ΚώσταςΚ

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    5
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

0 Neutral

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Εχω διαβάσει και εγώ ότι πανεπιστημιακοί παιδοψυχολόγοι συνιστούν τον παιδικό σταθμό τουλάχιστον μετά τα 3 (κατά μέσο όρο). Σε περίπτωση ανάγκης βέβαια πας το παιδί όποτε να ναι. Μια καθηγήτρια στη σχολή Κοινωνικής Εργασίας στο Ηράκλειο, έλεγε πριν αρκετά χρόνια στη γυναίκα μου: "Η καλύτερη ανάπτυξη του παιδιού επιτυγχάνεται με την απασχόληση της μαμάς κατά κύριο λόγο, επικουρούμενη από επαφή με παιδιά, βόλτες κτλ. Θα έπρεπε το κράτος να επιδοτεί την εργαζόμενη μητέρα να κάθεται σπίτι με το ή τα παιδιά μέχρι αυτά να γίνουν τουλάχιστον 4." Σίγουρα ο σωστός παιδικός σταθμός προσφέρει πλεονεκτήματα, αλλά το κάθε παιδί είναι διαφορετικό και χρειάζεται πολύ ψάξιμο.
  2. Παρόμοιο θέμα έχει προκύψει και με την κόρη μας, 28 μηνών και αυτή. Εδω και μερικούς μήνες κοιμάται στάνταρ 12,12.30 το βράδυ, με νορμαλ και συνοπτικές διαδικασίες (γάλα, αγκαλιά, κρεββάτι της) και θα ξυπνήσει αν την αφήσουμε, στις 9 το πρωί. Το θέμα όμως είναι ότι μετά έχει πολύ αντοχή και δεν νυστάζει αν δεν πάει 6 η 7 το απόγευμα. Αυτό φυσικά μας δημιουργεί πρόβλημα γιατί όταν κοιμάται πχ στις 6 το απογευμα, είναι κουρασμένη και μαρτυράμε να τη ξυπνήσουμε στις 7.30 ή 8, μπας και κοιμηθεί ξανά πριν τις 1 τη νύχτα. Εχουμε δοκιμάσει να τη ξυπνήσουμε 7.30 και 8 το πρωί (και να προσθέσουμε και πρωινή δραστηριοτήτα εκτός σπιτιού) αλλα πάλι άντεχε μέχρι τις 6 το απόγευμα τουλάχιστον, ενώ είχαμε μπει σε διαδικασία ύπνου από τις 4 το απόγευμα. Κάποιες φορές που με κούρασε αυτή η ιστορία, και είχε πάει 5, 5.30 το απόγευμα και δεν την επαιρνε, πακετάραμε και πήγαμε μπάνιο στη παραλία, κάτι που ξετρελλένεται η μικρή. Το αποτέλεσμα όπως καταλαβαίνετε είναι ότι κατά την επιστροφή στο σπίτι στις 7.30 ή 8, την επαιρνε η υπνος στο αμάξι και συνεχιζόταν και στο σπίτι, όπου ξυπνούσε με τεράστια δυσκολία και γκρίνια κατά τις 9.30. Μετά κοιμόταν κατά τις 1 το βραδυ... Τώρα το καλοκαίρι, το ωράριο αυτό παλεύεται, αλλά τρέμω στην ιδέα να συνεχιστεί και το χειμώνα, με τις δουλειές στη μέση και με τον καιρό που αναγκαστικά σε κλείνει μέσα πολλές φορές. υπομονή...
  3. Γεια σας, και εμάς η κορούλα μας είναι 26 μηνων και λέει λίγες μόνο λέξεις, όπως μαμά, κακά, ένα-δύο-τία, γιαγιά, άτα, μαμ, άντε και 3-4 άλλες που μου διαφεύγουν τώρα. Ομως με εξαίρεση το άτα, μαμ και το γιαγιά, για τις υπόλοιπες δεν δείχνει να γνωρίζει τι σημαίνουν. Το ένα,δύο,τία το έμαθε όταν εγω της το έλεγα για κάθε σκαλί που ανέβαινε η κατέβαινε. Μου φαίνεται όμως ότι τώρα το λέει για πολλά και διαφορετικά πράγματα, πχ όταν τσατίζεται ή όταν θέλει ένα αντικείμενο. Μου φαίνεται περίεργο που δεν λέει π.χ. νερό ή γάλα, που το λέμε 100 φορές τη μέρα σπίτι. Εχω την εντύπωση ότι δεν θέλει να μιλήσει, παρόλο που της μιλάμε πολύ, την ενθαρρύνουμε (λεκτικά, αλλα και κάνοντας τον τόνο της φωνής μας πολυ γλυκό και ήπιο), και διαβάζουμε παραμύθια ή μελετάμε εικόνες μαζί. Ωστόσο, καταλαβαίνει τα πάντα σχεδόν από όσα της λέμε, για πολλές δραστηριότητες εντός και εκτός σπιτιού π.χ. πάμε για μπάνιο, φέρε μου ένα παραμύθι, βγάλε τα παπούτσια σου, χτένισε με, φίλησε με και άλλα, στα οποία ανταποκρίνεται άλλα όχι λεκτικά. Το σίγουρο λάθος που έχουμε κάνει, όπως προαναφέρθηκε, είναι ότι και εμείς της τα είχαμε πάντα όλα έτοιμα και στο πιάτο και ένας λόγος που δεν λέει αρκετά είναι ότι δεν υπήρχε μέχρι τώρα λόγος/ανάγκη να το κάνει. φιλικά Κ.

  4. Διαφημίσεις


  5. Και η δική μας που είναι τώρα 2 ετών, περπατάει μόνη της μόνο σε μέρη που τα γνωρίζει και τα αισθάνεται οικεία, δηλαδή προφανώς στο σπίτι και σε μέρη που επισκεπτόμαστε συχνά για βόλτες η για να κάτσουμε. Πάντως το θέμα της ανασφάλειας είναι σημαντικό και θέλει προσοχή, γιατί σήμερα είναι το περπάτημα, αύριο θα είναι κάτι άλλο, ίσως σημαντικότερο που να επηρεάζει το παιδί περισσότερο. Πρέπει να ενθαρρύνουμε το παιδί να κάνει πράγματα, χωρίς να νοιώθει ότι το εγκαταλείπουμε. φιλικά Κ.
  6. Ονομάζομαι Kώστας και με τη σύζυγο μου έχουμε μια κόρη 2 ετών. Τον τελευταίο καιρό έχουμε αρχίσει να ανυσηχούμε γιατί ενώ βλέπουμε άλλα παιδιά της ηλικίας της να επικοινωνούν με τους γονείς τους κανονικά και να ανταποκρίνονται με απλές λεξούλες στα καλέσματα ή τις εντολές τους, η δική μας μόνο επιλεκτικά ανταποκρίνεται σε εμάς και πολλές φορές που της λέμε κάποια πράγματα τα οποία είμαστε σίγουροι ότι τα καταλαβαίνει, δείχνει να μας αγνοεί και να μην μας ακούει. Μας δίνει την εντύπωση ότι δεν θέλει να ακούσει στις οδηγίες ή εντολές μας. Θεωρούμε ότι το λεξιλογιο της είναι φτωχό για παιδί 2 ετών. Λεει λίγες λέξεις συνειδητά, όπως "ατα", "μαμ", "κουμπί" και κάποιες άλλες αλλά ως εκεί. Επίσης δύσκολα μας ζητάει πράγματα, με εξαίρεση ότι όταν θέλει να πάει βόλτα και νιώθει την ανάγκη να βγει έξω, θα με πάρει εμένα η τη μαμά της από το χέρι και θα πει "ατα", η καποιες φορές όταν δει φαγητό και θα πει "μαμ". Αλλά μόνο αυτό, δηλαδή, ποτέ δεν έχει πει "νερό" όταν διψάει η κάτι παρεμφερές. Ενα επιπλέον παράδειγμα είναι, οτι λίγες φορές θα κάνει "γεια" σε ανθρώπους όταν φεύγουν ή φεύγουμε εμείς. Ξέρουμε ότι το ξέρει, όμως το κάνει πολύ αραιά. Παίζει κανονικά με τα παιχνίδια της, δείχνει όμως έντονη προτίμηση σε αντικείμενα τα οποία μπορούν να κάνουν κυκλική κίνηση, όπως για παράδειγμα, θα πάρει μια αλυσίδα και θα αρχίσει να την περιστρέφει στον αέρα ή θα πάρει το καπάκι από μια κατσαρόλα και θα κάνει πως οδηγεί (κάνοντας και τον ήχο, "βουου") ή θα πάρει κάποιο αυτοκινητάκι και θα του γυρίζει τις ρόδες. Επιπλέον, δεν μπορεί να σηκωθεί από κάτω μόνη της (δηλαδή πρέπει να βρει κάπου να πιαστεί-εάν αυτό συνδέεται με τα παραπάνω, δεν γνωρίζω, αλλά το αναφέρω για παν ενδεχόμενο), ενώ περπατάει και τρέχει κανονικά. Επίσης δυσκολεύεται να ανέβει μικρά σκαλοπάτια, για τα οποία χρειάζεται βοήθεια.Από την άλλη, ανεβοκατεβαίνει στον καναπέ μόνη της και μπορεί να σηκώσει αντικείμενα με σημαντικό βάρος για την ηλικία της, όπως βιβλία από εγκυκλοπαίδεια, μεταλλικές κατσαρόλες κτλ. Ισως πρέπει να αναφέρω ότι καθυστέρησε να κάνει κάποια πράγματα από τότε που γεννήθηκε, δηλαδή καθυστέρησε να μπορεί να κάτσει και περπάτησε 16-17 μηνών περίπου. Επίσης ακόμα τρώμε τις τροφές αλεσμένες, και ενώ θέλει στερεά τροφή και της δίνουμε (παιδικά μπισκότα, πατάτα, ψωμί και άλλα) δεν μπορεί να τη μασήσει και να τη καταπιεί. Γενικά είναι ένα ήρεμο παιδί και χαμογελαστό παιδί, με κανονικό ύπνο, τόσο βραδυνό όσο και μεσημεριανό. Οταν αναφέραμε τα παραπάνω στη παιδίατρο της, ήταν συγκρατημένα καθυσηχαστική και μας είπε να περιμένουμε 4-5 μήνες πριν απευθυνθούμε σε αναπτυξιολόγο. Γενικά είμαστε μπερδεμένοι και θα θέλαμε να γνωρίζουμε παρόμοιες εμπειρίες άλλων γονέων. ευχαριστώ Κ.