Shield Maiden

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    54
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

0 Neutral

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Καλημέρα σε όλους Ελπίζω να είναι εδώ το σωστό μέρος να θέσω τον προβληματισμό μου, αλλιώς παρακαλώ τους admins να το μεταφέρουν. Αντιμετωπίζουμε εδώ και καιρό ένα πρόβλημα με τη γειτόνισσά μας, η οποία ζει μόνη της και υποφέρει από κάποια ψυχική νόσο. Από πέρσι η κατάστασή της ολοένα και επιδεινώνεται, με αποτέλεσμα να φωνάζει/βρίζει με αλλόκοτη και άγρια φωνή στο μπαλκόνι της, να βρίζει κόσμο που περνά, τα παιδιά της, τη χήρα μητέρα της που μένει στο κάτω σπίτι, εμένα και τα παιδιά μου που μένουμε απέναντι. Οι μέρες που έχει πνευματική διαύγεια φαίνεται πλέον να είναι λίγες. Δεν φαίνεται κανείς να προσπαθεί να τη βοηθήσει, μιας και είναι χωρισμένη και η μητέρα της είναι μεγάλης ηλικίας. Έχει βέβαια δύο γιους, οι οποίοι όμως έχουν φτιάξει τη ζωή τους αλλού και πλέον την επισκέπτονται σπάνια. Αντιλαμβάνομαι πως είναι ψυχικά άρρωστη και προσπαθώ να μη δίνω σημασία σε αυτά που λέει και να της μιλάω όπως παλιά ("καλημέρα, καλησπέρα"), αλλά πώς να το εξηγήσω αυτό στα μόλις 3 και 5 ετών παιδιά μου που ακούνε κάποιον να τα βρίζει και να βρίζει και τη μαμά τους; Έχω φτάσει σε σημείο να διστάζω να βγω από το σπίτι μου όταν αυτή είναι στο μπαλκόνι ή βρίσκεται έξω. Από όσο μου λένε οι παλιοί γείτονες, πάντα είχε κάποια "θέματα", αλλά πλέον η κατάσταση φαίνεται να έχει εκτραχυνθεί (έχει μόνιμα θολωμένο βλέμμα και έχει αλλοιωθεί κάπως και το πρόσωπό της) και εικάζω πως δεν παρακολουθείται από κάποιον γιατρό ή λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή. Σημειωτέον, τόσο η ίδια όσο και η μητέρα της δεν έχουν μεγάλη οικονομική επιφάνεια, οπότε δεν έχουν τα μέσα να αποταθούν ιδιωτικά κάπου. Δεν έχω γνώσεις ψυχιατρικής και ούτε πιστεύω πως ο εγκλεισμός σε κάποιο ψυχιατρείο θα ήταν οπωσδήποτε λύση. Θέλω να τη βοηθήσω και να σταματήσουμε να τη '''φοβόμαστε' (ειναι και ογκώδης). Θα μπορούσα να αποταθώ στις κοινωνικές υπηρεσίες τους δήμου μου, αλλά δεν θέλω να παρέμβω επωνύμως. Δεν θέλω να με στοχοποιήσει περισσότερο στο ταραγμένο μυαλό της. Έχετε κάποια ιδέα πώς μπορούμε να βοηθήσουμε αυτόν τον άνθρωπο και τη συμβίωσή μας μαζί του; Σας ευχαριστώ πολύ
  2. Καλησπέρα και πάλι σε όλους! Επειδή πραγματοποιήσαμε τελικά την επίσκεψη στην αναπτυξιολόγο, είπα να μοιραστώ μαζί σας τα νέα μας. Ο μικρός ελέχθηκε με τη χρήση των κλιμάκων GRIFFITHS (GMDS-R) και ADOS, συνεργάστηκε άψογα και η γιατρός τον περιέγραψε στη γραπτή αναφορά που μας έδωσε ως ένα πολύ χαρούμενο, κοινωνικό και εύκολα προσεγγίσιμο παιδί. Συγκεκριμένα ελέχθηκε φυσιολογικός ως προς την αδρή κίνηση, τις λεπτές δεξιότητες, τον οπτικοκινητικό συντονισμό, τις πρακτικές δεξιότητες, την κλίμακα αντίληψης και λόγου και τη συμπεριφορά. Παρατήρησε μονάχα μια αδεξιότητα που έχει στη χρήση του μολυβιού και του ψαλιδιού (όχι στις υπόλοιπες λεπτές κινήσεις) και μας είπε πως η καλή συνεργασία σπιτιού και σχολείου θα φέρει μέχρι το τέλος του χρόνου αισθητή βελτιώση και σε αυτό. Μέχρι τότε δεν χρειάζεται κάποια άλλη παρέμβαση στην ανάπτυξή του, μας είπε. Να ενημερώσω τη δασκάλα σχετικά ή άδικος κόπος (δεν νομίζω πως θα ασχοληθεί ιδιαίτερα, αφού νιώθω πως δύσκολα θα την μεταπείσει ακόμα και η γνώμη ενός ειδικού)
  3. Καλησπέρα σε όλους και χρόνια πολλά! Ο μικρός μου, όπως έχω γράψει και σε άλλο θρεντ, πάει φέτος για πρώτη φορά σχολείο (προνήπιο). Ξέχωρα από την αρνητική προσωπική μου εκτίμηση για τη δασκάλα μας και όσα έχουν συμβεί με τον κακό χειρισμό που έχει δείξει σε κάποια θέματα, σήμερα του μικρού μου του ξέφυγε μια έκφραση που δεν την έχουμε χρησιμοποιήσει ποτέ ή δεν την περιέχουν τα προγράμματα που παρακολουθεί. Χαρακτηριστικά και κατά τη διάρκεια ενός ψευτομαλώματος μεταξύ μας μού είπε: "Θα σε πλακώσω". Τον κοίταξα και τον ρώτησα σοβαρά πού την άκουσε αυτή τη φράση και ποιον έχει ακούσει να τη λέει. Προσπάθησε να αποφύγει την απάντηση αλλά τελικά μου είπε: "Από την κυρία (.... το όνομα της δασκάλας). Τον ξαναρώτησα: "Σε ποιον το είπε η δασκάλα αυτό;" Και εκείνος μού απάντησε: "Στα παιδάκια" Του εξήγησα πως δεν είναι σωστό να μιλάμε έτσι και δεν έδωσα συνέχεια. Γενικά (για λόγους που δεν θα ξαναγράψω και εδώ) η δασκάλα μας δίνει σε πολλούς γονείς την αίσθηση ότι είναι πολύ νευρική και αμφίθυμη. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορώ να βασιστώ στην αλήθεια ενός 4χρονου (αν και γενικά δεν λεει ψέματα και δεν φτιάχνει ιστορίες) αλλά θα ήμουν ανειλικρινής αν έλεγα πως δεν με θορύβησε αυτή η "αποκάλυψη". Ποια είναι η γνώμη σας; Θα έπρεπε να το ψάξω περισσότερο και αν ναι, πώς (χωρίς να εκθέσω το παιδί ή τη δασκάλα αν δεν υφίσταται λόγος);

  4. Διαφημίσεις


  5. Φυσικά δεν εξασκώ τα παιδιά σε αυτές τις ερωτήσεις. Δεν είναι στόχος μου να 'αριστεύσουν' στο ερωτηματολόγιο, αλλά να έχω εγώ μια ιδέα τού τι γίνεται. Για να είναι δημοσιοποιημένα τα ερωτηματολόγια, σημαίνει πως και οι γονείς μπορουν να παρατηρούν και να ελέγχουν την ανάπτυξη βάσει κάποιων πιο αντικειμενικών εργαλείων, σωστά; Για αυτό άλλωστε ζητείται και η δική τους γνώμη σε όποιον ειδικό και αν αποταθούν. Δεν είναι κακό να τα γνωρίζεις, ιδιαίτερα όταν πρόερχονται από αναγνωρισμένους φορείς, όπως το Πανεπιστήμιο Cambridge.
  6. Εννοείς τα στάδια ανάπτυξης που προβλέπονται στους 18 μήνες; Αν ναι, τους ελέγχω τακτικά βάσει των βιβλιαρίων και τους δύο. Έχει κάπου αλλού τεστ; Θα σας πω φυσικά όταν δούμε τον αναπτυξιολόγο (είναι για τέλη Δεκεμβρίου το ραντεβού, παρόλο ζπου είναι ιδιώτης)
  7. Δεν το ανέφερε, όχι. Απλώς δεν μπόρεσα να βρω ερωτηματολόγια αποκλειστικά για δυσκολίες κοινωνικής προσαρμογής και δεδομένου πως σε κάποιο βαθμό οι διαταραχές κοινωνικής προσαρμογής ακουμπούν και τον αυτισμό, είπα να τα κάνω και αυτά (μήπως εννοούσε και κάτι τέτοιο).
  8. Με μεγάλη μου χαρά! (είναι στα αγγλικά η συμπλήρωση) https://psychology-tools.com/cast/ (University of Cambridge) https://www.autismspeaks.org/what-autism/diagnosis/mchat και πάρα πολλά εδώ: https://www.autismresearchcentre.com/arc_tests Φυσικά δεν υποκαθιστούν την προσωπική αξιολόγηση από ειδικό.
  9. Δεν μπορώ να το αποδεχτώ, ειλικρινά βρε κορίτσια. Από πότε το (δημόσιο) σχολείο έχει μόνο το χαρακτήρα του πληροφοριακού παρόχου και έχει αποφορτιστεί από οποιονδήποτε άλλο του ρόλο; Η διαπαιδαγώγηση δεν είναι μόνο μαθησιακή διαδικασία, είναι ομαλή ένταξη, εξισορρόπηση και όσο το δυνατόν μεγαλύτερη κοινωνική αφομοίωση. Δεν ξέρω τι γίνεται στα ιδιωτικά σχολεία, αλλά κάνοντας 5 χρόνια Αγγλικά σε prejunior και junior τμήμα σε ΚΞΓ και σκούπισα μυτούλες και συνόδευσα στην τουαλέτα και παρηγόρησα παιδάκια που έκλαιγαν και συμφιλίωσα άλλα που μάλωναν και βρήκα τρόπους να βγάλω παιδάκια λίγο από το καβούκι τους και να παίξουν (ακόμα και αν αυτό γινόταν με προαιρετική δική μου ενασχόληση στο διάλειμμα). Δεν το έκανα γιατί μου το είπε η διοίκηση ή γιατί με πλήρωναν να το κάνω (σιγά το λεφτά έτσι κι αλλιώς), αλλά γιατί το ένιωθα εγώ. Και όχι δεν ήμουν τότε μαμά και ούτε ταυτιζόμουν. Πρέπει να μη βλέπεις τη δουλειά σου ως επάγγελμα, αυτό λέω. Ακόμα και αν δεν προβλέπεται στα καθήκοντα του Ωρολόγιου Προγράμματός σου, πώς σου κάνει καρδιά να μένεις αμέτοχος σε όσα γίνονται γύρω σου;
  10. Σας ευχαριστώ πάντως όλους για τον ψύχραιμο αντίλογο. Η εμπειρία ίσως φέρει και εμένα κάποια μέρα να συμβουλεύω μια νέα στη σχολική πραγματικότητα και πολύ αγχωμένη μαμά.
  11. Το έχω κοιτάξει το βιβλιάριο και έχουμε κατακτήσει το 95% των δεξιοτήτων της ηλικίας μας, ενώ έχουμε και ένα 10%-20% από τις δεξιότητες του επόμενου χρόνου. Για καθησυχαστικούς λόγους και μόνο, πέρασα όλο το Σαββατοκύριακο κάνοντας όλα τα έγκυρα online tests για συμπεριφορικές και αναπτυξιακές διαταραχές (asd, aq, m-chat-r, cast).
  12. 1. Αφήνουν και σε άλλα παιδάκια να πάνε μπάλα (τα τζάμια έχουν κάγκελα, ίσως για αυτό). 2. Το διάλειμμα πέρα από την κλασική αξία της ξεκούρασης έχει και αυτό την παιδαγωγική του αξία, μην το παραγνωρίζετε. Ο ρόλος του δασκάλου δεν πατάει mute κατά την ώρα του διαλείμματος. Φυσικά δεν είναι υποχρεωμένη να οργανώσει κάτι στο διάλειμμα. Δεν της ζητήθηκε αυτό. Αναρωτήθηκα γιατί δεν μπορεί να παρέμβει επανορθωτικά όταν βλέπει στο διάλειμμα μια συμπεριφορά για την οποία μάλιστα έχει θεωρητικά ανησυχήσει. Με την ίδια λογική, δεν θα πρέπει να παρεμβαίνει όταν δύο παιδάκια μαλώνουν; Εννοώ, δεν μπορείς να λες μονάχα: γιατί Γιωργάκη δεν παίζεις; και να το θεωρείς και μεμπτό που δεν παίζει, όταν δεν έχεις κάνει τίποτα στο να τον βοηθήσεις να το καταφέρει (όχι να παίξεις εσύ μαζί του, ούτε να αναγκάσεις τα άλλα παιδάκια). Είσαι παιδαγωγός, σε τελική ανάλυση. 3. Δεν είχα πρόθεση να κάνω κερκίδα (εξάλλου έξω από τα κάγκελα θα είμαι, αν είμαι), απλώς να βρω μια πρόφαση πως πέρναγα και να μιλήσω λίγο με το γιο μου. Ίσως να τον δωροδοκήσω και με ένα αυτοκολλητάκι, αν δώσει την μπάλα του σε άλλο παιδάκι. Ως εκεί. To να πάω εγώ είναι ουσιαστική υποκατάσταση της δασκάλας. Το αναγνωρίζω αυτό. Αλλά εκείνη δεν θα δεχτεί να το κάνει αυτό αντί για εμένα. Έχω ξαναδιαβάσει όλα τα παιδαγωγικά της σχολής μου αυτές τις μέρες και χαρακτηριστικά ο Herbert αναφέρει πως ο δάσκαλος είναι και ψυχοθεραπευτής. Με αυτή τη μέθοδο της διαφορικής πριμοδότησης, λεει, πως οι δάσκαλοι αντιμετώπισαν παρόμοιο περιστατικό κοινωνικής δυσπροσαρμοστίας μέσα σε μόλις μία εβδομάδα.
  13. Δεν ξέρεις πόσες φορές φλέρταρα με την ιδέα. Πόσο βασανίζομαι που πρέπει να τον στέλνω κάθε μέρα σε ένα εντελώς μη υποστηρικτικό περιβάλλον. Αν τον σταματήσω, όμως, θα καταγραφεί στην οικογενειακή μας μνήμη ως αποτυχία, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχουμε κάνει κάτι λάθος. Το παιδί πρέπει να μάθει πως μπορεί στη ζωή να μην έχει πάντα εναλλακτικές, αλλά να χρειάζεται να παλέψει για να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής του. Έτσι λέω στον εαυτό μου, μπας και ηρεμήσω λιγάκι
  14. Είμαι ακριβώς αυτός ο τύπος μητέρας. Κλείσαμε ήδη ραντεβού με ιδιώτη αναπτυξιολόγο (μετά από έναν μήνα είχε διαθεσιμότητα βέβαια) αλλά και με τοπικό ΚΨΥ για μετά τις γιορτές (το δημόσιο το θέλουμε, σε περίπτωση που δεν της αρκεί η αξιολόγηση από τον ιδιώτη). Σήμερα του έδωσα μαζί μια μπάλα ποδοσφαίρου να πάρει μαζί στο σχολείο για να προσελκύσει τα άλλα παιδάκια να τον πλησιάσουν. Όταν ρώτησα τη δασκάλα μας πώς τα πήγε στο διάλειμμα ήταν πάλι απαξιωτική. 'Την έβγαλε στο προαύλιο, μίλησε με τα άλλα παιδάκια, αλλά μετά την ξαναέβαλε μέσα στην τσάντα", μου είπε. Δεν περίμενα βέβαια θεαματικές αλλαγές γιατί τον ξέρω ότι είναι κτητικός, αλλά χάρηκα όταν άκουσα πως μίλησε με τους άλλους και την έβγαλε στην αυλή γιατί δείχνει πως ενδόμυχα ήθελε να τους τη δείξει (όχι ακόμα να τη μοιραστεί). Αυτό βέβαια ουδόλως παρατηρήθηκε από τη δασκάλα μας ως θετικό. Μου δημιουργήθηκε αυτόματα η εύλογη απορία όμως για τη δασκάλα. Έχουμε κάνει τη συζήτηση περί κοινωνικοποίησης, βλέπεις πως οι γονείς προσπαθούν κάτι καινούριο, εσύ γιατί είσαι τόσο αδιάφορη; Γιατί εκείνη τη στιγμή που τον βλέπεις να ξαναπαίρνει μέσα την μπάλα, δεν παρεμβαίνεις να οργανώσεις ένα ωραίο παιχνίδι που θα δώσει ασφάλεια στο παιδί και θα ενισχύσει την κοινωνική του αυτή προσπάθεια; Ζητάω πολλά; Μου δείχνει καθημερινά πως δεν μπορώ να περιμένω καμιά βοήθεια από εκείνη. Αύριο είμαι αποφασισμένη να πάω εγώ στο διάλειμμα και να τον ενισχύσω. Κι ας με περιγράφει μετά ως γραφική μητέρα...
  15. Μάλλον δεν έχετε διαβάσει καν τα ποστ μου. Είμαι μαμά με παιδιά που δεν πάνε/πήγαν παιδικό σταθμό και δεν τα θεωρώ ανίκανα ή μη κοινωνικοποιημένα. Βασικά, όλοι όσοι μίλησαν εδώ αυτό είπαν εν ολίγοις. Πως το να μην έχεις πάει παιδικό σταθμό δεν σε κάνει ανίκανο, αλλά ενδέχεται να μη σε βοηθήσει να εγκλιματιστείς πιο γρήγορα. Σε τι έγκειται η διαφωνία σας, δεν καταλαβαίνω...
  16. Χαίρομαι που μερικές είναι σούπερ-μαμάδες με σούπερ-παιδιά, αλλά το συντριπτικό ποσοστό των παιδιών που δεν έχει ξανά σχολική εμπειρία εμφανίζει -πρόσκαιρη τις περισσότερες φορές- απροθυμία να ακολουθήσει ξαφνικά ένα τόσο ξένο στα δικά του δεδομένα οργανόγραμμα. Η παιδαγωγική επιστήμη ασχολείται κατά κόρον με τη σχολική φοβία και αυτό δεν έχει να κάνει με το αν το παιδί είχε πρότερες εμπειρίες δραστηριοτήτων ή αν έχει παθολογικές ή ψυχολογικές διαταραχές προσωπικότητας/συμπεριφοράς. Κανένα παιδί δεν είναι κλεισμένο στο κλουβί του μέχρι να πάει σχολείο και όλοι οι γονείς προσπαθούμε για αυτή τη ρημάδα την κοινωνικοποίηση από τους πρώτους μήνες της ζωής τους κιόλας. Άλλο όμως τα δεδομένα που δομείς και ελέγχεις εσύ (πάρτι, δραστηριότητες) και άλλο το να βρεθείς ξαφνικά σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον που ταράζει πρόσκαιρα τον κόσμο όπως τον ήξερες. Δεν είναι εξωγήινα ούτε ακοινώνητα τα παιδιά που βιώνουν πιο έντονα αυτή την καινούρια πραγματικότητα και την απομάκρυνση από οικεία περιβάλλοντα και πρόσωπα.