Πίνακας Συνεισφοράς


Popular Content

Showing content with the highest reputation on 09/01/2019 in all areas

  1. 5 points
    Ιδανική διαφορά ηλικίας νομίζω ότι δεν υπάρχει. Όλα έχουν τα υπέρ και τα κατά τους. Εμένα με 18 μήνες διαφορά το πρώτο από το δεύτερο (βασικά δεν με έπαιρνε κ ηλικιακά, οπότε δεν τέθηκε ποτέ το ερώτημα "πότε" ), ζοριστήκαμε πάρα πολύ τα πρώτα 3 χρόνια. Κ τώρα με τα διαβάσματα, ο ένας Α Δημοτικού κ ο άλλος Β Δημοτικού, πάλι υπάρχει πίεση. Αλλά παίζουν μαζί, απασχολούνται με παρόμοια παιχνίδια, δεν έχω πρόβλημα ότι ο ένας θα θέλει πχ παιδότοπο κ ο άλλος bowling, κούνιες μπιμπερό κλπ ξεμπέρδεψα με μία φουρνιά, οπότε χαλάλι. Καταλαβαίνω τους φόβους σου, με το 2ο θα είναι όπως τα περιγράφεις. Στο λέω. Κ περισσότερη κούραση, και θα χάσει το πρώτο την πρωτοκαθεδρία του κλπ. ΑΛΛΑ είναι μεγάλο ΔΩΡΟ το αδελφάκι για ένα παιδί. Κ θα υπάρχει κ καλύτερη ισορροπία στην οικογένεια. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω εγώ. Επίσης όπως λέει κ μία φίλη παραπάνω, όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει. Έχω φίλους που "τρέναραν" το 2ο κ μετά όταν το αποφάσισαν, αυτό δεν ήρθε ποτέ. Δεν ξέρω αν πρέπει να σου πω "Τα ζυγίζεις κ αποφασίζεις", ποτέ δεν θα μπορούσα να βάλω σε "υπολογισμό" μία ακόμα πηγή ευτυχίας μέσα στο σπίτι μου.....
  2. 3 points
    Εγώ καλη μου αυτό που έχω να πω είναι ότι ο λόγος που κάνουμε τόσο προγεννητικό έλεγχο είναι για να φέρνουμε οσο το δυνατο πιο υγιή παιδια στον κόσμο. Δεν κανουμε α β επιπεδου, αμνιο και ολες τις υπολοιπες εξετασεις ουτε για να μαθουμε το φυλο και να αγοραζουμε μπλε και ροζ φορμακια, ούτε για να ψάχνουμε το πιο ωραίο όνομα για το μωρό μας σαν χαζοχαρουμενες. Συνεπώς η απόφαση αυτή είναι αποτέλεσμα του παραπάνω γεγονότος και σε καμία περίπτωση κατακριτέα ή λάθος. Μην επιτρεψεις σε κανεναν να σου κάνει υποδείξεις για λάθος αποφάσεις, οργή Θεού και δεν ξέρω τι άλλο λένε οι τριγύρω. Στεναχωριέμαι πάρα πολύ με την κατάσταση σου, είναι πένθος, πόνος τρομερός, αλλά μην κατηγορείς τον εαυτό σου. Δεν φταις σε τίποτα.
  3. 2 points
    Φυσικά και θα αλλάξει, όποτε και να το κάνεις το δεύτερο. Θα αποκτήσεις όμως άλλη μία σχέση με άλλο ένα παιδί, στο οποίο ποτέ δεν θα μπορέσεις να αφιερωθείς αποκλειστικά και ολοκληρωτικά όπως έκανες με το μεγάλο παιδί, αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα. Αυτός όμως δεν είναι, κατά την γνώμη μου, λόγος να διστάζει κανείς....ή μάλλον ίσως είναι λόγος να διστάσει για το εάν θα κάνει δεύτερο παιδί και όχι για το πότε.
  4. 2 points
    Ίσως η τελειομανία αυτή να τα κάνει το μεγάλο παιδί όλα "στην ώρα" του και να μη "μείνει πίσω" -η οποία και μένα με απασχόλησε- τελικά πιστεύω είναι μια ψευδαίσθηση και μάλιστα θα πω πως οπισθοδρόμηση για το μεγάλο παιδί μπορεί π.χ. να είναι στα κρίσιμα πρώτα χρόνια να μην αναπτύξει δεξιότητες κοινωνικές που προσφέρουν οι αδερφικές σχέσεις. Οπότε όλα είναι σχετικά. Εξαρτάται τι βαραίνει για την κάθε οικογένεια, η αλληλεπίδραση ανάμεσα στα αδέρφια, η ανεξαρτητοποίηση των μικρών π.χ. να βγάλουν την πάνα, η ανάγκη των γονιών να μεγαλώσουν ένα ακόμη παιδάκι. Κι εγώ πολύ αναρωτήθηκα μιας και δεν είχα αδέρφια δικά μου και πήγαινα σε αχαρτογράφητα νερά. Τελικά όντως ισχύει πως η καλύτερη διαφορά είναι αυτή που ορίζουν τα οικογενειακά θέλω, γιατί αυτή σου δίνει το κουράγιο να αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες που φέρνει ένα νέο μέλος στην οικογένεια. Τελικά σ' εμάς μεγαλύτερο ρόλο έπαιξε η ανάγκη μας να μεγαλώσουμε ακόμα ένα παιδί και όλα υπό αυτό το πρίσμα τα αντιμετωπίζουμε και μας φαίνεται και η κούραση και τα βάσανα και οι αϋπνίες κι οι ζήλιες γλυκά. Και είναι πολλές! Θέλουν συνειδητοποίηση και όντως να πιστεύεις πως έκανες το ιδανικό και το τέλειο για εσάς (που δεν είναι το θεωρητικά τέλειο σε καμία περίπτωση).
  5. 2 points
    Σου εύχομαι ολόψυχα να ξεπεράσετε αυτή την τραγική κατάσταση και να προχωρήσετε. Η ηλικία δεν είναι ανασταλτικός παράγοντας στην εποχή μας, σου μιλώ από προσωπική εμπειρία. Αφού έμεινες έγκυος, σίγουρα θα ξανασυμβεί. Αντιμετώπισα και εγώ ανάλογες δυσκολίες. Θεωρώ πως δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα από το να αποφασίζεις για κάποιον άλλον με γνώμονα το τι θα είναι καλό γι΄ αυτόν. Κουράγιο και δύναμη σου εύχομαι. Είσαι στη σκέψη μου.
  6. 2 points
    Συγκεκριμένη απάντηση κατά τη γνώμη μου στο ερώτημα δεν υπάρχει... Είναι πολύ υποκειμενικο το θέμα και εξαρτάται από την κάθε οικογένεια και πολύ περισσότερο από το πως νιώθει η μαμά μιας και επομιζεται τις περισσότερες ευθύνες. Γνώμη μου είναι πως είναι λάθος να σκεφτόμαστε πως θα χάσει το παιδί την αποκλειστικοτητα. Ίσα ίσα που μάλλον καλό είναι να καταλάβει ότι δεν είναι το κεντρο του κόσμου. Αυτά που κερδίζει από την ύπαρξη αδελφών είναι πολύ περισσότερα και ουσιαστικοτερα από αυτά που χάνει. Προσωπικά πιστεύω πως τα αδέρφια με μικρή διαφορά ηλικίας μεγαλώνουν καλύτερα και έχουν καλύτερες σχέσεις μεταξύ τους. Για τη μαμά είναι λίγο δύσκολο αλλά αξίζει... Δυστυχώς, ενώ ήθελα από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε ο γιος μου να του χαρίσω αδερφάκι, αλλά αρχικά ο μπαμπάς αντιδρουσε... Δεν ήθελε άλλο παιδί. Είχαμε ομηρικους καυγαδες... Όταν κάποια στιγμή άλλαξε γνώμη, είχαμε κάποιες ατυχιες... Πρώτα ένα εξωμητριο, μετά δύο αποτυχημένες εξωσωματικες και πρόσφατα μια παλίνδρομη κυηση η οποία ήρθε φυσιολογικά αλλά... Τώρα πλέον ο γιος μου είναι 4,5 χρονων κι εγώ 40, αλλά το παλεύω ακόμα... Η ιδανική για μένα διαφορά ηλικίας είναι 2 το πολύ 3 χρόνια αλλά όταν εμείς κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει... Μην αφήνετε τον χρόνο να περνάει γιατί καμία φορά περιμένουμε οι συνθήκες να είναι ιδανικές για να προχωρήσουμε αλλά όταν γίνουν ιδανικές μπορεί να είναι αργά... Μακάρι να μπορούσα να χαρίσω ένα αδερφάκι στον γιο μου που το ζητάει και ο ίδιος... Προσευχεται ο γλυκός μου!!!
  7. 2 points
    Αυτές ακριβώς ήταν οι σκέψεις μου όταν ο μεγάλος μου έκλεισε τα 2. Τότε γεννήθηκε η επιθυμία μου να ξαναζήσω όλο αυτό το "ταξίδι". Ιδανικά για μένα ήθελα να έχουν 3 χρόνια διαφορά. Και σχεδόν το κατάφερα (3 χρόνια και 3 μήνες). Δεν ένιωθα φόβο γιατί το "λαχταρούσα" αρκετά. Σκεφτόμουν "θα πάρω μια βαθιά ανάσα και θα περάσει τόσο γρήγορα που μετά θα κοιτάζω πίσω και δεν θα το πιστεύω". Και πραγματικά πέρασε τόσο γρήγορα ,η εγκυμοσύνη που ούτε που πρόλαβα να την καταλάβω, ο πρώτος (δύσκλολος) χρόνος με ένα νήπιο και ένα βρέφος! Θηλασμοί και ταυτόχρονα ανάγνωση παραμυθιού, στο πάτωμα όλοι μαζί πεσμένοι, άπλυτα πιάτα συνέχεια, σίδερο (πολύ) τα βράδια που όλοι έπεφταν για ύπνο... Αλλά όλα γίνονται πιο ανώδυνα και εύκολα τη δεύτερη φορά. Επίσης για εμάς η ισορροπία βρέθηκε αρκετά εύκολα, ίσως να ήταν ο πρώτος στην κατάλληλη ηλικία, ίσως και επειδή επέλεξα να τον πάω παιδικό σταθμό (παρόλο που γέννησα Νοέμβριο δεν τον σταμάτησα ούτε για μία μέρα). Χρόνο με τον μεγάλο αναπλήρωνα με την πρώτη ευκαιρία. πχ στους σύντομους ύπνους του μωρού, μια γρήγορη βόλτα, η επιστροφή από τον σταθμό. Περνούσε και αρκετό χρόνο με τον μπαμπά (οι 2 τους) που νομίζω του έκανε πολύ καλό τότε. Τώρα, μετα από 3 χρόνια (δεν είναι πολλά τα 3 χρόνια) όλα είναι πολύ πιο ήρεμα! Είναι δεμένοι και αγαπημένοι και έχουν καλό κώδικα επικοινωνίας!
  8. 1 point
    Θα μιλήσω ως παιδί που είχε 6 χρόνια διαφορά με την αδελφή του. Θυμάμαι τη μέρα που γεννήθηκε, θυμάμαι ακόμα τις αστείες της φράσεις σαν μωρό, θυμάμαι ότι ήμουν η πρώτη που την είδα να κάθεται στον ποπό της, θυμάμαι ποσο έντονα ένιωθα ότι την αγαπω (και εξακολουθώ). Δε θυμάμαι ποτέ να τη ζήλεψα. Σαφώς ως παιδιά είχαμε εντελώς άσχετες φάσεις. Πχ εγώ δημοτικό και η μικρή να θέλει να με απασχολήσει από το διάβασμα τραβώντας μου την προσοχή. Όταν εγώ ζούσα εφηβικούς έρωτες, αυτή μούτρωνε γιατί δεν κατανοούσε γιατί δεν ήμουν διαθέσιμη να παίξω μαζί της. Από την δική της εφηβεία και μετά σαφώς ήρθαμε και πάλι πολύ κοντά. Η σχέση μας όμως νομίζω ότι είναι περισσότερο γονεϊκή και όχι αδελφική, καθώς πάντα αισθανόμουν, και ακόμα το κάνω, υπεύθυνη για αυτήν (συχνό λάθος των γονιών με τα μεγάλα αδέλφια ανεξαρτήτου διαφοράς). Ως μαμά, η μεγάλη με τη μικρή έχουν 15 χρόνια διαφορά (κάτι που δε συμβαίνει εύκολα βέβαια με βιολογικά αδέλφια). Η μικρή τρέχει συνεχώς πίσω από τη μεγάλη, η μεγάλη συμμετέχει στο μεγάλωμα της μικρής. Περιττό να πω πως όσο διάβαζε η μεγάλη για πανελλήνιες, η μικρή ήταν υπόδειγμα, έκανε ησυχία όταν της το ζητούσαμε, μιμούνταν την μεγάλη φέρνοντας μας βιβλία να διαβάσουμε. Βιολογικό παιδί 2ο θα έκανα έχοντας "ξεπαιδιάσει" από το πρώτο, εννοώντας ότι θα ήθελα να έχει μπει το μεγάλο σε φάσης ανεξαρτησίας στα βασικά (τουαλέτα, φαγητό), κοινωνικοποίησης και κατανόησης, ιδανικά δηλαδή μετά τα 4 χρόνια. Αν ήταν πολύ κοντά, νομίζω ότι θα μου ήταν εξαντλητικό γνωρίζοντας τις δυνάμεις μου και τις εργασιακές μου απαιτήσεις. Πρακτικά, τους πρώτους μήνες, με μεγάλο παιδί που πάει σχολείο θα μπορούσα να είμαι περισσότερο αποκλειστικά διαθέσιμη στο μωρό. Επισης πιστεύω ότι θα μου ήταν πιο εύκολο να διαχειριστώ τις συναισθηματικές απαιτήσεις του μεγάλου παιδιού έχοντας αυτό κατακτήσει ομιλία και ωριμότητα. Το να αλλάζω πάνες σε δυο παιδιά, να ταίσω, να κοιμήσω ή να φροντίσω δυο μωρά με tandrum μου φαίνεται εφιάλτης! Ρεαλιστικά, με παίρνει οριακά (από άποψη ηλικίας) για δεύτερο παιδί αλλά γνωρίζοντας τις ισορροπίες μας, δεν μπορώ να το υποστηρίξω. Και αυτό νομίζω είναι το κλειδι. Όχι μόνο αν θέλεις, αλλά αν μέσα σου πιστεύεις ότι μπορείς. Τέλος ποτέ δε θα έκανα επόμενο παιδί για να έχει παρέα το πρώτο, για εμένα η απόκτηση παιδιού πρέπει να αφορά μόνο τον γονιό και κανένα άλλο.
  9. 1 point
    @Pegodou έχεις ένα μικρό περιθώριο να αλλάξει θέση. Περπάτα πολύ. Υπάρχουν ασκήσεις θέσης σώματος και υπάρχει και η ομοιοπαθητική προσέγγιση (ψάξε για μόξα) αν σε ενδιαφέρει. Υπάρχει και ο εξωτερικός μετασχηματισμός αλλά λίγοι γιατροί γνωρίζουν να το κάνουν και ενδείκνυται σε δεύτερο + τοκετό που έχουν χαλαρώσει οι σύνδεσμοι. Η δική μου πάντως έτσι έμεινε (καθισμένη σα Βούδας) και γι'αυτό και γέννησα με καισαρική, να σε ενθαρρύνω, δεν είχα κανένα πόνο και η μετεγχειρητική μου αποκατάσταση ήταν άμεση και ανώδυνη. Σαφώς και το ιδανικό θα ήταν ένας φυσιολογικός τοκετός, αλλά με ισχιακό μωρό δεν θέλεις να το διακινδυνεύσεις. Το μόνο που θα προσπαθούσα είναι να "τραβήξω" λιγάκι την προγραμματισμένη ημερομηνία, έστω στις 38 εβδομάδες. Οι τελευταίες εβδομάδες είναι σημαντικές για το αναπνευστικό σύστημα του μωρού, όσο πιο αργά τόσο το καλύτερο. Απλά με τα ισχιακά μωρά δεν μπορείς να περιμένεις και πολύ γιατί δεν θέλεις να ξεκινήσει ο φυσιολογικός τοκετός και να πρέπει να πας σε έκτακτη καισαρική. Ξαναλέω όμως, έχεις ακόμα ένα περιθώριο. Ξεκίνα να κόβεις χιλιόμετρα και με το καλό!
  10. 1 point
    Πιστευω πως το ζήτημα δεύτερο παιδί ειναι πολύ λεπτό και προσωπικό και σας ευχαριστώ πολύ που μοιράστηκατε μαζί μου τις σκέψεις και τις εμπειρίες σας. Διάβασα ειλικρινείς, συγκινητικές και παν απ όλα ρεαλιστικές απαντήσεις που μου δίνουν και άλλες οπτικές. Δεν σας κρύβω πως νιώθω άσχημα που προσπαθώ να "προγραμματισω" μία επόμενη εγκυμοσύνη την στιγμη που για κάποιες γυναίκες είναι αδύνατον ή καταβάλλουν για χρόνια μεγάλη προσπάθεια. Συγνώμη... Ο λόγος που ξεκίνησα ξανά το θέμα αυτό είναι πως δεν θα ηθελα να φέρω ενα παιδί στον κοσμο που δεν θα ήμουν 100% σίγουρη πως επιθυμώ. Και ήθελα να δω αν τελικά υπάρχει αυτή ή απόλυτη βεβαιότητα ή εγώ δεν την ένιωσα ακόμη. Οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, δηλαδή είμαι 26 κ ο άνδρας μου επιθυμεί ένα παιδάκι. Αρχίζω να πιστεύω σε αυτήν την φράση...! Δεν διαφωνω πως ειναι υπεροχα χρόνια και αυτά. Κάθε μέρα με εκπλήσσει ο γιος μου. Το ζήτημα είναι πως το ένστικτο μου δεν με οδηγεί πουθενά. Ειλικρινά σου το εύχομαι μέσα απ την καρδιά μου! Αυτός ειναι ένας σημαντικός παράγοντας. Ο δικός μου φοβάται πολύ τα συνομήλικα ή μικρότερα παιδάκια δυστυχώς... σκέφτομαι πως αν είχε αδελφακι δεν θα αισθανόταν έτσι. Έχεις δίκιο όπως το θετεις αλλά δεν σου κρύβω πως φοβάμαι πως θα αλλάξει ή σχέση μου με το γιο μου, τώρα είμαστε πολύ δεμενοι.
  11. 1 point
    Είναι λίγο νωρίς ακόμα για να αποκλείσεις το ενδεχόμενο να γυρίσει. Στις 11 Φεβρουαρίου θα είσαι στην 37η εβδομάδα, δηλαδή οριακά τελειόμηνη. Εάν δεν υπάρχει άλλη ένδειξη και εκτός απροόπτου, έχεις μπροστά σου 7-9 εβδομάδες κύησης ακόμα, μέσα στις οποίες το μωρό είναι εξαιρετικά πιθανό να γυρίσει.
  12. 1 point
    Τα λόγια σου μου δίνουν απίστευτο κουράγιο.Με τον αντρα μου το έχουμε συζητήσει και έχουμε πει οτι θα είμαστε πρώτα εμείς καλά και μαζί.Θα εχω και εσάς να με στηριζετε όπως τωρα.Εαν χρειαστώ ψυχολόγο βέβαια και θα αναζητήσω , το εχω κάνει και στο παρελθόν.Ευτυχώς έχω λίγους και καλους συγγενείς και φιλους ,που ειναι ολοι στο πλάι μου.Θα πρέπει εγώ όμως πάνω από ολα να σταθώ δυνατή για να συνεχίσω.Σ ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για τα γλυκά σου λόγια και να χαίρεσαι τη νεραιδούλα σου κάθε ημέρα και κάθε στιγμή!
  13. 1 point
    Επειδή καταλαβαίνω το τι νιώθεις κ βλέπω ότι κλείνεις προς τη διακοπή , να σου πω ότι ( μιας κ το εθιξες παραπάνω) η διαδικασία διακοπης είναι πολύ απλή σε σύγκριση με τον ψυχικό πόνο κ το γκρέμισμα των ονείρων μας. Η συναισθηματική "επένδυση" που κάνουμε όλες μας, αυτή η ίδια είναι που δημιουργεί τη χαρά κ σε περίπτωση διακοπης τον πόνο της ψυχής μας. Μην φοβάσαι τη διαδικασία αλλά εάν τελικά αποφασίσεις να διακόψεις , κοίτα να διαφυλάξεις τη ψυχή σου κ τη σχέση σου με τον αντρουλη σου. Ο ένας χρειάζεται τον άλλο! Κλείσε από πριν ραντεβού με ψυχολόγο για να μπορέσεις να διαχειριστείς το πένθος σου. Η ηλικία κ γω πιστεύω ότι πλέον δεν είναι ανασταλτικός παράγοντας. Κ γω δεν είμαι μικρή.... Μετά από δύο διακοπές κρατάω τη νεράιδα μου αγκαλιά!!! Δεν είσαι μόνη σου! Στα γράφω κ δακρύζω... Δεν είσαι μόνη σου!!!
  14. 1 point
    Για τα μάτια κάνεις βυθομετρηση ή βυθοσκοπηση, κάπως έτσι λέγεται δεν θυμάμαι, αλλά έκανα στην εγκυμοσύνη και ο οφθαλμιατρος μου είπε δεν υπάρχει πρόβλημα και γεννησα φυσιολογικά. Η αλήθεια είναι ότι από μικρή έλεγα ότι ήθελα να γεννήσω με καισαρική καθώς φοβόμουν να με σκισουν από κάτω και έλεγα ότι προτιμώ τα ραμματα στην κοιλια παρά από κάτω... Όταν έμεινα έγκυος άρχισα να σκέφτομαι τον φυσιολογικό τοκετό μιας και είναι καλύτερος για το παιδί αλλά ταυτόχρονα προσπαθούσα να βρω μια καλή δικαιολογία για καισαρική... Τι εξέταση στα μάτια έκανα, τι για ερπη γεννητικων οργάνων που είχα εμφανίσει παλαιότερα αλλά και στα δύο οι γιατροί μου είπαν δεν χρειάζεται, οπότε αποφάσισα τον φυσιολογικό τοκετό. Η αλήθεια είναι ότι η δική μου εμπειρία τοκετού δεν ήταν και η καλύτερη καθώς το παιδί κόλλησε και κινδυνεψε, οπότε μου έκαναν πολλά ραμματα με αποτέλεσμα για αρκετές εβδομάδες να μην μπορώ να καθισω, να μη μπορώ να αυτοεξυπηρετηθω, πολύ χειρότερα από το να είχα κάνει καισαρική. Η διπλανή κοπέλα στο δωμάτιο που είχε κάνει καισαρική μπορούσε να σηκωθεί από την πρώτη μέρα δειλά δειλά κι εγώ δυσκολευομουν και πονουσα πολύ περισσότερο. Δεν λέω ότι αυτό που έπαθα είναι σύνηθες, ούτε σου προτείνω την καισαρική αλλά όσον αφορά τα μάτια καλό είναι να κάνεις άμεσα την εξέταση καθώς από στιγμή σε στιγμή μπορεί να ξεκινήσει ο τοκετός μιας και είσαι 38 και 5. Εγώ 38 και 6 γεννησα!!! Με το καλό το μωράκι σου εύχομαι! Με έναν πόνο!
  15. 1 point
    ναι κ το ελαιολαδο κανει δουλεια.αλλα η λανολινη κ η κεραλοιφη ειναι πολυ πιο λιπαρες κ ισως πιο αποτελεσματικες αναλογα την περιπτωση
  16. 1 point
    Να σας πω πώς το είδα εγώ και γέννησα το 2ο όταν το 1ο ήταν 2 ετών και 3μηνών. Δεν είναι ότι ένιωσα την ανάγκη για 2ο μωρό, απλά δεν ήθελα μεγάλη διαφορά ηλικίας μεταξύ των 2, ήθελα και να ξεμπερδεύω για να ασχοληθώ μετά ανενόχλητη με το τί θα κάνω επαγγελματικά γιατί ένιωθα ότι με ένα παιδί όλοι θα σκέφτονται ότι θα κάνω 2ο και θα λείψω κλπ. Εκ των υστέρων, όντως είναι δύσκολο με μικρό παιδί να έχεις νεογέννητο, και για πρακτικούς λόγους και λόγω ζήλιας κλπ. Όμως πιστεύω ότι η ζήλια θα ήταν χειρότερη αν το παιδί ήταν μεγαλύτερο, με την έννοια ότι θα ήταν για ακόμα περισσότερο καιρό μοναχοπαίδι... Η αλήθεια είναι ότι τώρα που ο μικρός είναι 1.5 δεν αφιερώνω πραγματικό χρόνο σε κανένα από τα δύο. Ο ένας θέλει συνέχεια να προσέχεις μη σκαρφαλώσει κλπ, η άλλη θέλει πχ να κάνουμε μια κατασκευή αλλά εγώ δεν μπορώ γιατί ο μικρός είναι σίφουνας. Τον έχω στο καρεκλάκι φαγητού για να μπορέσουμε να φτιάξουμε κάτι, ή να μαγειρέψω κλπ και γκρινιάζει κάποια στιγμή γιατί βαριέται... Από την άλλη, πέρα από ζηλίτσες, βλέπω ότι αγαπιούνται πάρα πολύ, κάνουν αγκαλιές, η μεγάλη τον φροντίζει πολύ. Και ελπίζω ότι σε κανένα χρόνο που θα ηρεμήσει (ελπίζω) ο μικρός, θα είναι και για μένα πιο εύκολα τα πράγματα. Νομίζω ότι αν είχε μεγαλώσει περισσότερο η πρώτη, δεν θα την πάλευα να ξεκινήσω από την αρχή με 2ο μωρό.
  17. 1 point
    MamaAnestι έτσι αισθάνομαι κι εγώ που έχω παιδάκι 2 ετών ! Ο σύζυγος σου θέλει? Γιατί εμένα, εκείνος είναι που έχει τις αμφιβολίες για το δεύτερο. Έτοιμη δε θα νοιώσεις ποτέ , όπως δεν ένιωσες και για το πρώτο. Εμάς μας πιέζει και ο χρόνος (κοντεύω τα 40) αλλιώς μπορεί να το τρέναρα λίγο, δεν ξέρω την ηλικία σου! Αλλά αν κάποια στιγμή συμφωνήσει ο σύζυγος θα το προχωρήσω άμεσα…Είναι πολλά τα ερωτήματα που θέτεις, για μένα το όφελος ότι θα είναι δύο παιδιά που θα μεγαλώνουν μαζί αντισταθμίζει όλα τα υπόλοιπα, οικονομικό πρακτικά θεματα κλπ. Τα πρώτα χρόνια θα είναι δύσκολα, αλλά γνώμη μου, εάν το θέλετε και οι 2 κάντε το και μη φοβάστε τίποτα… Εκτός εάν υπάρχουν αντικειμενικά ανυπερβλητα εμπόδια. Επίσης, στα παιδιά κάνει καλό να μοιράζεται η προσοχή και να μην νιώθουν το κέντρο του κόσμου, αυτό το λέω για τις αμφιβολίες που έχεις.
  18. 1 point
    Τις ιδιες σκεψεις κ ανησυχίες εχω κι εγω τωρα που ο μικρος χρονισε και θα αρχισουμε να προετοιμαζόμαστε για τη δευτερη εξωσωματικη. Ειδικα κατι μεσημερια που ο αντρας μου ροχαλίζει, ο μικρος παιζει κι εγω κουτουλαω!
  19. 1 point
    Εγω θα σου ελεγα να κοιτας μπροστα και να μην το βαζεις κατω. Ολες τις αποφάσεις που παίρνουμε σε καθε χρονική περίοδο για κάποιο λογο τις παίρνουμε. Στα 26 σου με τα τοτε δεδομένα κρινατε σα ζευγάρι ή έστω εκρινες οτι αυτη ήταν η σωστή απόφαση, δεν υπάρχει λογος να το μετανιώνεις. Εισαι πολυ νεα ακομα πρεπει να είσαι αισιόδοξη και οχι να εχεις ενοχές για μια απόφαση που καποτε πηρες.
  20. 1 point
    Κοίτα να δεις...με αυτή την λογική τα δεύτερα, τρίτα παιδιά κλπ θα έπρεπε πάντα να θεωρούνται αδικημένα από τους γονείς τους, γιατί η αποκλειστικότητα είναι κάτι που δεν βιώνουν ποτέ, γιατί σε όλα αναγκάζονται να ακολουθήσουν πιο γρήγορους ρυθμούς, γιατί πάντα συγκρίνονται ηθελημένα ή άθελα με τα μεγαλύτερα αδέρφια τους κλπ....και όμως κανείς δεν διστάζει να κάνει δεύτερο παιδί για αυτό τον λόγο, όλοι σκεφτόμαστε το πρώτο παιδί μην τυχόν και το αδικήσουμε Αυτό που θέλω να πω είναι ότι έτσι κι αλλιώς η δυναμική της οικογένειας αλλάζει άρδην με την έλευση κάθε νέου μέλους, τα συναισθήματα αλλάζουν και αυτά όταν τα παιδιά είναι περισσότερα με τρόπο που φυσικά δεν μπορείς τώρα να τον αντιληφθείς έχοντας ένα και μόνο παιδί, το βασικότερο είναι ότι βιώνεις μια νέα ισορροπία που χαρίζει στο μεγαλύτερο παιδί (όπως και σε όλη την οικογένεια) πολλά περισσότερα πράγματα από όσα του "στερεί" με την παύση της αποκλειστικότητας.
  21. 1 point
    Καλώς όρισες στην κουβέντα μας Miss sunshine! Αυτό ακριβώς που περιγράφεις συνέβη πρόσφατα σε μία φίλη μου. Αλλά να σου πω την αλήθεια αυτή η περίπτωση μου βγάζει νόημα γιατί ο πρώτος υπέρηχος δεν είναι ενδεικτικός της τελικής έκβασης της διέγερσης. Πολλά «ξυπνάνε» με τις πρώτες ενέσεις αλλά μετά δεν αναπτύσσονται. Για ‘μενα το πρόβλημα είναι να μη συνάδει ο τελευταίος υπέρηχος με την ωοληψία. Δηλαδή να είναι λιγότερα τα ώριμα ωοθηλάκια από τα ωάρια (το γράφω και παραπάνω). Πρόβλημα με την έννοια ότι μπορεί να έγινε κάτι λάθος και άρα να μπορεί κάποιος να το αποφύγει. Πάντως είναι ενδιαφέρον ότι στα αγγλόφωνα forum γίνεται συχνά κουβέντα γι’ αυτό ενώ εδώ όχι. Μάλλον τους εμπιστευόμαστε με κλειστά μάτια, τι να πω!
  22. 1 point
    Χαιρετώ τις παλιές γνώριμες! Αυτο που εχω καταλαβει εγω σχετικά με το θέμα που θέτετε είναι ότι δεν υπάρχει μία απάντηση. Είναι θέμα γιατρού και κατά πόσο είναι άξιος εμπιστοσύνης και ευσυνειδητος. Αλλοι σου λένε ότι δεν παίρνουν τα μικρά κι άλλοι ότι τα πάιρνουν. Οι μεν διατεινονται ότι δεν έχει νόημα και οι δε υπερηφανευονται ότι σου πηραν πολύ περισσοτερα από τους προηγούμενους. Μου έχουν τύχει και τα 2. Τώρα για το ποιά είναι η σωστή πρακτική δεν έχω ιδέα. Μάλλον πρεπει να το ψαξουμε κι αυτο μόνες μας.... Βασικά πού ξερουμε ακόμα και το αν όντως μας πηρανε όσα λένε?? Εγώ έχω κάνει διεγερση όπου στον πρωτο υπερηχο φάνηκαν 15 ωοθυλακια στη μία ωοθήκη και 10 στην άλλη και μετά από 12 μέρες ορμονών 5 ήταν τα ωριμα,5 μικρότερα και τα άλλα πολύ μικρότερα. Και μετά την ωοληψία μου λέει ο γιατρός σου πήρα 23!!! Τί να πιστέψω τώρα?!!!! Δεν ξέρω ρε κορίτσια,εχώ κι εγώ δει τόση έπαρση και αλαζονεία που δεν εμπιστεύομαι κανένα...
  23. 1 point
    Γλυκιά μου τι να μου πουν; Ναι μας συγχωρείτε, κάναμε κάποιους άστοχους χειρισμούς; Απλά ότι μια χαρά ήταν ο αριθμός... Μίλησα με έναν γνωστό μου γιατρό εξωσωματικής από το εξωτερικό και μου είπε μπορεί να φταίει το timing της τελικής ένεσης ή η δόση της. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν τα δικά μας τα "τζιμάνια" εδώ είναι ότι όταν η ασθενής τους ρωτάει "τι μπορεί να έφταιξε γιατρέ μου;" δεν το κάνει υποχρεωτικά για να τους επιρρίψει ευθύνες αλλά για να αναρρωτηθούν μαζί ποιες παράμετροι θα μπορούσαν να διορθωθούν σε επόμενη προσπάθεια. Ο εγωισμός των γιατρών και η έλλειψη προσοχής και εξατομίκευσης με έχουν φέρει στα όρια μου περισσότερο και από τις αποτυχημένες μας προσπάθειες!!!
  24. 1 point
    Δεν θα εγραφα αλλο σχολιο, αλλα δεν μπορω να μην αντιπαραθεσω στο σχολιο σου για να μην λεγονται ανακριβειες. Το μωρο ειναι σχεδιασμενο για να γεννιεται κολπικα. Ειναι στο dna του, ξερει πως να το κανει και αυτο περιμενει να γινει. Η γεννα θεωρειται οτι προκαλει ενα σοκ στο παιδι, αλλα η φυση εχει προνοησει και οταν ξεκιναει ο τοκετος εκκρινεται ανδρεναλινη στο σωμα του μωρου (σε μεγαλες ποσοτητες), κατι που το κραταει σε εγρηγορση και προετοιμαζει τα οργανα να ανταπεξελθουν στο νεο περιβαλλον. Το μωρο ειναι πιθανοτερο να ταλαιπωρειται ακομη περισσοτερο οταν γεννιεται με καισαρικη, γιατι εκει που κολυμπουσε αμεριμνο στην κοιλια της μανας του, ξαφνικα, χωρις να το προετοιμασει κανεις (σπασιμο νερων ή/και συσπασεις μητρας) το αρπαζει ενα κρυο χερι και το βγαζει σε ενα φωτεινο, κρυο, στεγνο περιβαλλον που υπαρχει βαρυτητα. Νομιζω ευκολα μπορει καποιος να αντιληφθει το σοκ. Εκτος αυτου, μολις γεννηθει το παιρνουν απο τη μανα, βαζουν σωληνακια στη μυτη και το στομα του, πιθανον να του χορηγησουν και οξυγονο και μεχρι να το παρει η μανα (ειδικα μετα απο ολικη ναρκωση) εχει ηδη μεινει μονο του ποσες ωρες, μακρυα απο τη μονη οικεια μυρωδια σ'αυτον τον ξενο και τρομακτικο κοσμο. Επιπλεον, οταν το μωρο βρισκεται στην αγκαλια της μανας του, η θερμοκρασια του ρυθμιζεται καλυτερα, οι καρδιακοι παλμοι σταθεροποιουνται, η γλυκοζη επανερχεται σε φυσιολογικα επιπεδα και τοσα αλλα που μας δειχνουν τον σωστο δρομο... Αυτο δεν ειναι λογικη. Οι γυναικες γεννανε με καισαρικη γιατι οι γιατροι το επιλεγουν, οχι το αντιθετο. Επισης, οι γιατροι εκπαιδευονται στην καισαρικη γιατι κυριως εκπαιδευονται σε παθολογικες καταστασεις και η κτ ειναι συνηθως η καταληξη. Οι μαιες απο την αλλη ειναι αυτες που βρισκονται με την επιτοκο σε εναν φυσιολογικο τοκετο χωρις παθολογιες. Ειναι αναγκη λοιπον να αρχισουν και οι γιατροι να εκπαιδευονται και παλι στην πραγματικη λειτουργια του σωματος, τον φυσιολογικο (και φυσικο) τοκετο. Ασε που υπαρχουν πολλοι γιατροι, αξιολογοι που υποστηριζουν και γνωριζουν μια χαρα τον φτ. Περινεοτομη δεν γινεται παντα και δεν θα χρειαζοταν αν χρησιμοποιουσαμε διαφορες τεχνικες ή αν δεν γεννουσαμε στο μπουμ. Τα περισσοτερα απο αυτα που γραφεις, αναφερονται στην βολη και την αισθητικη της μητερας. Oι αναγκες του μωρου πουθενα, κατι που ειναι αρκετα εγωιστικο. To αν η καισαρικη πρεπει να ειναι επιλογη της γυναικας ειναι ενα πολυ αμφιλεγομενο ζητημα στην επιστημονικη κοινοτητα. Μπορει να συνιστα επιλογη αλλα βασει των συστασεων του ΠΟΥ δικαιολογειται μονο ενα 15% που ειναι τα επειγοντα περιστατικα, ακριβως γιατι ενεχει πολλους κινδυνους και για τους δυο. Ας προσεχουμε πολυ τι γραφουμε, ευκολια μπορει να ειναι αλλα οφελη δεν εχει ουτε για τη μητερα ουτε για το μωρο, εκτος αν τιθεται θεμα ζωης και θανατου. Οσον αφορα τα μηδαμινα μειονεκτηματα, αληθεια δεν διαβασες τα προηγουμενα σχολια που παραθετουν ερευνητικα στοιχεια απο επιστημονικες βασεις δεδομενων;
  25. 0 points
    Μιλησαμε σημερα και με Παγκαλο.Πολυ καλός επιστημων.Μας ειπε λίγα και οσα έπρεπε. Υπάρχει παθογένεια και ειναι τυχαίο γεγονός .Το έλλειμα είναι μεγάλο.Θα νοσήσει αλλα κανείς δεν ξέρει τον βαθμό της νόσησης, ήπια ή πιο βαριά. Τα κορίτσια νοσούν πιο πολύ.Δεν θα εχει καμία νοητική υστέρηση.Η απόφαση ειναι δύσκολη..Ο Παγκαλος μας βοήθησε όταν μας είπε οτι το θέμα δεν είναι ποσο θα νοσήσει αλλά να σκεφτούμε ότι θα έχουμε ενα παιδί με νόσο και εάν είμαστε οκ με αυτό προχωράμε εάν όχι δεν προχωράμε.Και οι δυο αποφάσεις είναι σωστές.Απλά δεν θέλω αυτό το παιδί να νιώθει ότι από τη στιγμή της γέννησης του και μετά θα επισκεπτεται γιατρούς και νοσοκομεία. Μια για να ψηλώσει,μία για επεμβάσεις στα οστά κλπ.Η μεγαλύτερη χαρά μου για αυτή την εγκυμοσύνη έγινε μια αγωνία.Την αμνιοκέντηση και τον μοριακό καρυότυπο όμως τα έκανα για να γνωρίζω.Δεν μου έτυχε στην πορεία για να πω ότι θα κάνω ότι περνάει απλό τό χέρι μου.Είναι η δυσκολότερη απόφαση της ζωής μου και ας έχω αντιμετωπίσει πολλά και αρρώστειες.Απλά γι αυτό το παιδί θα ήθελα τα καλύτερα και όχι βάσανα με τον ερχομό του στον κόσμο αυτό.Έστω και νοερή η αγκαλιά σου είναι εδώ.
ποιοί είμαστε | επικοινωνία | στατιστικά

© parents.org.gr - Ελληνική Εταιρία Ενημέρωσης Γονέων 2008 !!


Powered by Invision Community