ζητανε οι γιατροι και την οιστραδιολη για να αξιολογησουν την fsh. Ειδικα στις μεγαλες ηλικιες. Υψηλη οισταδιολη την 3η ημερα δινει ψευδως χαμηλη fsh. Μου ειχε τυχει και σε εμενα τοσο χαμλη και μου ειχε εξηγησει ο γυναικολογος μου αναλυτικα γαιτ αυτη η τιμη εδειχνε οτι η ωοθηκη δεν "λειτουργουσε κανονικα¨". Ομως ο μικροβιολογος και ενας αλλος γυναικολογος δεν ηξεραν να την αξιολογησουν και μου ειχαν πει μια χαρα. Τελεια ειναι. Εαν ενδιαφερεσε για δευτερο παιδι ψαξτο περισσοτερο. Η ΑΜΗ ειναι μια χαρα για την ηλικια σου. Εγω ειχα 0.30 ΑΜΗ και εμεινα δυο φορες εγκυος μετα. Για τις υπολοιπες δεν μπορω να σου πω. Εως εδω φτανουν οι ιατρικες μου γνωσεις!!
  7. Βενεδικτίνη

    ""Δεν Ζουμε,τρεχουμε""

    Ξερεις ειναι πολυ δυσκολο να αντισταθεις στο ρευμα. Οταν βλεπεις οτι ολοι γυρω σου προσφερουν στα παιδια τους τοσα πολλα, αρχιζεις και αναρρωτιεσαι. Μηπως το δικο μου θα μεινει πισω? Γιατι τα αλλα να γνωριζουν τοσα, που μπορει να εχουν και λιγοτερες δυνατοτητες, και το δικο μου οχι? Αυτη ειναι η παγιδα που πεφτουμε συχνα οι γονεις. Πρπει να δουλευουμε συνεχως μεσα μας ωστε να μην παρασυρομαστε απο την ταση της εποχης και να θεσουμε προτεραιτητες στη ζωη μας με κριτηριο το καλο των παιδιων μας μακροπροθεσμα, δινοντας την μεγαλυτερη βαρυτητα στην ψυχικη τους ισορροπια και ΕΥΤΥΧΙΑ.
  8. Βενεδικτίνη

    ""Δεν Ζουμε,τρεχουμε""

    Θα γραψω ενα παραδειγμα με τις ξενες γλωσσες. Ολοι οι συμμαθητες τους παιδιου μου ξεκινησαν Αγγλικα απο την Α η Β Δημοτικου.Ειμαστε σχεδον οι μονοι που δεν πηγαιναμε. Και με ρωτουσαν οι αλλοι γονεις. ""Μα δεν τον πας Αγγλικα" Η αληθεια ειναι οτι με εκαναν και ενιωθα ασχημα και με εφερναν στη θεση να απολογηθω. . Προσπαθουσα μεσα μου να μην επηρεαζομαι . Και ειναι δυσκολο. Ξεκινησαμε στη Γ Δημοτικου με 1 ωρα μονο ιδιαιτερα. Εφτασε ολους τους συμμαθητες του και ξεπερασε πολλους, γιατι ηταν πιο ωριμο σε αυτη την ηλικια το παιδι, οπως μου ειχαν πει και καποιες καθηγητριες Αγγλικων. Νιωθω τουλαχιστον απο μια δραστηριοτητα οτι προσεφερα στο παιδι περισσοτερο ωφελιμο χρονο, ΞΕΚΟΥΡΑΣΗς ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ. υ.γ. Αυτα που γραφω εδω ειναι συνεχεια ενος αλλου post , αλλα βρισκεται σε αποκρυψη και δεν μπορω να καταλαβω το λογο.
  9. Βενεδικτίνη

    ""Δεν Ζουμε,τρεχουμε""

    Σιγουρα στην επαρχια η ποιοτητα ζωης ειναι καλυτερη, ομως και οι μεγαλες πολεις εχουν τα θετικα τους. Και εγω αυτη την περιοδο ζω σε μια μικρη κομωπολη σαν της Silky , με ολα αυτα τα ωραια πλεονεκτηματα που γραφει η κοπελα και ισως ακομα περισσοτερα, γιατι ζω σε ενα πανεμορφο παραδοσιακο οικισμο και πολυ δραστηριο σε πολιτιστικες εκδηλωσεις. Περπαταμε στο δρομο, οντως τελειως ανεμελα, χωρις να κοιταμε τα αυτοκινητα, χωρις να φοβομαστε οτι θα μας κλεψουν, κλεινουμε την πορτα του σπιτιου μας χωρις αυτο το φοβερο αγχος να κλειδαμπαρωθουμε. Ομως.... αναπολω και την μεγαλυτερη πολη των 50.000 κατοικων. Οταν επιστρεφω στην πολη μου χαιρομαι που βρισκω τα παντα , σε μαγαζια, σε γιατρους και εχω πολλες επιλογες. Νιωθω, περισσοτερο, ελευθερια! Ευχαριστιεμαι ακομα και με το ΤΖΑΜΠΟ!!!!! Επισης εζησα σαν φοιτητρια στην Θεσσαλονικη, μεσα στο κεντρο, και εχω τις καλυτερες αναμνησεις. Ομως παρολα τα ΤΟΣΑ πλεονεκτηματα της κομωπολης δεν νομιζω οτι θα ηθελα τελικα να μεινω για παντα σε μια τοσο κλειστη κοινωνια. Πιστευω οτι η ευτυχια ειναι μεσα μας ανεξαρτητα απο την περιοχη που μενουμε. Θα πρεπει να βρουμε χρονο να κοιταξουμε πιο βαθια μεσα μας και να σκεφτουμε: Μας αρεσει αυτος ο τροπος ζωης? Οταν φτασουμε στα 70, 80 και κοιταξουμε πισω μας θα μπορεσουμε να πουμε οτι ειμαστε ευχαριστημενοι απο τη ζωη μας? Ερωτευτηκαμε; Aπολαυσαμε τα παιδια μας και την οικογενεια μας; Δημιουργησαμε ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΟΥΣ και ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ενηλικες; Οι γονεις μας, τα αδέρφια μας, οι φιλοι μας ηταν ευχαριστημενοι απο εμας; Tους βοηθησαμε οταν μας ειχαν αναγκη ωστε να είμαστε ενταξει με την συνειδηση μας; Εαν θα μπορεσουμε να απαντησουμε καταφατικα σε αυτα τα ερωτηματα τοτε ναι ειμαστε συνειδητοποιημενοι για τον τροπο ζωης που εχουμε επιλεξει. Νομιζω οτι η Ζωη ειναι AΠΛΗ και μονοι μας την εχουμε δυσκολεψει. Ψαχνουμε την ευτυχια σε εξωτερικους παραγοντες και εχουμε υπερμετρες προσδοκιες απο τον εαυτο μας και τα παιδια μας. Τι θελουμε απο τα παιδια μας? Τα κανουμε ευτυχισμενα? Τα φορτωνουμε με ολες τις δραστηριοτητες για να παρουν ολα τα εφοδια, απο το υπερβολικο μας αγχος να μην υστερουν και φοβαμαι οτι τα κανουμε πιο ανασφαλη και αγχωτικα.
  10. Βενεδικτίνη

    ""Δεν Ζουμε,τρεχουμε""

    Παραθετω το κειμενο, γιατι πιστευω αξιζει να το διαβασουμε ολοι οι γονεις. Δεν ζούμε, τρέχουμε. Όλο τρέχουμε, κάτι να προλάβουμε, κάτι να κάνουμε, κάποιον να δούμε, κάτι να πληρώσουμε, κάτι να ακούσουμε, κάτι να μάθουμε, κάτι να διαβάσουμε, κάτι. Απ’ τη στιγμή που ανοίγουμε τα μάτια μας μέχρι να τα κλείσουμε, τρέχουμε. Ακόμα και τις στιγμές που ξεκουραζόμαστε, ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο μας, ακόμα και τότε κάτι πρέπει να κάνουμε. ~ «Τι κάνεις;» «Τίποτα» (αυτή είναι η πιο ανησυχητική απάντηση) «Τι κάνεις;» «Τρέχω» (αυτή είναι η πιο συνηθισμένη απάντηση) ~ Αν μείνεις για μια ώρα χωρίς να κάνεις τίποτα, απλώς κοιτώντας τον τοίχο ή το δέντρο απέναντι, αισθάνεσαι ενοχές. Αν σε δουν να μένεις έτσι για μια ώρα, χωρίς να κάνεις τίποτα, απλώς κοιτώντας τον τοίχο ή το δέντρο απέναντι, θα σου προτείνουν αντικαταθλιπτικά. Γιατί πέρα από τις δουλειές που πρέπει να κάνεις, πέρα από τα καθήκοντα σου, θα μπορούσες να αξιοποιήσεις αυτή την ώρα, διαβάζοντας, ακούγοντας μουσική, κάνοντας γυμναστική -αντί να χάνεις το χρόνο σου. Λες και η ώρα του ρεμβασμού είναι χαμένη ζωή. Λες και η υπόλοιπη ζωή, όπου όλο τρέχουμε κάτι να προλάβουμε, είναι κερδισμένη ζωή. ~~{}~~ Ακόμα και τα παιδιά μας τα γαλουχούμε με το ιδανικό της άοκνης προσπάθειας. Ερεθίσματα, ακόμα περισσότερα ερεθίσματα, καταιγισμός ερεθισμάτων από την κούνια, μην τυχόν και δεν ακούσει Μότσαρτ, μην τυχόν και δεν μιλήσει ως τα δύο, και περισσότερα ερεθίσματα μετά, και παιχνίδια εκπαιδευτικά και διάβασμα και μουσική προπαιδεία και εξωσχολικές δραστηριότητες και εποικοδομητικό παιχνίδι (λες και το παιχνίδι μπορεί να είναι κάτι άλλο) και dvd και τάμπλετ και κολυμβητήριο και δύο ξένες γλώσσες από νωρίς (γιατί τότε μαθαίνουν πιο εύκολα), τα παιδιά μας τρέχουν πίσω μας κι αυτά. Τρέχουμε εμείς, τρέχουν και τα παιδιά μας. ~ Πρέπει πάντα να κάνεις κάτι, να μην «χάνεις τον καιρό σου», να μη σπαταλάς τον καιρό σου. Όμως αυτή η άδεια ώρα είναι ανάγκη του ανθρώπου. Όταν αφήνουμε τον νου μας να αδειάσει, τότε πλησιάζουμε περισσότερο τον πυρήνα μας. Γιατί όλα όσα μάθαμε κι όλα όσα μαθαίνουμε, όλα όσα κάνουμε και όλα όσα τρέχουμε να προλάβουμε (all that you give, all that you deal, all that you buy -beg, borrow or steal), είναι ενδύματα του νου και όταν τον νου τον βαρυφορτώνεις τότε αυτός, αναπόφευκτα κάποια στιγμή, καταρρέει. Οι ψυχικές ασθένειες είναι η πανδημία του σύγχρονου πολιτισμού. Κατάθλιψη, ψυχαναγκασμοί, φοβίες και κυρίως άγχος. ~ Γιατί τρέχουμε. Τρέχουμε να προλάβουμε τη ζωή και δεν καταλαβαίνουμε ότι η ζωή έχει μείνει πίσω. Αυτό που κυνηγάμε είναι η fata-morgana των προσδοκιών που πρέπει να έχουμε. Γιατί πρέπει να είμαστε επιτυχημένοι, πρέπει να έχουμε περισσότερα λεφτά, πρέπει να είμαστε καλλιεργημένοι-έξυπνοι-όμορφοι-γυμνασμένοι-αδύνατοι-χαρούμενοι-ευτυχισμένοι, πρέπει να έχουμε τα πιο έξυπνα παιδιά, και πρέπει να ξεπεράσουμε τους άλλους, να έχουμε περισσότερα λεφτά από τους άλλους, να είμαστε πιο καλλιεργημένοι-έξυπνοι-όμορφοι-γυμνασμένοι-αδύνατοι-χαρούμενοι-ευτυχισμένοι από τους άλλους… Πρέπει να κάνουμε, πρέπει να είμαστε, πρέπει να έχουμε κάτι παραπάνω και κάτι παραπάνω και όλο τρέχουμε για να το έχουμε και όλο πασχίζουμε για να πετύχουμε αυτό το κάτι παραπάνω, αυτό το μεγάλο, και τελικά έρχεται μια στιγμή όπου καταλαβαίνεις ότι έχασες εκείνο το μικρό και «λίγο παρακάτω» που είχες. ~~{}~~ Δεν απόλαυσες το σώμα σου και την νεότητα σου, γιατί πάντα ήθελες να είσαι πιο αδύνατος/η, πιο όμορφος/η, πιο sexy, πιο Μπραντ Πητ/Αντζελίνα Τζολί. Όταν όμως είσαι ογδόντα χρονών και κοιτάς τις φωτογραφίες της νεότητας καταλαβαίνεις ότι ήσουν πιο όμορφος/η απ’ όσο πίστευες τότε. ~ Δεν απόλαυσες τον σύντροφο σου, γιατί διαρκώς γκρίνιαζε και δεν έβγαζε αρκετά λεφτά, και δεν ήταν αρκετά ρομαντικός-όμορφος-ερωτικός και γιατί δεν πρόλαβες να ασχοληθείς μαζί του, είχατε το Τρέξιμο. Αλλά στα ογδόντα, όταν πια δεν θα τον έχεις δίπλα σου, νοσταλγείς τη γκρίνια του και τα ελαττώματα του και εκείνον τον χαζό τρόπο που σου έλεγε: «Ε, ναι, σ’ αγαπώ. Πάλι τα ίδια θα λέμε;» ~ Δεν απόλαυσες τα παιδιά σου, γιατί έπρεπε να τα στείλεις στον παιδικό σταθμό ώστε να μπορείς να τρέχεις για να τους προσφέρεις τα πάντα και έπρεπε να τα προετοιμάσεις για το νηπιαγωγείο, να τα στείλεις διαβασμένα στο δημοτικό, να τα στείλεις να μάθουν αγγλικά-γαλλικά-μουσική-θέατρο-μπαλέτο-υπολογιστές, και έπρεπε να διαβάζουν όλη μέρα για να περάσουν στο πανεπιστήμιο και μετά έφυγαν από το σπίτι πριν να το καταλάβεις. Και στα ογδόντα σου, κοιτάς τις φωτογραφίες των παιδιών σου και καταλαβαίνεις ότι δεν πρόλαβες να τα αγκαλιάσεις όσο ήθελες, δεν πρόλαβες να παίξεις μαζί τους, γιατί έπρεπε να τρέχεις και έπρεπε να τρέχουν κι εκείνα. ~~{}~~ Κοιτάς πίσω και καταλαβαίνεις ότι δεν πρόλαβες τίποτα. Ούτε τους φίλους σου να δεις ούτε τους γονείς σου να καταλάβεις ούτε έρωτες να ζήσεις ούτε να χορέψεις ούτε να κάνεις αυτά που θεωρούσες σημαντικά όταν ήσουν παιδί. Κι αυτό σου φαίνεται παράξενο. Όλο έτρεχες κι όμως δεν πρόλαβες. Γιατί έτρεχες τότε; Για να πληρώσεις όλους τους λογαριασμούς; Μα ακόμα χρωστάς και νέοι λογαριασμοί έρχονται κάθε μέρα. Και καταλαβαίνεις ότι έτρεχες για να επιβιώσεις. ~ Λυπάμαι που στο λέω, αλλά τώρα, στα ογδόντα, δεν έχεις χρόνο για τύψεις. Έχεις λίγο χρόνο να ζήσεις ακόμα, μην τον χαραμίσεις σε τύψεις γι’ αυτά που δεν έζησες. Άλλωστε ο χρόνος πάντα έτσι είναι, λίγος, όσων χρονών και να είσαι. Πάρε μια βαθιά ανάσα και άδειασε τον νου σου. Μην τρέχεις πια. Στάσου! ~ Κι αν δεν είσαι ογδόντα, αν έχεις μικρά παιδιά, πιάστα απ’ το χέρι, αγκάλιασέ ‘τα, παίξε μαζί τους. Τόσο γρήγορα, πριν να το καταλάβεις, δεν θα θέλουν να τα κρατάς απ’ το χέρι, δεν θα είναι παιδιά. Κι εσύ δεν θα είσαι νέος, ζωντανός για πολύ ακόμα. Ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών διαρκεί η ζωή, όσο και να τρέχεις. Στάσου! Πάρε μια ανάσα.
  11. Βενεδικτίνη

    ""Δεν Ζουμε,τρεχουμε""

    Η ζωή μας είναι ένας αδιάκοπος αγώνας δρόμου χωρίς ουσιαστικό αντικρισμα και συνειδητοποιημένο προορισμό . Τρέχουμε, τρέχουμε να τα πρόλαβουμε όλα και αφηνουμε πισω την ίδια τη ζωή. Πολλες ωρες σχολειο, πολλες δραστηριοτητες, πολυ διαβασμα! Υψηλες και ματαιες προσδοκίες για τα παιδια μας, με τιμημα την ψυχικη τους υγεια. Τα παιδια ειναι ουσιαστικα τα θυματα αυτου του διαστρεβλωμενου τροπου ζωης που τον εχουμε επιλλεξει χωρις να το εχουμε συνειδητοποιησει. Μας παρασυρει, μας τραβαει και εχουμε αφεθει. Ευτυχως φετος το υπουργειο εχει ορισει τουλαχιστον 2 ΣΚ χωρις διαβασμα. Και ειμαι σιγουρη οτι θα υπηρχαν πολλες αντιδρασεις γιαυτο το μετρο απο μητερες. Και συμβαινει το εξης παραδοξο: Tο πενθημερο ενώ ειναι ενα κεκτημενο δικαιωμα των εργαζομενων -ενηλικων, για τα παιδια μας επιβαλλουμε πειρσσοτερες ημερες εργασιες , αν συμπεριλαβουμε το υπερφορτωμενο προγραμμα δραστηριοτητων το ΣΚ και τα μαθηματα της Δευτερας που συνηθως ειναι πολλες επαναλληπτικες εργασιες. Επισης εχουμε την απαιτηση να "εργαζονται" ακομα περισσοτερο και απο το 8-ωρο. Ξεχναμε οτι ειναι παιδια, και εχουν αναγκη περισσοτερο το παιχνιδι, την ξεκουραση. Στην Ελβετια , απο οτι γνωριζω απο φιλους μου, τα παιδια στο Δημοτικο δεν φερνουν ποτε τα βιβλια σπιτι. Οταν γυριζουν ξεκουραζονται, δεν πηγαινουν ξενες γλωσσες κατι που το θεωρουν αυτονητο οτι διδασκονται στο σχολειο και οι αλλες δραστηριοτητες ειναι περιορισμενες λογω του υψηλου κοστους . Επισης τα τελευταια χρονια το μεσο επιπεδο των Ελληνων μαθητων στην κατανοηση κειμενου και τα Μαθηματικα ειναι χαμηλο σε παγκοσμια κλιμακα, σε αντιθεση με καποιες δεκαετιες πιο πριν. Αυτο επιβεβαιωνει για αλλη μια φορα οτι τα παιδια δεν γινονται πιο εξυπνα με την πολλη υλη και τις πολλες δραστηριοτητες. Διαβαστε αυτο https://sanejoker.info/2014/10/the-loneliness-of-the-long-distance-rabbit.html [edit admin τοποθετήθηκε ο σύνδεσμος πηγή όπου βρίσκεται αυθεντικό το κείμενο του συγγραφέα]
  12. Βενεδικτίνη

    Βαρος πρόωρου μωρού

    Σου ευχομαι να σου ζησει το μωρακι σου, να ειναι παντα χαρουμενο και υγιες και ολα αυτα θα μεινουν στο παρελθον. Τα κριτηρια για να βγει το παιδι απο την παρακολουθηση ειναι-εαν τα θυμαμαι καλα- δυο. Να εχει περασει τα δυο κιλα, που στη δικη σας περιπτωση ισχυει και να μπορει το παιδι να πινει μονο του 50γρ, χωρις σωληνακι. Τ ο μωρακι σου εχει ακομα ανωριμο οισοφαγο, οπως συμβαινει στα πιο πολλα προωρα,ακομα και νεογεννητα. Θελει λιγο χρονο. Ισως βιαστηκαν να του βγαλουν το σωληνακι??? Και εγω αυτη την ανησυχια ειχα στην αρχη, γιατι οταν του εδινα το γαλα εβλεπα οτι δεν μπορουσε να πιει ολα τα γρ.. Οι νοσοκομες μου ελεγαν οτι εγω δεν τα καταφερνα και με αυτες επαιρνε την απαραιτητη ποσοτητα. Σιγουρα στο κρατανε μεσα μεχρι να σταθεροποιηθει ο ρυθμος αυξησης του βαρους του. Μην στενοχωριεσαι για αυτο. Πολυ συντομα θα το παρεις σπιτι σου και θα το χαιρεσαι. Παντως το κριτηριο να μεινει μεχρι την ολοκληρωση των 40 εβδομαδων δεν ισχυει.
  13. Η μεθοδος της Αργκ ειναι πραγματι ενδιαφερουσα και ενημερωτικη για τα παιδια, αλλα οπως ειπε και η ζαχαρουλινι δεν θα πρεπει να γινεται με φιλους. Πολυ φοβαμαι οτι συζητωντας τις αναρτησεις φιλων ως παραδειγμα προς αποφυγη, αντι να τα εκπαιδευουμε στην προληψη των κινδυνων τα εκπαιδευουμε στο σχολιασμο και την κριτικη των φιλων μας. Εντωμεταξυ εαν τα παραδειγματα αφορουν γνωστα ατομα το πιο πιθανο ειναι τα συμπερασματα τους να μην ειναι αντικειμενικα επηρεαζομενα απο την προσωπικοτητα του καθε μαθητη και τη μεταξυ τους σχεση.
  14. Και ομως το επιπεδο των γονιων ειναι πολυ καλο στην πλειοψηφια των παιδιων που ανεφερα. Δεν εχει να κανει τοσο με το επιπεδο οσο με την καθημερινοτητα της ζωης μας. Τον τροπο που σκεφτομαστε εμεις οι γονεις και ζουμε. Μην νομιζεις οτι ενα θεατρο και ενα μουσειο 1 φορα το μηνα σωζει την κατασταση. Ειναι κατι, αλλα πολυ λιγο. Θα σου αναφερω 2 παραδειγματα. Το πρωτο δημοσιο σχολειο του παιδου μου ειχε τις προδιαγραφες ιδωτικου. Το μεσο επιπεδο των γονιων, λογω θεσης του σχολειου, ηταν πολυ υψηλο. Τα μουσεια και τα θεατρα εδιναν και επαιρναν. Το ιδιο το σχολειο φημιζοταν για τις γιορτες που εκανε με θεατρολογους σε ειδικες αιθουσες εκτος σχολειου. Το επιπεδο των παιδιων??? Αν κρινω απο την ταξη του γιου μου, μαλλον, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟ. Ψευτικη εικονα, φρου φρου και αρωματα. Επιφανεια χωρις ουσια. Οι δασκαλοι ειχαν πιασει το νοημα και εδιναν σημασια εκει που ηθελαν οι γονεις. Ωραιες εκδηλωσες, ψυχολογους, θεατρολογους, μουσικους διακεκριμενους, πολιτιστικες εκδηλωσεις και δεν συμμαζευεται. Ηταν το πρωτο σχολειο της πολης μας που εξασφαλιζε τις ειδικοτητες, στην αρχη της χρονιας. Οταν ρωτησα γιατι δεν παρειχαν στο παιδι μου τις πρωτες αναγκες που χτυπησε, η απαντηση ηταν οτι το φαρμακειο ηταν στο πρωτο οροφο και οχι στο ισογειο. Απο αυτο και μονο μπορει καποιος να βγαλει συμπερασμα. Επιτηρηση στο προαυλιο σχεδον μηδενικη. Δευτερο παραδειγμα το σχολειο του χωριου που μενω αυτη την περιοδο. Το μεσο μορφωτικο επιπεδο των γονιων πολυ χαμηλο, οι πιο πολυ ανθρωποι ειναι αγροτες και καποιοι βοσκοι. Ο "ποιοτικος χρονος" (οπως τον οριζουν οι ψυχολογοι) με τα παιδα τους σχεδον μηδενικος. Σαν αποκομμενο χωριο που ειναι σε συνδυασμο με το επιπεδο των γονιων θα περιμενε καποιος οτι τα ερεθισματα των παιδιων ειναι πολυ λιγα και το μεσο επιπεδο των μαθητων χαμηλο. Και ομως το επιπεδο των παιδιων γνωσεως και συμπεριφορας-γενικης καλλιεργειας μεσα στην ταξη του γιου μου ειναι αρκετα υψηλο. Αυτο μας ειπε η δασκαλα και αυτο διαπιστωνω και εγω. Και εστιαζω κυριως στην συμπεριφορα. Τα κινητα και τα ταμπλετ στο σχολειο απαγορευονται αυστηρα. Δεν τολμαει παιδι να φερει κινητο. Ουτε κατα διανοια. Δεν ειναι λαθος αυτο γιατι το σχολειο εκπαιδευει χαρακτηρες και οριζει αποδεκτες συμπεριφορες. Και η χρηση του κινητου δεν ειναι αποδεκτη. Αυτο περναει στο υποσεινηδητο των παιδων. Αλλα φυσικα εχουν συμμαχους τους γονεις που δεν πρωθουν τετοιες συνηθειες. Που θελω να καταλληξω. Η αιτια της προσκολλησης των παιδιων σε ηλεκτρονικες συσκευες ειναι ο τελειως διαστρεβλωμενος δικος μας τροπος ζωης. Τρεχουμε ολοι, δουλευουμε συνεχεια για να καλυψουμε τις "τεχνητες" αναγκες μας και αν βρουμε το χρονο να σκεφτουμε γιατι, τι νοημα εχει, τι κανουμε στη ζωη μας,μας αρεσει πραγματικα φοβαμαι οτι δεν θα εχουμε ικανοποιητικη απαντηση. Ειμαστε οι ιδοι χαμενοι μεσα στο συστημα και στην τεχνολογια. Μας παρασυρει, μας τραβαει και εμεις δεν το εχουμε συνειδητοποιησει. Οταν πηγαινω στην Αθηνα και βλεπω αυτο τον πανικο στους δρομους, να τρεχουν βιαστικοι, να μην υπολογιζουν κανεναν διπλα τους αναρωτιεμαι αυτοι οι ανθρωποι εχουν συναισθηση για τον τροπο ζωη τους, ειναι ευτυχισμενοι?? Ποιο το νοημα τελικα? Εχουμε παρασυρθει σταδιακα χωρις να το εχουμε συνειδητοποιησει σε ανεξελεγκτους ρυθμους και τα κανουμε ολα με κεκτημενη ταχυτητα. Δεν θεωρω οτι ευθυνεται η αδιαφορια η το επιπεδο των γονιων για την κακη χρηση των ηλεκτρονικων συσκευων . Ειναι πολυ ευκολο να το λεμε αυτο και ειδικα μητερες που εχουν ακομα μικρα παιδια. Αντιθετα πιστευω οτι περισσοτεροι σημερα γονεις ασχολουνται με τα παιδια τους και πολυ ενεργο ρολο εχουν πια και οι πατεραδες. Αυτη ειναι η γνωμη μου. Αλλα εχουμε παρει οι ιδιοι τη ζωη μας λαθος. Τα προτυπα που παρεχουμε στα παιδια ειναι διαστρεβλωμενα και τα ψυχολογικα κενα που τους δημιουργουμε, αθελα μας , τα οδηγουν σε λαθος μονοπατια και στην πιο προσβασιμη λυση.
  15. mA Απαξιωνεις τα δημοσια σχολεια και το εκπαιδευτικο συστημα για αλλη μια φορα. Να σου πω οτι το παιδι μου Γ Δημοτικου, εχει μαθει παρα πολλα στο σχολειο παρολο που εχουμε πολυ καλους υπολογιστες, γραφειο και σπιτι. Ειναι το τριτο σχολειο που αλλαζουμε και αυτο που γραφεις δεν μας εχει συμβει. Το μαθημα της πληροφορικης γινεται με ενδιαφερον γιατι τους χωριζει σε ομαδες και τους βαζει μικρες εργασιες. Αλλα οπως και να ειναι δεν με ενδιαφερει καθολου, η εκμαθηση των βασικων λογισμικων επεξεργασας κειμενων,υπολογιστικα φυλλα ...... και ειδικα απο τοσο μικρες ηλικιες. Στο Δημοτικο τα παιδια κατακτουν τις δεξιοτητες της γραφης και της ορθογραφιας. Θα ηταν τελειως αντιπαιδαγωγικο να δωσουν περισσοτερη εμφαση σε αυτα. Παντως απο την παρατηρηση μου σε παιδια φιλων μου, αυτα που ασχολουνται περισσοτερο με ταμπλετ, κινητα,τηλεοραση και ηλεκτρονικα παιχνιδια ειναι αυτα που σε γνωστικο επιπεδο και ενδιαφεροντα ειναι χαμηλα. Ολα αυτα τα μεσα προωθουν την εικονικη πραγματικοτα με οτι συνεπαγεται αυτο.
  16. Το word και excel ειναι απο το πιο απλα προγραμματα που μεσα σε ενα μηνα μπορει να μαθει και ο τελευταιος ασχετος σε ικανοποιητικο επιπεδο . Οπως και η χρηση ιnternet. Aρκει να καθισει να διαβασει. Ξερεις ποσες φιλες μου, ανω των 30, θεωρητικων σχολων, που δεν ειχαν καθολου επαφη με τους υπολογιστες πιο πριν, πηραν γρηγορα ECDL? Αλλα μην ανυσηχειτε, υπαρχει μαθημα "Πληροφορικης" ακομα και απο την Α ταξη Δημοτικου. Οποτε τα παιδια μαθαινουν μια χαρα και πολυ γρηγορα την χρηση υπολογιστων και το ιντερνετ σαν δικτυο καθαρα πληροφορησης. Οποτε σαν γονεις δεν χρειαζεται να προβληματιζομαστε οτι θα μεινουν τα παιδα μας πισω στην τεχνολογια, αν δεν τους παρεχουμε smartphone η ταπμλετ. Αληθεια πως και δεν το γνωριζεις σαν εκπαιδευτικος? Εμενα,σαν μητερα, μου αρκει το μαθημα στο σχολειο. Και δεν ειμαι τεχνοφοβικη, αντιθετα το επαγγελμα μου ειναι καθαρα τεχνοκρατικο-πιο πολυ δεν γινεται, ομως με ενοχλει, κυριως με φοβιζει, η εξαρτηση σημερα των παιδων με αυτες τις συσκευες. Και γραφω οτι με φοβιζει γιατι τα παιδια μου ειναι ακομα μικρα και δεν θελω να τα δω, να ειναι συνεχεια με ενα ταμπλετ στο χερι, ουσιαστικα αποξενωμενα και ζωντας μια εικονικη πραγματικοτητα,οπως συμβαινει σημερα, με τα περισσοτερα παιδια. Να γραψω για αλλη μια φορα, οτι οι γιατροι κρουουν τον κωδωνα του κινδυνου με τα αυξανομενα περιστατικα στην παιδοψυχιατρικη κλινικη λογω αλογιστης χρησης ιντερνετ. Αργκ Δεν ειναι δαιμονοποιηση, μακαρι να ηταν. Ειναι μαστιγα. Το ευχαριστο ειναι οτι φετος που ζω σε χωριο, σπανια βλεπω παιδια με ταμπλετ και κινητα. Η ζωη των παιδιων ειναι πιο φυσιολογικη, οπως και η συμπεριφορα τους. Οσο μεγαλυτερη ειναι η πολη τοσο πιο εντονα τα φαινομενα της εξαρτησης. Το προβλημα ειναι βαθυτερο και πιο συνθετο. Η προσκολληση των παιδων σε κινητα η ηλεκτρονικα παιχνιδια η facebook δειχνει αλλου ειδους ελλειψεις ψυχολογικες και συναιθηματικα κενα. Παντως η εικονα να βρισκονται τα παιδiα σε μια καφετερεια και να επικοινωνουν μεσω κινητων η ταμπλετ, ειναι τελειως νοσηρη και λυπηρη.. Και το χειροτερο ειναι οτι εμεις οι μεγαλοι δεν αντιλαμβανομαστε το μεγεθος του προβληματος, το υποτιμουμε , ωστε να δρασουμε η να προβλεψουμε εγκαιρως.