Πίνακας Συνεισφοράς


Popular Content

Showing content with the highest reputation on 21/08/2020 in Δημοσιεύσεις

  1. 5 points
    Μιλώντας για εμένα, θα πω το εξής, πιο πολύ για να σε ενθαρρύνω, χωρίς να ξέρω εάν συμβαίνει το ίδιο και στις υπόλοιπες μητέρες, ότι δλδ σε κάθε στάδιο μεγαλώματος των παιδιών νομίζεις ότι είσαι "φουλ" (full), αλλά πάντα υπάρχει και κάτι "πιο φουλ" στο επόμενα στάδιο, το οποίο με κάποιο τρόπο το διεκπεραιώνεις τελικά. Βοηθάει φυσικά και το γεγονός ότι όταν μεγαλώνουν τα παιδιά, αλλάζουν και οι ανάγκες τους. Δηλαδή μπορεί ας πούμε να προστεθεί το διάβασμα ενός παιδιού, αλλά έχει φύγει το "μαμά, διψάω" γιατί πολύ απλά θα πάει να πιει νερό μόνο του πια. Αν θυμάμαι καλά από τις αναρτήσεις σου, είναι μικρό ακόμα το παιδάκι σου και ίσως δεν μπορείς να το καταλάβεις στην πράξη πως θα λειτουργήσει. Όταν έκανα το πρώτο παιδί και πήγα και στη δουλειά κάποια στιγμή (ήταν 8 μηνών), αισθανόμουν ότι πιο φουλ δεν θα μπορούσα να είμαι (παρότι το παιδί ήταν από τα "εύκολα" ας πούμε, ήσυχο, ευπροσάρμοστο, έτρωγε κ κοιμόταν χωρίς μεγάλη δυσκολία). Μένω έγκυος στο 2ο (όταν ο μεγάλος ήταν 10 μηνών), και ξεκινάω να αγχώνομαι πως θα τα προλάβω, 2 παιδιά, δουλειά και σπίτι. Γεννιέται και το 2ο και σιγά σιγά, σαν σβούρα βέβαια και εγώ και ο σύζυγος, τα φέραμε όλα βόλτα. Τα παιδιά βρεφονηπιακό και παιδικό σταθμό το πρωί, το απόγευμα τους παραλάμβανα και είχα την φροντίδα τους και τη φροντίδα του σπιτιού, ό,τι αυτό σημαίνει με 2 παιδιά προσχολικής ηλικίας. Το καλοκαίρι πριν ο μεγάλος πάει Δημοτικό, λέω "αμάν πως θα προλάβω και το διάβασμά του, είμαι ήδη πηγμένη". Το καλοκαίρι πριν πάει ο 2ος Δημοτικό (έχουν μία σχολική χρονιά διαφορά) και ο μεγάλος θα ξεκινούσε Αγγλικά λέω "αμάν πως θα προλάβω τα διαβάσματα και των 2 + Αγγλικά διάβασμα και πήγαινελα του μεγάλου, είμαι ήδη πηγμένη με το διάβασμα του μεγάλου για το σχολείο". Το καλοκαίρι πριν πάει αγγλικά και ο μικρός, ΔΕΝ είπα "πως θα προλάβω σχολείο κ αγγλικά και οι 2". Συνήθισα πια.... Το σημαντικότερο απ' όλα είναι να υπάρχει υγεία στην οικογένειά σου, τα υπόλοιπα αντιμετωπίζονται και είναι "απλές οδοντόκρεμες". Σου μιλάω εκ πείρας.
  2. 4 points
    Σας ευχαριστώ όλες για τις απαντήσεις σας, η αλήθεια είναι ότι ναι, αναφέρομαι σε αυτά τα μίνι που γεμίζουν με 2 μπλουζάκια, μάλλον δεν θα το προτιμήσω, με πείσατε κ εσείς και τα σχόλια στο ιντερνετ που διάβαζα. Έχουμε αποθηκάκι με παροχή νερού, οπότε μάλλον θα κατευθυνθούμε προς τα εκεί, και τα νερά θα βγαίνουν στην αυλή/στο χώμα, όπως λέει και η @ninika84. Απλώς σκεφτόμουν κάτι εύκολο χωρίς να φέρνω υδραυλικούς κλπ, αλλά προφανώς και δεν συμφέρει και δουλειά δεν θα γίνεται. Καλή σας συνέχεια.
  3. 2 points
    Έχει δίκιο ο σύζυγος! έτσι ήταν η μαμά μου (άλλες εποχές όμως) και όταν χάσαμε τον πατέρα μου πελάγωσε και τρέλανε και εμάς που είχαμε τα δικά μας , είχαμε και τα δικά της μετά.. Να συμμετέχεις σε όλα. Προσωπικά στις μέρες μας το μοντέλο ο άντρας τα πρακτικά/οικονομικά και η γυναίκα τα παιδιά δεν με βρίσκει σύμφωνη. Α! επίσης ξεχνάω και γεύματα του παιδιού! Το απογευματινό και εγώ και ο άντρας μου το έχουμε ξεχάσει ουκ ολίγες φορές! Χθες τον πήρε ο άντρας μου το απόγευμα να πάνε για μπάσκετ και του φώναζα από το μπαλκόνι την ώρα που φεύγανε ότι ξεχάσαμε να φάμε τα απογευματινά φρούτα!
  4. 2 points
    Σίγουρα ως μητέρα έχεις πολλά πράγματα να σκεφτείς και να διευθετήσεις, αλλά αυτό με τη φθορά δεν ξέρω.... εγώ πάλι νομίζω ότι με την απραξία βαλτώνεις..... Επίσης, επειδή αναφέρεσαι και στις γυναίκες που δεν έχουν παιδιά, επειδή έχω 2-3 φίλες χωρίς παιδιά, πίστεψέ με, τρέχουμε διαφορετικά μεν, αλλά στους ίδιους ρυθμούς δε. Αν θέλεις να γεμίσεις τη ζωή σου τη γεμίζεις, είτε με υποχρεώσεις είτε με "απολαύσεις" που και σε αυτές χρειάζεσαι προγραμματισμό. Και υπάρχουν και γυναίκες που έκαναν παιδιά που δεν τρέχουν όσο νομίζεις ΓΙΑ τα παιδιά. Τα έχουν αναλάβει άλλοι τα παιδιά τους και εκείνες συνεχίζουν (σχεδόν) την ίδια ζωή όπως και πριν, προ παιδιών. Εγώ στον άντρα μου του έχω πει να μη μου μιλάει για πράγματα για τα οποία δεν χρειάζεται εγώ να αποφασίσω. Εξουσιοδότηση εν λευκώ σε όσα δεν χρειάζεται να ξέρω. Ευτυχώς τα έχει αναλάβει ο σύζυγος.
  5. 2 points
    Σίγουρα ναι, κ αν το πάρεις κ χαλαρά κ δείχνεις κατανοηση στο συναίσθημα του παιδιού θα το σκέφτεσαι κ θα γελάς (εγω πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτομαι τα παιδιά μου όταν είχαν αντίδραση απέναντι σε εμένα η στον άντρα μου κ μετά πως τρέχουν σε εμάς η πως ξαφνικά ξεχνάνε πως δε θέλουν τον μπαμπά κ του ζητάνε να παίξουν μαζί ότι δεν έπαιξαν τις μέρες που δεν τον ήθελαν η κ το αντίθετο να τους δώσω αγκαλιές κ φιλιά που δεν ήθελαν τις προηγούμενες μέρες κ γελάω μόνη μου.. λάθος φατσουλα αλλά δε μπορώ να την βγάλω αυτή ήθελα να βάλω
  6. 1 point
    Καλή επιτυχία, πιστεύω ότι θα τα πας περίφημα!!! Εμένα μου φαίνεται χρήσιμο ως προς την άποψη της λοχείας. Στο μαιευτήριο (αν και θεωρητικά baby friendly) ένιωσα και εγώ και η διπλανή ότι μας ξεπεταξαν όταν μας έδιναν οδηγίες πώς να φροντίσουμε τα μωρά και ουσιαστικά χρειαστηκαμε και οι δύο βοήθεια στο σπίτι από ένα άτομο που να ξέρει από μωρά ( δεν ήταν δηλαδή δικιά μου αίσθηση μόνο). Και ξέρετε, καλές χρυσές μαμάδες πεθερές, αλλά σου δημιουργούν πολλή ανασφάλεια ( τύπου εγώ γνωρίζω καλύτερα- εμένα η πεθερά μου άρπαξε το μωρό από τα χέρια για να το κάνει μπάνιο γιατί κατά τη γνώμη της δεν το έπιανα καλά, δε μου έδειξε πως να το πιάνω για μπάνιο αλλά το πήρε από τα χέρια μου , αφρούς έβγαλα, το κατάλαβε από τη φάτσα μου που είχε στραβωσει σαν να είχα πάθει εγκεφαλικό, από το πώς της μιλούσα, ακόμα και σήμερα το θυμάμαι και συγχυζομαι ,και ευτυχώς έφυγε μετά και έκανε μέρες να ξαναπατήσει! Μετά από αυτό σκηνικό, έδωσα το μωρό ακόμα και στην μητέρα μου μετά τις σαράντα μέρες. Τελικά για να μάθω να την κάνω μπάνιο είδα βίντεο στο YouTube). Αναφέρομαι σε αυτό το σκηνικό για να πω ότι η ψυχολογία της μαμάς στη λοχεία είναι πάρα πολύ ευαίσθητη και χρειάζεται ένα άτομο ουδέτερο όπως η βοηθός μητρότητας. Εγώ προσωπικά αισθανομουν σαν τη σκυλίτσα που της αρπάζουν το κουτάβι της, δεν ήθελα να τη πιάνει κανείς χωρίς τη συγκατάθεση μου, όχι φυσικά να μου την αρπάζουν. Φυσικά , αυτη η ψυχολογία δεν είναι για πάντα είναι τον πρώτο καιρό, για αυτό θεωρώ πως καλύτερα μία βοηθός μητρότητας δίπλα σου παρά συγγενείς. Επίσης, μου υπονόμευαν πολύ το θηλασμό και η μαμά και η πεθερά μου . Μονίμως δώσε ξένο και δώσε ξένο, επειδή η μπέμπα είχε κολικούς (τελικά από αλλεργία) γιατί και καλά το δικό μου ήταν προβληματικό. Με στήριξε πολύ κατόπιν μια μαία στο θηλασμό, αλλά στο τέλος επειδή δεν ήθελα να έχω άτομα πάνω από το κεφάλι μου, κατέληξα να ασχολούμαι μόνη με το μωρό και κάποια πράγματα ρωτούσα φίλες με βιντεοκλήσεις κτλ. Μία βοηθός μητρότητας τελικά πιστεύω θα με είχε βοηθήσει πολύ παραπάνω γιατί θα είχαμε ουδέτερη σχέση και όχι συγγενική, θα την είχα επιλέξει εγώ οπότε θα είχαμε συμφωνήσει στο πώς θέλουμε να λειτουργούμε μαζί και το βασικότερο θα με στήριζε εμένα ως μητέρα, θα μου έδινε την αυτοπεποίθηση που μου έλειπε τις πρώτες μέρες της μητρότητας. Οι πρώτες μέρες του μωρού καλώς ή κακώς δεν ξεχνιούνται, συνήθως μια νέα μητέρα έχει πολύ άγχος και είναι κρίμα να μην είναι ήρεμη και να μην έχει ουσιαστική βοήθεια και ενδυνάμωση στο ρόλο της και όχι υπονόμευση.Εύχομαι να διαδοθεί το επάγγελμα στην Ελλάδα! Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι με ποιο τρόπο βοηθά στην εγκυμοσύνη και στον τοκετό, αν και το έγραψες, παρόλα αυτά θεωρώ πως εκείνη την ώρα ίσως θα ήθελα πιο πολύ μια μαία κοντά μου και τον άντρα μου. Βασικά θα ήθελα όσο δυνατόν λιγότερα άτομα την ώρα του τοκετού,αν ξαναπροσπαθήσω για φυσιολογικό. Πως μία βοηθός μητρότητας θα μπορούσε να στηρίξει την επιτοκο; Μία μαία που συμμετέχει και στο ιατρικό κομμάτι θα με έκανε να αισθανθώ περισσότερη ασφάλεια ( προσωπική άποψη πάντα). Συγγνώμη αν μακρυγορησα, καλή επιτυχία στο νέο σου βήμα!!!
  7. 1 point
    Ρε σύ έχει δίδυμο αδερφό ο άντρας μου που τον έδωσαν για υιοθεσία στη Νορβηγία;; Εγω είμαι οκ με χρήματα κ τετοια αλλά δεν ξέρω αλλα πρακτικά κ μου λέει τα ίδια!!!
  8. 1 point
    Ναι μια ενυδατικη κρεμουλα , μου είπε να απλώσω στα ποδαράκια και στα δάχτυλα ανάμεσα ποσότητα στο σημείο που είναι το πρόβλημα και να βάλω καλτσουλες για όλο το βράδυ, το πρωί τα πλένω και βάζω λίγο ενυδατικη , το βράδυ ξανά τα ίδια και τώρα είναι μια χαρά. Σόρρυ που απαντάω τώρα , δεν είχα μπει πιο μπροστά.
  9. 1 point
    Εμένα τα εχει αναλάβει ο άντρας μου μεν όλα αυτά και εγω ασχολούμαι με τα παιδιά, αλλά θυμώνει αρκετές φορές που δεν έχω ενεργό ρόλο σε κάποιες αποφάσεις. Μου αναφέρει συνεχώς ότι απλά θα καταρρεύσει το σπίτι αν πάθει κάτι αυτός και ότι πρέπει να έχω κάποια πράγματα που να τα αναλάβω. Εν μέρει έχει δίκιο, πχ μέχρι πρότινος δεν είχα ιδέα πόσα χρήματα ακριβώς έχουμε στην άκρη και που ακριβώς βρίσκονται ή για παράδειγμα δεν έχω ιδέα ποια εταιρία χρησιμοποιούμε για ρεύμα κλπ κλπ, αλλά έχω τόσα μα τοσα πράγματα στο κεφάλι μου που πόσα ακόμα να βάλω μέσα; κάποια πρέπει να μείνουν εκτός!
  10. 1 point
    Εγώ πάλι είμαι το ακριβώς αντίθετο, το μυαλό μου νιώθω ότι βρίσκεται σε ένα συνεχές overdrive, σπανίως θα ξεχάσω κάτι. Το αποδίδω στην εξάσκηση 15 χρόνια που κάνω το συγκεκριμένο επάγγελμα, στο οποίο αν ξεχνάς και δεν συγκεντρώνεσαι απλά δεν επιβιώνεις. Επίσης, σε σχέση με 10 χρόνια πριν που δεν είχα παιδιά, τώρα είναι πιο "τακτοποιημένο" το μυαλό μου, παλιά έβλεπα στον ύπνο μου δικογραφίες και δεν έκανε shut down από την δουλειά το μυαλό μου ποτέ, οπότε τότε ήταν πιο πιθανό να ξεχάσω π.χ. να κανονίσω κάποια δουλειά για το σπίτι.
  11. 1 point
    Σεβαστή αυτή η άποψη. Αν και νομίζω ότι είναι θέμα στυλ (ντυσίματος, τρόπου διασκέδασης κλπ) και η λέξη μεσήλικας είναι πολύ σχετική. Αλλά θα στο πω ανάποδα : εγώ στα 45 που είχα 2 παιδάκια σε προσχολική ηλικία αισθανόμουν νεότερη/μικρότερη απ' ότι στα 35 που ήμουν ελεύθερη. Μπορεί επειδή ήμουν στον κόσμο των παιδιών (δλδ να δούμε τον μίκυ, να παίξουμε κρυφτό κλπ), ενώ στα 35 ήμουν στον κόσμο των ενηλίκων, να δώ την "βαριά" ταινία, να διαβάσω το "βαρύ" βιβλίο κλπ.
  12. 1 point
    Επειδή βλέπω ότι δεν θα σταματήσουν οι παραθέσεις για τις πρώτες μέρες στο μαιευτήριο, σας παρακαλώ μείνετε εντός θεματος
  13. 1 point
    Ναι έχω διαβάσει. Κ εγώ νομίζω ότι άδικα ανησυχείς. Φταίει το γεγονός αρχικά ότι είμαατς πρωτάρες μανούλες. Κάθε παιδάκι έχει το ρυθμό του. Άλλο μιλάει στο χρόνο κ άλλο στα 2.5 πχ. Αυτό δεν σημαίνει κάτι... Αλλά καταλαβαίνω κ σένα το άγχος σου. Κ γω με ένα μόνιμο άγχος είμαι.
  14. 1 point
    @Gummy Bear θα στοιχημάτιζα ότι ευθύνεται η αλλαγή της ρουτίνας του και το γεγονός ότι ο μπαμπάς ξεκίνησε δουλειά. Και εμείς τις τελευταίες μέρες βιώνουμε μια περίεργη κατάσταση. Γυρίσαμε από διακοπές 10 ημερών όπου είμασταν συνέχεια οι 3 μας και τη Δευτέρα ξεκινήσαμε και οι 2 δουλειά. Υποτίθεται ότι εγώ είχα και αυτή τη βδομάδα άδεια αλλά προέκυψε κάτι έκτακτο και έπρεπε να παω στο γραφείο οπότε δεν την είχα προετοιμάσει επαρκώς για την αλλαγή. Από τη μέρα που ξεκινήσαμε δουλειά και η μικρή (2,5 ετών) πηγαίνει στη μαμά μου (ως είθισται) βρίσκεται σε σύγχυση. Κάθε πρωί με παρακαλάει να μην πάω στη δουλειά και επειδή φεύγω πρώτη από το σπίτι, όταν μένει μόνη με τον μπαμπά (που την ετοιμάζει για να την πάει στη μαμά μου) σπαράζει στο κλάμα και μόνο αν με πάρουν τηλέφωνο και μου μιλήσει ηρεμεί. Στη γιαγιά περνάει υπέροχα. Το απόγευμα όμως που πάω να την πάρω μου κρατάει μούτρα και σήμερα μου είπε να φύγω. Στη συνέχεια έρχεται στα ίσια της, με αγκαλιάζει και μου λέει γλυκόλογα. Ενώ το βράδυ πήγαινε για ύπνο πότε με τον ένα και πότε με τον άλλο τώρα θέλει να κοιμάται μόνο μαζί μου και διώχνει τον πατέρα της. Τα 2 τελευταία βράδια ξυπνάει με κλάμα τη νύχτα και την παίρνουμε μαζί μας στο κρεβάτι, κάτι που γινόταν σπάνια μέχρι πρότινος. Χθες έπαιζε παιχνίδι ρόλων με τα κουκλάκια της και έβαζε το κουκλάκι να λέει ότι η μαμά του πρέπει να πάει στη δουλειά και αυτό θα μείνει μόνο του. Και το κερασάκι στην τούρτα σήμερα ζήτησε να κάτσει για το βραδυνό της στο καρεκλακι φαγητού που έχουμε προ πολλού ξεφορτωθεί και όταν της είπαμε ότι το χαρίσαμε σε ένα μωράκι πλάνταξε στο κλάμα, έκατσε στο πάτωμα και αρνιόταν να φάει. Προς στιγμή άρχισα να φοβάμαι ότι θα θυμηθεί και την πιπίλα. Γενικά έχω μείνει άναυδη με όλα αυτά γιατί είναι γενικά ένα πολύ καλό και συνεννοήσιμο παιδάκι. Όλο αυτό μου είναι πολύ ξένο. Γι αυτό και θεωρώ ότι η αλλαγή στη συμπεριφορά και της κόρης μου και του γιού σου οφείλεται στο γεγονός ότι συνήθισαν να είναι μαζί μας στις διακοπές και τώρα τους λείπουμε.
  15. 1 point
    Νομίζω είναι της ηλικίας όλα τα παιδιά παθαίνουν τέτοια ξεσπάσματα, αυτό το διάστημα ο μεγάλος μου γιος θέλει να πηγαίνει μόνο με εμενα για ύπνο ενώ τώρα κ κανένα 6μηνο πήγαινε με τον μπαμπά του γιατί εγώ κοιμιζω εκείνη την ώρα τον μικρό.. Ένα άλλο διάστημα δεν ήθελε να πηγαίνει καθόλου στα πεθερικά μου μένουμε πάνω κάτω κ έχει καθημερινή επαφή μαζι τους τον τελευταίο καιρό ζητάει να κοιμηθεί στο παππού κ στη γιαγιά.. Ακόμα κ ο μικρός τη μια θέλει κάποια πράγματα να τα κάνει αποκληστικσ με μένα την άλλη με διώχνει κ θέλει το μπαμπά του κ το αντίθετο.. Αυτό που πρέπει να κάνει στη περίπτωση σας ο μπαμπάς είναι να του λέει εντάξει θα φύγω να σε αφήσω μόνο η με τη μαμά ότι ζητάει εκείνη την ώρα αλλά οπότε με ζητήσεις θα είμαι εδώ για εσένα..., αυτό όταν το λέω στο μεγάλο μου γιο κάποιες φορές ανάλογα κ το πως θα είναι του λέω να σου δώσω ένα φιλάκι πριν φύγω; κ μου λέει ναι κ μωλις του το δίνω κάνει πως το βγάζει από το μάγουλο του κ το πετάει ... Εσύ ανέφερες κ τον άντρα που είναι στο παιδικό σταθμό σίγουρα σαν μαμά το ένστικτο σου θα ξέρει καλύτερα εγώ σαν τρίτο άτομο θα σου πω ότι μπορεί να του αρέσει η φροντίδα που παίρνει από τον κύριο στο σταθμό κ γιαυτό να αντιδρά έτσι στον μπαμπά τώρα ίσως βέβαια να είναι τυχαίο.. Αυτά γενικά τα κάνουν τα παιδιά ήταν κ οι αλλαγές που έγιναν μέσα στο καλοκαίρι πιστεύω να το ξεπεράσει εύκολα...
  16. 1 point
    Μακαρι να το εβλεπε...θα σε βοηθουσε... Ευχομαι γρηγορα το παιδακι σου να γινει καλα.......πολυ γρηγορα...για να σταμαυησει αυτο το μαρτυριο...
  17. 1 point
    Αν αναφέρεσαι στα πλυντήρια μίνι που από ότι κατάλαβα, γιατί τα εψαξα στο ίντερνετ μπαινουν και πάνω στον πάγκο, προσωπικά μου φάνηκαν πολύ μικρά! Με δυο μπλουζάκια και ένα τζιν εχει γεμίσει! Τόσο μικρά μου φάνηκαν! Ίσως βέβαια δεν κατάλαβα καλά από τις φωτογραφίες!
  18. 1 point
    Εμείς στο εξοχικό κάναμε παροχή νερού μέσα στην αποθήκη και τα νερά φεύγουν έξω στο δρομο.Τα μικρά από όσο ξέρω δε βολεύουν.και δεν ξέρω αν καθαρίζουν τόσο καλά.
  19. 1 point
    Θα σου κάνω τώρα λίγο το δικηγόρο του διαβόλου. Πολύ σωστά αυτά που λές για την προσοχή που θα έπρεπε να δείχνουν τα μαιευτήρια προκειμένου να μη μαζεύονται μπουλούκια στα επισεπτηρια και ενοχλούνται λεχώνες και μωρά. Από ότι καταλαβαίνω όμως οι συγγενείς σου εκμεταλλεύτηκαν αυτό το μπαχαλο και το ενίσχυσαν μια χαρά. Δεν προλαβαίνεις να γεννήσεις και μπουκάρει σύσσωμο το σόι 5 άτομα, αλλά κατα τα λοιπά η διπλανή λεχώνα ήταν η ακοινώνητη. Όταν ένας σεκιουριτάς (που κατά τα άλλα γκρινιάζεις ότι δεν υπήρχαν σεκιουριτάδες) τολμάει να σας ζητήσει να φύγετε και ο πατέρας σου τον διώχνει με συνοπτικές διαδικασίες. Σκάει μετά το σόι να πετάξει τις χρυσές του λίρες στο κρεβάτι σου και εσύ η ίδια δυσανασχετείς που σε έχουν ζαλίσει και δε δέχεσαι μετά από αυτό κανένα φίλο μπας και καταφέρεις να ηρεμήσεις. Και όλο αυτό το πάρτυ γίνεται σε 3κλινο! Κάπου εδώ θα επικαλεστώ την ατομική ευθύνη, που είναι και πολύ δημοφιλής έκφραση τελευταία. Δεν αρκεί να γκρινιάζουμε μόνο γιατί δεν ήρθε κάποιος να μας τραβήξει το αυτί. Πρέπει και εμείς οι ίδιοι να αντιλαμβανόμαστε πότε ενοχλούμε τον άλλο είτε είμαστε οι επισκέπτες είτε οι λεχώνες.
  20. 1 point
    Το ίδιο ακριβώς θέμα έχω κι εγώ με το πλυντήριο στο εξοχικό και σκοπεύω να κάνω το εξής: θα βγάλω το ψυγείο από εκεί που είναι (δίπλα στο νεροχύτη) και θα φέρω τον υδραυλικό να κάνει την εγκατάσταση του πλυντηρίου. Βέβαια, εγώ δεν το αγόρασα, το μετέφερα από άλλο σπίτι, οπότε δεν το επέλεξα, είναι κανονικό 60άρι 5άκιλο. Με βολεύει καλύτερα έτσι γιατί διαφορετικά θα μου έκλεινε πολύ χώρο στο μπάνιο...το οποίο επίσης δεν έχει παροχή νερού. Το ψυγείο αναγκαστικά θα πάει δίπλα στη ντουλάπα...oh well Παρεμπιπτόντως, αν μιλάς για αυτά τα πλυντηριάκια που μοιάζουν σαν μικρά ντεπόζιτα @annoulen ψάξτο λίγο πρώτα, μη σου μείνει τελικά άχρηστο...έχω διαβάσει πολλές κριτικές από άτομα που τα αγόρασαν για τροχόσπιτα, camping κλπ και λένε ότι δεν καθαρίζουν καλά ούτε τα T shirt και τζάμπα πήγαν τα λεφτά, ξαναγύρισαν στη σκάφη εννοείται πως σεντόνια και πετσέτες δε χωράνε καν. Για μένα το μείζον πρόβλημα είναι ακριβώς αυτά τα μεγάλα, για τα ρούχα βολευόμουν και με τη λεκάνη στο χέρι κουτσά στραβά. Βέβαια το ότι θα το έχω στο εξής, το θεωρώ φοβερή χλιδή! Αν είναι παραθαλάσσιο το εξοχικό, είναι μεγάλη έλλειψη, κακά τα ψέματα. Ειδικά αν μένεις μεγάλο διάστημα συνεχόμενα.
  21. 1 point
    Ε ναι κι εγώ κάτι τέτοιο θα πρότεινα εφόσον υπάρχει χώρος. Αν δεν υπάρχει χώρος δεν μπορείς να κάνεις και πολλά. Ίσως είναι και εύκολο για έναν υδραυλικό να βάλει ένα διχαλωτο σωλήνα να "μοιράζει" την παροχή του νερού του νιπτηρα και στο πλυντήριο. Αυτό το σκέφτηκα μόνη μου, δεν ξέρω καν αν γίνεται
  22. 1 point
    Μπορείς να βάλεις το πλυντήριο κοντά στον νιπτήρα κ κάθε φορά που θες να βάλεις πλυντήριο (φαντάζομαι όχι πολλές) για 1-2 ώρες βιδωνεις το σωλήνα στον νιπτήρα κ κάνεις έτσι την δουλειά σου. Μπορείς να πάρεις οποιοδήποτε πλυντήριο θέλεις με περισσότερα κιλά.
  23. 1 point
    Κι εγώ μόνο αυτά ξέρω, δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη λύση. Για σεντόνια/πετσέτες κλπ, αν δεν βολεύει να τα παίρνεις όλα μαζί και να τα πλένεις στο σπίτι σου, σε πολλές επαρχιακές πόλεις υπάρχουν πια laundry points, με πλυντήρια και στεγνωτήρια.
  24. 1 point
    Καλέ εδώ μέσα ανοίγουν θέματα του στυλ " θα γυρίσω στη δουλειά μετά από ένα χρόνο και όλο κλαίω, πώς θα το αντέξω ??"Και εγώ τα διαβάζω και απορώ! 3 μήνες έκατσα και μου φάνηκαν χρόνια. Με το που γυρνούσε ο άντρας μου, του το έδινα και έφευγα. Θυμάμαι στο κομμωτήριο που συζητούσα ότι επιτέλους γύρισα στη δουλειά, κάποιες με κοιτούσαν με ύφος σαν να είπα ότι τον έδωσα για υιοθεσία και ησύχασα.
  25. 1 point
    Τους τελευταίους 3 μήνες είχα πολλα άσχημα νέα από στενούς συγγενείς και φίλους γύρω στα 45 - 50 που αρρωστησαν κυρίως με κάποια από τα νοσήματα που σχετίζονται με το μεταβολικό σύνδρομο. Αυτό για εμένα εκρουσε το καμπανάκι του κινδύνου και άρχισα πάλι να τρεχω. Θέλω να είμαι υγιής, θέλω να ζήσω όσο περισσότερο γίνεται. Θέλω να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν. Αυτό λέω κάθε φορά που κουραζομαι και θέλω να σταματήσω όταν είμαι έξω και τρέχω. Η φυσική μου κατάσταση μετά από 2 απανωτές γέννες δεν είναι καλη και η αντοχή μου είναι σχεδόν μηδαμινή, αλλά δεν σταματάω πριν τα 5 χλμ. Στόχος μου είναι να αυξηθεί σταδιακά η αντοχή μου και να μπορώ να τρεχω πιο γρήγορα και πιο μακρυά. Σαφώς και με ενοχλεί η χαλάρωση στο σώμα και η εικόνα μου γενικότερα, αλλά αυτά και μόνο για μένα δεν ήταν αρκετά για να μου δώσουν κίνητρο να ασκηθω. Το έκανα αφού συνειδητοποίησα πόσο επικίνδυνο είναι να μην αθλησαι. Σ αυτό μεγάλο στήριγμα βρίσκω στον άντρα μου, δεν ξέρω αν ήμουν με κάποιον που δεν ήταν τόσο υποστηρικτικος εάν θα ήταν τόσο εύκολο. Βασικά με πιέζει έμμεσα να βγω έξω και να αθληθω τώρα που το σκέφτομαι. Ο ίδιος είναι υπερβολικά αθλητικός, αθλειται καθημερινά, και μου θυμίζει συνεχώς τον κίνδυνο που ενέχει η καθηστικη ζωή. Οπότε μπορώ να πω πως αυτό βοηθάει αρκετά στο να βγω έξω και να μην πω "έλα μωρέ δεν βαριέσαι που να τρεχω τώρα".
ποιοί είμαστε | επικοινωνία | στατιστικά

© parents.org.gr - Ελληνική Εταιρία Ενημέρωσης Γονέων 2008 !!


Powered by Invision Community