mar-tha

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    105
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

0 Neutral

Περισσότερα για την/τον mar-tha

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Converted

  • Περιοχή
    Thessaloniki
  1. Η βασικότερη και πιο σημαντική προϋπόθεση είναι η επικοινωνία με τα παιδιά μας. Αυτή ανοίγει όλους του δρόμους, και εμείς χαράζουμε τα μονοπάτια.. Πολλές φορές που μου αναφέρει ένα συμβάν η μικρή, όπου από την αντίδρασή της μαθαίνω περισσότερα για τον χαρακτήρα της, όταν δεν συμφωνώ ή βρίσκω τη στάση "ελλιπή" δεν την αντιμετωπίζω με ένα στυλ επίπληξης/παρατήρησης. Φροντίζω να τονίσω το θετικό σημείο της στάσης της, και παράλληλα να τις προσθέσω τις δικές μου πινελιές. πχ "καλά το σκέφτηκες να το αναφέρεις στην κυρία, μήπως όμως θα έπρεπε να ζητήσουμε συγνώμη και από τον φίλο μας;..". Αυτός ο τρόπος αποτελεί για μένα τον γενικό μπούσουλα, καθώς δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές. Κρίνω ότι πρέπει να εκμεταλλευόμαστε την κάθε κίνηση για να διαμορφώσουμε ή να τονίσουμε στοιχεία στον χαρακτήρα του παιδιού μας. Δεν μπορούμε πχ να θέλουμε το παιδί μας να εκτιμάει τα υλικά αγαθά, όταν δεν βρίσκουμε ευκαιρίες στην καθημερινότητά μας να μνημονεύουμε για αυτά που έχουμε. Δεν τα μνημονεύω=τα θεωρώ δεδομένα. Με το να γίνει κάτι ουάου (απόκτηση ΜΕΓΑΛΟΥ δώρου, ταξίδι στη disneyland) και να το πούμε μόνο τότε, ε... δεν θα δοθεί η σωστή σημασία. Έτσι κάπως της μιλώ και για αυτά που άπτονται στο θέμα 'φιλίες'. Της τονίζω τα καλά στοιχεία πχ "δεν ήταν πολύ όμορφο που η ειρήνη μοιράστηκε τα παιχνίδια της μαζί σου';; Το βρίσκω πολύ πιο αποτελεσματικό, από το να το "θυμηθώ" να το αναφέρω, όταν η Χ ειρηνούλα έρθει στο σπίτι μας και η μικρή δεν την αφήνει να παίξει "μα γιατί το κάνεις αυτό;.. όταν είχες πάει στης ειρηνούλας αν θυμάσαι, μοιράστηκε όλα τα παιχνίδια της μαζί σου!". Ανέφερα γενικά παραδείγματα εστιάζοντας στην επικοινωνία, καθώς για μένα εκεί κρύβεται ο πυρήνας όλης της λεκτικής μας δύναμής.
  2. Και εγώ δεν πιστεύω πως υπάρχει πανάκεια του είδους.. Δεν θα ήθελα η στάση μου να παροτρύνει βίαιες απαντήσεις, ούτε να ενθαρρύνει μία αντίδραση προβάτου! Θεωρώ ότι πολύ σημαντικό ρόλο παίζει το φύλλο και ο χαρακτήρας κάθε παιδιού, όπου μόνο η μητέρα μπορεί σε κάθε περίπτωση να κρίνει τελικά το ύφος της συμβουλής. Δηλαδή.. δεν είναι άσπρο-μαύρο. Προσωπικά, που είμαι εγκεφαλικός άνθρωπος και θαυμάζω την ευστροφία και την εξυπνάδα γενικότερα, της μιλάω για αντιμετωπίσεις λεκτικές, που ορθώνουν ανάστημα με σεβασμό, αλλά μπορεί να κατακεραυνώσουν με τον λόγο. Και όταν λέμε λόγο.. εννοούμε ανάλογο της ηλικίας. Ή ακόμα αγγίζω τρόπους που φανερώνουν κάποια διπλωματία, ώστε να φτάσει (ελπίζω) σε κάποιο σημείο να προστατεύει τον εαυτό της προκαταβολικά.. από την κρίση της. Με ενδιαφέρει να αυξήσω τη δυναμικότητα και αυτοπεποίθησή της, χωρίς να ισοπεδώνω τις αρχές και την διαπαιδαγώγηση που ελπίζω να της περνάω.

  3. Διαφημίσεις


  4. Νομίζω πως διαφορετικό είναι να λένε το "ξ" "χ" ή το "β" "γ", από το να λένε σκόρπιες λέξεις χωρίς να μπορούν να συντάσουν προτάσεις. Εκεί, φαίνεται η διαφορετικότητα που σε τοποθετεί σε θέση μειονεκτική. Επίσης θα διαφωνήσω με το "στα 4 τα περισσότερα παιδιά δεν μιλούν ροδάνι". Αν κρίνω από την κόρη μου αλλά και τις φίλες της, απλά.. δεν έχουν σταματημό!! Σαφώς όπως είπε και μια άλλη φίλη, τα κορίτσια μιλάνε κομματάκι παραπάνω..
  5. Θα ήθελα να πω ένα ΜΠΡΑΒΟ στην anemos, που μπήκε έστω μετά από 1 χρόνο, να μας πει τι τελικά έγινε. Αυτή η συνήθεια να προβληματιζόμαστε για κοινά θέματα, να τα εκθέτουμε, να ανταλλάσουμε απόψεις και στο τέλος να στερούμε από τους άλλους την γνώση, το αποτέλεσμα, τα συμπεράσματα... δεν το καταλαβαίνω! Και πάλι μπράβο anemos. μαρια21 καλησπέρα! Δεν ξέρω αν κρυβέται κάποιου άλλου είδους ενόχληση ή συμβάν στο σχολείο, βέβαια λες και εσύ ότι είναι μη μου άπτου.. Αν η ενόχλησή της είναι το κοριτσάκι που θα την πειράξει σήμερα, ή το αγοράκι που θα την κοροϊδέψει αύριο, τότε θα πω και εγώ πως θα της κάνω καλό να "σκληρύνει". Για τον απλό λόγο, ότι δεν θα είμαστε πάντα δίπλα τους, να προλαβαίνουμε και να προστατεύουμε. Να κατακρίνουμε βεβαίως το συμβάν, να δείξουμε ότι είμαστε δίπλα τους, αλλά ότι πρέπει να έχουν το θάρρος να αντιμετωπίζουν τα όποια σχόλια, και να μάθουν να προσπερνούν όσα δεν αξίζουν... Αν πάλι αυτό είναι 'βιτρίνα', θα πρέπει εσύ να ψυχολογήσεις το παιδί σου και να το καταλάβεις, οπότε και να το ψάξεις.
  6. Το διάβασα εδώ, το προμηθεύτηκα και έχει πραγματικά ενδιαφέρουσες ιδέες. Πολλές γνωστές και άλλες όχι. Είναι όμως κάτι που τα "έχει όλα" συγκεντρωμένα. Ευχαριστώ UFO (αυτό.. το να σε αποκαλώ UFO με ξενίζει βρε παιδί μου... )
  7. mar-tha

    ΠΟΣΟ ΑΤΥΧΟΣ??

    Και εγώ με τη σειρά μου θα πω, ότι άδικα ανησυχείς.. Τα παιδιά είναι όπως το είπε και η ismeni. Δεν κάνουν φιλίες που ακολουθούν κάποιο "πρωτόκολλο". Τύπου πλησιάζω, συστήνομαι, ρωτάω, προσεγγίζω, ανταλλάσσω 3 κουβέντες, παίζω, μοιράζομαι... Περισσότερο έχουν δεδομένο πως με αυτούς που είναι στον ίδιο χώρο=τάξη, θα συναναστραφούν. Άλλοτε με τον έναν, άλλοτε με τον άλλον.. Αυθόρμητα και παιδικά δηλαδή!! Εξάλλου πήγατε ενδιάμεσα, και ούτε απουσιάζετε τους πρώτους 2 μήνες που έχουν μπει σε μία ροή οι σχέσεις. Καλή αρχή με το σχολείο, και καλό κουράγιο με τις αρρώστιες που θα σας χτυπάνε αλύπητα.
  8. Σε εμάς τρώνε κατά τη 1, και μετά ή κοιμούνται ή κάνουν κάποια δραστηριότητα μέσα στην τάξη. Ποτέ έξω... Και κάτι ακόμα... Πιστεύω πως κανένας παιδικός δεν πρέπει να λειτουργεί φούρνο μικροκυμάτων. Όχι γιατί δεν είναι πρακτικός, αλλά γιατί έχει ακτινοβολία. Για μένα, ήταν ένα από τα πολλά κριτήρια που είχα, όταν επέλεξα παιδικό για την κόρη μου.
  9. Αυτό που το συντηρεί και δεν μαυρίζει, είναι το λεμόνι. Εγώ δίνω πολύ ρυζόγαλο (που το είπατε), ξηρούς καρπούς όπως σταφίδες ή αμύγδαλα, δαμάσκηνα χωρίς κουκούτσι, τα γνωστά crackers (τα καφέ) που βολεύουν ως συσκευασία, σουφλέ αλλαντικών (με φέτες τοστ και αλλαντικά της αρεσκείας σας στο φούρνο) γιατί είναι κάτι που τρώγεται κρύο σε αντίθεση με το τοστ..
  10. Ναι, τις μεταμφιέσεις τις αγαπούνε κορίτσια και αγόρια. Και εμείς (4 ετών, κορίτσι) ασχολούμαστε πολύ στην κουζίνα, της βάζω και πλάθει, ζυμώνει, ανακατεύει (την πραγματική κατσαρόλα) πάντα υπό την επίβλεψή μου. Παίζουμε στο σπίτι κρυφτό (αν και νοιώθει ακόμα να κρυφτεί καλά), έχουμε μεγάλη αγάπη να ποτίζουμε, της έχω πάρει μάλιστα δικό της ποτιστιράκι. Πήγαμε και το διάλεξε εκείνη. Τώρα που πιάνουμε πιο καλά το ψαλίδι κόβουμε συνέχεια... Το κακό βεβαίως είναι ότι θέλει να κρατήσει ΟΛΑ τα μικρά κομματάκια χαρτιού... Κάνουμε κάποια παιχνίδια λεπτής κινητικότητας, όπως κάτι μεγάλα κουμπιά που περνάς μέσα κορδόνια, ή όταν μπορώ να κάθομαι παρέα της αρχίζουμε να χρησιμοποιούμε την stick κόλλα. Πάμε για χειροτεχνία τύπου ζωγραφιά, αλλά μάλλον σε κολάζ καταλήγουμε.. Τζάμια επίσης καθαρίζουμε όπως και πατώματα, με τέτοια μανία που στο τέλος κολλάνε από το πολύ azax... Το σχολείο το παίζουμε διαφορετικά.. Στρώνουμε όοοοοοοοολα τα νινάκια μας στους καναπέδες και το μάθημα ξεκινάει. Επίσης, έχουμε αγάπη στα ιατρικά εργαλεία τα οποία έχουμε ενισχύσει με διάφορα σκεύη της κουζίνας και ο επιστήμονας μεγαλουργεί! Ακούμε κάποια παραμύθια που έχουν μέσα τραγούδια, όπου στη φάση του τραγουδιού ξέρουμε ότι η μαμά πρέπει να βγει από την κουζίνα τρέχοντας, για να χορέψει μαζί μας (πχ μορμόλης). Κάπως έτσι μοιράζω το χρόνο παιχνιδιού-μαγειρέματος. Κάτι άλλο που αρέσει στα κορίτσια κυρίως, είναι η πλαστική λεκανίτσα στην οποία κάνουμε μπάνιο τα νινάκια/κούκλες μας... Στα αγόρια μπορεί να δουλέψει αντίστοιχα με τα πλαστικά ζωάκια ή τις μπουγελοφατσούλες.
  11. Αναφερόμενη και εγώ σε εκείνους που έχουν κάνει την βασική αρχή, δηλαδή να βαφτίσουν το παιδί τους ΧΟ και να του δώσουν όνομα, έγραψα πως δεν συνάδει με μελλοντικές αντιδράσεις τύπου "γιατί να κάνουν προσευχή στο σχολείο", που είναι θεσμός. Το ότι πολλοί βαφτίζουν χωρίς να ασπάζονται σε μικρό ή μεγάλο ποσοστό την θρησκεία, είναι μία πραγματικότητα και την αντιλαμβάνομαι. Και η λογική συνέχεια αυτού, είναι ότι έγραψες. Βάφτισα για αυτό τον λόγο, μου είναι αδιάφορο αν κάνει προσευχή. Κάθε άλλη αντίδραση, δεν "κουμπώνει"...
  12. Και εγώ κάτι παρόμοιο με την ΜΑΡΙΑΛ θα σου έλεγα. Προφανώς κάποιος το φόβισε το παιδί "μην κάνεις αυτό.. θα έρθει η αστυνομία!". Μπορείς επίσης να διαλέξεις κάποια ταινία με ήρωα αστυνομικό, μήπως καταλάβει κάτι παραπάνω για τον ρόλο του αστυνομικού. Αλλά για να πας σε ειδικό, νομίζω είναι αρκετά νωρίς για να θορυβηθείς σε τέτοιο βαθμό.
  13. Από την άλλη δεν φταίνε ούτε οι σταθμοί που α) περνούσε ο καιρός με το μπάχαλο της ΕΕΤΑΑ και προχωρήσαν σε εγγραφές εκτός προγράμματος (το κοιτάζω καθαρά επιχειρηματικά) και β) δεν ήταν στο χέρι του σταθμού το αν θα καλύψει ή όχι όλες τις θέσεις.. Για αυτούς, μακάρι να είχαν 100% πληρότητα από τη διαθεσιμότητα που είχαν δηλώσει. electric θεσσαλονίκη είσαι; Και εμείς στης Θέρμης τα λημέρια...
  14. Αυτό είναι κάτι που αφορά αποκλειστικά στον παιδικό, και όχι στην ΕΕΤΑΑ.
  15. Εύγε Sibylla... γιατί με τόσες και τόσες σελίδες -πραγματικά πολιτισμένης συζήτησης- έχω ξεχάσει τι και πρώτα θέλω να σχολιάσω. Με ταξιδεύει ο λόγος της alcyon, γελάω με τις ατάκες τις moon child, πραγματικά έχω πλήρως αποσυντονιστεί. Προς το παρόν βρίσκομαι σε αυτήν την σελίδα και "αγωνιώ" για το πόσες ακόμα έχω να διαβάσω.. Από όσα θυμάμαι (συγχωρέστε με, η μνήμη μου δεν φημίζεται για τις αποδόσεις της), να καταθέσω τις απόψεις μου. Είμαι υπέρ του σεβασμού, απέναντι σε οποιοδήποτε "πιστεύω". Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ την προσευχή, διαλογισμό, μοιρολόι, χάσιμο χρόνου, επικοινωνία με τον Θέο, μουρμουρητό, απολογισμό τι έφαγα χθες το βράδυ, και ΟΤΙ άλλο μπορεί να σημαίνει ή να συμβαίνει σε κάποιον την "ώρα της προσευχής", προσηλυτισμό. Σέβομαι όμως το σύνταγμα (το αν διαφωνώ επί μέρους και μπορώ ή όχι να κάνω κάτι για να το αλλάξω είναι άλλο θέμα), αποδέχομαι ότι η επίσημη θρησκεία μας είναι ο ΧΟ, όπως του ότι τοιουτοτρόπως οι ΧΟ είναι η πλειοψηφία. Δεν το ψάχνω πιο βαθιά, αφού δεν το έψαξαν οι ίδιοι γιατί να το κάνω εγώ; Αν κάποιος βαφτίστηκε ΧΟ χωρίς να ερωτηθεί (όπως όλοι μας) και στην πορεία αποφάσισε να ακολουθήσει άλλο δρόμο, είναι ο πρώτος και μοναδικός υπεύθυνος να αλλάξει το status του. Αν δεν το κάνει (για 1002 λόγους, το κατανοώ), προσμετράτε στο σύνολο των ΧΟ. Αν κάποιος είναι αλλόθρησκος ή άθεος, πρέπει πρώτα να τον ενοχλεί που ο ίδιος συνυπόγραψε σε μία θρησκευτική τελετή που είναι και η έναρξη του χριστιανικού βίου όπως η βάφτιση, παρά το τι μπορεί να ακούσει σε μία προσευχή μέσα στο σχολείο, το οποίο σχολείο δια νόμου υποχρεούται να τηρήσει. Κάτι ακόμα.. Επειδή πραγματικά είμαι υπέρμαχος της "ανακάλυψης" από τα ίδια τα παιδιά, είναι θετικό το να τους δίνεται η τροφή, τα ερεθίσματα.. Γιατί δεν αντιμετωπίζουμε τα Θρησκευτικά ως ένα βιβλίο με πληροφορίες για διάφορες θρησκείες παρά συζητάμε αν θα έπρεπε να διδάσκετε (μιλάω σύμφωνα με την ύλη που θυμάμαι από τα δικά μου χρόνια). Αν εγώ θέλω να έρθει η στιγμή που το παιδί μου θα επιλέξει τι θέλει.. τότε θα του μιλήσω και για άλλα δόγματα, θα επισκεφτώ και άλλους θρησκευτικούς τόπους, αλλά θα το πάω σίγουρα και στην εκκλησία. Δεν θα πω ότι δεν το πηγαίνω, δεν το κοινωνώ, του αποκρύπτω το τι "συνηθίζεται"... Αυτή η οδός αντικρούεται στο επιχείρημα "δεν το πάω, γιατί είμαι υπέρ της ανεξιθρησκίας". Σε τι είσαι υπέρ, άστο για σένα.. Στο παιδί σου δώσε χώρο και χρόνο να διαλέξει τι του πάει, από όλα αυτά που εσύ του επέτρεψες και βοήθησες να γευτεί..
  16. Εϊμαστε 4 και ξεκινάμε και εμείς αυτό που για την ηλικία μας λέγεται "μουσικοκινητική αγωγή". Όλες οι απόψεις σεβαστές, το θέμα είναι πιο συγκεκριμένο νομίζω. Προσωπικά θεωρώ ότι σαν γονείς οφείλουμε να δίνουμε ερεθίσματα στα παιδιά μας. Μπορεί να μην χωνεύω το μπαλέτο, την ιππασία, το γκολφ, αλλά αν μου δοθεί η ευκαιρία, ο χρόνος, οι συνθήκες, η τσέπη και φυσικά.. η διάθεση του παιδιού, θα την πάω όπου της κάνει κλικ. Από τη στιγμή που πρόκειται για ενασχόληση που ΜΟΝΟ θετικά έχει να δώσει στη ψυχή, πνεύμα και τέλος στο σώμα.. δεν μπορώ να σκεφτώ πως δεν θα αφουγκραστώ τα "θέλω" του παιδιού. Ασχέτως αν αυτά μπορεί να είναι τελικά φλασιά της στιγμής, ή ονειράκι που θα εξατμιστεί μετά από 1 μήνα. Μην ξεχνάμε πως μιλάμε για παιδιά.. Εμείς πήγαμε πέρσι και παρακολουθήσαμε ένα μάθημα, την ενθουσίασε και έτσι γραφτήκαμε. Ελπίζω να έχουμε καλή εξέλιξη. Αν πάλι όχι.. δεν με χαλάει καθόλου. Προσπαθώ να αφήσω χώρο στο παιδί μου να δημιουργήσει τη δική του προσωπικότητα και όχι να υπηρετήσει τα δικά μου εμφανή ή μη "θέλω". p.s. Είναι πάντως από τα ανέλπιστα, πρώτη φορά το ακούω, να μην θες να στείλεις το παιδί σου στο μπαλλέτο γιατί.. δεν σου αρέσει η στάση σώματος!! Δηλαδή, τον πιο άσχετο να πιάσεις, αν κάτι θα έχει να παραδεχτεί είναι αυτό.. Αχμμμ για να μην πω ότι οι περισσότεροι από εμάς τους ενήλικες αρχίζουμε να "γέρνουμε" και με τίποτα δεν μπορείς στην πορεία να το συμμαζέψεις. Εμένα πάλι, η σωστή στάση σώματος (όχι μόνο για το μπαλλέτο αλλά ΓΕΝΙΚΑ) αποτελούσε από τους πρώτους λόγους που ήθελα να την γράψω. Μπορεί να υιοθετήσει τη σωστή στάση και μετά να βαρεθεί;; Κερδισμένοι θα είμαστε και πάλι!!