Ipanema

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    3
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

10 Neutral

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Έχασα τον αδελφό μου πριν από 2+ χρόνια – από σπάνια ασθένεια, δεν θα συνερχόταν, αφόρητη ταλαιπωρία για 2 χρόνια την οποία πέρασα εξ’ ολοκλήρου εγώ. Παντρεμένη, 2 παιδιά δημοτικού, πολύ υποστηρικτικός σύζυγος και μια μητέρα 85+. Είμαι 51 ετών, όσο ήταν και η ηλικία του θανάτου του – χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις εκείνος. Αυτά περί γενικού πλαισίου. Περί πένθους τώρα … είναι ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ζόρι, τουλάχιστον για μένα. Σήμερα είμαι καλά. 2 μέρες πριν δεν ήμουνα, αύριο μπορεί να μην είμαι πάλι. Πριν από μια βδομάδα πονούσα τόσο πολύ που ήθελα να ξεριζώσω το δέρμα μου. Ο πόνος έρχεται εκεί που δεν τον περιμένω, όταν βρέχει και σκέφτομαι ότι τώρα θα μελαγχολούσε, όταν έχει λιακάδα και θα πίναμε καφέ, όταν θέλω να ψωνίσω κάτι και θα ήθελα τη γνώμη του, όταν … οποτεδήποτε, με οτιδήποτε. Ίσως δεν έχω πενθήσει αλλά δεν ξέρω πώς να πενθήσω. Κλάμα δεν μου βγήκε, μόνο βούρκωμα τον πρώτο καιρό. Δεν έχω και τα περιθώρια άλλωστε, είμαι επιφορτισμένη με άλλα 4 άτομα που με κοιτούν στα μάτια. Ξέρω ότι έχουν πονέσει κι αυτοί με την απώλεια, ξέρω ότι η μητέρα μου περνάει τον δικό της γολγοθά, αλλά δεν με βοηθάει αυτό να νιώσω καλύτερα. Αλλά έχω καταλάβει πλέον ότι το πένθος είναι ταμπού, ίσως όχι άδικα, δεν μπορούν να ξέρουν οι άλλοι το πώς θέλουμε να μας συμπεριφερθούν – και μήπως ξέρουμε και εμείς οι ίδιοι? Τη μεγαλύτερη εντύπωση μου την έκανε το εξής: 2 μήνες μετά τον θάνατο συναντήθηκα με φίλους του – χωριστά, έναν την φορά. Όλοι τους ήτανε πολύ κοντινοί μας άνθρωποι, είχαν πονέσει πολύ, βοήθησαν πολύ, ήξεραν όλη την κατάσταση – μιλάμε για φιλίες δεκαετιών. Και στις 4 αυτές συναντήσεις, και οι 4 αυτοί διαφορετικοί άνθρωποι, μιλούσαν συνέχεια για δικά τους θέματα. Ξαναθυμήθηκα περασμένα περιστατικά της ζωής τους, έμαθα καινούρια, άκουγα συνέχεια. Σκεφτόμουνα ότι στα 20, 30 χρόνια που τους ξέρω ποτέ δεν τους είχα ακούσει να μιλάνε τόσο – και επαναλαμβάνω, πρόκειται για πολύ αγαπημένους μου ανθρώπους. Και ναι, δεν με ρώτησαν κάτι άλλο πέραν των τυπικών. Και σχεδόν το διασκέδασα, κατάλαβα ότι όποιες απώλειες και να έχει κάποιος ίσως είναι δύσκολο να καταλάβει τον δικό σου πόνο, ή δεν ξέρει τι θα ανακουφίσει αυτόν που πενθεί ή ή ή … Είναι πολύ μοναχικό ταξίδι. Έχασα τον πατέρα μου που λάτρευα πριν 16 χρόνια, ΟΚ. Το ξεπέρασα. Αυτό εδώ δεν ξέρω πώς και πότε. Εννοείται ότι είμαι και ήμουνα πλήρως λειτουργική, φτιάχνω κέικ για τα παιδιά, πηγαίναμε βόλτες, δουλεύω, κάνω φασίνα, πήγαμε διακοπές, ότι έκανα και πριν. Αλλά δεν θυμάμαι πώς ένιωθα πριν πλέον χωρίς ένα βόδι να μου πατάει στο στέρνο. Σκέψου τι είδους βοήθεια θα σου έκανε καλό και ζήτα την. Για σένα που πρέπει να είσαι καλά. Εγώ δεν ξέρω τι βοήθεια θα ήθελα. Πήγα 4 φορές σε ψυχολόγο, ήταν πολύ νωρίς μάλλον, τώρα δεν θέλω να πάω και να ξαναπώ τα πράγματα από την αρχή – βαριέμαι να τα ακούω. Ελπίζω απλά κάποτε, με κάποιον τρόπο, να σταματήσει να είναι τόσο οδυνηρό.
  2. Είχα κάνει 2 ενημερωτικά ραντεβού 2 χρόνια πριν στο Αργύρη Λαιμού, και πραγματικά το είχα ερωτευτεί το σχολείο, σύμφωνα πάντα με την ενημέρωση του διευθυντή - αλλά κι εκτός αυτού, ήταν οι χώροι του, η αύρα που μου άφησε ... θα μου άρεσε η αίσθηση στο σχολείο! Τελικά δεν ευδοκίμησε η φοίτηση των παιδιών σ' αυτό, επειδή δεν πρόσφερε όλο το πακέτο με τις δραστηριότητες που μας ενδιέφερε και, το σημαντικότερο, ήταν πολύ πολύ ακριβό το σχολικό για τη μεταφορά.
  3. Μετά από 3 χρόνια που διαβάζω το σχετικό τόπικ (και πολλά περισσότερα που παρακολουθώ το forum), έρχομαι κι εγώ να καταθέσω τους προβληματισμούς μου: έχω δίδυμα 7 ετών, μαθητές Β δημοτικού στην Εράσμειο. Όταν ψάχναμε για σχολείο, είχαμε επισκεφτεί επίσης Παναγιωτόπουλο, Αρσάκειο, Διονύσιο Σολωμό, Αργύρη Λαιμού κι ένα τοπικό μικρό ιδιωτικό. Ερωτευτήκαμε κι εγώ κι ο άντρας μου το σχολείο Αργύρη Λαιμού και τον Διονύσιο Σολωμό, αλλά δεν τα προτιμήσαμε λόγω ωραρίου και μη βολικού σχολικού (το οποίο στο σχολείο Αργύρη Λαιμού είναι ιδιαίτερα τσουχτερό). Η Εράσμειος μας άρεσε, είναι κοντά μας, και πρόσφερε το συνολικό πακέτο που μας βόλευε: τα παιδιά μένουν και για μελέτη και για δραστηριότητες και τελειώνουν 4:30 β όχι και το καλύτερο γι΄αυτά, αλλά ας όψονται τα ωράριά μας και η έλλειψη άλλης δυνατότητας φύλαξης. Στις διερευνητικές συζητήσεις μας διαβεβαίωσαν ότι εφόσον τα παιδιά μένουν στη μελέτη δεν θα χρειάζεται διάβασμα στο σπίτι ως την Δ Δημοτικού. Πέρυσι στην Αʼ Δημοτικού, τα παιδιά γύριζαν πλήρως διαβασμένα. Φέτος όμως, κάπου πριν τα Χριστούγεννα άρχιζαν να με προβληματίζουν διάφορα: τα παιδιά μου είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, όχι μόνο ως προς το φύλο αλλά και ως χαρακτήρας και ικανότητες. Η μικρή είναι πολύ οργανωμένη και υπεύθυνη, από τις καλύτερες της τάξης της. Ο μικρός πάλι, αν και μάλλον έχει ιδιαίτερα θετικό μυαλό, δεν θα έλεγα ότι τον ενθουσιάζει η καθημερινή ρουτίνα του σχολείου, καθώς χαρακτηρίζεται από έλλειψη οργάνωσης και συγκέντρωσης β είναι και αγόρι και μικρότερος από τα άλλα παιδιά, γεννημένος μέσα Νοέμβρη. Με την φετινή του δασκάλα (μάλλον άπειρη) έχουμε συχνή ευγενέστατη επικοινωνία, και σχετικά με την πρόοδο του παιδιού προτείνει περισσότερη εξάσκηση (ευγενέστατα πάντα) β αλλά χωρίς να μου πει το πώς. Και το λέω αυτό επειδή εκείνη τον βλέπει τις περισσότερες ώρες της μέρας ως μαθητή, οπότε κάτι περισσότερο περίμενα να ακούσω. Εκείνη που ήταν πιο κατατοπιστική ήταν η δασκάλα των γερμανικών που μου είπε να κάνει συχνές επαναλήψεις στο σπίτι, να διαβάζει απερίσκεπτος, να κάνει μικρά διαλείμματα β τα ήξερα όλα αυτά, αλλά πραγματικά το εκτίμησα. Το θέμα μου είναι ότι πλέον η μελέτη στο σχολείο δεν επαρκεί. Η δασκάλα της μελέτης επιβεβαίωσε ότι δεν προλαβαίνουν να τα κάνουν όλα και χρειάζεται δουλειά και στο σπίτι. Δεν έχω θέμα με αυτό, αλλά δεν βγαίνουν οι ώρες, καθώς από τις 5 το απόγευμα ως τις 9 που ετοιμάζονται για ύπνο, τα παιδιά πρέπει να χαλαρώσουν, να παίξουν, να φάνε, να χαζολογήσουν ΚΑΙ να διαβάσουν. Και με τον μικρό μου δεν είναι τόσο γρήγορη η διαδικασία του διαβάσματος, καθώς δεν θέλει να πάει αδιάβαστος αλλά ούτε να σταματήσει το παιχνίδι, με αποτέλεσμα να κάθεται για διάβασμα στις 8 το βράδυ. Γενικώς, το συμπληρωματικό διάβασμα στο σπίτι μας παίρνει την ίδια ώρα με την μέρα που κάνουν όμιλο και δεν κάθονται στη μελέτη β και βλέπω ότι εκείνη τη μέρα ο μικρός κάθεται πολύ πιο συνειδητοποιημένος για διάβασμα. Το άλλο θέμα μου είναι τα γερμανικά, στα οποία μάλλον ο μικρός δεν το έχει β κι εφόσον θα συνεχίσει να μην το έχει, θα πρέπει να το σεβαστούμε. Όσο αυξάνονται τα χρόνια και οι σχολικές απαιτήσεις όμως, έχει νόημα να παραμένει το παιδί σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον νιώθοντας ανεπαρκής? Χωρίς, επαναλαμβάνω να είμαι δυσαρεστημένη από το σχολείο, προβληματίζομαι και συντάσσομαι με τις ανησυχίες της ΒΕΡΑ σχετικά με τις συμβατικές μεθόδους διδασκαλίες και τους λοιπούς προβληματισμούς. Η βασική μου ένσταση έχει να κάνει με το ότι το μοντέλο του πακέτου που επιλέξαμε δεν εξελίσσεται έτσι όπως μας είχε παρουσιαστεί. Και με πιάνω να κάνω και σκέψεις του στυλ ότι με τόσα λεφτά, έ, περιμένεις το κάτι παραπάνω από ένα ιδιωτικό σχολείο πέραν του συμβατικού. Με βλέπω να προβληματίζομαι όχι μόνο για την επόμενη χρονιά, αλλά και για το πώς θα ολοκληρωθεί η τρέχουσα!

  4. Διαφημίσεις