Πίνακας Συνεισφοράς


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 17/10/2020 in all areas

  1. 15 points
    Εγώ πάντως με το λίγο μυαλό που διαθέτω καταλαβαίνω ότι κάθε φορά οι εστίες μεταδόσεις αλλάζουν ανάλογα με αυτό που τους συμφέρει. Τον Μάρτιο τα παιδιά ήταν πολύ μεγάλη εστία μετάδοσης για αυτό κ έκαναν καθολικό lockdown. Τώρα πλέον δεν είναι εστία μετάδοσης τόσο πολύ γιατί η οικονομία δεν αντέχει να πρέπει να δώσουν άδεια σε έναν από τους 2 γονείς επί πληρωμή για να κρατήσουν τα παιδιά σπίτι. Οπότε μεγαλύτερη εστία μετάδοσης είναι τα παιδιά Λυκείου που ούτως η άλλως κ με τηλεκπαίδευση μπορούν να κάτσουν χωρίς γονείς στο σπίτι. Τον Μάρτιο η μάσκα ήταν απαγορευτική να την φοράμε γιατί μας παρείχε απλά μια ασφάλεια κ δεν ωφελούσε αλλά μπορεί να μας έκανε κ κακό με το λάθος τρόπο που την φορούσαμε. Έπρεπε να την φοράνε μόνο οι γιατροί κ νοσηλευτές γιατί δεν υπήρχαν κ αποθέματα. Τώρα εφόσον προμηθευτηκαμε τόσες είναι αναγκαίες γιατί μειώνεται η μεταδοτικότητα κ αν μας δουν χωρίς τρώμε κ πρόστιμο, ακόμα κ λάθος να την φοράμε τουλάχιστον φαίνεται ότι συμμορφωθηκαμε. (Να συμπληρώσω βέβαια ότι δεν είμαι κατά της μάσκας αν ετσι μπορουμε να προφυλαχθούμε απλά το σχόλιο γίνεται στο ότι καθε φορά βγαίνουν κ λένε αλλα ανάλογα με το τι θέλουν να περάσουν)
  2. 14 points
    Εγώ προσωπικά δεν ξέρω κανέναν "αντιδραστικό" με την κυριολεκτική έννοια του όρου. Όλος μου ο κύκλος, προσωπικός και επαγγελματικός, ήταν από την αρχή εντελώς συμμορφωμένοι με τα όποια μέτρα. Δυσαρεστημένοι ναι, μπερδεμένοι σαφώς και ναι. Αλλά και στο lockdown (που οικονομικά εμένα μου στοίχισε γερά) και έπειτα συνεχίσαμε να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Όμως κουραστήκαμε. Και έχουμε θυμώσει. Γιατί νιώθουμε ότι μας κοροϊδεύουν. Γιατί από το lockdown και μετά ουδέποτε μάθαμε τον πραγματικό αριθμό κρουσμάτων αφού τα τεστ ήταν ελάχιστα. Ο τουρισμός (και μέσα σε αυτούς βάζω και τους ομογενείς, Έλληνες της διασποράς που έρχονται Ελλάδα για καλοκαίρι ή αλλοδαπούς που πήγαν στην πατρίδα τους και ξαναήρθαν) άνοιξε με φανφάρες (και ναι, το μοτο ήταν "ανοίξαμε και σας περιμένουμε" με φόντο το σαντορινιό ηλιοβασίλεμα) χωρίς έλεγχο. Από τους συγγενείς και φίλους που ήρθαν από το εξωτερικό, δεν έγινε και ούτε ζητήθηκε από κανέναν τεστ. Στο Σωτηρία που δουλεύει συγγενής μου μέχρι πριν 1,5 μήνα είχε προσληφθεί μόνο ένας πνευμονολόγος. Οι ΜΕΘ που άνοιξαν το τελευταίο μήνα είναι κατά βάση από δωρεές και οι νοσοκομειακοί φωνάζουν ότι δεν υπάρχει κόσμος να τις στελεχώσει. Οι νοσοκομειακοί τα έχουν παίξει οι άνθρωποι κανονικά όμως! Η κα Μπακογιάννη μας ανακοινώνει 1200 ΜΕΘ και την ίδια ώρα με 120 άτομα σε ΜΕΘ διαβάζουμε ότι το σύστημα έχει φτάσει στα όριά του και αναστέλλεται το 80% των χειρουργείων. Με το παιδί σου μπορείς να τριγυρνάς στα mall αλλά δεν μπορείς να καθίσεις σε ένα τραπεζάκι σε εξωτερικό χώρο να πιείς ένα καφέ. Και αν το βγάλεις στην αλάνα να τρέξει, διπλοσκέφτεσαι τι να κάνεις με τη μάσκα (να την αφήσω μη φάμε κανένα πρόστιμο ή θεωρείται άσκηση;) Στο δημόσιο που δουλεύει ο σύζυγος θα μπορούσαν να δουλεύουν 100% τηλεργασία και πλήρως αποτελεσματικοί, αλλά όχι, πρέπει να πηγαίνουν από το γραφείο γιατί η πολιτική ηγεσία θα πει ότι προμοτάρουν τη τεμπελιά και έτσι πρέπει να μπαίνουν στα ΜΜΜ σαν τις σαρδέλες. Στον ιδιωτικό τομέα που δουλεύω εγώ και εφαρμόζοντας το πρόγραμμα συνεργασία, θα πρέπει να πηγαίνουμε κάθε μέρα αλλά 6ωρο. Και έτσι, και μείωση αποδοχών θα έχουμε και μεταφορικά θα πληρώνουμε και θα συνωστιζόμαστε. Επίσης τηλεργασία προσφέρει μόνο το 10% του προσωπικού καθώς για το υπόλοιπο αυθαίρετα έχει χαρακτηριστεί ότι είναι ανέφικτο. Τα γυμναστήρια κλείνουν (όπως και οι όμιλοι ρυθμικής, ενόργανης κλπ) αλλά πχ η σχολή μπαλέτου της κόρης μου επειδή έχει κρατική αναγνώριση για διπλώματα, θεωρείται εκπαιδευτικό ίδρυμα και συνεχίζει κανονικά. Όπως και τα ωδεία. Και τα φροντιστήρια. Άρα η αλληλεπίδραση συνεχίζεται εκτός σχολείου. Ο Μαγιορκίνης κάνει δημιουργική στατιστική προσπαθώντας να μας πείσει ότι περισσότεροι μαθητές είναι πιο ασφαλείς σε μια τάξη. Ο Σύψας μας υπαγορεύει να μην αγκαλιάζουμε τα παιδιά μας. Και ο πρωθυπουργός πίνει καφεδάκι άνευ μάσκας. Και βασικά, όλοι νιώθουμε ότι τόσους μήνες θυσιάζονται ζωές και δουλειές χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Καλή η ατομική ευθύνη δε λέω, αλλά υπάρχει και η πολιτική ευθύνη πίσω από αυτό. Και είναι μεγαλύτερη της ατομικής. Αλλά αυτά στην Ελλάδα είναι αλληλένδετα. Ανεύθυνοι άνθρωποι ψηφίζουν κυβερνήσεις που καλλιεργούν ακόμα πιο ανεύθυνες κοινωνίες.
  3. 13 points
    Τα μέτρα δεν τηρούνται πλέον γιατί πολύ απλά ο κόσμος βλέπει την αντιφατικότητα και νιώθει ότι τον κοροϊδεύουν. Την άνοιξη ήταν κάτι τελείως καινούριο που το παρουσίαζαν ότι θα πεθάνουμε όλοι αν ξεμυτισουμε στο πάρκο κ έτσι ήμασταν όλοι πολύ υπάκουοι. Επίσης, σκεφτόμασταν ότι θα είναι για 3 μήνες κ το καλοκαίρι θα τελειώσει. Τώρα, όταν βλέπεις οτι ο κόπος σου (σωματικά, ψυχολογικά, οικονομικά) πήγε κουβα το καλοκαίρι, που υποδεχόμασταν με φιέστες τουρίστες χωρίς τεστ, τα μπαρ κ τα μπουζούκια έκαναν ο,τι ήθελαν, στιβαζουν κόσμο σαν σαρδέλες στα ΜΜΜ, πάρτι χαμός ενώ εσύ ζούσες με 800 ευρώ για 2.5 μήνες κ καθαριζες τις κονσέρβες με αντισηπτικό κ έβγαζες τα ρούχα στη βεράντα όταν είχαμε 20 κρούσματα ενώ ο ιός φαίνεται να συνεχίζει ακάθεκτος για αρκετό καιρό, φάρμακο δεν υπάρχει κ τελικα η θνησιμότητα είναι χαμηλότερη από ότι λέγανε ε, πόσο να αντέξει κάνεις κ να μη γίνει αντιδραστικός;
  4. 12 points
    Δεν πιστεύω ότι το να σου αγοράσουν ένα σπίτι οι γονείς σου σε δεσμεύει. Η ενσταση είναι σε αυτό που επαναλαμβάνει η @anemoni1989 για το πόσο μόνη της τα κατάφερε. Το να σου παρέχει η οικογένειά σου όσα χρειάζεσαι για να σπουδάσεις, να σε στηρίξουν μέχρι να σταθείς στα πόδια σου και να σου δώσουν και ένα σπίτι, είναι προνόμια. Πολλοί τα έχουμε, δεν είναι λόγος να αυτομαστιγωνόμαστε που είμαστε προνομιούχοι, αλλά να έχουμε και συναίσθηση ότι είμαστε. Για το δεύτερο κομμάτι, συμφωνά απόλυτα, ο ψυχίατρος δε θα φτιάξει ένα κακό χαρακτήρα. Αλλά επειδή η κοπέλα λέει ότι δεν είναι αυτή η ανάμνηση που έχει από τον πατέρα της παλιότερα, και υπάρχει διάγνωση, λογικά η συμπεριφορά τώρα ενισχύεται σε μεγάλο βαθμό από την πάθηση. Δεν έχει νόημα να τσακώνεσαι με έναν αρρωστο άνθρωπο. Απλά αποφεύγεις τη σύγκρουση, έστω και απομακρυνόμενος.
  5. 11 points
    Διαθέτω τη βεράντα μου με θέα τη θάλασσα για πρόχειρο μπάρμπεκιου σε επαγγελματίες που θα έρθουν από την Αθήνα να ελέγξουν την πορεία των εμβολιασμών στο νησί μας, για όποιον ενδιαφέρεται. Με το αζημίωτο φυσικά. Ο ψηστης περιλαμβάνεται στην τιμή. Απέναντι έχει θάλασσα, δεν θα μας φωτογραφίσει κανένας αδιάκριτος προβοκάτορας.
  6. 11 points
    Και κάπου εδώ αντιλαμβάνεσαι ότι το θέμα "βραδυνό φαγητό 3χρονου" μετά από πλήθος σελίδων και αφού πέρασε από 40 κύματα με συνταγές, διαφωνίες, παρεξηγήσεις κτλ. μετατρέπεται σε "μεσημεριανό φαγητό Έλληνα εργαζόμενου σε μικρομεσαία επιχείρηση". Και ενώ έχεις αρχίσει να προβληματίζεσαι για τις διατροφικές συνήθειες του παιδιού σου ξαφνικά βλέπεις ότι το πρόβλημα στη διατροφή το έχεις μάλλον εσύ που όταν πήζεις στο γραφείο περνάς όλη μέρα με μια τυρόπιτα αμφιβόλου ποιότητας που την τρως σε ένα 5λεπτο το μεσημέρι .
  7. 11 points
    Τώρα διάβασα τα υπόλοιπα ποστ, για την εκμετάλλευση του ενοικίου, την κατάθλιψη του μπαμπά και την άλλη συζήτηση για το baby sitting. Όλα αυτά φωτίζουν διαφορετικά το ζήτημα. Η άποψή μου πως πρέπει να θέτουμε όρια δεν αλλάζει, και εξακολουθώ να πιστεύω ότι κάποιες γραμμές δεν πρέπει να ξεπερνιούνται. Ωστόσο, είναι γεγονός ότι όταν δέχεσαι βοήθεια, πρέπει να συνυπολογίζεις ότι συνήθως έρχεται με κάποιες αξιώσεις - και το να σου προσέχουν το παιδί έστω για κάποιες ώρες την ημέρα και να σου δίνουν σπίτι που εκμεταλλεύεσαι οικονομικά, είναι βοήθεια. Αν εσύ δεν θέλεις να έχεις υποχρέωση, τότε δεν δέχεσαι τη βοήθεια. Θα σου πρότεινα να δουλέψεις με τον ψυχολόγο σου και να αποφασίσεις τι θα είναι καλύτερο για την ψυχική σου ηρεμία, και στη συνέχεια να δεις πώς μπορείς αυτό να το κάνεις πράξη λαμβάνοντας υπόψη ότι ο πατέρας σου είναι ψυχικά άρρωστος. Εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν, και δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να σου πει τι πρέπει να κάνεις. Θα ήθελα όμως να σημειώσω ότι, επειδή υπάρχουν παππούδες που ουσιαστικά ζουν στην υπηρεσία των παιδιών τους, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αναμενόμενο ούτε είναι η νόρμα. Γιατί υπάρχουν επίσης παιδιά που ζουν στην υπηρεσία των παππούδων, βοηθώντας οικονομικά, παραβλέποντας κακές συμπεριφορές και χωρίς να παίρνουν βοήθεια με τα μωρά. Προφανώς ούτε αυτό είναι σωστό κι αναμενόμενο, αλλά θέλω να πω: ας μην παίρνουμε τα πράγματα ως δεδομένα. Και σίγουρα η γονική παροχή σπιτιού και η βοήθεια με το παιδί μάς κατατάσσουν αυτόματα στην κατηγορία "έχω βοήθεια" κι όχι στην κατηγορία "τα κατάφερα μόνος μου".
  8. 11 points
    Καλημέρα, ελπίζω να είσαι καλά (να έχεις κάποιο ίχνος αισιοδοξίας, παρόλη την λύπη και την πονεμένη σου καρδιά). Πήρες πολλές ανταποκρίσεις, από ανθρώπους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έζησαν και ζουν ακόμη το πένθος της απώλειας, του θανάτου. Αυτό το μοίρασμα, αν μη τι άλλο είναι ευεργετικό, έως και θεραπευτικό, πολύ περισσότερο από κάθε συνεδρία ψυχολόγου ή ψυχιάτρου. Οχι λόγω κάποιας ειδικής τεχνικής αλλά μόνον και μόνον γιατί το να ανοίγεις την καρδιά σου και να μοιράζεσαι τον πόνο σου, είναι θεραπευτικό, ειδικά όταν παίρνεις ανταπόκριση από άλλους ανθρώπους και σου ομολογούν ότι κι αυτοί πόνεσαν, κι αυτοί πονούν, κι αυτοί ματαιώθηκαν, κι αυτοί δεν μπορούν να πάνε παρακάτω, κι αυτοί προσποιούνται στον κόσμο ότι είναι οκ, αλλά μέσα τους είναι κάθε μέρα, ένας θάνατος. Αν το ίδιο πράγμα το κάνεις και με πρόσωπα που έχεις φυσική σχέση, που μπορείς να τους μιλήσεις πρόσωπο με πρόσωπο, είναι βέβαιο ότι θα βρεις ακόμη μεγαλύτερη βοήθεια. Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν ομάδες ανωνύμων που να σναντιούνται για αυτοβοήθεια στην διαχείριση της απώλειας-του θανάτου. Είναι θεραπευτικό το μοίρασμα και η αλληλουποστήριξη. Να μιλάς για αυτό ακριβώς που πονά την καρδιά σου, το μέσα σου. Και να υπάρχει κάποιος που να το δέχεται και να συ συμπονά κι ας μην μπορεί ούτε να σε βοηθήσει κάπως, ούτε να σου πει έναν παρηγορητικό λόγο. Αρκεί που σε νιώθει - όσο σε νιώθει. Από την άλλη πλευρά, για εσένα την ίδια, δεν υπάρχει λόγος να το "ξεπεράσεις". Κατά την γνώμη μου είναι άσχημο και κυνικό, προσβλητικό για εμάς τους ίδιους (όχι για τον άνθρωπο που έφυγε) να λέμε "ξεπέρνατο" ή "το ξεπέρασα". Τί σημαίνει αυτό; Τί νόημα βγάζει; Να ξεπεράσω ότι αγαπώ την μάνα μου; Οτι μου λείπει; Οτι πονάω ζώντας τον πόνο της; Οτι λαχταρώ την ίδια την μαμά μου και όσο κι αν είναι άλλοι αγαπημένοι γύρω μου, η μαμά μου, είναι αυτή η συγκεκριμένη, η μία και μοναδική για εμένα και δεν υπάρχει πια; Τί ακριβώς να ξεπεράσω; Τί σημαίνει αυτό; Να την ξεχάσω ; Μα ΔΕΝ ΘΕΛΩ να την ξεχάσω, δεν θέλω να την προσπεράσω, δεν θέλω να χαθεί και το τελευταίο που έχω από αυτήν, την μνήμη της. ΚΑΝΕΝΑΣ άνθρωπος δεν τα πάει καλά με τον θάνατο. Δεν μπορούμε να αντέξουμε ότι αυτός που είναι, μετά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Σχίζεται η καρδιά. Δεν μαζεύεται κάπως αυτό. Η μόνη λύση (για τους πιο κυνικούς και σκληραγωγημένους) είναι να "ξεχαστείς" κάνοντας άλλα πράγματα, απασχολώντας το νου με άλλα ή άλλους. Είναι αυτοάμυνα. Οι πιο ευαίσθητοι ή ευάλωτοι χαρακτήρες μπορεί να τα χάσουν, να καταβληθούν τόσο που να απολέσουν την διάθεση για ζωή, να παραιτηθούν. Οταν ήμουν έφηβη, μια μέρα ανοιξιάτικη, ολόκληρη παρέα, εκδρομή στο δάσος, ψηστήρι και τα σχετικά...στον γυρισμό ένα από τα αυτοκίνητα ήρθε σε μετωπική με ένα άλλο και από τους 4 επιβαίνονταις, οι δυο πέθαναν επί τόπου. 17 και 19 ετών. Στα καλά καθούμενα, ήρθαν οι γονείς τους και τα πήρανε τα παλικάρια με το φέρετρο. Οι άλλοι δύο νοσοκομείο. Πηγαίνουμε στην κηδεία του ενός. Ερχεται ένας λεβέντης ψηλός, παλικάρι, ο παππούς του. Μας εύχεται μας κερνάει και μας ζητάει να θυμόμαστε τον εγγονό του. Ψυχραιμος, απλός, ήρεμος. Την επόμενη μέρα λούστηκε με βενζίνη κι έβαλε φωτιά στον ευατό του. Και κάηκε. Και πέθανε. ΤΕΤΟΙΟΣ ήταν ο πόνος του για τον συγκεκριμένο εγγονό (είχε άλλα σαρανταδυο εγγόνια-μεγάλη οικογένεια) που υπέβαλλε τον εαυτό του σε τόσο επώδυνο θάνατο. Να καίγεσαι ζωντανός, αυτοβούλως! Το χωράει ο νους σου; Ενας ψύχραιμος θα έλεγε "παρανόησε ο άνθρωπος- τα είχε χαμένα - ήταν μεθυσμένος" ή κάτι άλλο. ΟΧΙ. ΠΟΝΟΥΣΕ. Γιατί πονούσε πιο πολύ από τους γονείς ή τα αδέρφια; Γιατί έτσι με τον εγγονό κι όχι με την σύζυγό του ή άλλους που είχε χάσει; Δεν το ξέρουμε αυτό και δεν έχει σημασία. Το ζητούμενο είναι να καταλάβουμε πως ΟΛΟΙ ΠΟΝΑΜΕ. Και κάποιοι ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ σιωπηλά ή και δυνατά. Ξεκινώντας από εσένα λοιπόν, σε συμβουλεύω να αρχίσεις να βλέπεις καλά καλά τους άλλους και να προσπαθήσεις να νιώσεις τον πόνο τους, να δεχτείς ότι πονούν όσο εσύ ή περίσσότερο ή λιγότερο. Αλλά αντί να διαμαρτύρεσαι μέσα σου "ΔΕΝ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ!!!" και να απομακρύνεσαι από τους άλλους, άνοιξε την καρδιά σου και προσπάθησε για μια στιγμή, να γίνεις ο άλλος. Αν η μητέρα σου ζούσε άλλα 10 χρόνια ή άλλα 20, ΔΕΝ θα ήταν πιο ανάλαφρη η απώλεια. ΟΧΙ. Θα είχες μια μητέρα λίγο πριν τα 100, θα την αγαπούσες με όλη σου την καρδιά, θα πονούσες για κάθε πόνο και αρρώστια της ΚΑΙ ΠΑΛΙ δεν θα ήθελες να πεθάνει. Οσο ανόητο κι ήταν το αίσθημα σου. Οσο κι αν ξέρεις ότι, δεν μπορεί να ζήσει για πάντα. Για να βρεις παρηγοριά μέσα σου (όχι να το ξεπεράσεις), πρέπει να νιώσεις τον άλλον. Αντί να κλείνεσαι σε εσένα και σε όσα νιώθεις και κανείς δεν σε νιώθει, πρέπει να κάνεις το βήμα να βγεις από κει και να στραφείς σε άλλους πονεμένους. Προσπαθώντας να πάρεις λίγο από τον πόνο του άλλου, ανοίγοντας εσύ την αγκαλιά σου σε κάποιον που πονά (δεν έχει σημασία ποιανού η απώλεια είναι μεγαλύτερη), θα δεις ότι η δική σου καρδιά θα μαλακώσει. Θα πάρεις μέσα σου ένα αίσθημα παρηγοριάς. Δεν θα την ξεχάσεις, δεν θα την ξεπεράσεις, δεν θα πεις "την έζησε την ζωή της". Ο πόνος είναι πόνος. Μπορείς όμως να μαλακώσεις αυτόν τον πόνο, να δώσεις την καρδιά σου και να πάρεις παρηγοριά, με το να γίνεις πιο συμπονετική με τους άλλους. Είναι θεραπευτική πρακτική αυτό που περιγράφω εκλαϊκευμένα. Δεν κάνω πλάκα, ούτε κύρηγμα. Οπως "πήρες" κάτι, ακούγοντας από τόσους ανθρώπους εδώ μέσα, ότι κι αυτοί πονάνε και υποφέρουν (κι ας μην το δείχνουν προς τα έξω), έτσι θα "πάρεις" ακόμη περισσότερο όταν αρχίσεις να προσφέρεις συμπάθεια, κατανόηση και στοργή σε κάποιον άλλον πονεμένο. Σκέψου πόσο σκληρά και κυνικά δεν αισθάνθηκες την απώλεια του άντρα σου. Και είναι τόσο κοντινός σου και τόσο δικός σου. Αλλά δεν συμπάσχεις με την απώλεια του. Τώρα είναι η δική σου σειρά και δεν υποφέρεις, ότι κανείς δεν συμπάσχει με εσένα. Το αίσθημα σου είναι ΜΟΝΟ δικό σου. ΚΑΝΕΙΣ δεν σε καταλαβαίνει. Ναι, έτσι είναι. Είμαστε εγωιστές και κυνικοί. Ξεπερνάμε γρήγορα τα προβλήματα των άλλων. Οταν έρχεται η σειρά μας να πονέσουμε, δεν ξέρουμε γιατί κανείς δεν μπορεί να μας σταθεί και κανείς δεν μοιάζει να καταλαβαίνει.... Εσύ θα κάνεις το πρώτο βήμα. Κι αυτό το βήμα δεν θα είναι για να συνεχίσεις την ζωή σου ανάλαφρα και χαρωπά. Οχι. Αυτό το βήμα είναι βήμα προς την επίγνωση και την αποδοχή του πόνου. Είναι μια κατάφαση στην ζωή: η ζωή είναι χαρά ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ, είναι ΛΥΠΗ ΚΑΙ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ. Δεν μπορούμε να μην ζήσουμε τα δύσκολα που ζούμε. Δεν έχουμε κανένα έλεγχο στις θλίψεις και τα δεινά που παθαίνουμε. Μπορούμε όμως να τα ζήσουμε μοναχικά, απαρηγόρητα, εγωιστικά, βασανιστικά μαύρα και μάταια. Είτε, μπορούμε να κάνουμε ένα άνοιγμα προς τον άλλο και να δεχτούμε τον πόνο του, την γκρίνια του, την δυσκολία του, την θλίψη του και το βάσανο του κι έτσι να αρχίσουμε να ζούμε τα βάσανα ΜΑΖΙ, όχι απομονωμένοι ατομικά. Οχι ένας κι ένας, αλλά σαν ΕΝΑΣ άνθρωπος, σαν ΕΝΑΣ πόνος, σαν ΕΝΑΣ θάνατος. Ο θάνατος μας χτυπάει ΟΛΟΥΣ. Και του κυνικούς και τους ααίσθητους και τους ευαίσθητους και τους έξυπνους και τους ανόητους. ΟΛΟΙ ΤΡΩΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙ, όλοι πληγωνόμαστε, όλοι θρηνούμε. Μην χωρίζεις τον εαυτό σου από τους άλλους. Αναγνώρισε το κοινό στοιχείο. ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ. Κάθε φορά που λες "ε, αυτός δεν ξέρει τί ζω" κλείνεσαι πιο βαθυά στην απομόνωση του ατομικού βασανιστηρίου σου. Η καρδιά μας όμως θέλει παρηγοριά. Θέλει αγάπη, θέλει στοργή, θέλει κατανόηση. Κι αν δεν πιστεύεις στον Θεό, αν δεν μπορείς να στραφείς σε αυτόν για παρηγοριά, στρέψου τουλάχιστον στους συνανθρώπους σου. Κοίτα γύρω σου. Ολο και κάποιος θα έχει ζεστή καρδιά για σένα, θα σε συμπονεί κι ας μην έχει ζήσει ακριβώς αυτό που αισθάνεσαι εσύ. Ξεκίνα από κεί. Δέξου πως σε συμπονεί και θα ήθελε να σε παρηγορήσει (κι ας μην μπορεί) και σιγά σιγά θα αρχίσει να έρχεται μια μικρή παρηγοριά στην καρδιά σου. Δέξου τον πόνο σου και δέξου ότι και οι άλλοι πονούν και δεν πονάς μονον εσύ. Αγκάλιασε τους άλλους που πονούν (έστω και λιγότερο) και θα μπορέσεις αληθινά να θρηνίσεις, να πονέσεις, να κραυγάσεις τον πόνο σου για την μαμά σου, με όλη σου την καρδιά. Σε φιλώ, σε χαιρετώ και σου εύχομαι ειλικρινά, να μπορέσεις να στραφείς στους ανθρώπους γύρω σου, να δεχτείς τον πόνο τους κι αυτοί τον δικό σου. Σου εύχομαι να μην το ξεπεράσεις. Σου εύχομαι να θυμάσαι πάντοτε την μητέρα σου και να την μνημονεύεις ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ, χωρίς τύψεις κι ενοχές, με ειλικρινή αγάπη και στοργή για πολυαγαπημένη σου μητέρα. Καλή υπομονή στις θλίψεις.
  9. 11 points
    Αρχικά να σου πω ότι ο τίτλος με μπέρδεψε, πήγε το μυαλό μου σε ιστορίες για αγρίους, διάβασα και κάτι περίεργα άρθρα τελευταία στον τύπο για αλκοολικούς γονείς που άφηναν τα παιδιά μόνα στο σπίτι και λέω ποιος ξέρει τι κάνει για να μην είναι καλή μαμά και να τα κάνει όλα λάθος. Και μετά βλέπω αυτό για το φαγητό. Θα μιλήσω περισσότερο γενικά τώρα, αλλά πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί το ποσό τρώει ή δεν τρώει ένα παιδί έχει να κάνει με τον γονιό. Γιατί θεωρούμε ότι ο γονιός είναι υπεύθυνος για την όρεξη του παιδιού; Τα παιδιά μας είναι διαφορετικές οντότητες και έχουν διαφορετικό σώμα από εμάς και η όρεξη τους ρυθμίζεται από τις ορμόνες που παράγει το δικό τους σώμα. Δηλαδή έναν παιδί που τρώει καλά είναι επειδή κάτι κάνει καλά ο γονιός του ενώ ένα παιδί που δεν τρώει καλά έχει κακό γονιό; εν μέρει καταλαβαίνω ότι πάνω στο άγχος πολλοι γονείς κάνουν λάθη και είτε πιέζουν το παιδί να φάει με το ζόρι, ενώ δείχνει ξεκάθαρα ότι δεν θέλει να φάει άλλο ή του δίνουν μόνο ζάχαρη και απλούς υδατάνθρακες απλά και μόνο για να φάει, αλλά πέρα από αυτό το να συγχέουμε την όρεξη του παιδιού με τον γονιό είναι απλά παραλογισμός. Αν είναι έτσι, τότε εγώ στην μεγάλη που δεν τρώει είμαι πολύ κακή μαμά και τα κάνω όλα λάθος και στην μικρή που τρώει ότι της βάλεις στο πιάτο είμαι άριστη μαμά. Δεν παιζει κάτι τέτοιο, έχουν την ίδια ακριβώς αντιμετώπιση. Είναι ξεκάθαρα στο παιδί. Και μια φιλική συμβουλή, μην ζυγίζεις τις ποσότητες που τρώει κάθε μέρα, είναι φουλ ψυχαναγκαστικο και σε βάζει σε έναν φαύλο κύκλο που δεν οδηγεί πουθενά. Όταν ένας ενηλικας πρέπει για διάφορους λόγους να μετρήσει πόσο τρώει κάθε μέρα συνήθως δυσανασχετεί και το βρίσκει πολύ δύσκολο, γιατί να το κάνουμε στα παιδιά; και κάτι πολύ σημαντικό που πολλοι γονείς που αγχώνονται για την διατροφή του παιδιού τους ξεχνούν (και εγώ μια από αυτούς κάποιες φορές με την μεγάλη) το αν θα φάει 50 γρ παραπάνω σήμερα αλλά με το ζόρι μακροπροθεσμα του κάνει πολύ περισσότερο κακό πάρα καλό. Ηρέμησε λοιπόν, εάν ήταν όσοι έχουν παιδιά με μειωμένη όρεξη να θεωρούνται κακοί γονείς, τότε θα έπρεπε το μισό φόρουμ να είναι κακοί γονείς. Συνέχισε να προσφέρεις χωρίς πίεση και όσο φάει.
  10. 11 points
    Επειδή είσαι έξυπνος άνθρωπος, καταλαβαίνεις ότι κανείς δε λέει "για τη Μαρφίν δε λέτε τίποτα" όταν η συζήτηση είναι για τη ΧΑ, χωρίς να θέλει να πετάξει λάσπη στο αντιφασιστικό κίνημα. Και όταν βλέπεις μία καταδίκη ναζιστών και πας και κολλάς ένα "αλλά", ναι εκεί, πραγματικά δεν υπάρχει "αλλά". Τώρα αν κάποιος απαντά σε όλα αναφέροντας τη Μαρφίν, τύπου - Καλημέρα παιδί μου - Μη μου λες καλημέρα μάνα, για τη Μαρφίν δε λες τίποτα - Να απεργήσουμε για τη μείωση τον μισθών μας συνάδελφε - Όχι γιατί για τη Μαρφίν δε λέτε τίποτα εντάξει, εκεί πάσο. Αλλά αν όλως τυχαίως όταν κάποιος μιλά για ναζιστικά εγκλήματα, ειδικά αν αυτός ο κάποιος προέρχεται από οργανωμένο αντιφαστιστικό χώρο, πάμε και του κολλάμε ένα "για τη Μαρφίν δε λες τίποτα", και τους νεκρούς των Ναζιστικών επιθέσεων προσβάλλουμε, και τους νεκρούς της Μαρφίν, και το συνομιλητή μας, ε και ναι, βγαίνει προς τα έξω μία συμπάθεια προς το φασισμό, πώς να το κάνουμε.
  11. 11 points
    Θα βάλεις ένα ανεμοδείκτη να βλέπεις από που φυσάει ο άνεμος. Αν σου έρχεται από Αθήνα, θα έχει υψηλό φορτίο, να βγαίνεις με μάσκα και μετά καλό πάτημα με το σίδερο. Αν έρχεται από Κρήτη, άστα και ασιδέρωτα.
  12. 10 points
    Είπα να ανεβάσω την άχρηστη πληροφορία της ημέρας. Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από την τελευταία φορά που έβαψα τα μαλλιά μου. Και δεν εννοώ σταμάτησα να είμαι πχ βαμμένη ξανθιά και είμαι φυσική καστανή. Εννοώ σταμάτησα να είμαι βαμμένη καστανή και είμαι γκριζομάλλα. Τα μαλλιά μου είναι γκρίζα. Πολύ γκρίζα! Λοπόν, για να πιάσω την αδιάφορη ιστορία μου από την αρχή. Άρχισα να έχω λευκές τρίχες (αν θυμάμαι καλά) γύρω στα 20. Δεν ασχολήθηκα. Δεν ήταν στο στυλ μου να βάφω τα μαλλιά μου. Γύρω στα 30 και ενώ οι λευκές τρίχες είχαν πληθύνει... αρκετά, αποφάσισα ότι έχει παραγίνει το κακό και άρχισα να βάφω τα μαλλιά μου. Με την βαφή φαρμακείου (box dye). Κομμωτήριο ούτε κατά διάνοια για βαφή. Για κούρεμα μόνο κι αυτό όποτε. Δεν είναι στον τρόπο ζωής μου το κομμωτήριο. Δεν ήταν ποτέ. Όταν έμεινα έγκυος στο πρώτο παιδί, η τότε γυναικολόγος μου, μου έδωσε την γνωστή σύσταση να αποφύγω την βαφή μαλλιών το α'τρίμηνο. Ένας κόμπος στο λαιμό με έπιασε. Συναναστρεφόμουν τότε με αρκετό κόσμο λόγω εργασίας. Σκεφτόμουν τα γκρίζα μαλλιά μου και ντρεπόμουν. Τελικά τα έβαψα όταν είχα το ok. Όταν γέννησα πρόωρα λόγω θέματος που προέκυψε με το μωρό, το μαλλί αφέθηκε ξανά στην τύχη του. Και ντρεπόμουν ξανά για αυτό. Όταν μετά το πρώτο σοκ ρώτησα την παιδίατρο: "Κάνει να βάψω τα μαλλιά μου ενώ βγάζω γάλα για το παιδί;" με είδε μέσα στη μαυρίλα, ταλαίπωρη, ψυχολογία στον πάτο, κλπ και με ένα πλατύ χαμόγελο (να είναι καλά η γυναίκα δεν θα ξεχάσω το βλέμμα της ποτέ) μου είπε "Εννοείται! Δεν υπάρχει θέμα. Είναι πολύ σημαντικό να είναι η ψυχολογία της μαμάς καλή". Τα έβαψα. Στην δεύτερη εγκυμοσύνη, είχα αποφασίσει ότι δεν θα τραβήξω πάλι το λούκι του χάλια μαλλιού. Δεν ρώτησα καν τον καινούργιο γυναικολόγο για το θέμα (αν και ξέρω ok θα έλεγε), έβαφα τα μαλλιά μου κανονικά. Ούτε βέβαια και στο θηλασμό ρώτησα (άλλωστε μιλάμε για την ίδια παιδίατρο, ήξερα την άποψη της). Μέχρι περίπου έναν χρόνο πριν. Όπου η καθημερινότητα πλέον είχε γίνει έτσι που έβαφα το μαλλί κάτι άκυρες ώρες ξημερώματα (το έχω αναφέρει και σε παλαιότερο post σε topic βαφή και θηλασμός). Τα γκρίζα ήταν πλέον πάρα πολλά και επίμονα. Δεύτερη εβδομάδα από την βαφή και τα γκρίζα άρχιζαν να φαίνονται (those silver sparkles). Κι όπου είπα μέσα μου, "Αρκετά! Δεν θέλω άλλο να είμαι δέσμια της βαφής!". Τι μπορώ να κάνω; Κι έτσι άρχισα να το ψάχνω το θέμα. Στο διαδίκτυο αρχικά. Και ανακαλύπτω ένα ολόκληρο κίνημα-τάση πολύ διαδεδομένη στο εξωτερικό (γι'αυτό αναφέρω και κάποιες φράσεις κλειδιά στα αγγλικά - για όποιον θέλει να το ψάξει). Την Going grey ή Grey hair transition. Δηλαδή την μετάβαση στο φυσικό γκρίζο μαλλί. Με πολλές υποστηρίκτριες-ακόλουθους, bloggers, influencers, youtubers, άσημες και διάσημες, ολόκληρη κομμωτική φιλοσοφία-"επιστήμη" τολμώ να πω (με πιο γνωστό εκπρόσωπο τον αμερικανό colorist Jack Martin) και ολόκληρες σειρές προϊόντων περιποίησης και όλα αυτά για τα φυσικά γκρίζα μαλλιά. Είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα! Στη συνέχεια άρχισα να ρωτάω σχετικά κομμωτές-κομμώτριες αλλά και γυναίκες στην ηλικία μου (γυρώ στα 40) που άρχισα να παρατηρώ και έβλεπα να έχουν φυσικά γκρίζα μαλλιά. Και η αλήθεια είναι ότι ενώ πριν δεν το είχα προσέξει, πλέον εντόπιζα πιο συχνά γυναίκες όχι μεγάλης ηλικίας με φυσικά γκρίζα. Τέλοσπάντων το συμπέρασμα μου είναι ότι οι επαγγελματίες εδώ, στην πλειοψηφία τους, δεν το κατέχουν το θέμα. Το γκρίζο μαλλί για αυτούς είναι είτε η μοντέρνα γυναίκα που βάφει το μαλλί γκρι επειδή είναι της μόδας, είτε η άνω τον 60ετών γκριζομάλλα γυναίκα. Το 35-40άρα γκριζομάλλα, από άποψη, είναι κάτι άγνωστο και μάλλον αντιαισθητικό. Δεν γνωρίζουν να σου λύσουν απορίες σχετικά, δεν γνωρίζουν να σου προσφέρουν την περιποίηση που ζητάς και κάποιοι μπορεί να γίνουν ακόμη και είρωνες-αγενείς. Εντέλει έμεινα σταθερή στην απόφαση μου έως τώρα. Και δεν έχω βάψει τα μαλλιά μου σχεδόν έναν χρόνο (going cold turkey). Απόφαση λίγο πριν το ξέσπασμα του κορωνοϊού (φοβερή συγκυρία). Η κόμη μου πέρασε από διάφορα άβολα στάδια. Το ίδιο και η ψυχολογία μου, αλλά όχι κάτι φοβερό. Όταν: α) έχεις να τρέξεις για τόσα πράγματα μέσα στη μέρα, β) το περιβάλλον σου είναι υποστηρικτικό, γ) έχεις στόχο και τον ακολουθείς, δεν είναι κάτι δα το τραγικό. Για τρίχες μιλάμε άλλωστε. Επιπλέον μετά από αρκετό ψάξιμο βρήκα έναν έμπειρο κομμωτή γνώστη της όλης φάσης, υποστηρικτικό και δεξιοτέχνη του ψαλιδιού. Και εκεί που τον βρήκα, μας ήρθε το lockdown και είμαι ένα κούρεμα πίσω (μάλλον δύο) από την απόκτηση του full grey look. Οπότε κι εγώ ανυπομονώ για το πότε θα ανοίξουν τα κομμωτήρια αν και μάλλον όταν ανοίξουν, τα ραντεβού θα είναι φουλ μέχρι να ξανά κλείσουν. Όπως και να έχει πάντως έχω πλέον συμφιλιωθεί με την εικόνα μου στον καθρέφτη. Δεν λέω: "Ουάου! Ευτυχώς που είναι γκρίζα τα μαλλιά μου. Ακόμη κι αν δεν ήταν εγώ πάλι γκρίζα θα τα ήθελα!". Αλλά αυτό που έγινε ήταν ότι από ένα σημείο κι έπειτα η διαδικασία ανά λίγες εβδομάδες βάψιμο έπαψε να με "εξυπηρετεί", έπαψε να μου φτιάχνει την διάθεση, μου έγινε βραχνάς και με έκανε να αποστρέφομαι το φυσικό μου χρώμα και ως επακόλουθω την εμφάνιση μου. Και αυτό δεν ήταν καθόλου ok κι έρεπε να σταματήσει. Το γκρίζο μου μαλλί δεν είναι τέλειο, αλλά εξυπηρετεί τον τρόπο ζωής μου, είναι μοναδικό, και έχει αρχίσει να μου αρέσει. Σίγουρα πάντως έχω πάψει να ντρέπομαι για αυτό και για την εικόνα μου στον καθρέφτη. Λοιπόν αυτά. Όποια βρίσκεται σε παρόμοια φάση ή το σκέφτεται και θέλει πληροφορίες/υποστήριξη/να πει την ιστορία της σχετικά, ας ποστάρει.
  13. 10 points
    Τι σχέση έχει με το πώς μίλησε ο πολίτης με το ξύλο; Αν εγώ δηλαδή μιλήσω έντονα σε έναν περαστικό στο δρόμο, δικαιούται να με δείρει; Αν ήταν έτσι θα ήμασταν ζούγκλα, όχι κράτος. Αυτο έλειπε να μπει μέτρο «αγένειας» που αν περαστεί μπορεί να βγάζει το κλοπ ο αστυνομικός και να βαράει. Και άλλο καυγάς, άλλο σύλληψη και ξύλο, έλεος! Αυτη η λογική «κάτι θα του είπε» είναι σαν το «θα φόραγε και αυτή προκλητικά ρούχα» σε αντιστοιχία με τα θύματα βιασμού. Σε ένα κράτος δικαίου υπάρχουν νόμοι, οι αστυνομικοί έχουν ως βασικό έργο την προστασία του πολίτη και δευτερευόντως την καταστολή. Το βίντεο είναι μια χαρά διαφωτιστικό, ένας κομπλεξικός αστυνομικός ζοχαδιάστηκε που του αντιμίλησε ένας πολίτης αντί να κατεβάσει το κεφάλι και είπε να κάνει επίδειξη δύναμης. Κάπως έτσι κλιμακώνονται τέτοιες καταστάσεις και μπορούν να ξεφύγουν, ενώ κάλλιστα θα μπορούσε ένα ψύχραιμος αστυνομικός να οδηγήσει σε αποκλιμάκωση.
  14. 10 points
    Πολύ το σκέφτεσαι ..... εγώ όταν προσπαθούσα χρόνια να κάνω παιδί απλά ήθελα να κρατήσω το μωράκι μου (όπως και αν ερχόταν αυτό).... είσαι 44 αν το σκέφτεσαι τόσο πολύ, χαλάς πολύτιμο χρόνο και μάλλον έχεις την απάντηση σου. Στη θέση σου δεν θα έβρισκα παραδείγματα (γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να βρεις κάτι που θα σε ικανοποιήσει ειδικά σε φόρουμ κλπ), απλά θα πήγαινα να μιλήσω σε ένα ψυχολόγο να βγάλεις όλες τις φοβίες από μέσα σου, να ηρεμήσεις ! .... σκέφτεσαι πολλλλλυυυυ Στην τελική μάνα θα γίνεις , όπως και να γίνει θα πρέπει να είσαι σούπερ δυνατή να αντιμετωπίσεις πολλά, και αυτό είναι ένα από αυτά.. δεν είναι το τέλος του κόσμου, είναι απλά ένα πρόβλημα και θα βρεις την λύση του όταν θα έτσι η ώρα του . Πραγματικά στο εύχομαι να είναι το χειρότερο πρόβλημα που θα αντιμετωπισεις. Κάνε one step at a time, βρες ένα τρόπο να βγαλεις τις αρνητικές σκέψεις από μέσα σου, συγκεντρώσουν στο τι θα κανεισ τον άλλο μήνα, και όχι σε 12 χρόνια....ότι και να γίνει αν έχεις την τέλεια σχέση μαζί του όλα θα πάνε καλά.... ψυχολογικά προβλήματα τον παιδί σου δεν θα αποκτήσει γιατί θα έχει εσένα!! Και εννοείται μια γνώμη είναι, εσυ ξέρεις καλύτερα ... καληνύχτα
  15. 10 points
    H ζωή εδώ και χιλιάδες χρόνια δε βασίζεται σε μελέτες, αλλά σε προσαρμογή στις συνθήκες. Αν λοιπόν υπάρχει η πολυτέλεια της επιλογής, εννοείται ότι επιλέγουμε το επιστημονικά ορθότερο. Με τον τρόπο αυτό φυσικά και θα βάλουμε το μικρό παιδί για ύπνο στις 8 αν γίνεται, ή θα αγοράσουμε από το δρόμο το κουλούρι ολικής άλεσης αντί του λευκού αν υπάρχει. Αλλά επειδή επίσης αποδεδειγμένο είναι ότι το στρες βλάπτει πάρα πολύ και την υγεία, αλλά και τη σχέση γονιών - παιδιών. Αν είναι λοιπόν σχετικά εύκολο με μικρές αλλαγές στο πρόγραμμά μας να έχουμε την υγιεινότερη επιλογή, σαφέστατα συμφωνούμε. Αν η υγιεινότερη επιλογή θα μας διαλύσει ψυχικά και θα καταλήξουμε να περνάμε τη μέρα με τύψεις για το αν φάγαμε πατάτες το μεσημέρι και όχι γλυκοπατάτες, ή να αποκοπούμε εντελώς από τον κοινωνικό μας περίγυρο για να μη διαταράξουμε ποτέ το ιδανικό πρόγραμμα του παιδιού, εκεί το κόστος είναι μεγαλύτερο από το όφελος. Νομίζω ότι δε διαφωνούμε. Απλά άλλο να έχουμε στο μυαλό μας ότι το Α ή το Β είναι ιδανικό και να προσπαθούμε όσο γίνεται να το πλησιάσουμε, και άλλο να μας γίνει αυτοσκοπός και να αναλύουμε όλη τη μέρα γιατί αποτύχαμε στις λεπτομέρειες.
  16. 10 points
    Έχοντας ένα παιδί σαν της @maripoz, που από βρέφος κιόλας ήταν ευχαριστημένο με λιγότερες ώρες ύπνου από τα άλλα παιδιά, μπορώ να σου πω ότι ταλαιπωρήθηκα πάρα πολύ. Γιατί διάβαζα αυτά που διαβάζει και η Έσπερος, αναλύσεις για τον βρεφικό και παιδικό ύπνο, πότε πρέπει να κοιμάται το παιδί για να εκκριθεί το peak της αυξητικής ορμόνης, και δώστου τύψεις η μωρομάνα που το παιδί της απλά δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στο σωστό. Μέχρι που "ξύπνησα" και ηρέμησα και εγώ και σταμάτησα να ταλαιπωρώ και το παιδί μου. Τα παιδιά δεν είναι copy-paste, δεν είναι όλα στο χέρι μας, δεν πάνε όλα by the book. Σημασία έχει η κάθε μάνα ναι μεν να ενημερώνεται αλλά να κοιτάει και το ΔΙΚΟ ΤΗΣ παιδί, τις συνθήκες τις ΔΙΚΗΣ ΤΗΣ οικογένειας και το καλό αυτής. Στην Ελλάδα παιδί δημοτικού να κοιμάται στις 20:30 η ώρα δεν υπάρχει. Ούτε στην Ισπανία, ούτε στην Ιταλία (τη νότια τουλάχιστον), ούτε σε χώρες της ίδιας γεωγραφικής ζώνης. Άρα τι; τη χάσαμε την ανάπτυξη; Δε θα γίνει το αγόρι μας 1.90 αλλά 1.87; Ακόμα και αν μιλάμε για τρίχρονο, οι συνθήκες εργασίας και γενικότερα της ζωής στην Ελλάδα το κάνουν σχεδόν αδύνατο, εκτός και αν μιλάμε για μαμάδες που δε δουλεύουν, εκεί χαίρω πολύ. Όταν δουλεύεις 9 με 6 (σύνηθες ωράριο πλέον για Ελλάδα) και θέλεις στη καλύτερη μισή ώρα για να φτάσεις στη δουλειά και άλλη τόση να γυρίσεις, το παιδί σου καλύπτεται συναισθηματικά να σε βλέπει 2 ώρες το πρωί και άντε μία το πρωί; Ή θα ξυπνάς από τις 6:00 το πρωί (που το παιδί ναι, εσύ δεν ξέρω με τι αντοχές); Και μέσα σε όλα αυτά θα έχεις και μαγειρέματα, σιδερώματα, καθαρίσματα... Ε δε βγαίνει. Ξαναλέω, σε καμία περίπτωση δεν απορρίπτω σχετικές μελέτες. Αλλά αυτές επικεντρώνονται στο βιολογικό κομμάτι. Υπάρχει και το ψυχοκοινωνικό. Δε λέμε ότι είναι οκ να κοιμούνται αργά. Λέμε ότι αν μια μαμά την παίρνει από κάτω επειδή δε βλέπει το προφανές, τότε έχει θέμα με αυτά που διαβάζει γιατί από μόνα τους μόνο την καταπιέζουν. Αν και σπανίως συμφωνώ με τη @ninaki80, καταλαβαίνω το σκεπτικό της. Εδώ έχουμε ένα παιδάκι που τρώει πολύ καλύτερα από το μέσο παιδί αυτής της ηλικίας, κοιμάται νορμάλ και η @Έσπερος τρελαίνεται και νιώθει τύψεις πως δεν προσφέρει όσα θα μπορούσε. Με τα στάνταρτ ποιου βρε Έσπερος; της συμβούλου ύπνου ή της διαχειρίστριας της παιδικής διατροφής;
  17. 10 points
    Αρχικά να σου πω ότι χαίρομαι που διαβάζω πόσο συνειδητοποιημένη είσαι. Δεν έχω εμπειρία στο θέμα, είναι όμως κάτι που αφορά συγγενή μου (σκέφτεται να προχωρήσει σε δότη σπέρματος) και έχουμε παρόμοιες ανησυχίες. Το πρόβλημα σου είναι έτσι και αλλιώς κάτι που αντιμετωπίστηκε τα τελευταία χρόνια , με την έλλειψη εμπειρίας που υπήρχε. Αφού βγήκαν στη φόρα κάποια σκάνδαλα και τα παιδιά πίεζαν να μάθουν περισσότερα σχετικά με τους βιολογικούς γονείς τους, άρχισε να δημιουργείται αντίστοιχο πλαίσιο. Προσωπικά, αν ήμουν στη θέση να πρέπει να επιλέξω, θα επέλεγα ένα ανοιχτό προφίλ που θα έδινε τη μεγαλύτερη πρόσβαση στο παιδί μου (αν αυτό θελήσει να αναζητήσει το βιολογικό του γονέα) Νομίζω ότι καλώς κινείσαι σε αναζήτηση πληροφοριών στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι πολύ ανώριμα (15 χρόνια είναι πολύ λίγα), μέχρι πρότινος γιατροί προτείναν στους γονείς να μην το αποκαλύψουν καν στο παιδί (δυστυχώς ξέρω και αρκετούς γονείς που πιστεύουν το ίδιο). Προσωπικά, συμφωνώ μαζί σου, είναι θεμελιώδες δικαίωμα του παιδιού να μπορεί να έχει πρόσβαση στη βιολογική του ιστορία (γονείς ή συγγενείς) και τα ίδια τα παιδιά το έχουν αποδείξει αυτό. Το αν θα προκληθούν σχετικές εντάσεις στην εφηβεία, νομίζω ότι είναι θέμα όχι τόσο της δωρεάς αυτής καθέ αυτής, αλλά του χτισίματος της σχέσης γονέα-παιδιού μέχρι τότε, το πώς έμαθε το παιδί την αλήθεια, σε τι πλαίσιο, τι υποστήριξη είχε. Από όσες μαρτυρίες εξωτερικού έχω διαβάσει, τα παιδιά ουδέποτε αμφισβήτησαν την αγάπη των γονιών τους και εντάσεις προκλήθηκαν κυρίως στις περιπτώσεις που η αλήθεια αποκαλύφθηκε αργότερα ή με λάθος τρόπους. Και πάλι, δεν ξέρω πόσο θα σε βοηθήσουν μεμονωμένες μαρτυρίες. Στη θέση σου θα προσέγγιζα ομάδες γονέων εξωτερικού που φαίνεται να χειρίστηκαν καλά το θέμα και θα ζητούσαν συστάσεις για ψυχολόγο ώστε να σε βοηθήσει να βρεις τη δική σου/σας προσέγγιση. Τέλος, να σου πω ότι τα παιδιά έχουν μια εκπληκτική ικανότητα να δέχονται την αλήθεια με απόλυτη φυσικότητα, όταν αυτή τους δίνεται με όμορφο τρόπο, προσαρμοσμένη στην ηλικία τους κάθε φορά. Οι ενήλικες προκαταλήψεις, οι προσωπικές μας πεποιθήσεις είναι που θέτουν αναχώματα. Εύχομαι ότι καλύτερο, όπως και αν προχωρήσεις.
  18. 10 points
    Ενώ το κρέας με τις τοξίνες και τα αντιβιοτικα, τα κοτόπουλα με τις ορμόνες κ τα ψάρια που τρώνε αλευρα είναι σούπερ υγιεινά κ τα δίνουν στα παιδιά τους. Εκτός αν είναι όλες πλούσιες κ τα αγοραζουν όλα βιολογικα ή όλες έχουν δικά τους προϊόντα. Έλα βρε Έσπερος σε παρακαλώ.
  19. 10 points
    @Έσπερος σου έχω ριζοσπαστική πρόταση: Μορφωμένη γυναίκα είσαι, σταματάς να παρακολουθείς σελίδες με ακραίους ως γραφικούς στο διαδίκτυο που πιστεύουν ότι μέσα στα δημητριακά, το μέλι και το αλεύρι ζουν δαίμονες, σταματάς να προσπαθείς να κάνεις παιδί 3 ετών να ακολουθήσει low-carb δίαιτα, και σου λύνονται ξαφνικά τα χέρια. Και του μαθαίνεις ότι το φαγητό δεν είναι χημική συνταγή αλλά και απόλαυση. Και μόνο ότι γράφτηκε το "δε βάλαμε μέσα μέλι" , ειλικρινά δεν πιστεύω ότι διάβασα σαν κάτι που περηφανεύεσαι γι αυτο! Για γιαούρτι με μέλι μιλάς, όχι για κρουασάν με μερέντα.
  20. 10 points
    @Super.mum μη βαλεις σε ενα μωρό την ταμπέλα του δύσκολου. Αλλάζει και να μην το θες, όλη σου την αντιμετώπιση στο "προβληματικό" παιδί. Έχεις ένα μωρό. Και ένα πιο μικρό μωρό.Το μεγάλο μωρό από όταν ήταν μικρό μωρό είχε μια μαμά έγκυο με την κούραση της εγκυμοσύνης, και τώρα ένα ακόμη πιο μικρό μωρό να του έχει "κλέψει" την μαμά. Και του γυρεύεις να μεγαλώσει και να είναι ήσυχο, γιατί είναι κουραστικό να έχεις δύο μωρά. Όμως αν το 18 μηνών μωρό δεν διεκδικούσε, δεν έτρεχε γύρω γύρω, δεν αντιδρούσε στο Όχι, και γενικά καθόταν ήσυχο χωρίς να ενοχλεί, τώρα θα ήσασταν στους αναπτυξιολόγους να βρείτε τι δεν πάει καλά. Πρέπει να βρεις λύση εκεί που είναι το πρόβλημα: είναι δύσκολο να μεγαλώνεις δύο μωρά. Χρειάζεσαι βοήθεια, για να ξεκουραστείς εσύ και να τ δεις πιο θετικά. Βοήθεια δεν είναι η γιαγιά που δεν αντέχει την ακαταστασία να προσέχει το ενάμιση έτους μωρό όμως, γιατί θα τρελαθείτε όλοι. Θα μπορούσε να είναι να σου φέρει η γιαγιά ένα φαγητό ή να σε βοηθήσει κρατώντας το μικρό 2 ώρες, για να παίξεις πιο "ζωηρά" με το μεγάλο και να εκτονωθεί.
  21. 10 points
    Μπορεί να γίνει ένα ωραιότατο συνθηματικό για την καραντίνα.. έκανα μια μικρή συναγρίδα σπίτι μου για τη γιορτή μου.. μια μεγάλη συναγρίδα στο πάρκο μη πάτε καλύτερα.. κλπ κλπ..
  22. 10 points
    Στην ελληνική λαϊκή παράδοση παίζει μεγάλο ρόλο το 9.. πολλές παροιμίες.. μας είναι τόσο οικείο.. ίσως γι'αυτό.. Στις 9 του...άλλον έβαλε στο σπίτι Και ο μήνας έχει 9 Του..τα 9μερα..
  23. 10 points
    Η αλήθεια είναι ότι οι κρατικές δυνάμεις είναι πολύ απασχολημένες αυτό το διάστημα. Έχουν 14χρονα να χώσουν σε κρατητήρια και πεντάχρονα που χρειάζονται καπνογόνα. Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω νομίζω. Κανένας δε θέλει ένστολο για κάθε 2 πολίτες. Αλλά όταν βλέπεις κρατική βία σε ανήλικα, τα στραβά μάτια σε μεγαλοεπιχειρηματίες και ξενοδόχους και επιπλέον να σου κουνάνε το δάχτυλο γιατί βγήκε η μύτη έξω, η ατομική σου ευθύνη πάει περίπατο.
  24. 10 points
    Οι προσωπικές εμπειρίες δίνουν δικαίωμα άποψης για συγκεκριμένα γεγονότα, σε συγκεκριμένο χωροχρονικό και κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο. Δεν είναι συγχωροχάρτι για να δηλώνει κάποιος ρατσιστής χωρίς να ντρέπεται ή, έστω, χωρίς να κρίνεται από τους γύρω του. Ως προς αυτό διαφώνησα και μόνο. Στη χώρα που ζω έχω κι εγώ τη δική μου γνώμη για την κοινωνία. Υπάρχουν πολλά που δε μ'αρέσουν και στο περιορισμένο πεδίο που μου επιτρέπεται (προς το παρόν δεν έχω δικαίωμα ψήφου) δουλεύω για να αλλάξουν. Το να λέω, όμως, δεν ήμουν ρατσιστής αλλά έγινα επειδή δε γουστάρω τους ανθρώπους γύρω μου, συγγνώμη, αλλά είναι ΠΟΛΛΑ βήματα παραπέρα. Ο ρατσιστής είναι πάντα ρατσιστής. Γνωρίζω κι εκείνους που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα στην Ελλάδα, αλλά ως συνεπέστατοι ρατσιστές, όταν ήρθαν εδώ κάθε κουβέντα τους άρχιζε με κράξιμο: δεν ξέρουν να ζουν, δεν ξέρουν από καλό καφέ, δεν, δεν, δεν......αποφεύγω να πω οτι ο συγκεκριμένος ρατσισμός μου φαίνεται ο γελοιοδέστερος όλων (μιλάμε για ένα ρατσιστή μετανάστη πρακτικά ), διότι για μένα όλοι το ίδιο γελοίοι είναι. Ο ρατσιστής στη χώρα του θα είναι με τον αλλοδαπό, στο εξωτερικό θα είναι με τον αλλοεθνή αλλοδαπό ή με το ντόπιο, στην οικογένειά του με την ξαδέρφη που παντρεύτηκε Αλβανό κλπ. Κατ'αντιστοιχία οι ομοφοβικοί, οι μισογύνηδες, οι θρησκόληπτοι κλπ.....Πολύ απλά γιατί χρειάζεται κάποιον να φορτώσει τη δική του μιζέρια. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι οτι ο ρατσιστής δεν χρειάζεται λόγους, παρά μόνο προφάσεις. Όπου κι αν είναι, ό,τι συνθήκες κι αν επικρατούν. Ευχαριστώ για αυτή την πάσα, γιατί είναι ακριβώς εκεί που βρίσκω τον πυρήνα του λάθους. Μιλάς λες και οι ίδιοι οι μετανάστες είναι υπεύθυνοι με κάποιο τρόπο για το ρατσισμό που υφίστανται και....απλώς αρκεί να κάνουν κάτι, ενεργητικά, για να τον "μειώσουν". Να γίνουν οικογενειάρχες, να ενσωματωθούν, να κάνουν επιχείρηση, να μάθουν ελληνικά, να, να, να......να μας αποδείξουν, εν ολίγοις, οτι είναι ισότιμοι άνθρωποι. Και μπορεί τότε να τους κάνουμε τη χάρη και να γίνουμε λιγότερο ρατσιστές.... Μόνο που για το ρατσισμό φταίει ΜΟΝΟ και ΠΑΝΤΑ ο ρατσιστής. Όπως και για το βιασμό φταίει μόνο και πάντα ο βιαστής και ποτέ η μίνι φούστα.
  25. 9 points
    Αν σκεφτείς ότι ο υπουργός υγείας παρουσιάζει επιτελικό σχέδιο για τον εμβολιασμό με ένα εμβόλιο που δεν υπάρχει, γιατί να μην λέει ο καθένας ο,τι θέλει; Μ εγω γελάω με τα ρεπορτάζ. στο πόδι που βγαίνουν καθ υπαγόρευση προφανώς. Ελεγε το in.gr που είναι κ σοβαρό υποτίθεται, ότι ο εμβολιασμός θα γίνεται τηλεφωνικά, με sms ή ηλεκτρονικά!!! Εννοούσαν το κλείσιμο ραντεβού προφανώς, αλλά είχε πολλή πλάκα. Τουλάχιστον δεν είπαν ότι θα γίνεται κι αυτό επίσης μέσω webex, μετά τις 5.30 που δεν έχει κανεις μαθημα.....
ποιοί είμαστε | επικοινωνία | στατιστικά

© parents.org.gr - Ελληνική Εταιρία Ενημέρωσης Γονέων 2008 !!


Powered by Invision Community