Πίνακας Συνεισφοράς


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 23/06/2020 in all areas

  1. 15 points
    Εγώ πάντως με το λίγο μυαλό που διαθέτω καταλαβαίνω ότι κάθε φορά οι εστίες μεταδόσεις αλλάζουν ανάλογα με αυτό που τους συμφέρει. Τον Μάρτιο τα παιδιά ήταν πολύ μεγάλη εστία μετάδοσης για αυτό κ έκαναν καθολικό lockdown. Τώρα πλέον δεν είναι εστία μετάδοσης τόσο πολύ γιατί η οικονομία δεν αντέχει να πρέπει να δώσουν άδεια σε έναν από τους 2 γονείς επί πληρωμή για να κρατήσουν τα παιδιά σπίτι. Οπότε μεγαλύτερη εστία μετάδοσης είναι τα παιδιά Λυκείου που ούτως η άλλως κ με τηλεκπαίδευση μπορούν να κάτσουν χωρίς γονείς στο σπίτι. Τον Μάρτιο η μάσκα ήταν απαγορευτική να την φοράμε γιατί μας παρείχε απλά μια ασφάλεια κ δεν ωφελούσε αλλά μπορεί να μας έκανε κ κακό με το λάθος τρόπο που την φορούσαμε. Έπρεπε να την φοράνε μόνο οι γιατροί κ νοσηλευτές γιατί δεν υπήρχαν κ αποθέματα. Τώρα εφόσον προμηθευτηκαμε τόσες είναι αναγκαίες γιατί μειώνεται η μεταδοτικότητα κ αν μας δουν χωρίς τρώμε κ πρόστιμο, ακόμα κ λάθος να την φοράμε τουλάχιστον φαίνεται ότι συμμορφωθηκαμε. (Να συμπληρώσω βέβαια ότι δεν είμαι κατά της μάσκας αν ετσι μπορουμε να προφυλαχθούμε απλά το σχόλιο γίνεται στο ότι καθε φορά βγαίνουν κ λένε αλλα ανάλογα με το τι θέλουν να περάσουν)
  2. 14 points
    Εγώ προσωπικά δεν ξέρω κανέναν "αντιδραστικό" με την κυριολεκτική έννοια του όρου. Όλος μου ο κύκλος, προσωπικός και επαγγελματικός, ήταν από την αρχή εντελώς συμμορφωμένοι με τα όποια μέτρα. Δυσαρεστημένοι ναι, μπερδεμένοι σαφώς και ναι. Αλλά και στο lockdown (που οικονομικά εμένα μου στοίχισε γερά) και έπειτα συνεχίσαμε να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Όμως κουραστήκαμε. Και έχουμε θυμώσει. Γιατί νιώθουμε ότι μας κοροϊδεύουν. Γιατί από το lockdown και μετά ουδέποτε μάθαμε τον πραγματικό αριθμό κρουσμάτων αφού τα τεστ ήταν ελάχιστα. Ο τουρισμός (και μέσα σε αυτούς βάζω και τους ομογενείς, Έλληνες της διασποράς που έρχονται Ελλάδα για καλοκαίρι ή αλλοδαπούς που πήγαν στην πατρίδα τους και ξαναήρθαν) άνοιξε με φανφάρες (και ναι, το μοτο ήταν "ανοίξαμε και σας περιμένουμε" με φόντο το σαντορινιό ηλιοβασίλεμα) χωρίς έλεγχο. Από τους συγγενείς και φίλους που ήρθαν από το εξωτερικό, δεν έγινε και ούτε ζητήθηκε από κανέναν τεστ. Στο Σωτηρία που δουλεύει συγγενής μου μέχρι πριν 1,5 μήνα είχε προσληφθεί μόνο ένας πνευμονολόγος. Οι ΜΕΘ που άνοιξαν το τελευταίο μήνα είναι κατά βάση από δωρεές και οι νοσοκομειακοί φωνάζουν ότι δεν υπάρχει κόσμος να τις στελεχώσει. Οι νοσοκομειακοί τα έχουν παίξει οι άνθρωποι κανονικά όμως! Η κα Μπακογιάννη μας ανακοινώνει 1200 ΜΕΘ και την ίδια ώρα με 120 άτομα σε ΜΕΘ διαβάζουμε ότι το σύστημα έχει φτάσει στα όριά του και αναστέλλεται το 80% των χειρουργείων. Με το παιδί σου μπορείς να τριγυρνάς στα mall αλλά δεν μπορείς να καθίσεις σε ένα τραπεζάκι σε εξωτερικό χώρο να πιείς ένα καφέ. Και αν το βγάλεις στην αλάνα να τρέξει, διπλοσκέφτεσαι τι να κάνεις με τη μάσκα (να την αφήσω μη φάμε κανένα πρόστιμο ή θεωρείται άσκηση;) Στο δημόσιο που δουλεύει ο σύζυγος θα μπορούσαν να δουλεύουν 100% τηλεργασία και πλήρως αποτελεσματικοί, αλλά όχι, πρέπει να πηγαίνουν από το γραφείο γιατί η πολιτική ηγεσία θα πει ότι προμοτάρουν τη τεμπελιά και έτσι πρέπει να μπαίνουν στα ΜΜΜ σαν τις σαρδέλες. Στον ιδιωτικό τομέα που δουλεύω εγώ και εφαρμόζοντας το πρόγραμμα συνεργασία, θα πρέπει να πηγαίνουμε κάθε μέρα αλλά 6ωρο. Και έτσι, και μείωση αποδοχών θα έχουμε και μεταφορικά θα πληρώνουμε και θα συνωστιζόμαστε. Επίσης τηλεργασία προσφέρει μόνο το 10% του προσωπικού καθώς για το υπόλοιπο αυθαίρετα έχει χαρακτηριστεί ότι είναι ανέφικτο. Τα γυμναστήρια κλείνουν (όπως και οι όμιλοι ρυθμικής, ενόργανης κλπ) αλλά πχ η σχολή μπαλέτου της κόρης μου επειδή έχει κρατική αναγνώριση για διπλώματα, θεωρείται εκπαιδευτικό ίδρυμα και συνεχίζει κανονικά. Όπως και τα ωδεία. Και τα φροντιστήρια. Άρα η αλληλεπίδραση συνεχίζεται εκτός σχολείου. Ο Μαγιορκίνης κάνει δημιουργική στατιστική προσπαθώντας να μας πείσει ότι περισσότεροι μαθητές είναι πιο ασφαλείς σε μια τάξη. Ο Σύψας μας υπαγορεύει να μην αγκαλιάζουμε τα παιδιά μας. Και ο πρωθυπουργός πίνει καφεδάκι άνευ μάσκας. Και βασικά, όλοι νιώθουμε ότι τόσους μήνες θυσιάζονται ζωές και δουλειές χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Καλή η ατομική ευθύνη δε λέω, αλλά υπάρχει και η πολιτική ευθύνη πίσω από αυτό. Και είναι μεγαλύτερη της ατομικής. Αλλά αυτά στην Ελλάδα είναι αλληλένδετα. Ανεύθυνοι άνθρωποι ψηφίζουν κυβερνήσεις που καλλιεργούν ακόμα πιο ανεύθυνες κοινωνίες.
  3. 14 points
    Εγώ δεν πήγα ποτέ σε ειδικό, δυστυχώς και κακώς, μετά την γέννα όμως πέρασα από διάφορα στάδια. Λίγο η κλεισούρα από πριν λόγω της πολύ δύσκολης εγκυμοσύνης, λίγο ότι γέννησα πριν την ώρα , λίγο η κούραση κλάταρα. Θυμάμαι πως παρόλο που ήμουν ευτυχισμένη που είχα το μωρό μου σπίτι μου έλειπε από την κοιλιά μου, μου έλειπε που δεν ένιωθα κάθε του κίνηση, που δεν ήμουν πια έγκυος. Η αυπνία ήταν ότι χειρότερο έχω ζήσει μέχρι στιγμής, πραγματικά, σε συνδυασμό με το άγχος με έκαναν να κλαίω συνέχεια. Το κερασάκι ήταν πήρα την μαμά μου τηλέφωνο να της πω να έρθει να κρατήσει λίγο το μωρό να κοιμηθώ και η απάντηση ήταν ''τόσα πέρασες για να το κάνεις μην γκρινιάζεις τώρα'' , ξέρω πως δεν ήθελε να είναι τόσο σκληρή μαζί μου όμως εγώ εκείνη την ημέρα ένιωσα φοβερά μόνη και έκλαψα πάρα πολύ, και την επόμενη, και την μεθεπόμενη κοκ...μέχρι που το έθαψα μέσα μου. Τώρα πια σχεδόν πέντε χρονιά μετά έχω καταλήξει πως η λοχεία είναι η πιο δύσκολη περίοδος μίας γυναίκας, η πιο απαιτητική και συγγνώμη για την φράση μου αλλά και η πιο άσχημη για μία γυναίκα. Άσχημη γιατί ξαφνικά βρίσκεται αντιμέτωπη με μία τεράστια ευθύνη, να φροντίσει ένα βρέφος που καλά καλά δεν το ξέρει, δεν ξέρει πως να το ταίσει πως να κάνει μπάνιο κτλ, γιατί από την μία ημέρα στην άλλη σταματάει να κοιμάται, θα είναι τυχερή αν κοιμηθεί σύνολο 2-3 ώρες το 24ωρο, γιατί πονάει το στήθος της αλλά πρέπει να έχει εκεί το μωρό γιατί πρέπει να φάει, γιατί πονάει όλο το κορμί από την γέννα, γιατί πονάει η τομή της καισαρικής, γιατί οι ορμόνες κάνουν πάρτυ και κυρίως γιατί η κοινωνία απαιτεί αυτή η γυναίκα να δηλώνει απόλυτα ευτυχισμένη ενώ περνάει την πιο δύσκολη φάση της ζωής της. Μην ντρέπεσαι κοπέλα μου που νιώθεις έτσι, εννοείται πως είσαι κουρασμένη και τρομαγμένη, και μπράβο σου που είχες μέσα σε όλα αυτά την νηφαλιότητα να το δεις και πήγες σε ειδικό, και να συνεχίσεις να το κάνεις μέχρι να νιώσεις τελείως καλά. Η μητρότητα είναι μεγάλη ευτυχία , όμως η περίοδος αυτή που περνάς τώρα είναι πολυ δύσκολη. Θα τα καταφέρεις να φροντίσεις σωστά τα μωρά σου, όλα θα γίνουν σιγά σιγά, δώσε χρόνο στον εαυτό σου. Μην πέσετε κορίτσια να με φάτε, απλά εγώ έτσι βίωσα την λοχεία και αν δεν είχα τις ενοχές που με κυρίευαν, αν κάποιος μου έλεγε πως όλα όσα νίώθω είναι φυσιολογικά θα γίνονταν λίγο πιο εύκολες εκείνες οι ημέρες και δεν θα ένιωθα τόσο μόνη και ελλιπής.
  4. 13 points
    Τα μέτρα δεν τηρούνται πλέον γιατί πολύ απλά ο κόσμος βλέπει την αντιφατικότητα και νιώθει ότι τον κοροϊδεύουν. Την άνοιξη ήταν κάτι τελείως καινούριο που το παρουσίαζαν ότι θα πεθάνουμε όλοι αν ξεμυτισουμε στο πάρκο κ έτσι ήμασταν όλοι πολύ υπάκουοι. Επίσης, σκεφτόμασταν ότι θα είναι για 3 μήνες κ το καλοκαίρι θα τελειώσει. Τώρα, όταν βλέπεις οτι ο κόπος σου (σωματικά, ψυχολογικά, οικονομικά) πήγε κουβα το καλοκαίρι, που υποδεχόμασταν με φιέστες τουρίστες χωρίς τεστ, τα μπαρ κ τα μπουζούκια έκαναν ο,τι ήθελαν, στιβαζουν κόσμο σαν σαρδέλες στα ΜΜΜ, πάρτι χαμός ενώ εσύ ζούσες με 800 ευρώ για 2.5 μήνες κ καθαριζες τις κονσέρβες με αντισηπτικό κ έβγαζες τα ρούχα στη βεράντα όταν είχαμε 20 κρούσματα ενώ ο ιός φαίνεται να συνεχίζει ακάθεκτος για αρκετό καιρό, φάρμακο δεν υπάρχει κ τελικα η θνησιμότητα είναι χαμηλότερη από ότι λέγανε ε, πόσο να αντέξει κάνεις κ να μη γίνει αντιδραστικός;
  5. 13 points
    Τα αδερφάκια δεν είναι δώρο και μην του το λέτε καν. Λογικό είναι να ζηλέψει κάποια στιγμή, και δεν πρέπει να έχει και τύψεις που δεν του άρεσε το "δώρο". Εξαλλου το ενδιαφέρον για το αδερφάκι θα εξαντληθεί τη στιγμή που θα καταλάβει ότι δεν μπορούν να παίξουν και ότι αντί για το παιδάκι που "παρήγγειλε" ήρθε ένα μωρό που τρώει την προσοχή των γονιών και δεν ξέρει να κάνει τίποτα (εκτός από να βουτάει παιχνίδια σε κανέναν χρόνο). Και 7-8 να είναι το μεγάλο, θα μετανιώσει και θα ζηλέψει, σαν παιδί, αναξάρτητα από το αν θα το αγαπάει κιόλας. Οπότε μην το εμφανίζεται σαν κάτι που γίνεται για το καλό του στο ίδιο το παιδί, ούτε για πλάκα, είναι πολύ "μπερδευτικό" για τα συναισθηματά του
  6. 12 points
    Δεν πιστεύω ότι το να σου αγοράσουν ένα σπίτι οι γονείς σου σε δεσμεύει. Η ενσταση είναι σε αυτό που επαναλαμβάνει η @anemoni1989 για το πόσο μόνη της τα κατάφερε. Το να σου παρέχει η οικογένειά σου όσα χρειάζεσαι για να σπουδάσεις, να σε στηρίξουν μέχρι να σταθείς στα πόδια σου και να σου δώσουν και ένα σπίτι, είναι προνόμια. Πολλοί τα έχουμε, δεν είναι λόγος να αυτομαστιγωνόμαστε που είμαστε προνομιούχοι, αλλά να έχουμε και συναίσθηση ότι είμαστε. Για το δεύτερο κομμάτι, συμφωνά απόλυτα, ο ψυχίατρος δε θα φτιάξει ένα κακό χαρακτήρα. Αλλά επειδή η κοπέλα λέει ότι δεν είναι αυτή η ανάμνηση που έχει από τον πατέρα της παλιότερα, και υπάρχει διάγνωση, λογικά η συμπεριφορά τώρα ενισχύεται σε μεγάλο βαθμό από την πάθηση. Δεν έχει νόημα να τσακώνεσαι με έναν αρρωστο άνθρωπο. Απλά αποφεύγεις τη σύγκρουση, έστω και απομακρυνόμενος.
  7. 12 points
    Eγώ θα μιλήσω βάση της προσωπικής μου πείρας με ένα παιδί στον παιδικό από βρέφος. Θα ξεκινήσω μόνο λέγοντας πως σήμερα (ετών 5, νήπιο και στο ίδιο σχολείο από όταν ήταν 9 μηνών) μπήκε στο σχολείο κλαίγοντας και λέγοντας μου πως δεν του αρέσει, εχθές το απόγευμα που τον πήρα μου έλεγε πως γύρισα νωρίς να τον πάρω και δεν πρόλαβε να παίξει, να φύγω και να γυρίσω όταν έχει φύγει το σχολικό!!!! Δεν είναι όλες οι ημέρες ίδιες για τα παιδιά όπως το ίδιο ισχύει και για εμάς τους μεγάλους. Εμείς και στα δύο και στα τρία τις δύο πρώτες εβδομάδες επιστροφής από διακοπές περάσαμε περίοδο προσαρμογής. Έφυγα πολλές φορές κλαίγοντας από το σχολείο. Φυσικά και δεν εμπιστεύομαι κανέναν 100% οπότε και προσπαθούσα να καταλάβω από την συμπεριφορά του γιου μου και τα όσα έλεγε αν κάτι συνέβαινε στο σχολείο. Αξέχαστο μία ημέρα που τον αφήνω και εκείνος έκλαιγε, φώναζε ''μη με αφήνεις μαμά μου μη φύγεις'' και μένω έξω στην αυλή να μιλήσω με την υπεύθυνη, το παράθυρο της τάξης του ήταν ανοιχτό και ακούω την δυνατή φωνή μπαίνοντας στην τάξη ''φίλοι μου ήρθαααααα ώρα για παιχνίδιιιιι'', μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχε ξεχάσει το κλάμα και μπήκε στην τάξη σαν να μην έχει συμβέι τίποτα και εγώ έξω έκλαιγα! Ένα παιδί τριών ετών που φεύγει από την ασφάλεια του σπιτιού του και του περιορισμένου περιβάλλοντος που ζει θα χρειαστεί χρόνο προσαρμογής περισσότερο σε σύγκριση με ένα παιδί που από όταν έχει ξεκινήσει να έχει μνήμες βρίσκεται στο σχολείο, επίσης το κάθε ένα θέλει άλλο χρόνο. Εννοείται πως ο γονέας πρέπει να είναι σε εγρήγορση και να προσπαθεί να μαθαίνει το τι συμβαίνει, όμως πάνω από όλα χρειάζεται ψυχραιμία και υπομονή. Εσείς που είστε ενήλικες , μεγάλοι άνθρωποι αν αλλάξετε σπίτι-δουλειά κτλ δεν θα χρειαστείτε χρόνο προσαρμογής? να μάθετε το νέο περιβάλλον, τα νέα πρόσωπα, να δείτε ποιον εμπιστεύεστε ποιον όχι, ποιος σας ταιριάζει ως παρέα ποιος όχι, το ίδιο ισχύει και με τα παιδιά, το σχολείο είναι μία μικρογραφία της κοινωνίας μας. Ας μην βγάλουμε το μαμαδόμετρο να δούμε ποια είναι καλή μαμά και ποια όχι, αυτό θα το κρίνουν τα παιδιά μας μόνο και αυτό θα γίνει στο μέλλον. Προσωπικά 5 χρόνια τώρα κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ σκέφτομαι τι έγινε την ημέρα που πέρασε , αν ήμουν καλή με το παιδί μου, αν ήμουν κάπου λάθος, πως θα γίνω καλύτερη πως θα διορθώσω τα δικά μου θέματα προκειμένου να μεγαλώσω έναν άνθρωπο ευτυχισμένο και ψυχικά υγιή, πέντε χρόνια τώρα δεν έχει υπάρξει ούτε μία ημέρα που να έχω την αίσθηση πως τα έκανα όλα σωστά , πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν το έκανα όσο σωστά ήθελα και θα πρέπει να το διορθώσω.
  8. 11 points
    Καλημέρα, ελπίζω να είσαι καλά (να έχεις κάποιο ίχνος αισιοδοξίας, παρόλη την λύπη και την πονεμένη σου καρδιά). Πήρες πολλές ανταποκρίσεις, από ανθρώπους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έζησαν και ζουν ακόμη το πένθος της απώλειας, του θανάτου. Αυτό το μοίρασμα, αν μη τι άλλο είναι ευεργετικό, έως και θεραπευτικό, πολύ περισσότερο από κάθε συνεδρία ψυχολόγου ή ψυχιάτρου. Οχι λόγω κάποιας ειδικής τεχνικής αλλά μόνον και μόνον γιατί το να ανοίγεις την καρδιά σου και να μοιράζεσαι τον πόνο σου, είναι θεραπευτικό, ειδικά όταν παίρνεις ανταπόκριση από άλλους ανθρώπους και σου ομολογούν ότι κι αυτοί πόνεσαν, κι αυτοί πονούν, κι αυτοί ματαιώθηκαν, κι αυτοί δεν μπορούν να πάνε παρακάτω, κι αυτοί προσποιούνται στον κόσμο ότι είναι οκ, αλλά μέσα τους είναι κάθε μέρα, ένας θάνατος. Αν το ίδιο πράγμα το κάνεις και με πρόσωπα που έχεις φυσική σχέση, που μπορείς να τους μιλήσεις πρόσωπο με πρόσωπο, είναι βέβαιο ότι θα βρεις ακόμη μεγαλύτερη βοήθεια. Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν ομάδες ανωνύμων που να σναντιούνται για αυτοβοήθεια στην διαχείριση της απώλειας-του θανάτου. Είναι θεραπευτικό το μοίρασμα και η αλληλουποστήριξη. Να μιλάς για αυτό ακριβώς που πονά την καρδιά σου, το μέσα σου. Και να υπάρχει κάποιος που να το δέχεται και να συ συμπονά κι ας μην μπορεί ούτε να σε βοηθήσει κάπως, ούτε να σου πει έναν παρηγορητικό λόγο. Αρκεί που σε νιώθει - όσο σε νιώθει. Από την άλλη πλευρά, για εσένα την ίδια, δεν υπάρχει λόγος να το "ξεπεράσεις". Κατά την γνώμη μου είναι άσχημο και κυνικό, προσβλητικό για εμάς τους ίδιους (όχι για τον άνθρωπο που έφυγε) να λέμε "ξεπέρνατο" ή "το ξεπέρασα". Τί σημαίνει αυτό; Τί νόημα βγάζει; Να ξεπεράσω ότι αγαπώ την μάνα μου; Οτι μου λείπει; Οτι πονάω ζώντας τον πόνο της; Οτι λαχταρώ την ίδια την μαμά μου και όσο κι αν είναι άλλοι αγαπημένοι γύρω μου, η μαμά μου, είναι αυτή η συγκεκριμένη, η μία και μοναδική για εμένα και δεν υπάρχει πια; Τί ακριβώς να ξεπεράσω; Τί σημαίνει αυτό; Να την ξεχάσω ; Μα ΔΕΝ ΘΕΛΩ να την ξεχάσω, δεν θέλω να την προσπεράσω, δεν θέλω να χαθεί και το τελευταίο που έχω από αυτήν, την μνήμη της. ΚΑΝΕΝΑΣ άνθρωπος δεν τα πάει καλά με τον θάνατο. Δεν μπορούμε να αντέξουμε ότι αυτός που είναι, μετά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Σχίζεται η καρδιά. Δεν μαζεύεται κάπως αυτό. Η μόνη λύση (για τους πιο κυνικούς και σκληραγωγημένους) είναι να "ξεχαστείς" κάνοντας άλλα πράγματα, απασχολώντας το νου με άλλα ή άλλους. Είναι αυτοάμυνα. Οι πιο ευαίσθητοι ή ευάλωτοι χαρακτήρες μπορεί να τα χάσουν, να καταβληθούν τόσο που να απολέσουν την διάθεση για ζωή, να παραιτηθούν. Οταν ήμουν έφηβη, μια μέρα ανοιξιάτικη, ολόκληρη παρέα, εκδρομή στο δάσος, ψηστήρι και τα σχετικά...στον γυρισμό ένα από τα αυτοκίνητα ήρθε σε μετωπική με ένα άλλο και από τους 4 επιβαίνονταις, οι δυο πέθαναν επί τόπου. 17 και 19 ετών. Στα καλά καθούμενα, ήρθαν οι γονείς τους και τα πήρανε τα παλικάρια με το φέρετρο. Οι άλλοι δύο νοσοκομείο. Πηγαίνουμε στην κηδεία του ενός. Ερχεται ένας λεβέντης ψηλός, παλικάρι, ο παππούς του. Μας εύχεται μας κερνάει και μας ζητάει να θυμόμαστε τον εγγονό του. Ψυχραιμος, απλός, ήρεμος. Την επόμενη μέρα λούστηκε με βενζίνη κι έβαλε φωτιά στον ευατό του. Και κάηκε. Και πέθανε. ΤΕΤΟΙΟΣ ήταν ο πόνος του για τον συγκεκριμένο εγγονό (είχε άλλα σαρανταδυο εγγόνια-μεγάλη οικογένεια) που υπέβαλλε τον εαυτό του σε τόσο επώδυνο θάνατο. Να καίγεσαι ζωντανός, αυτοβούλως! Το χωράει ο νους σου; Ενας ψύχραιμος θα έλεγε "παρανόησε ο άνθρωπος- τα είχε χαμένα - ήταν μεθυσμένος" ή κάτι άλλο. ΟΧΙ. ΠΟΝΟΥΣΕ. Γιατί πονούσε πιο πολύ από τους γονείς ή τα αδέρφια; Γιατί έτσι με τον εγγονό κι όχι με την σύζυγό του ή άλλους που είχε χάσει; Δεν το ξέρουμε αυτό και δεν έχει σημασία. Το ζητούμενο είναι να καταλάβουμε πως ΟΛΟΙ ΠΟΝΑΜΕ. Και κάποιοι ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ σιωπηλά ή και δυνατά. Ξεκινώντας από εσένα λοιπόν, σε συμβουλεύω να αρχίσεις να βλέπεις καλά καλά τους άλλους και να προσπαθήσεις να νιώσεις τον πόνο τους, να δεχτείς ότι πονούν όσο εσύ ή περίσσότερο ή λιγότερο. Αλλά αντί να διαμαρτύρεσαι μέσα σου "ΔΕΝ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ!!!" και να απομακρύνεσαι από τους άλλους, άνοιξε την καρδιά σου και προσπάθησε για μια στιγμή, να γίνεις ο άλλος. Αν η μητέρα σου ζούσε άλλα 10 χρόνια ή άλλα 20, ΔΕΝ θα ήταν πιο ανάλαφρη η απώλεια. ΟΧΙ. Θα είχες μια μητέρα λίγο πριν τα 100, θα την αγαπούσες με όλη σου την καρδιά, θα πονούσες για κάθε πόνο και αρρώστια της ΚΑΙ ΠΑΛΙ δεν θα ήθελες να πεθάνει. Οσο ανόητο κι ήταν το αίσθημα σου. Οσο κι αν ξέρεις ότι, δεν μπορεί να ζήσει για πάντα. Για να βρεις παρηγοριά μέσα σου (όχι να το ξεπεράσεις), πρέπει να νιώσεις τον άλλον. Αντί να κλείνεσαι σε εσένα και σε όσα νιώθεις και κανείς δεν σε νιώθει, πρέπει να κάνεις το βήμα να βγεις από κει και να στραφείς σε άλλους πονεμένους. Προσπαθώντας να πάρεις λίγο από τον πόνο του άλλου, ανοίγοντας εσύ την αγκαλιά σου σε κάποιον που πονά (δεν έχει σημασία ποιανού η απώλεια είναι μεγαλύτερη), θα δεις ότι η δική σου καρδιά θα μαλακώσει. Θα πάρεις μέσα σου ένα αίσθημα παρηγοριάς. Δεν θα την ξεχάσεις, δεν θα την ξεπεράσεις, δεν θα πεις "την έζησε την ζωή της". Ο πόνος είναι πόνος. Μπορείς όμως να μαλακώσεις αυτόν τον πόνο, να δώσεις την καρδιά σου και να πάρεις παρηγοριά, με το να γίνεις πιο συμπονετική με τους άλλους. Είναι θεραπευτική πρακτική αυτό που περιγράφω εκλαϊκευμένα. Δεν κάνω πλάκα, ούτε κύρηγμα. Οπως "πήρες" κάτι, ακούγοντας από τόσους ανθρώπους εδώ μέσα, ότι κι αυτοί πονάνε και υποφέρουν (κι ας μην το δείχνουν προς τα έξω), έτσι θα "πάρεις" ακόμη περισσότερο όταν αρχίσεις να προσφέρεις συμπάθεια, κατανόηση και στοργή σε κάποιον άλλον πονεμένο. Σκέψου πόσο σκληρά και κυνικά δεν αισθάνθηκες την απώλεια του άντρα σου. Και είναι τόσο κοντινός σου και τόσο δικός σου. Αλλά δεν συμπάσχεις με την απώλεια του. Τώρα είναι η δική σου σειρά και δεν υποφέρεις, ότι κανείς δεν συμπάσχει με εσένα. Το αίσθημα σου είναι ΜΟΝΟ δικό σου. ΚΑΝΕΙΣ δεν σε καταλαβαίνει. Ναι, έτσι είναι. Είμαστε εγωιστές και κυνικοί. Ξεπερνάμε γρήγορα τα προβλήματα των άλλων. Οταν έρχεται η σειρά μας να πονέσουμε, δεν ξέρουμε γιατί κανείς δεν μπορεί να μας σταθεί και κανείς δεν μοιάζει να καταλαβαίνει.... Εσύ θα κάνεις το πρώτο βήμα. Κι αυτό το βήμα δεν θα είναι για να συνεχίσεις την ζωή σου ανάλαφρα και χαρωπά. Οχι. Αυτό το βήμα είναι βήμα προς την επίγνωση και την αποδοχή του πόνου. Είναι μια κατάφαση στην ζωή: η ζωή είναι χαρά ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ, είναι ΛΥΠΗ ΚΑΙ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ. Δεν μπορούμε να μην ζήσουμε τα δύσκολα που ζούμε. Δεν έχουμε κανένα έλεγχο στις θλίψεις και τα δεινά που παθαίνουμε. Μπορούμε όμως να τα ζήσουμε μοναχικά, απαρηγόρητα, εγωιστικά, βασανιστικά μαύρα και μάταια. Είτε, μπορούμε να κάνουμε ένα άνοιγμα προς τον άλλο και να δεχτούμε τον πόνο του, την γκρίνια του, την δυσκολία του, την θλίψη του και το βάσανο του κι έτσι να αρχίσουμε να ζούμε τα βάσανα ΜΑΖΙ, όχι απομονωμένοι ατομικά. Οχι ένας κι ένας, αλλά σαν ΕΝΑΣ άνθρωπος, σαν ΕΝΑΣ πόνος, σαν ΕΝΑΣ θάνατος. Ο θάνατος μας χτυπάει ΟΛΟΥΣ. Και του κυνικούς και τους ααίσθητους και τους ευαίσθητους και τους έξυπνους και τους ανόητους. ΟΛΟΙ ΤΡΩΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙ, όλοι πληγωνόμαστε, όλοι θρηνούμε. Μην χωρίζεις τον εαυτό σου από τους άλλους. Αναγνώρισε το κοινό στοιχείο. ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ. Κάθε φορά που λες "ε, αυτός δεν ξέρει τί ζω" κλείνεσαι πιο βαθυά στην απομόνωση του ατομικού βασανιστηρίου σου. Η καρδιά μας όμως θέλει παρηγοριά. Θέλει αγάπη, θέλει στοργή, θέλει κατανόηση. Κι αν δεν πιστεύεις στον Θεό, αν δεν μπορείς να στραφείς σε αυτόν για παρηγοριά, στρέψου τουλάχιστον στους συνανθρώπους σου. Κοίτα γύρω σου. Ολο και κάποιος θα έχει ζεστή καρδιά για σένα, θα σε συμπονεί κι ας μην έχει ζήσει ακριβώς αυτό που αισθάνεσαι εσύ. Ξεκίνα από κεί. Δέξου πως σε συμπονεί και θα ήθελε να σε παρηγορήσει (κι ας μην μπορεί) και σιγά σιγά θα αρχίσει να έρχεται μια μικρή παρηγοριά στην καρδιά σου. Δέξου τον πόνο σου και δέξου ότι και οι άλλοι πονούν και δεν πονάς μονον εσύ. Αγκάλιασε τους άλλους που πονούν (έστω και λιγότερο) και θα μπορέσεις αληθινά να θρηνίσεις, να πονέσεις, να κραυγάσεις τον πόνο σου για την μαμά σου, με όλη σου την καρδιά. Σε φιλώ, σε χαιρετώ και σου εύχομαι ειλικρινά, να μπορέσεις να στραφείς στους ανθρώπους γύρω σου, να δεχτείς τον πόνο τους κι αυτοί τον δικό σου. Σου εύχομαι να μην το ξεπεράσεις. Σου εύχομαι να θυμάσαι πάντοτε την μητέρα σου και να την μνημονεύεις ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ, χωρίς τύψεις κι ενοχές, με ειλικρινή αγάπη και στοργή για πολυαγαπημένη σου μητέρα. Καλή υπομονή στις θλίψεις.
  9. 11 points
    Αρχικά να σου πω ότι ο τίτλος με μπέρδεψε, πήγε το μυαλό μου σε ιστορίες για αγρίους, διάβασα και κάτι περίεργα άρθρα τελευταία στον τύπο για αλκοολικούς γονείς που άφηναν τα παιδιά μόνα στο σπίτι και λέω ποιος ξέρει τι κάνει για να μην είναι καλή μαμά και να τα κάνει όλα λάθος. Και μετά βλέπω αυτό για το φαγητό. Θα μιλήσω περισσότερο γενικά τώρα, αλλά πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί το ποσό τρώει ή δεν τρώει ένα παιδί έχει να κάνει με τον γονιό. Γιατί θεωρούμε ότι ο γονιός είναι υπεύθυνος για την όρεξη του παιδιού; Τα παιδιά μας είναι διαφορετικές οντότητες και έχουν διαφορετικό σώμα από εμάς και η όρεξη τους ρυθμίζεται από τις ορμόνες που παράγει το δικό τους σώμα. Δηλαδή έναν παιδί που τρώει καλά είναι επειδή κάτι κάνει καλά ο γονιός του ενώ ένα παιδί που δεν τρώει καλά έχει κακό γονιό; εν μέρει καταλαβαίνω ότι πάνω στο άγχος πολλοι γονείς κάνουν λάθη και είτε πιέζουν το παιδί να φάει με το ζόρι, ενώ δείχνει ξεκάθαρα ότι δεν θέλει να φάει άλλο ή του δίνουν μόνο ζάχαρη και απλούς υδατάνθρακες απλά και μόνο για να φάει, αλλά πέρα από αυτό το να συγχέουμε την όρεξη του παιδιού με τον γονιό είναι απλά παραλογισμός. Αν είναι έτσι, τότε εγώ στην μεγάλη που δεν τρώει είμαι πολύ κακή μαμά και τα κάνω όλα λάθος και στην μικρή που τρώει ότι της βάλεις στο πιάτο είμαι άριστη μαμά. Δεν παιζει κάτι τέτοιο, έχουν την ίδια ακριβώς αντιμετώπιση. Είναι ξεκάθαρα στο παιδί. Και μια φιλική συμβουλή, μην ζυγίζεις τις ποσότητες που τρώει κάθε μέρα, είναι φουλ ψυχαναγκαστικο και σε βάζει σε έναν φαύλο κύκλο που δεν οδηγεί πουθενά. Όταν ένας ενηλικας πρέπει για διάφορους λόγους να μετρήσει πόσο τρώει κάθε μέρα συνήθως δυσανασχετεί και το βρίσκει πολύ δύσκολο, γιατί να το κάνουμε στα παιδιά; και κάτι πολύ σημαντικό που πολλοι γονείς που αγχώνονται για την διατροφή του παιδιού τους ξεχνούν (και εγώ μια από αυτούς κάποιες φορές με την μεγάλη) το αν θα φάει 50 γρ παραπάνω σήμερα αλλά με το ζόρι μακροπροθεσμα του κάνει πολύ περισσότερο κακό πάρα καλό. Ηρέμησε λοιπόν, εάν ήταν όσοι έχουν παιδιά με μειωμένη όρεξη να θεωρούνται κακοί γονείς, τότε θα έπρεπε το μισό φόρουμ να είναι κακοί γονείς. Συνέχισε να προσφέρεις χωρίς πίεση και όσο φάει.
  10. 11 points
    Επειδή είσαι έξυπνος άνθρωπος, καταλαβαίνεις ότι κανείς δε λέει "για τη Μαρφίν δε λέτε τίποτα" όταν η συζήτηση είναι για τη ΧΑ, χωρίς να θέλει να πετάξει λάσπη στο αντιφασιστικό κίνημα. Και όταν βλέπεις μία καταδίκη ναζιστών και πας και κολλάς ένα "αλλά", ναι εκεί, πραγματικά δεν υπάρχει "αλλά". Τώρα αν κάποιος απαντά σε όλα αναφέροντας τη Μαρφίν, τύπου - Καλημέρα παιδί μου - Μη μου λες καλημέρα μάνα, για τη Μαρφίν δε λες τίποτα - Να απεργήσουμε για τη μείωση τον μισθών μας συνάδελφε - Όχι γιατί για τη Μαρφίν δε λέτε τίποτα εντάξει, εκεί πάσο. Αλλά αν όλως τυχαίως όταν κάποιος μιλά για ναζιστικά εγκλήματα, ειδικά αν αυτός ο κάποιος προέρχεται από οργανωμένο αντιφαστιστικό χώρο, πάμε και του κολλάμε ένα "για τη Μαρφίν δε λες τίποτα", και τους νεκρούς των Ναζιστικών επιθέσεων προσβάλλουμε, και τους νεκρούς της Μαρφίν, και το συνομιλητή μας, ε και ναι, βγαίνει προς τα έξω μία συμπάθεια προς το φασισμό, πώς να το κάνουμε.
  11. 11 points
    Θα βάλεις ένα ανεμοδείκτη να βλέπεις από που φυσάει ο άνεμος. Αν σου έρχεται από Αθήνα, θα έχει υψηλό φορτίο, να βγαίνεις με μάσκα και μετά καλό πάτημα με το σίδερο. Αν έρχεται από Κρήτη, άστα και ασιδέρωτα.
  12. 11 points
    Γιατί δεν έχουν νόημα οι παρομοιώσεις; Ρωτάω κάτι πολύ συγκεκριμένο, τι προτείνεις να κάνουμε διαφορετικά για να προστατευτούμε, αν θεωρήσουμε οτι ο ιός όντως ξέφυγε και σκοπό έχει κοινωνικό πείραμα. Κολλάει λιγότερο αν ισχύουν όλα αυτά; Πεθαίνουν λιγότεροι; Αν όχι, τι προτείνεις να κάνουμε πέρα από μέτρα αποστασιοποίησης και τη μάσκα; Είναι ξεκάθαρο αυτό που λες....θεωρείς οτι ο ιός είναι μια τεράστια ευκαιρία για διάφορα πειράματα. Διαφωνώ ή συμφωνώ λίγη σημασία έχει....αλλά προσωπικά δεν πιστεύω οτι αλλάζει τίποτα αυτή η θεώρηση στον τρόπο που αντιμετωπίζεται μία ιογενής πανδημία. Ο ιός είναι ιός, είτε προέρχεται από φυσική μετάλλαξη, είτε αποτελεί βιολογικό πόλεμο. Οι τρόποι να προστατευτείς είναι οι ίδιοι. Τα υπόλοιπα είναι ιστορική κουβέντα για δεύτερο χρόνο. Εκτός κι αν δεν πιστεύουμε καν οτι υπάρχει ο ιός, οπότε ναι, συμφωνώ οτι δεν υπάρχει κάτι άλλο να συζητήσουμε..... Το διαδίκτυο έχει πολύ πράγμα, αλλά και πολύ σκουπίδι, όπως και η τηλεόραση.... Η τρομοκρατία συνεχίζεται στην Ελλάδα από όλους, ανεξαρτήτως θέσης και οπτικής, διότι ο κόσμος κατά βάση έχει έλλειμμα γνώσης, εμπιστοσύνης και ψυχραιμίας και πλεόνασμα φαντασίας και ταμπεραμέντου. Αυτά δεν τα προκάλεσε η πανδημία, υπήρχαν κι από πριν. Και δεν κατηγορώ κάποιον γι'αυτά.....απλώς κάνω μία διαπίστωση. Είναι άλλο πράγμα να διαφωνείς με τη μάσκα στο 5χρονο και άλλο πράγμα να πλακώνεσαι στο ξύλο στο λεωφορείο ή να επιστρατεύεις το Μακεδονομάχο με τη χλαμύδα για να προωθήσει τον "ψαγμένο" αντισυμβατικό doctor από το τάδε Χ εργαστήριο. Έχετε καταλάβει οτι κάθε καθηγητής έχει τη δική του ατζέντα; Δεν είναι Θεός.....κατά κανόνα είναι ένας άνθρωπος που προσπαθεί από Επίκουρος να γίνει πρωτοβάθμιος Καθηγητής με τη δημοσίευσή του....κι αυτό ισχύει και για τους "επίσημους κρατικούς" τηλεμαιντανούς. Και λυπάμαι, αλλά αυτά δεν συμβαίνουν παντού....είναι απλώς απόνερα μιας κοινωνίας που μετά από 10 χρόνια κρίσης, τώρα καλείται να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα και άλλους δύο ζωτικούς κινδύνους. Κι αν ο καθένας, από την κοινωνία και το κράτος, βγαίνει και λέει το μακρύ και το κοντό του στα κανάλια και στο Facebook όλη μέρα, φοβάμαι πως όλο αυτό θα περάσει από τη χώρα πολύ αργά και πολύ επώδυνα.
  13. 11 points
    Καταλαβαίνω τους προβληματισμούς σου... Είμαι κι εγω σε παρόμοια φάση. Από τον περασμένο Νοεμβρη-Δεκεμβρη περασα πολυ δυσκολες στιγμές... Η σχέση μου με τον άντρα μου άλλαξε πάρα πολύ. Κατάλαβα ότι υπήρξε κάποια άλλη, οχι απαραίτητα ολοκληρωμένη σχέση (και μαλλον δεν ηταν), ούτε και το έψαξα ποτε ιδιαίτερα. Καταλαβα ομως οτι κατι έκρυβε. Πέρασε σίγουρα κρίση ηλικιας και ισως υπήρξε κάποιο φλερτ για επιβεβαίωση. Το θέμα είναι ότι εγώ εχασα την εμπιστοσύνη μου και ηρθαν στην επιφάνεια και αλλα πράγματα που με ενοχλούσαν, αλλά τα παρεβλεπα για χάρη της οικογένειας. Έδωσα περιθώριο για εξηγήσεις και αλλαγη και εκανα ξεκάθαρο ότι αν δεν γινόταν θα εκανα χαρτιά να φυγω από το νησί. Ο σύζυγος δεν εκανε απολύτως τίποτα να μας κρατήσει οποτε φύγαμε από το νησί εγω και ο 6χρονος γιος μου. Ηταν πολυ δυσκολη αποφαση αλλα ειμαι περήφανη που βρήκα τη δυναμη και την πήρα. Πλεον ζουμε στον τοπο μου. Μετακομισαμε πριν δυο μήνες. Ευτυχώς έχω δικό μου σπίτι, οχι πολυ μακρια απο τους γονεις μου, οι οποίοι είναι πολυ υποστηρικτικοι. Οι αδερφές μου με τα παιδια τους ζουν στην ίδια πολη και εχει και ο μικρος τα ξαδερφια του για παρεα. Πάντα πίστευα πως αν φυγω ποτέ από το νησι θα στεναχωρηθω καθώς έζησα εκει 12 χρόνια! Παρόλα αυτά ένιωσα μεγαλη ανακούφιση οταν μπηκα στο καράβι... Αυτό νομιζω λεει πολλα. Αισθάνομαι πολυ καλά που κανω μια καινούρια αρχή. Ισως και η αλλαγη περιβάλλοντος με βοηθάει. Δεν ξερω πως θα εξελιχθούν τα πράγματα στο μέλλον. Προς το παρον δε με απασχολούν ουτε παρέες ουτε τίποτα. Απολαμβάνω την ηρεμία του σπιτιού μου παρεα με τον γιο μου και χωρίς εντάσεις. Έχω μπει στη διαδικασία να ανανεώσω τα έπιπλα και φυσικά εχω σκοπό να ασχοληθώ με καποια χόμπι που είχα στο παρελθόν και δεν ειχα τη δυνατότητα στο νησί. Σίγουρα είναι μια δύσκολη κατάσταση αλλα οταν βρεις τη δύναμη ν το κάνεις θα δεις πόσο θα αλλάξει η ψυχολογία σου. Αυτό που περιγράφεις, ότι συμβιωνετε στο ιδιο σπίτι, είναι πολυ ψυχοφθορο. Το βίωσα κι εγω κάποιους μήνες μέχρι να τελειώσουν τα σχολεια και να μπορέσω να φυγω και ηταν πραγματικά πολυ δυσκολο. Αρρωστημένη κατάσταση. Θα δεις πόσο θα αλλάξει η διάθεσή σου οταν θα βγει το διαζύγιο και ζήσετε χώρια. Και τότε σιγα σιγα θα βρεις τα πατήματά σου. Εύχομαι το καλύτερο για σένα και τα παιδιά.
  14. 11 points
    Ξέρεις γιατί δεν θα σου γράψουν πολλές χωρισμένες εδώ; εγώ είμαι μια χωρισμένη και εχω δεί σε φίλες που επισης 7-8 είναι χωρισμένες. Είναι έξω, και περνάνε καλά! και έχουν ζωή που δε γυρνάει γύρω από την παθολογία του πρώην τους! και εγώ είμαι μία από αυτές και δεν χάνω πια το χρόνο μου. για αυτό δεν θα τις βρείς εδώ. Όπως κάθε βουνό, θέλει δύναμη να το ανέβεις. Μετά όμως, έχεις την ζωή δική σου. σου συστήνω την dr Ramani δες κάποια βίντεο που λέγονται ruminating, euphoric recall, είναι οι έννοιες που σε εμποδίζουν από το να διεκδικήσεις στην ζωή αυτό που θέλεις και να φύγεις από μια σχεση που σου ΤΡΩΕΙ ΤΗΝ ΜΙΑ ΣΟΥ ΖΩΗ! συστήνω να πας σε ψυχολόγο, να σε στηρίξει, (εγώ το έκανα) για να μπορεί και μετά να σου κάνει γνωμάτευση για το δικαστήριο. δεν το ήξερα, αλλά τελικά, αποδειχτηκε πολύ σημαντικό.
  15. 11 points
    Έτσι για την ιστορία αλλά και λίγη συγκίνηση. Κάπως έτσι πέρασαν 2 χρόνια; Κάπως έτσι πέρασαν πάνω από 2 χρόνια και η εγχείρηση έγινε φέτος το καλοκαίρι, πριν λίγες μέρες. Ο γιος μου σε λίγους μήνες κλείνει τα 4 και μέχρι μία μέρα πριν φύγω από το σπίτι θήλαζε κανονικά - σ' ένα ρυθμό 4χρονου σαφώς - αλλά ένα 4χρονο που ήθελε λίγο χρόνο ακόμα. Νήπιο πλέον του μιλούσα μήνες πριν για την εγχείρηση και μόλις ορίστηκε ημερομηνία κάνα μήνα πριν τον ενημέρωσα πως ήρθε η ώρα. Πρώτη φορά που θα τον άφηνα διανυκτέρευση και βασικά ήταν 5 νύχτες και πρώτη φορά χωρίς γάλα από τη μαμά. Το θέμα αυτό κύλησε πολύ καλά, με χαιρέτισε το πρωινό που έφυγα, χαρούμενος που θα πάω στο γιατρό να με κάνει καλά κλπ. Όσο έλειπα φυσικά Κ είχε ξεσπάσματα, αλλά το κάστρο κράτησε (επιστράτευσα όσους μπόρεσα). Μόλις γύρισα, ήταν αρκετά κύριος, τον είχα ενημερώσει πως (θα) παίρνω πολλά φάρμακα οπότε δε μπορεί να πίνει γάλα - Και άλλους λόγους που πλέον δε θα πίνει. Κάποιες φορές έπιασε το στήθος μου, ζήτησε να το δει ή προσπάθησε να με ξεγελάσει για να πιει κ μία φορά μου είπε ευθέως με παράπονο "γιατί μαμά δεν μπορώ να πιω γάλα; θέλω να πιω γάλα". Είμαι σίγουρη πως ήρθε το τέλος αυτού του ταξιδιού οπότε δεν ένιωσα τύψεις ούτε νιώθω που τελειώνει κάπως έτσι. Πιστεύω έκανα ο.τι καλύτερο μπορούσα, προσπάθησα να τελειώσει και λίγο πριν φύγω αλλά μας βγήκε έτσι. Θα κλείσω με τον εναλλακτικό τίτλο "εγχείρηση και αποθηλασμός" Είναι λίγο εκτός θέματος ίσως και όχι το τελευταίο που θα σχολιάσω, ας το βάλω στην ψυχολογία της μαμάς που εγχειρίστηκε!! Σχεδόν 4 χρόνια θηλασμός, υπάρχουν άνθρωποι που σοκάρονται μ' αυτό - δεν αναφέρομαι σε όσους δεν επιλέγουν να το κάνουν, αναφέρομαι σ' αυτούς που με βλέπουν σαν εξωγήινη. Ίσως κάποτε και εγώ έτσι να το έβλεπα και ούτε σχεδίαζα να το κάνω όταν τον έβαλα πρώτη φορά στο στήθος, όμως είμαι πολύ περήφανη για αυτή τη συνεργασία (και την τρέλα) με το γιο μου. Κάπως έτσι ήρθαν τα πράγματα που λέτε...
  16. 11 points
    @samsympan με όλο το θάρρος και τη συμπάθεια που σου έχω, μετά από όλο το χαμό που διαβάζω εδώ, η αναπαραγωγή των φράσεων που έχουν ειπωθεί (με πρώτη πρώτη της θεματοθέτριας που μάλιστα σταμάτησε από νωρίς να παρακολουθεί και άφησε τις υπόλοιπες να τσακώνονται) τι παραπάνω μπορεί να προσφέρει στη συζήτηση με την τροπή που έχει πάρει; Φαντάζομαι τίποτα παραπάνω από καμια 10ρια ακόμα οργισμένα posts. Ήδη η θεματοθέτρια όπως είπα μας χαιρέτησε, το ίδιο και η Φένια προς τιμή της αν και δε συμφωνούσα με το ύφος της στη διάρκεια της συζήτησης. Εγώ ένα άλλο θέμα θέλω να θέσω. Σε αυτό το φόρουμ υποτίθεται ότι ο καθένας ποστάρει το πρόβλημά του προκειμένου να βρει λύση σε αυτό που τον απασχολεί. Σωστά; Η θεματοθέτρια στην προκειμένη περίπτωση ζήτησε συμβουλές για το τι μπορεί να κάνει για να μη ταλαιπωρηθεί πολύ το παιδί της στη βάφτισή του. Και ενώ περιμένεις να διαβάσεις λύσεις όπως κάντε συναντήσεις με το νονό πριν τη βάφτιση, πήγαινέ το πιο νωρίς στην εκκλησία να εξοικιωθεί κτλ. (ειπώθηκαν αυτά από πολλούς δε λέω), ξεκίνησαν οι απαντήσεις του τύπου έπρεπε να έχετε σχέσεις με την ενορία, έπρεπε να είχατε πάει ήδη πολλές φορές εκκλησία το παιδί, αφου δεν είστε κοντά με την εκκλησία γιατί το βαφτίζετε, ονοματοδοσία έπρεπε να κάνετε κτλ. Θεωρεί κανείς ότι τα συγκεκριμένα posts έγιναν για παροχή βοήθειας στη μητέρα η οποία έχει προγραμματισμένη βάφτιση σε 5 μέρες; Αν δεν έγιναν με σκοπό την άσκηση κριτικής τότε γιατί έγιναν; Μήπως να επανεξετάσουμε καλύτερα το στόχο που έχουμε όταν γράφουμε; Καλή και η παρουσίαση άλλων οπτικών δε λέω, δίνει τροφή για σκέψη, αλλά με σύνεση, χωρίς νεύρα, χωρίς φανατισμό. Επίσης δεν καταλαβαίνω ειλικρινά γιατί κάθε φορά που ανοίγουν θέματα που αγγίζουν την πίστη και τη θρησκεία πρέπει να γίνεται ο κακός χαμός. Ψυχραιμία...Κανείς δε χρειάζεται να πείσει κανένα, απεναντίας μπορούν να γίνουν πολλές εποικοδομητικές συζητήσεις χωρίς προσωπικές επιθέσεις και εντάσεις.
  17. 11 points
    Τι ιδέα; Δεν είναι τίποτα ξεκάθαρο σε αυτή τη 'σύμβαση' εργασίας. Ένα παιδί σε ξένη οικογένεια 20 ώρες με μητέρα άφαντη στα τηλέφωνα; Με μαθηματική ακρίβεια θα βρείτε το μπελά σας. Αποχωρήστε άμεσα.
  18. 10 points
    Είπα να ανεβάσω την άχρηστη πληροφορία της ημέρας. Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από την τελευταία φορά που έβαψα τα μαλλιά μου. Και δεν εννοώ σταμάτησα να είμαι πχ βαμμένη ξανθιά και είμαι φυσική καστανή. Εννοώ σταμάτησα να είμαι βαμμένη καστανή και είμαι γκριζομάλλα. Τα μαλλιά μου είναι γκρίζα. Πολύ γκρίζα! Λοπόν, για να πιάσω την αδιάφορη ιστορία μου από την αρχή. Άρχισα να έχω λευκές τρίχες (αν θυμάμαι καλά) γύρω στα 20. Δεν ασχολήθηκα. Δεν ήταν στο στυλ μου να βάφω τα μαλλιά μου. Γύρω στα 30 και ενώ οι λευκές τρίχες είχαν πληθύνει... αρκετά, αποφάσισα ότι έχει παραγίνει το κακό και άρχισα να βάφω τα μαλλιά μου. Με την βαφή φαρμακείου (box dye). Κομμωτήριο ούτε κατά διάνοια για βαφή. Για κούρεμα μόνο κι αυτό όποτε. Δεν είναι στον τρόπο ζωής μου το κομμωτήριο. Δεν ήταν ποτέ. Όταν έμεινα έγκυος στο πρώτο παιδί, η τότε γυναικολόγος μου, μου έδωσε την γνωστή σύσταση να αποφύγω την βαφή μαλλιών το α'τρίμηνο. Ένας κόμπος στο λαιμό με έπιασε. Συναναστρεφόμουν τότε με αρκετό κόσμο λόγω εργασίας. Σκεφτόμουν τα γκρίζα μαλλιά μου και ντρεπόμουν. Τελικά τα έβαψα όταν είχα το ok. Όταν γέννησα πρόωρα λόγω θέματος που προέκυψε με το μωρό, το μαλλί αφέθηκε ξανά στην τύχη του. Και ντρεπόμουν ξανά για αυτό. Όταν μετά το πρώτο σοκ ρώτησα την παιδίατρο: "Κάνει να βάψω τα μαλλιά μου ενώ βγάζω γάλα για το παιδί;" με είδε μέσα στη μαυρίλα, ταλαίπωρη, ψυχολογία στον πάτο, κλπ και με ένα πλατύ χαμόγελο (να είναι καλά η γυναίκα δεν θα ξεχάσω το βλέμμα της ποτέ) μου είπε "Εννοείται! Δεν υπάρχει θέμα. Είναι πολύ σημαντικό να είναι η ψυχολογία της μαμάς καλή". Τα έβαψα. Στην δεύτερη εγκυμοσύνη, είχα αποφασίσει ότι δεν θα τραβήξω πάλι το λούκι του χάλια μαλλιού. Δεν ρώτησα καν τον καινούργιο γυναικολόγο για το θέμα (αν και ξέρω ok θα έλεγε), έβαφα τα μαλλιά μου κανονικά. Ούτε βέβαια και στο θηλασμό ρώτησα (άλλωστε μιλάμε για την ίδια παιδίατρο, ήξερα την άποψη της). Μέχρι περίπου έναν χρόνο πριν. Όπου η καθημερινότητα πλέον είχε γίνει έτσι που έβαφα το μαλλί κάτι άκυρες ώρες ξημερώματα (το έχω αναφέρει και σε παλαιότερο post σε topic βαφή και θηλασμός). Τα γκρίζα ήταν πλέον πάρα πολλά και επίμονα. Δεύτερη εβδομάδα από την βαφή και τα γκρίζα άρχιζαν να φαίνονται (those silver sparkles). Κι όπου είπα μέσα μου, "Αρκετά! Δεν θέλω άλλο να είμαι δέσμια της βαφής!". Τι μπορώ να κάνω; Κι έτσι άρχισα να το ψάχνω το θέμα. Στο διαδίκτυο αρχικά. Και ανακαλύπτω ένα ολόκληρο κίνημα-τάση πολύ διαδεδομένη στο εξωτερικό (γι'αυτό αναφέρω και κάποιες φράσεις κλειδιά στα αγγλικά - για όποιον θέλει να το ψάξει). Την Going grey ή Grey hair transition. Δηλαδή την μετάβαση στο φυσικό γκρίζο μαλλί. Με πολλές υποστηρίκτριες-ακόλουθους, bloggers, influencers, youtubers, άσημες και διάσημες, ολόκληρη κομμωτική φιλοσοφία-"επιστήμη" τολμώ να πω (με πιο γνωστό εκπρόσωπο τον αμερικανό colorist Jack Martin) και ολόκληρες σειρές προϊόντων περιποίησης και όλα αυτά για τα φυσικά γκρίζα μαλλιά. Είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα! Στη συνέχεια άρχισα να ρωτάω σχετικά κομμωτές-κομμώτριες αλλά και γυναίκες στην ηλικία μου (γυρώ στα 40) που άρχισα να παρατηρώ και έβλεπα να έχουν φυσικά γκρίζα μαλλιά. Και η αλήθεια είναι ότι ενώ πριν δεν το είχα προσέξει, πλέον εντόπιζα πιο συχνά γυναίκες όχι μεγάλης ηλικίας με φυσικά γκρίζα. Τέλοσπάντων το συμπέρασμα μου είναι ότι οι επαγγελματίες εδώ, στην πλειοψηφία τους, δεν το κατέχουν το θέμα. Το γκρίζο μαλλί για αυτούς είναι είτε η μοντέρνα γυναίκα που βάφει το μαλλί γκρι επειδή είναι της μόδας, είτε η άνω τον 60ετών γκριζομάλλα γυναίκα. Το 35-40άρα γκριζομάλλα, από άποψη, είναι κάτι άγνωστο και μάλλον αντιαισθητικό. Δεν γνωρίζουν να σου λύσουν απορίες σχετικά, δεν γνωρίζουν να σου προσφέρουν την περιποίηση που ζητάς και κάποιοι μπορεί να γίνουν ακόμη και είρωνες-αγενείς. Εντέλει έμεινα σταθερή στην απόφαση μου έως τώρα. Και δεν έχω βάψει τα μαλλιά μου σχεδόν έναν χρόνο (going cold turkey). Απόφαση λίγο πριν το ξέσπασμα του κορωνοϊού (φοβερή συγκυρία). Η κόμη μου πέρασε από διάφορα άβολα στάδια. Το ίδιο και η ψυχολογία μου, αλλά όχι κάτι φοβερό. Όταν: α) έχεις να τρέξεις για τόσα πράγματα μέσα στη μέρα, β) το περιβάλλον σου είναι υποστηρικτικό, γ) έχεις στόχο και τον ακολουθείς, δεν είναι κάτι δα το τραγικό. Για τρίχες μιλάμε άλλωστε. Επιπλέον μετά από αρκετό ψάξιμο βρήκα έναν έμπειρο κομμωτή γνώστη της όλης φάσης, υποστηρικτικό και δεξιοτέχνη του ψαλιδιού. Και εκεί που τον βρήκα, μας ήρθε το lockdown και είμαι ένα κούρεμα πίσω (μάλλον δύο) από την απόκτηση του full grey look. Οπότε κι εγώ ανυπομονώ για το πότε θα ανοίξουν τα κομμωτήρια αν και μάλλον όταν ανοίξουν, τα ραντεβού θα είναι φουλ μέχρι να ξανά κλείσουν. Όπως και να έχει πάντως έχω πλέον συμφιλιωθεί με την εικόνα μου στον καθρέφτη. Δεν λέω: "Ουάου! Ευτυχώς που είναι γκρίζα τα μαλλιά μου. Ακόμη κι αν δεν ήταν εγώ πάλι γκρίζα θα τα ήθελα!". Αλλά αυτό που έγινε ήταν ότι από ένα σημείο κι έπειτα η διαδικασία ανά λίγες εβδομάδες βάψιμο έπαψε να με "εξυπηρετεί", έπαψε να μου φτιάχνει την διάθεση, μου έγινε βραχνάς και με έκανε να αποστρέφομαι το φυσικό μου χρώμα και ως επακόλουθω την εμφάνιση μου. Και αυτό δεν ήταν καθόλου ok κι έρεπε να σταματήσει. Το γκρίζο μου μαλλί δεν είναι τέλειο, αλλά εξυπηρετεί τον τρόπο ζωής μου, είναι μοναδικό, και έχει αρχίσει να μου αρέσει. Σίγουρα πάντως έχω πάψει να ντρέπομαι για αυτό και για την εικόνα μου στον καθρέφτη. Λοιπόν αυτά. Όποια βρίσκεται σε παρόμοια φάση ή το σκέφτεται και θέλει πληροφορίες/υποστήριξη/να πει την ιστορία της σχετικά, ας ποστάρει.
  19. 10 points
    Μπορεί να γίνει ένα ωραιότατο συνθηματικό για την καραντίνα.. έκανα μια μικρή συναγρίδα σπίτι μου για τη γιορτή μου.. μια μεγάλη συναγρίδα στο πάρκο μη πάτε καλύτερα.. κλπ κλπ..
  20. 10 points
    Στην ελληνική λαϊκή παράδοση παίζει μεγάλο ρόλο το 9.. πολλές παροιμίες.. μας είναι τόσο οικείο.. ίσως γι'αυτό.. Στις 9 του...άλλον έβαλε στο σπίτι Και ο μήνας έχει 9 Του..τα 9μερα..
  21. 10 points
    Η αλήθεια είναι ότι οι κρατικές δυνάμεις είναι πολύ απασχολημένες αυτό το διάστημα. Έχουν 14χρονα να χώσουν σε κρατητήρια και πεντάχρονα που χρειάζονται καπνογόνα. Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω νομίζω. Κανένας δε θέλει ένστολο για κάθε 2 πολίτες. Αλλά όταν βλέπεις κρατική βία σε ανήλικα, τα στραβά μάτια σε μεγαλοεπιχειρηματίες και ξενοδόχους και επιπλέον να σου κουνάνε το δάχτυλο γιατί βγήκε η μύτη έξω, η ατομική σου ευθύνη πάει περίπατο.
  22. 10 points
    Οι προσωπικές εμπειρίες δίνουν δικαίωμα άποψης για συγκεκριμένα γεγονότα, σε συγκεκριμένο χωροχρονικό και κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο. Δεν είναι συγχωροχάρτι για να δηλώνει κάποιος ρατσιστής χωρίς να ντρέπεται ή, έστω, χωρίς να κρίνεται από τους γύρω του. Ως προς αυτό διαφώνησα και μόνο. Στη χώρα που ζω έχω κι εγώ τη δική μου γνώμη για την κοινωνία. Υπάρχουν πολλά που δε μ'αρέσουν και στο περιορισμένο πεδίο που μου επιτρέπεται (προς το παρόν δεν έχω δικαίωμα ψήφου) δουλεύω για να αλλάξουν. Το να λέω, όμως, δεν ήμουν ρατσιστής αλλά έγινα επειδή δε γουστάρω τους ανθρώπους γύρω μου, συγγνώμη, αλλά είναι ΠΟΛΛΑ βήματα παραπέρα. Ο ρατσιστής είναι πάντα ρατσιστής. Γνωρίζω κι εκείνους που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα στην Ελλάδα, αλλά ως συνεπέστατοι ρατσιστές, όταν ήρθαν εδώ κάθε κουβέντα τους άρχιζε με κράξιμο: δεν ξέρουν να ζουν, δεν ξέρουν από καλό καφέ, δεν, δεν, δεν......αποφεύγω να πω οτι ο συγκεκριμένος ρατσισμός μου φαίνεται ο γελοιοδέστερος όλων (μιλάμε για ένα ρατσιστή μετανάστη πρακτικά ), διότι για μένα όλοι το ίδιο γελοίοι είναι. Ο ρατσιστής στη χώρα του θα είναι με τον αλλοδαπό, στο εξωτερικό θα είναι με τον αλλοεθνή αλλοδαπό ή με το ντόπιο, στην οικογένειά του με την ξαδέρφη που παντρεύτηκε Αλβανό κλπ. Κατ'αντιστοιχία οι ομοφοβικοί, οι μισογύνηδες, οι θρησκόληπτοι κλπ.....Πολύ απλά γιατί χρειάζεται κάποιον να φορτώσει τη δική του μιζέρια. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι οτι ο ρατσιστής δεν χρειάζεται λόγους, παρά μόνο προφάσεις. Όπου κι αν είναι, ό,τι συνθήκες κι αν επικρατούν. Ευχαριστώ για αυτή την πάσα, γιατί είναι ακριβώς εκεί που βρίσκω τον πυρήνα του λάθους. Μιλάς λες και οι ίδιοι οι μετανάστες είναι υπεύθυνοι με κάποιο τρόπο για το ρατσισμό που υφίστανται και....απλώς αρκεί να κάνουν κάτι, ενεργητικά, για να τον "μειώσουν". Να γίνουν οικογενειάρχες, να ενσωματωθούν, να κάνουν επιχείρηση, να μάθουν ελληνικά, να, να, να......να μας αποδείξουν, εν ολίγοις, οτι είναι ισότιμοι άνθρωποι. Και μπορεί τότε να τους κάνουμε τη χάρη και να γίνουμε λιγότερο ρατσιστές.... Μόνο που για το ρατσισμό φταίει ΜΟΝΟ και ΠΑΝΤΑ ο ρατσιστής. Όπως και για το βιασμό φταίει μόνο και πάντα ο βιαστής και ποτέ η μίνι φούστα.
  23. 10 points
    Συγγνώμη, αλλά με όλο το σεβασμό, όλα όσα είπες είναι ο δεκάλογος της ομοφοβίας. Δεν ξέχασες ούτε ένα επιχείρημα, φυσικά ούτε και το αμίμητο "εχω κι εγώ φίλους γκέι, αλλά....". Αμόρφωτη δεν γνωρίζω αν σε κάνει (άλλωστε όπως ειπώθηκε καμία σχέση δεν έχει ο ρατσισμός με τη μόρφωση....και οι Ναζί μορφωμένοι ήταν σε μεγάλο βαθμό)....αλλά ρατσίστρια και ομοφοβική σε κάνει σίγουρα. Χωρίς καμία διάθεση να κρίνω ανθρώπους βάζοντας ταμπέλες, απαντάω μόνο και μόνο επειδή ρώτησες τι σε καθιστούν οι απόψεις σου αυτές....
  24. 10 points
    Επειδή κάπου το διάβασα, μπορεί να θεωρούμαι παράλογη που με ενοχλεί εξίσου το να χρειαστεί να τρέχω το παιδί μου στο νοσοκομείο για αντιτετανικό από τα σκουριασμένα κάγκελα, από καμιά εξώπορτα που θα του έρθει κολάρο (αφου έχει μείνει η μισή από τη σκουριά, δε κάνω πλάκα, έχει διαβρωθεί εντελώς), για σταφυλόκοκκο ή να ταλαιπωρηθεί σωματικά και ψυχολογικά από δερματόφυτα λόγω των γατιών. Για την ακρίβεια το θεωρώ πολύ πιο πιθανό να πάθει τα παραπάνω από το να κολλήσει covid. Νομίζω ότι η πανδημία μας έχει αποσυντονίσει εντελώς και έχουμε ξεχάσει ότι υπάρχουν και άλλα θέματα προς επίλυση γύρω μας, εξίσου επιτακτικά. Και μη ξεχνάμε και κάτι μυριάκια σε επιλεγμένα ΜΜΕ... Δε σας θυμώνει το φιάσκο με τις μάσκες; Εμένα πολύ. 6 εκατομμύρια από τις τσέπες μας είναι. Οι φόροι που πληρώνουμε ιδιωτικοί υπάλληλοι αλλά και ελ. επαγγελματίες γίνονται λεφτά για φαΐ για διαφημιστικές και την ίδια ώρα που τρέμουμε μη χρειαστεί νοσηλεία κάποιος δικός μας, δεν έχει γίνει καμία κίνηση αναβάθμισης των υπηρεσιών υγείας, κανένα ουσιαστικό σχέδιο για την παιδεία, φορέστε μάσκα παντού και θα μας σώσει η ατομική ευθύνη και μόνο. Και όποιος τολμήσει και πει κάτι, είναι εγωιστής που δεν σκέφτεται τους γύρω του. Ωραία τα καταφέραμε δε λέω... Η χαρά του ατομικισμού.
  25. 10 points
    Ούτε εγώ θα κάνω δεύτερο παιδί, για ιατρικούς λόγους καθαρά, όμως τολμώ να πω πως μου αρέσει η δυναμική της οικογένειας μας. Είναι ωραίο που είμαστε τριάδα, τώρα πια που έχει μεγαλώσει και το παιδί δεν το σκέφτομαι καν! Νομίζω πως ακόμα και αν δεν ήμασταν υπογόνιμοι (αν δεν είχαμε ήδη δεύτερο παιδί) δεν θα έκανα τώρα πια, η κούραση είναι τεράστια, το τρέξιμο ασταμάτητο, και οικονομικά τα πράγματα θα ήταν πολυ δύσκολα με ένα ακόμα μέλος στην οικογένεια. Όπως έχω ξαναπεί και σε προηγούμενο ποστ προσπαθώ να του ενισχύσω το αίσθημα της φιλίας, και εγώ και ο μπαμπάς του έχουμε φίλους πολλά χρόνια (αδελφικούς κυριολεκτικά) οπότε μεγαλώνει έχοντας αυτό το πρότυπο. Το σπίτι μας είναι συνέχει γεμάτο με κοσμο, έρχονται φίλοι του, κανονίζουμε βόλτες και συναντήσεις με φίλους του έξω, γενικότερα προσπαθούμε να ειναι γεμάτη η ζωή του από ανθρώπους. Αδελφάκι δεν μου έχει ζητήσει ποτέ (είναι λίγο πριν τα 5), πραγματικά ποτέ, δεν ξέρω γιατί, ίσως επειδή πάντα τον μεγαλώναμε έχοντας ως δεδομένο πως δεν θα υπάρξει δεύτερο παιδί οπότε και εμείς ίσως δεν του το καλλιεργήσαμε αυτό. Με ενοχλεί η άποψη πως ένα παιδί είναι μόνο όταν δεν έχει αδέρφια, ειλικρινά, λες και με τα αδέλφια είναι δεδομένο πως θα ταιριάξει και θα μπορεί εύκολα να συνυπάρχει. Εγώ και ο άντρας μου προερχόμασε από μεγάλες οικογένειες και οι δύο, ο γιος μου έχει πάνω από 10 πρώτα ξαδέρφια, έχει οικογένεια έχει δικούς του ανθρώπους, δεν νιώθω πως του στερώ κάτι, αντίθετα νίωθω πολυ καλά με την επιλογή μου. Ξέρει και ο ίδιος πως ο κόσμος ο δικός μου και του μπαμπά του γυρνάει γύρω από εκέινον, όμως δεν με πειράζει καθόλου, είναι το επίκεντρο, σε γενικότερο πλαίσιο όμως και όταν εντάσεται σε μία ομάδα καθόλου δεν έχει αυτή την ανάγκη (να είναι το επίκεντρο), έχει μάθει να μοιράζεται ουσιαστικά, κάθε 4-5 μήνες μαζεύουμε μαζί ρούχα και παιχνίδια να τα πάμε σε παιδάκια που δεν έχουν (έτσι του λέω), και το κάνει με χαρά, θέλει να προσφέρει. Δεν έχει πρόβλημα να παίζουν και άλλα παιδιά με τα παιχνίδια του, εκτός από 1-2 αγαπημένα που έχει (αυτό θα συνέβαινε ακόμα και αν είχε αδερφάκι) και δεν θέλει να τα πειράζει κανείς πράγμα το οποίο σέβομαι απόλυτα. Όταν ένας γονιός επιλέγει συνειδητά να μην κάνει δεύτερο παιδί, και είναι καλά με την επιλογή του, χρειρίζεται την κατάσταση πιο αποτελεσματικά, και λογικό είναι αυτό. Σίγουρα όπως σε όλα, κάτι χάνεις και κάτι κάτι κερδίζεις με την κάθε απόφαση σου.
ποιοί είμαστε | επικοινωνία | στατιστικά

© parents.org.gr - Ελληνική Εταιρία Ενημέρωσης Γονέων 2008 !!


Powered by Invision Community