m.monkey

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    13
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

0 Neutral

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Κοριτσια σας ευχαριστω παρα πολυ και τις δυο. Μου δινετε κουραγιο γιατι ετσι οπως εχω πεσει το εχω πολυ αναγκη και αλλιως ειναι να στα λεει καποιος ασχετος, αλλιως καποιος που εχει περασει κατι τοσο ασχημο. Ευχομαι με το καλο να ερθουν τα μωρακια σας για να ηρεμησετε κι εσεις γιατι ειναι λογικο να υπαρχει αγχος.
  2. Fay χαιρομαι παρα πολυ για σενα και καταλαβαινω την οποια ανησυχια σου. Ειναι δυσκολο ναμην αγχωνεσαι οταν εχεις περασει κατι τετοιο. Ομως προσπαθησε το οσο μπορεις. Μιας που λες οτι αυτο ειναι το φαρμακο θελω να σε ρωτησω αν ολο αυτο το διαστημα πριν μεινεις εγκυος ησουν χαλια ψυχολογικα και με το που εμαθες για την εγκυμοσυνη αλλαξε η ψυχολογια σου με ενα κλικ που λεμε; Ρωταω γιατι απο τη μια το θελω παρα πολυ αλλα απο την αλλη εχω πιασει πατο σε βαθμο που δε λεγεται με πολλα ψυχοσωματικα (ζαλαδες αδυναμια) τα οποια με εμποδιζουν να κανω απλα καθημερινα πραγματα και φοβαμαι μηπως δεν μπορω να ανταπεξελθω σε μια νεα εγκυμοσυνη. Εσυ που το περασες δεν ξερω βεβαια σε τι βαθμο αλλα θα ηθελα να μου πεις την αποψη σου.
  3. ma
    Διαφημίσεις

  4. Σ'ευχαριστώ πολύ, εύχομαι και σε σένα με το καλό να γεννηθεί το μωράκι σου και όλα να πάνε καλά!
  5. Το ξέρω και αυτό προσπαθώ να κάνω. Πήγα σε δημόσιο ΚΨΥ ελλείψει χρημάτων και περιμένω να μου πουν αν θα με αναλάβει κάποιος. Ελπίζω κάτι να γίνει γιατί δεν πάει άλλο...
  6. Όπως έχω ξαναγράψει έκανα διακοπή στον 7ο. Η απορία μου είναι αν σε τέτοιες περιπτώσεις συμβαίνουν "διάφορα" στον οργανισμό λόγω ορμονών, λόγω πρόωρου τοκετού, μη θηλασμού κτλ. τα οποία να δημιουργούν προβλήματα. Αυτά που αντιμετωπίζω είναι τα εξής: νιώθω συνεχώς αδυναμία, κουράζομαι εύκολα και δεν μπορώ να σηκώσω βάρος ούτε καν μικρό ενώ πριν δεν είχα τέτοιο πρόβλημα. Έχω και άλλα σωματικά όπως γράφω και στο θέμα κρίσεις πανικού. Μπορεί αυτό να οφείλεται σε ορμονικές αλλαγές οι οποίες μου έχουν πυροδοτήσει και τις κρίσεις ή είναι καθαρά ψυχολογικό λόγω της στενοχώριας που πέρασα με αυτό? Έχει τύχει κάτι ανάλογο σε κάποια κοπέλα ή αν έχετε ακούσει για τέτοιες περιπτώσεις?
  7. Συμφωνώ μαζί σου. Τα φάρμακα απλώς κατευνάζουν τα συμπτώματα και όταν τα σταματήσεις υποτροπιάζεις ξανά. Το θέμα είναι να βρεις τον κατάλληλο ειδικό που θα σε βοηθήσει να βρεις τον τρόπο να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα το οποίο όντως είναι στο μυαλό μας και εμείς είμαστε αυτοί που μπορούμε να το αποβάλλουμε, αλλά δεν ξέρουμε πως.
  8. Μου το έχει πει και ψυχολόγος και ψυχίατρος και πριν μείνω έγκυος και σήμερα που πήγα σε κέντρο ψυχικής υγείας για συνέντευξη για να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία. Την έχω πολύ ανάγκη αλλά αν είναι να μου αρχίσουν πάλι για τα φάρμακα κτλ. και δεν με βοηθήσουν να ξεπεράσω τη σωματοποίηση του άγχους μου με ψυχοθεραπεία θα απογοητευτώ και θα σταματήσω και δεν ξέρω από κει και πέρα τι θα γίνει. Θέλω πάρα πολύ ένα παιδί και γι'αυτό το βάζω σαν προτεραιότητα, γιατί κατά την άποψή τους η θεραπεία με φάρμακα διαρκεί τουλάχιστον 6 μήνες και απ'ότι ξέρω πρέπει να περάσει και καιρός μετά για να αποβάλλει ο οργανισμός τα φάρμακα πριν μείνεις έγκυος. Οπότε μιλάμε για χρόνο το λιγότερο.
  9. Γεια σας, έχω ένα θέμα που με απασχολεί και θα ήθελα να το συζητήσω μαζί σας και να ακούσω την άποψή σας. Εδώ και 4 χρόνια υποφέρω από κρίσεις πανικού, οι οποίες κατά διαστήματα περνάνε και συνήθως από την άνοιξη εμφανίζονται με αποκορύφωμα το καλοκαίρι που είναι πιο έντονες. Αυτό που με απασχολεί είναι το εξής: Το Μάιο αναγκάστηκα να κάνω διακοπή κύησης στον 7ο μήνα λόγω προβλήματος του μωρού το οποίο και γέννησα νεκρό. Όλο αυτό μου πυροδότησε πολύ έντονα σωματικά συμπτώματα από τον Ιούλιο μέχρι και τώρα σε σημείο που να μην μπορώ να πάω πουθενά μόνη μου γιατί ζαλίζομαι συνεχώς, τρέμω, έχω αδυναμία κτλ. και φοβάμαι πάρα πολύ. Θέλουμε να κάνουμε ξανά προσπάθειες για νέα εγκυμοσύνη και αυτός είναι ο λόγος που δεν θέλω να πάρω φάρμακα για τα οποία έτσι κι αλλιώς είμαι αντίθετη. Όμως με όσους ψυχολόγους έχω μιλήσει και πριν την εγκυμοσύνη και τώρα πάντα μου λένε "θεωρείς ότι έχοντας αυτό το πρόβλημα θα μπορέσεις να αναλάβεις την ευθύνη ενός παιδιού"? Και ρωτάω εγώ τώρα, αυτό το λένε γιατί θεωρούν ως εύκολη λύση να σε φορτώσουν με φάρμακα και μία εγκυμοσύνη τους το μπλοκάρει αυτό ή είναι όντως έτσι? Να σημειώσω ότι όσο καιρό ήμουν έγκυος δεν είχα κρίσεις και κανένα σωματικό σύμπτωμα ούτε καν από τα φυσιολογικά της εγκυμοσύνης, ίσως το μυαλό μου ήταν συνέχεια στο μωρό μου. Ποια η άποψή σας για το θέμα?
  10. Η γλωσσοφαγιά και το μάτι είναι πολύ άσχημο πράγμα. Εγώ έχω κάποια άτομα στο μυαλό μου που πιστεύω ότι μας γλωσσοτρώνε. Τα 2 είναι συγγενικά πρόσωπα και το 3ο είναι μία γειτόνισσα. Αυτά τα 2 συγγενικά πρόσωπα γενικώς παρεξηγούνται με το παραμικρό και όποιον πιάνουν στο στόμα τους με τον οποίον έχουν παρεξηγηθεί ή τσακωθεί κάτι παθαίνει. Η γειτόνισσα έχω παρατηρήσει ότι όποτε με βλέπει έχει αυτό το βλέμμα που καρφώνεται πάνω σου και λες τώρα με τρώει και μετά από λίγο είμαι χάλια από το μάτι. Αυτά που μου συνέβησαν τα αποδίδω κατά ένα μεγάλο μέρος στη γλωσσοφαγιά και την αρνητική ενέργεια κάποιων λοιπόν: 1 μήνα μετά το γάμο μας ο άντρας μου αρρώστησε βαριά και εξακολουθεί να έχει πρόβλημα. Συνεχώς έχουμε οικονομικά προβλήματα και δυσκολία στο να βρεθεί δουλειά. Έμεινα έγκυος το Νοέμβριο και τώρα κανονικά θα γεννούσα. Ενώ όλα πήγαιναν καλά, μεταξύ 6ου και 7ου μήνα παρουσιάστηκε πρόβλημα στο μωρό και έπρεπε να μου το πάρουν νεκρό... Λίγες μέρες πριν είχαν μάθει για την εγκυμοσύνη κάποια άτομα τα οποία δεν τη γνώριζαν μέχρι τότε και δεν ήθελα ακόμα να την αποκαλύψω όντας προληπτική μιας και δε φαινόταν ιδιαίτερα αφού είμαι και πολύ αδύνατη. Ε λέω ας το μάθουν τώρα, στον 6ο τι μπορεί να γίνει? Και όμως μπορεί και στον 6ο και στον 7ο και στον 9ο όπως κατάλαβα... Μεταξύ αυτών των ατόμων ήταν και η γειτόνισσα η οποία όταν με είδε και μου είπε με σιγανή φωνή (κατινιές) άντε με το καλό, εγώ ένιωσα την αρνητική της ενέργεια. Τυχαία όλα αυτά? Τι να πώ? Ευχέλαιο είχαμε κάνει πριν μείνω έγκυος. Μόλις γέννησα πήγαμε στον παπά και μας είπε ότι δεν υπάρχει γλωσσοφαγιά και αρνητική ενέργεια στο σπίτι και ότι άμα πιστεύεις δεν σε πειράζει τίποτα. Έχω αγχωθεί πολύ δεν ξέρω τι να κάνω...
  11. Αυτό που λες ισχύει bellaki το έχω παρατηρήσει κι εγώ. Μάλλον συμβαίνει λόγω ζέστης συν όλο το άγχος που κουβαλάμε από το χειμώνα. Εγώ μόλις έβαλα τα κλάματα, δεν αντέχω άλλο με κούρασε αυτό το πράγμα. Να μην μπορείς να πας μόνος σου ούτε μέχρι τη γωνία...
  12. Γεια σας κι από μένα. Εγώ υποφέρω από κρίσεις πανικού και όλα τα σωματικά συμπτώματα άγχους εδώ και 4 χρόνια. Πήγα σε ψυχολόγο, δεν με βοήθησε καθόλου και κάποια στιγμή της ζήτησα κάτι να με χαλαρώνει. Μου έδωσε xanax και zoloft. Τα δεύτερα δεν τα πήρα, μόνο τα πρώτα για 3 μήνες και τα έκοψα γιατί ένιωθα καλύτερα. Οι κρίσεις εμφανίζονταν που και που αλλά μπορούσα να τις διαχειριστώ καλύτερα. Το Νοέμβριο έμεινα έγκυος και ενώ πάντα το άγχος μου ήταν τι θα κάνω στην εγκυμοσύνη με αυτό το θέμα ως δια μαγείας εξαφανίστηκαν! Ο λόγος φυσικά ήταν ότι το μυαλό μου ήταν συνέχεια στο μωρό και σε ευχάριστες σκέψεις, με το φυσιολογικό άγχος βέβαια της εγκυμοσύνης, οπότε δεν υπήρχε χώρος για τις κρίσεις. Όμως δεν άργησαν να με επισκεφτούν ξανά και σε πολύ χειρότερο βαθμό. Πριν 2,5 μήνες στον 7ο διαγνώστηκε πρόβλημα στο μωρό και κάναμε διακοπή κύησης. Μετά από αυτό και για ένα μήνα δεν είχα συμπτώματα, αλλά πολύ μεγάλη στενοχώρια. Με το που μπήκε ο Ιούλιος άρχισαν τα σωματικά συμπτώματα πολύ έντονα, οι κρίσεις κτλ. και με έχουν ρίξει τόσο πολύ... Και τώρα που μιλάμε βρίσκομαι σε κρίση, ζαλάδα ανησυχία κτλ. Συμπέρασμα: προσπάθησε να σκέφτεσαι μόνο το μωρό, τον ερχομό του και όλα τα ωραία πράγματα που θα κάνετε μαζί. Πιστεύω θα νιώσεις καλύτερα. Δεν είναι εύκολο αλλά προσπάθησε. Εγώ θέλω πάρα πολύ να πάρω αγχολυτικά αλλά φοβάμαι γιατί σκεφτόμαστε να ξεκινήσουμε προσπάθειες και δεν ξέρω αν θα προκαλέσει πρόβλημα στο μωρό. Γνωρίζει κανείς γι'αυτό, αν δηλαδή ενώ τα παίρνεις μείνεις έγκυος υπάρχει πρόβλημα?
  13. Εγώ γέννησα 17/5, τα λόχεια μου κράτησαν περίπου 15 μέρες το αίμα και από κει και μετά μέχρι τις 40 μέρες είχα αυτά τα κίτρινα υγρά. Μου ήρθε περίοδος στις 46 μέρες μετά τον τοκετό, δηλαδή 2/7 η οποία κράτησε 3 μέρες αλλά με πολύ αίμα. Πριν την εγκυμοσύνη μου κρατούσε 5 μέρες. Έχω όμως εδώ και 3 μέρες που πονάω χαμηλά και στη μέση σαν πόνοι περιόδου, η κοιλιά μου είναι πρησμένη και γενικώς έχω κομμάρες, ζαλάδες και κακή διάθεση. Υπάρχει περίπτωση να μου ξανάρθει περίοδος νωρίτερα μιας και είναι η δεύτερη που θα έρθει μετά τη γέννα?
  14. fay p. σου εύχομαι πρώτα από όλα με το καλό το μωράκι σου. Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Η δική μου εμπειρία ίσως είναι χειρότερη, μιας και έφτασα στον 7ο μήνα αφού και στην αυχενική διαφάνεια και στη β'επιπέδου δεν φάνηκε τίποτα. 'Οταν πλέον έφτασα στον 6ο μήνα ο γιατρός ανακάλυψε ότι η ανάπτυξη του κεφαλιού δε συμβάδιζε με το υπόλοιπο σώμα. Υποβλήθηκα σε όλες τις ψυχοφθόρες εξετάσεις (υπέρηχους, αμνιοπαρακέντηση κτλ.) για να δούμε αν υπήρχε χρωμοσωμική ανωμαλία. Το συμπέρασμα ήταν ότι το μωρό είχε σύνδρομο μικροκεφαλίας. Ένα σύνδρομο που φαίνεται στο 3ο τρίμηνο. Κάθε φορά που πήγαινα για μια νέα εξέταση παρακαλούσα να γίνει ένα θαύμα και όλα να είναι καλά. Δεν ήταν όμως. Οπότε η λύση που μου πρότειναν ήταν μία: διακοπή κύησης. Αναγκάστηκα να το κάνω πριν από ένα μήνα και λίγες μέρες πριν μπω στον 7ο. Μπορείτε να φανταστείτε την ψυχολογία τη δικιά μου και φυσικά και των δικών μου ανθρώπων... Η αλήθεια είναι ότι θέλω πάρα πολύ να ξαναπροσπαθήσω, αλλά από την άλλη φοβάμαι πάρα πολύ. Και σε μένα είπαν το ίδιο: τυχαίο γεγονός.