Sadmom

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    25
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

0 Neutral

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Κορίτσια είμαι καλύτερα, τον τελευταίο καιρό ακούω διάφορα περιστατικά που με κάνουν να αισθάνομαι ότι δεν είμαι μόνο εγώ η άτυχη, αλλά έτσι είναι η ζωή και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο από το να συνεχίσουμε. Χτες έμαθα ότι ο γιος κάποιου γνωστού μου περίπου 30 χρονών πέθανε ακαριαία από ανακοπή. Αυτά κι αν δεν τα ξεπερνάς ποτέ... Ο κάθε ένας κουβαλάει το σταυρό του, δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει. Η ζωή είναι δύσκολη, αλλά έχει και τις χαρές της! Ευτυχώς έχω τον άντρα μου και τα παιδιά μου, δόξα το Θεό και όλα θα στρώσουν. Είχα μια ατυχία, μια τραγική απώλεια, αλλά πάντοτε υπάρχουν και τα χειρότερα. Σας εύχομαι όλους ό, τι επιθυμείτε, ο Θεός μαζί μας!
  2. Sadmom

    ΤΟΞΟΠΛΑΣΜΑ ΜΕΓΑΛΕΣ ΤΙΜΕΣ

    Καλή μου, πόσων εβδομάδων είσαι? Δυστυχώς συμβαίνουν και αυτά... Λυπάμαι πολύ... Δύναμη και κουράγιο, είναι πολύ δύσκολο αυτό που θα περάσεις, κοίταξε όμως να μη σε πάρει από κάτω. Να κάνεις ότι σου πουν οι γιατροί, δεν ξέρω αν πρέπει να κάνεις κάποια θεραπεία και μετά να προσπαθήσεις για άλλο μωράκι που θα φέρει ξανά τη χαρά στο σπίτι σου!
  3. Σας ευχαριστώ κορίτσια... Μίλησα με κάποιαν πριν λίγες μέρες και με βοήθησε κάπως. Οι άλλοι το βλέπουν τόσο εύκολο να το ξεχάσεις, αν δεν το ζήσουν δεν ξέρουν... Μου λένε πέρασε τόσος καιρός, σου έχει μείνει έμμονη ιδέα... λες και ήταν μέσα στο μυαλό μου μια εγκυμοσύνη τελειόμηνη και μια γέννα..

  4. Διαφημίσεις


  5. Νιβι μου καταρχήν να σου πω ότι λυπάμαι πολύ για την κατάληξη της εγκυμοσύνης σου. Δυστυχώς οι ομορφότερες στιγμές της ζωής μας έχουν σημαδευτεί άσχημα. Σου γράφω γιατί πέρασα κι εγώ πολύ δύσκολα και περνώ ακόμη, αλλά θέλω να βοηθήσω κοπέλες που χρειάζονται κάτι για να ελπίζουν. Στο φόρουμ υπάρχουν αρκετές κοπέλες που το πέρασαν και είμαστε όλες εδώ για να βοηθούμε η μια την άλλη. Δεν θα το περάσεις μόνη σου αυτό, ότι θέλεις, εδώ είμαστε. Εμένα με βοήθησαν πολύ. Εγώ βίωσα ενδομήτριο θάνατο τη στιγμή που είχα συσπάσεις ανά 15 λεπτά και πήγαινα για να γεννήσω. Ήμουν 39 εβδομάδων. Ένοιωσα ένα τίναγμα και δυστυχώς... Πέρασαν 5 μήνες. Η ιστοπαθολογική του πάκούντα έδειξε ισχαιμία. Φυσικά δεν ξεπερνιέται ποτέ κάτι τέτοιο. Μακάρι να μπορούσαμε να το διαγράψουμε και να πούμε δεν συνέβηκε, αλλά δεν γίνεται. Δεν βγαίνει απ' το μυαλό. Εμένα μου είπαν να προσπαθήσω για άλλη εγκυμοσύνη όταν περάσουν οι 3 μήνες. Και προσπαθώ. Πιστεύω πως κι εμένα θα με σώσει αυτό. Να κάνεις υπομονή που ξέρω πως είναι δύσκολο γιατί κι εγώ ήθελα να μείνω έγκυος αμέσως και σε καταλαβαίνω, αλλά να περιμένεις γιατί επιβάλλεται. Θα σου πω ότι τώρα είμαι καλύτερα, δεν είμαι στα πατώματα όπως ήμουν στις αρχές, αλλά βέβαια υπάρχουν και οι μέρες που δεν είμαι καλά. Όμως, βλέποντας μια ζωγραφιά της κόρης μου η οποία πηγαίνει στο νηπιαγωγείο, να με απεικονίζει να κλαίω, ταρακουνήθηκα γιατί αντιλήφθηκα πόσο κακό κάνω στα παιδιά μου που με βλέπουν σε αυτή τη κατάσταση, και υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα προσπαθήσω να το αφήσω πίσω μου, ότι θα αποδεκτώ τη μοίρα μου, και ότι θα έίμαι αισιόδοξη, ότι θα κάνω άλλο μωρό και θα παν όλα καλά. Έχω πίστη, προσεύχομαι συνεχώς (όχι πως πριν δεν το έκανα, προσευχόμουν μέρα - νύχτα και ίσως γι' αυτό να ήμουν τόσο απογοητευμένη που έλεγα κανείς δεν άκουσε τις προσευχές μου, αλλά τι να κάνουμε, χωρίς πίστη, δεν υπάρχει ελπίδα σωστά? άλλωστε δεν ήταν λίγες οι φορές στο παρελθόν που με βοήθησε ο Θεός γιαυτό και δε χάνω τη πίστη μου τώρα), και θέλω να πιστεύω ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες και για μας που δεν μας ήρθαν όλα ρόδινα. Σου εύχομαι μέσα απ' τη καρδιά μου να μείνεις έγκυος με το καλό και να έχεις μια τελειόμηνη νέα εγκυμοσύνη και ένα γερό μωράκι στην αγκαλιά σου. Να έχεις πίστη στο Θεό και να προσεύχεσαι. Συγνώμη αν σε κούρασα!
  6. Ρέα σ' ευχαριστώ, κάπου διάβασα όμως ότι δεν παίρνεις αντικαταθλιπτικά για το πένθος, τουλάχιστο όχι πριν περάσουν οι 6 μήνες που είναι φυσιολογικό να νοιώθει ο άνθρωπος τόσο πόνο. Επίσης θέλω να μείνω ξανά έγκυος και δε θέλω να παίρνω φάρμακα. Αλλά πιστεύω ότι πρέπει να ΄πάω σε κάποιον απλά για να με συμβουλεύει, να με ακούσει, και ελπίζω να βοηθήσει σε κάτι. Πάντως με το μιλώ στο φόρουμ με κοπέλες που πέρασαν τα ίδια με μένα με βοηθά πάρα πολύ.
  7. Προβατάκι, σ' ευχαριστώ. Πέρασες κι εσύ πολύ δύσκολα και με καταλαβαίνεις. Όσο κι αν φοβάμαι, είναι το μόνο που θέλω αυτή τη στιγμή, να ξαναμείνω έγκυος και είμαι αισιόδοξη ότι όλα θα πάνε καλά. Το θέλω τόσο πολύ, και για μένα αλλά και για τον άντρα μου και τα παιδιά μου που τόσο πληγώθηκαν από αυτή την ιστορία. Θέλω να ξαναέρθει χαρά στο σπίτι μας και ένα νέο μωρό σίγουρα θα τη φέρει!
  8. Μαρία μου σ' ευχαριστώ πολύ που μου έγραψες τί πέρασες και σου εύχομαι ολόψυχα να πάρεις στα χέρια σου το μωράκι σου και να χαρείς επιτέλους κι εσύ τη ζωή σου. Τελικά το να ξαναμείνω έγκυος πιστεύω θα είναι το καλύτερο φάρμακο στον πόνο. 9 μήνες είναι πολύς καιρός αγωνίας, τέρμα οι ξέγνοιαστες εγκυμοσύνες, αλλά τουλάχιστο μετά από αυτό που πάθαμε σίγουρα θα μας δίνουν περισσότερη σημασία οι γιατροί!!! Φαντάζομαι θα σε έχουν σαν βασίλισσα τώρα! Σου ανταποδίδω την αγκαλιά και σε λίγες βδομάδες να έχεις μια ευτυχισμένη οικογένεια!
  9. Σ' ευχαριστώ προβατάκι για την απάντηση σου. Εσένα ποιά είναι η ιστορία σου? Βίωσες κι εσύ ενδομήτριο θάνατο απ' ότι κατάλαβα .... Πράγματι κι εγώ πιστεύω πως μια νέα εγκυμοσύνη θα με σώσει. Ευχηθείτε μου να είναι αυτό τον μήνα! ΑΧ τι περνάμε..... Όσο για τον άντρα μου, ναι ευτυχώς με βοηθά πάρα πολύ και τον ευχαριστώ γιατί είναι υπέροχος άνθρωπος, είναι ο μόνος που μου στάθηκε. Κανείς άλλος...
  10. κορίτσια σας ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις σας. Έπρεπε να πάω πίσω στη δουλειά και δυστυχώς δε μου κάνει καλό. Κλείνομαι στο γραφείο και δεν θέλω να μιλώ με κανένα, κλαίω, δεν έχω όρεξη να δουλέψω.... αλλά τί να κάνω, δε μπορώ να χάσω τη δουλειά μου, οικονομικά είμαστε χάλια. Alexele λυπάμαι που το πέρασες κι εσύ αυτό... Φαντάζομαι στην επόμενη εγκυμοσύνη θα έτρεμες... Θέλω να κάνω άλλο παιδί γιατί ίσως να είναι και η θεραπεία που χρεάζομαι, αλλά ξέρω πως θα φοβάμαι 9 μήνες! Βίλλυ η ξαδέλφη σου έκανε άλλο παιδί? Ζωή λυπάμαι για τις απώλειες σου, πέρασες κι εσύ δύσκολα... μας μίλησε μια ψυχολόγος στις αρχές μέσα στο νοσοκομείο, κι εγώ ένοιωσα ότι δεν μπορούσε να με βοηθήσει.
  11. Γεια σας και πάλι. Ανοίγω αυτό το νέο θέμα γιατί χρειάζομαι τη βοήθεια σας. Πέρασαν 4 1/2 μήνες από τον ενδομήτριο θάνατο και δεν μπορώ να προχωρήσω με τη ζωή μου. Έγινα άλλος άνθρωπος, αποφεύγω να βρίσκομαι με γνωστούς, συνέχεια το σκέφτομαι, δεν μπορώ να απολαύσω τίποτα πια. Κοιμάμαι και ξυπνώ με ένα "γιατί?". Είμαι απογοητευμένη και πολύ πικραμένη από τη ζωή. Είμαι σίγουρη πως όλα αυτά τα πρωτόγνωρα αισθήματα είναι φυσιολογικά μετά από ένα αιφνίδιο ενδομήτριο θάνατο στις 39 εβδομάδες... όμως αναρωτιέμαι μέχρι πότε θα νοιώθω έτσι???? Δεν θέλω να είμαι αχάριστη, ευχαριστώ τον Θεό που έχω τον άντρα μου και 2 υπέροχα παιδιά, αλλά δεν μπορώ να ελέγξω τα αισθήματα μου, ο πόνος δεν φεύγει, τί να κάνω??? Σκέφτομαι να αποταθώ σ' ένα ψυχολόγο και παρακαλώ αν κάποιες κοπέλες είχαν παρόμοιες εμπειρίες ας με βοηθήσουν με το να μου πουν αν πήγαν σε ψυχολόγο και αν τους βοήθησε καθόλου. Ευχαριστώ πολύ.
  12. Μαρία μου καλή μου σου εύχομαι σύντομα να μείνεις έγκυος και όλα να πάνε καλά! Κι εγώ το ίδιο θέλω γιατί με μια νέα εγκυμοσύνη θα κοιτάζουμε μπροστά και όχι πίσω πλέον! Να χαίρεσαι τα παιδάκι και τον άντρα σου και να προσεύχεσαι και θα'ρθουν καλύτερες μέρες και για μας, το πιστεύω αυτό που σου λέω! Σου στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά!
  13. Μαρκέλα μου πως είσαι? Εγώέπέστρεψα στη δουλειά και είμαι χάλια.... Σπίτι ήμουν πολύ καλύτερα. Πώς πάνε οι προσπάθειες? Εμείς ξεκινήσαμε τον περασμένο μήνα αλλά τίποτα. Το άγχος δεν με βοηθάει και ιδιαίτερα. Να σκεφτείς με πιάνουν κρίσεις πανικού και δεν αναπνέω κανονικά, μουδιάζω ολόκληρη. Σκέψου να μείνω έγγυος τι θα περάσω... Αλλά θέλω!
  14. Μαρία μου πως είσαι? Κάνεις προσπάθειες για άλλο παιδάκι? Νομίζω ότι μόνο αυτό θα μας σώσει μετά από αυτά που περάσαμε.... Εγώ ήρθα πίσω στη δουλειά και γέννησαν κάποιες συνάδελφοι λίγο μετά από μένα και μου δώσανε πρόσκληση για να πάω στο πάρτι που θα κάνουν για τη γέννηση των παιδιών τους... Περιττό να σου πω ότι κλειδώθηκα στο γραφείο και κλαίω ασταμάτητα. Δεν είναι ζήλια, πιστεύω όλες όσες το ζήσατε το καταλαβαίνετε, είναι παράπονο, γιατί εγώ να μην έχω το μωρό μου και να χαίρομαι όπως αυτές? Γέννησε επίσης και η γυναίκα του ξάδελφου μου και δεν μπορώ να πάω να τους δω, αν και πέρασαν 4 μήνες από το περιστατικό, ξέρω ότι αν πάω να δω το μωρό τους θα βάλω τα κλάματα και δεν θέλω...
  15. Γεια σας! Πέρασαν κάποιοι μήνες από την τραγική απώλεια της κόρης μου στην 39η εβδομάδας κύησης χωρίς κανένα εμφανές πρόβλημα κατά την κύηση.... Ψυχολογικά μπορώ να πω ότι είμαι σε καλύτερη φάση τώρα, και κάνω σκέψεις για να αποκτήσω άλλο παιδάκι, παρόλο που ξέρω ότι η επόμενη εγκυμοσύνη θα είναι ένα μαρτύριο μέχρι να γεννήσω και να παν όλα καλά. Παρακαλώ όσες είχαν ανάλογη εμπειρία με υψηλού κινδύνου εγκυμοσύνες να μου συστήσουν τον γιατρό τους. Ευχαριστώ!
  16. Λυπαμαι πολυ για το κοριτσακι σας, πραγματικα ειναι πολυ δυσκολο αυτο που περνατε και δυστυχως δεν ξεπερνιεται.. Το ξερω γιατι περνω κι εγω τα ιδια απο τον ιουνη, πεθανε το κοριτσακι μου στις 39 εβδομαδες και το γεννησα νεκρο. Ολα ηταν μια χαρα, κανεις δεν μπορουσε να προβλεψει τετοιο πραγμα, δεν βρεθηκε αιτια. Να σταθεις διπλα στην συζυγο σου γιατι σε χρειαζεται πολυ.