Camelius

Email Inactive
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    5
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

0 Neutral

Converted

  • Περιοχή
    Κηφισια
  • Χόμπι και Ελεύθερος χρόνος
    Καταδυσεις, 4Χ4
  • Επάγγελμα
    Εμπορος

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Camelius

    νεογνά και ρέψιμο

    Ο γιος μου πλεον ειναι 3μιση μηνων, αλλα απο την αρχη μας βασανιζε λγιο με το ρεψιμο. Ενα τεχνασμα λοιπον που μας ειπε μια ξαδελφη της γυναικας μου ειναι το εξης : Αφου φαει φυσικα, τον πιανω απο τις μασχαλες και τον σηκωνω ψηλα, μετα τον κατεβαζω κατω αλλα φροντιζω το σωμα του να ειναι παντα σε καθετη θεση. Το επαναλαμβανω τρεις φορες και στην τριτη καθως τον κατεβαζω τον ακουμπαω κατευθειαν στον ωμο μου. Οσο τρελλο και αν ακουγεται το πολυ σε 20 δευτερολεπτα εχει ριξει ενα μεγαλοπρεπες ρεψιμο. Δοκιμασε το και αυτο αν τιποτα αλλο δεν πιανει. Βασιλης
  2. Θα ρωτησω τονπαιδιατρο αυριο, αλλα το γαλα τι να αλλαξει; Αφου μονο μητρικο γαλα πινει ο καημενος. Τελος παντων ευχαριστω για την προσπαθεια τουλαχιστον
  3. Ειναι μαλλον απιστευτο το πως νοιωθει κανεις οταν παιρνει στην αγκαλια του το παιδι του. Σημερα το βραδακι ο μικρος μου δεν ηθελε να κοιμηθει γιατι τα πονακια και οι κολικοι του δεν τον αφηναν. Τον πηρα αγκαλια και του χαιδευα την κοιλιτσα του για λιγη ωρα και ξαφνικα ειδα τα ματια του να βασιλευουν και την αναπνοη του να χαλαρωνει και ενα χαμογελο σχηματιστηκε στα χειλη μου. Ειναι εκεινες οι λιγες προσωπικες στιγμες με το παιδι σου που ειναι πολυ ξεχωριστες. Ειναι εκεινες οι στιγμες που νοιωθεις την ευτυχια να αναβλυζει απο μεσα σου και θελεις να χοροπηδησεις και να κανεις τουμπες και να το φωναξεις σε ολους οτι εισαι ο πιο ευτυχισμενος ανθρωπος του κοσμου. Ειναι και το γεγονος οτι λειπω απο το σπιτι αρκετες ωρες με την δουλεια μου και νοιωθω οτι ο γιος μας μου λειπει παρα πολυ και δεν τον χορταινω, για αυτο τωρα γραφω και καμαρωνω σαν μικρο παιδι που εκανε το πρωτο του κατορθωμα. Τον λατρευω και ειμαι βεβαιος οτι ποτε δεν θα μπορεσω να εκφρασω με λεξεις τα συναισθημτα που με πλυμμηριζουν καθε στιγμη που ειμαι κοντα του. Βασιλης

  4. Διαφημίσεις


  5. Υπαρχει λυση; Σας ετυχε, πως το αντιμετωπισατε; Ποσο καιρο κρατησε; Ποσο συχνα εμφανιζοταν στην ημερα; Καμμια ιδεα; Βασιλης edit admin επεξεργασία από συντονιστή - προσθέσαμε τους εξής σύνδεσμους: https://www.mamanatural.com/baby-colic/ https://www.webmd.com/parenting/baby/colic-treatments#1
  6. Τον περιμεναμε κατα το τελος Ιουλιου, ετσι μας ειχε εκτιμησει ο γιατρος. Ειχε πει μαλιστα οτι μπορει να παρει και καμμια εβδομαδα απο τον Αυγουστο γιατι ηταν και το πρωτο μας παιδι, αλλα μαλλον ο νεαρος κυριος ειχε αλλη αποψη για την ζωη. Ηταν Πεμπτη απογευμα και ημουν στην δουλεια, χτυπαει το κινητο 8 παρα 5 και ειναι η γυναικα μου η οποια με ενημερωνει οτι εχει πονους αν 4λεπτο και μαλλον ειναι καλη ιδεα να κλεισω και να αρχισω να ανεβαινω προς το σπιτι. Για πρωτη φορα στην ζωη μου οδηγησα πραγματικα γρηγορα απο αναγκη και οχι απο διασκεδαση. Αθηνα-Κηφισια σε 15 λεπτα το πολυ. Εν τω μεταξυ στον δρομο ειχα παρει τηλεφωνο τους παντες, γιατρο, νοσοκομειο, αδελφο, μανα κλπ. Εφτασα σπιτι και ειδα μια Μελινα αρκετα ηρεμη αν εξαιρεσουμε οτι ανα 4 λεπτα περιπου διπλωνε στα δυο απο τις συσπασεις. Φτανουμε στο ΙΑΣΩ σε 10 λεπτα και αφου την παιρνουν στο εξεταστηριο, την χανω απο τα ματια μου και ξαφνικα μια ανησυχια γεννιεται. Γιατι δεν με ενημερωνουν; γιατι δεν μου λενε τι γινεται; Ως απο μηχανης θεος εμφανιζεται ο γιατρος μας μετα απο κανενα 10λεπτο ο οποιος μου λεει οτι εχουμε ηδη διαστολη και οτι αν και μικρη εχουμε μπει σε τελικη φαση τοκετου.Θυμαμαι χαρακτηριστικα μου ειπε οτι η νυχτα θα ειναι πολύ μεγαλη. Μετα απο λιγα λεπτα μου λεει πως αν θελω μπορω να μπω μεσα στους θαλαμους και να ειμαι διπλα της, με ντυνουν με μια ποδια που εβραζα μεσα της μεσ' στο κατακαλοκαιρο και με το αγχος που ειχα ηδη και με οδηγουν στο δωματιο που την ειχαν με τους πονους να εχουν παρει ενα πιο γοργο ρυθμο. Θυμαμαι χαρακτηριστικα το βλεμα της που με κοιταζε στα ματια και μου εσφιγγε το χερι καθε φορα που ερχοταν η επομενη συσπαση. Καθε τοσο με εβγαζαν εξω για να ελεγξουν την διαστολη και απο εκει που η νυχτα θα ηταν πολυ μεγαλη ξαφνικα συνηδειτοποιησα οτι η ωρα ηταν μολις 11.30 το βραδυ και ειχαμε ηδη φτασει στην τελικη φαση. Ενοιωθα ανημπορος να την βοηθησω και ταυτοχρονα δεν επρεπε να σπασω μπροστα της. Ειχε σφιχτει το στομαχι μου και ηθελα να βαλω τις φωνες και τα κλαμματα ταυτοχρονα. Καποια στιγμη μου λενε οτι πρεπει να φυγω γιατι πρεπει να μπει στο χειρουργιο γιατι πλεον ειμαστε στην τελικη ευθεια. Παρ'οτι ειχα ζητησει να ειμαι μεσα στον τοκετο και ο γιατρος μου ειχε υποσχεθει οτι θα με αφησει, το νοσοκομειο ειχε δωσει ρητη εντολη να μην επιτρεπεται σε κανεναν να βρισκεται μεσα και τελικα με εδιωξαν με το ζορι και μου ειπαν να περιμενω στο σαλονακι αναμονης. Βγαινοντας ειδα τον μισο πληθυσμο της γης να με περιμενει. Περα απο γονεις και των δυο μας, ειχαν ερθει σχεδον ολοι οι αγαπημενοι μου φιλοι περιμενοντας την γεννηση του μικρου μας. Η αληθεια ειναι οτι το ειχα αναγκη καθως οπως ειπαν, οταν βγηκα ημουν ασπρος σαν το πανι. Μεσα σε 30 λεπτα το πολυ μας φωναξαν απο το μεγαφωνο για τις γνωστες αναγγελιες (βλ.χαρτζιλικι στην νοσοκομα α') μετα απο 5-10 λεπτα ομως εφεραν τον μικρο μεσα στο πυρεξακι του. Πολλοι μου ελεγαν οτι θα παθω διαφορα οταν τον δω, κομπους στον λαιμο, σοκ, κλαμα και οτι αλλο μπορει να φανταστει κανεις, τελικα το μονο που συνεβει ηταν να μεινω με το στομα ανοιχτο και να τον κοιταω καλα καλα για να βεβαιωθω οτι ολα ηταν στην θεση τους. Χμ, δυο ποδια, δυο χερια, εικοσι δαχτυλα, ολα ΟΚ, ας τον παραλαβουμε σκεφτηκα Η συνεχεια ειναι πανω κατω κλασσικη, αν και τις πρωτες μερες στο μαιευτηριο δεν πιστευα καν οτι το παιδι αυτο ηταν δικο μας. Ελεγα οτι φευγοντας θα μας φωναζαν πισω για να μας πουν "Ξερετε πρεπει να παρετε και αυτο μαζι σας, φευγοντας." Η συνεχεια καποια αλλη στιγμη που θα ειμαι λιγο πιο χαλαρος, γιατι τωρα ειμαι στην δουλεια και ειμαι καπως συγκινημενος για να συνεχισω....