Μαργαρίτα2

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    7
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

0 Neutral
  1. Καλησπέρα Ρίτα! Είναι πολύ ευχάριστο που με θυμάσαι έστω κ μετά από τόσο καιρό. Το "όλα καλά" είναι πολύ σχετικό!!! Μετά από πολύ κόπο, ανακατωσούρες, καυγαδάκια, στεναχώριες κλπ, κλπ, κλπ, αποφάσισα να συμφωνήσω για διαζύγιο! 27/9 υπογράφουμε για 1η φορά, κ βλέπουμε. Τα παιδιά ευτυχώς ξεκινήσανε παιδικό σταθμό από σήμερα (έχουμε λίγα κλάματα με το μικρό, αλλά εύχομαι να συνηθίσει γρήγορα), για να μείνω κ εγώ λίγο ελεύθερη. Επίσης μετακόμισα με τα παιδιά στο δικό μου σπίτι. Αυτά κ η ζωή συνεχίζεται......
  2. marigoula, κι εγώ την ίδια γνώμη έχω. Ελπίζω να πάρουν πρώτα τη μεγάλη στον παιδικό να ξεγεύγει και λίγο από το σπίτι και αργότερα ο μικρός. Ευελπιστώ να πάνε όλα καλά γιατί ολόκληρο χειμώνα πάλι με δυο παιδιά μέσα στο σπίτι δεν ξέρω πως θα τα καταφέρω! Είδωμεν... Είμαι από Βόλο, και οι παιδικοί σταθμοί εδώ είναι λίγο δυσεύρετοι. Πολλά τα παιδιά (πολλά αλλοδαπά επίσης), ευτυχώς όχι σε όλους τους παιδικούς, στις παιδικές χαρές όμως μόνο αλλοδαπά παιδάκια συναντάς!... Θέλω οπωσδήποτε να ξεκινήσει η μεγάλη παιδικό, γιατί μαζί με τον μικρό στο σπίτι άρχισε να παλιμπαιδίζει ελαφρώς. Το παίζει και μεγάλη αλλά μόνο όταν έχει όρεξη, και δεν την τσαντίζει ο μικρός όταν της παίρνει τα παιχνίδια. Ευχαριστώ το διαδίκτυο πάντως και ιδιαίτερα το ParentsCafe που μπορώ και ακούω τις εμπειρίες άλλων μαμάδων..., οπότε ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλες τις μαμάδες που γράφουν εδώ. Φιλικούς χαιρετισμούς σε όλες και όλους...

  3. Διαφημίσεις


  4. Σ' ευχαριστώ πολύ για τις συμβουλές σου. Όλα όσα είπες τα κάνω σε καθημερινή βάση μαζί με τα παιδιά! Άρχισα πλέον να πακετώνω την πεθερά να τα κρατάει, ξύπνια ή κοιμισμένα, και βγήκαμε ήδη δυο φορές μόνοι μας! Αυτό κι αν είναι άθλος για την πεθερά, τα παιδιά λίγο ζορίζονται από την απουσία της μαμάς που καταλαβαίνει τα πάντα, αλλά δεν έχουν και ιδιαίτερο πρόβλημα. Ο άντρας μου άρχισε και μαλακώνει (μου ζήτησε να τον συγχωρήσω!!!), του είπα ναι, αλλά σιγά σιγά θα διορθωθούν τα πράγματα, είναι πολύ νωρίς τώρα. Εσύ ελπίζω να είσαι καλά με τα παιδιά σου πλέον θα έχετε προσαρμοστεί στα καινούρια δεδομένα. Ευτυχώς που υπάρχει και το διαδίκτυο και μπορούμε να μιλάμε και να συμπάσχουμε με άλλους! Καλά να περνάς, τα ξαναλέμε....
  5. Μαργαρίτα μου σ' ευχαριστώ για τις συμβουλές σου. Δεν μιλάς στα τυφλά, αντιθέτως... Απ' όταν μίλησα στα πεθερικά μου (παρασκευή μεσημέρι, χωρίς να ξέρει τίποτα ο άντρας μου), ηρέμησα που ξέρουν και αυτοί την ιστορία μας, πάνω κάτω μου είπαν ότι πέρασν κι αυτοί μια τέτοια περίοδο (επιβεβαιωμένο κι από την κουνιάδα μου που μεγαλύτερη κατά 4 χρόνια θυμάται περισσότερα από τον άντρα μου που έχει τους γονείς του για πρότυπο), μέχρι χθες τετάρτη δεν του ανέφεραν τίποτα. Τους έπιασα όμως στα πράσα να του λένε οτι κι εγώ θέλω να ξεσκάσω κλπ, κλπ... Μιλούσαν έξω στη βεράντα κι εγώ με τα παιδιά μέσα με τα φαγητά τους. Έκανα τον αλέκο, αλλά δεν μου είπαν και τίποτα κανείς από τους τρεις τους. Σάββατο μεσημέρι έβαλα τα παιδιά για ύπνο και φύγαμε για Θεσ/νίκη να 'ξεσκάσουμε' μόνοι μας. Εκείνος μου το ζήτησε και φυσικά εγώ πέταξα από τη χαρά μου, φοβισμένη βέβαια γιατί δεν ήξερα πού και πώς θα καταλήξουμε. Η πεθερά μου που έκανε τη νταντά (ζορίστηκε αλλά τα κατάφερε καλά για πρώτη φορά) μας ξεπροβόδισε και μας είπε να περάσουμε καλά - από πίσω μας σταύρωνε, το ξέρω. Βγήκαμε μόνοι μας φάγαμε, ήπιαμε, τά 'παμε πάλι ένα χεράκι ξέσπασε κι εκείνος, επιτέλους με πήρε μια αγκαλιά που του ζήτησα! και άλλα πολλά. Στο γυρισμό υποσχέθηκε επιτέλους οτι θα προσπαθήσει και εκείνος περισσότερο γενικώς και αορίστως, κι εγώ ακόμα περισσότερο και όσο μπορώ αφού με τα παιδιά δε μου μένει και πολύς χρόνος, εμένα μου φτάνει. Βλέποντας και κάνοντας από 'δω και πέρα, δεν ξέρω. Αν καταφέρω και στείλω τη μεγάλη σε παιδικό να ξελασκάρω λίγο από το Πάσχα και μετά βλέπουμε! Θα είμαστε μόνο με τον μικρό πιο χαλαροί τα πρωινά στο σπίτι. Αν δεν του αρέσει ούτε η παρουσία του γιού του στα πόδια μας, τότε έχει όντως πρόβλημα ο άντρας μου κι όχι εγώ. Είδωμεν, είδωμεν...
  6. Καλησπέρα σε όλες τις μαμάδες του forum! Θα ήθελα κι εγώ τη γνώμη σας. Η κόρη μου, 21 Ιαν. γίνετα 3 ετών, και ο γιός μου 30 Μαϊου θα συμπληρώσει τα 2. Σκέφτομαι να γράψω τη μεγάλη σε κρατικό παιδικό σταθμό - αν την επιλέξουν βέβαια - αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να γράψω και τον μικρό από τόσο νωρίς ή όχι. Από τα γραφεία που ρώτησα μου είπαν γιατί όχι και το μικρό αλλά εγώ έχω τους ενδοιασμούς μου. Επειδή δεν δουλεύω - καλό μεν, τα οικονομικά χάλια δε - είμαι όλη μέρα μαζί τους (φαγητό, ύπνο, δουλειές σπιτιού, παιχνίδι, παιδικές χαρές, βόλτες, ψώνια) παντού και πάντα πάμε οι τρείς μας πακέτο! Το πακέτο όμως είναι μεγάλο για μένα που θέλω να ξεκλέψω λίγο χρόνο με τον άντρα μου που δουλεύει σε δύο δουλέιές και δεν βλεπόμαστε και πολύ, οπότε και αρχίσαν τα προβλήματα.... Θέλω να πιστέψω οτι θα είμαστε πιο χαλαροί με ένα παιδί το πρωί στο σπίτι αλλά πάλι δεν ξέρω πως θα αντιδράσει ο μικρός. Για ιδιωτικό παιδικό σταθμό ούτε συζήτηση....
  7. Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για την απάντησή σου Μαργαρίτα μου. Είμαι κι εγώ της ίδιας άποψης. Δεν έχω σκοπό ούτε να φύγω από το σπίτι μας ούτε να συμφωνήσω για διαζύγιο. Σήμερα το μεσημέρι πριν φύγει για δουλειά ήθελα να του ξαναμιλήσω αλλά όλα πήγαν στραβά. Λίγο ύψωσα τη φωνή μου για να με ακούσει (η γειτόνισσα πάντως απέναντι μας άκουσε), εκείνος όμως όχι μόνο ύψωσε και τη δική του φωνή και το ανάστημα, αλλά και το χέρι του πάνω μου! Από τη βεράντα που θέλησα να μιλήσουμε όμορφα κατέληξα να με τραβάει να με μπάσει μέσα στο σπίτι για να μην ακουστούμε! Η κόρη μου που έτρωγε εκείνη την ώρα στο καρεκλάκι της μας κοιτούσε κι ήταν έτοιμη να κλάψει.... Αφού έφυγε για δουλειά, κάλεσα τα πεθερικά μου (μένουν από πάνω μας) και τους τα είπα χαρτί και καλαμάρι τι συμβαίνει και γιατί ο γιός τους είναι στις μαύρες του. 'Μα, μου κλπ, κλπ, δεν είναι σωστό να ανακατευτούμε, δεν πρέπει...', εγώ τους τα είπα, ξελάφρωσα, και η συμβουλή τους: να αλλάξω τακτική, να του λέω πάντα ναι (όπως τους ψυχοπαθείς, σκέφτηκα!), να παρατήσω τα παιδιά, τρόπος του λέγειν και να κοιτάξω τον άντρα μου! Να τον περιμένω δηλαδή το βράδυ που θα γυρίσει όχι με την ποδιά μπροστά στο νεροχύτη αλλά με το νεγκλιζέ μου βαμμένη και περιποιημένη! Από αύριο όμως γιατί απόψε πρέπει να τον αφήσω να ηρεμήσει. Επίσης μου είπαν να μιλήσω και να συμβουλευτώ και τους γονείς μου (που δεν γνωρίζουν σχεδόν τίποτα για όλα αυτά) και επιπλέον ότι θα ήταν καλύτερα να δω και κάποιον ψυχολόγο! Εκεί 'τα πήρα' και τους είπα ότι ο γιός τους χρειάζεται πρώτα ψυχολόγο και μετά εγώ. Μετά ξύπνησε ο μικρός και τελείωσε η κουβέντα μας. Μπορώ να πώ οτι ηρέμησα λίγο. Με πήρε και τηλ ο άντρας μου από τη δουλειά, μετάνοιωσε φαίνεται για ό,τι έκανε γιατί δεν μπορούσε να δουλέψει, του είπα δεν πειράζει πάνω στα νεύρα μας κάνουμε και λέμε πολλά (αντιθέτως με μένα), θα τα ξαναπούμε το βράδυ. Ο θεός βοηθός... Η πεθερά μου πάντως άρχισε το λιβάνισμα για να σωθούμε! Παρεμπιπτόντως, είμαστε συνομήλικοι με τον άντρα μου 36.
  8. Καλησπέρα σε όλες! Είμαι καινούρια στο site και μπορώ να πώ ότι είναι μια βοήθεια να ακούς ότι και άλλοι έχουν παρόμοια προβλήματα στη ζωή τους. Είμαι με τον άνθρωπο της ζωής μου εδώ και 14 χρόνια. Παντρευτήκαμε το 2006 και αποφασίσαμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας μόνοι μας. Στην ουσία όμως τα μεγαλώνω μόνη μου! Και μάλιστα εσώκλειστη στο σπίτι του (που τελειώσαμε με τα λεφτά που μαζέψαμε από το γάμο μας), είμαι άνεργη πριν παντρευτούμε, μετά ήρθαν τα παιδιά (3 και 1,5 τώρα) και δυστυχώς από το καλοκαίρι που μας πέρασε άρχισαν τα προβλήματα. Πιεσμένος από τη δουλειά καθώς ήταν τον άφηνα και έβγαινε για ποτό με τον μπάκουρο κουμπάρο μας και κολλητό του από το δημοτικό! Στο τέλος του καλοκαιριού μου ανοίχτηκε - γιατί δεν είναι και πολύ ομιλητικός - μου είπε ότι βγαίνει για να μην έρχεται σπίτι και βλέπει τη μαυρίλα στη φάτσα μου! Εγώ κουρασμένη όλη μέρα να ξεσκατώνω, να πλένω, να σιδερώνω, να μαγειρεύω, να τα προσέχω και να τα ταΐζω, χωρίς καμία βοήθεια από δικούς μου ανθρώπους, και με ήθελε να τον περιμένω με ανοιχτά όχι μόνο τα χέρια αλλά και τα πόδια! Η απάντησή μου: όταν δυο άνθρωποι αποφασίζουν να κάνουν οικογένεια (εννοείται και παιδιά) συμβάλλουν και οι δυο με τον τρόπο τους για να την κρατήσουν σωστά. Ξέρετε εσείς καμία μαμά να βάζει σε πρώτη μοίρα τις επιθυμίες του άντρα της και μετά των παιδιών της; Μπόρεσε και πήρε άδεια μια εβδομάδα τον Οκτώβριο και μας παράτησε όλους για να πάει στην Αθήνα στον μπάκουρο2 πρώην κολλητό του τάχα για να ψάξει με την ησυχία του μια άλλη δουλειά. Δεκτό και το αποδέχτηκα. Η αλλαγή στη συμπεριφορά του είναι τεράστια, λέει και καλά οτι έχω αλλάξει πάρα πολύ, ότι δεν είμαι αυτή που γνώρισε κλπ, κλπ, και αποφάσισε να προχωρήσουμε στο συναινετικό διαζύγιο. Εγώ φυσικά δεν θέλω γιατί φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσω να ανταποκριθώ στις ανάγκες των παιδιών και επιπλέον θα πρέπει να ψάξω να βρω δουλειά, νταντά, σπίτι και όλα τα συναφή για να ικανοποιήσω τις ανάγκες μας. Μας παραχωρεί λέιει το σπίτι που μένουμε τώρα, να μην αλλάξουν τα παιδιά περιβάλλον, θα μας δίνει και κάποια χρήματα για αρχή, αλλά δεν τον εμπιστεύομαι. Γίνομαι κουραστική αλλά θα ήθελα τη συμβουλή κάποιου ειδικού και δεν ξέρω που να απευθυνθώ. Είμαι από Βόλο...