Mama_Anesti_

Πρώτη μέρα του νεογέννητου στο σπίτι!

    10 δημοσιεύσεις σε αυτό το θέμα

    Με αφορμή τα γενέθλια του παιδιού μου που είναι σε λίγες μέρες συλλογίζομαι τις πρώτες μέρες του στην αγκαλιά μου. Επειδή ήδη έχω διηγηθει την ιστορία του τοκετού μου θα ήθελα να μοιραστω μαζί σας και τις πρώτες στιγμές στο σπιτικό του. 

      Φεύγοντας από το μαιευτήριο στο καθισματακι αυτοκινήτου μέσα στο μπλε του κουβερτακι κοιμόταν το μικρακι μου' ακομα ελαφρα πρησμενος μα γαλήνιος. Ούτε που σαλεψε μέχρι να φτάσουμε σπίτι, δέκα λεπτά διαδρομή.  Στο διαμέρισμα τον ανέβασε απ τις σκάλες ο πατέρας του και εγώ ακολουθούσα. Η πεθερά μου μας περίμενε και είχε βάλει ένα σίδερο στο κατώφλι για να πατησω. Ο άνδρας μου κρατούσε τ μωρό μέχρι να ετοιμασω το καροτσι. Όταν το σκέπασα θυμαμαι με έπιασε ένα τεράστιο αγχος. Σκεφτόμουν πως τώρα είχα την πλήρη φροντίδα του, και οι μαίες ειχαν μείνει πίσω στην κλινική!

      Τροφή! Έπρεπε να φάει όταν θα έκλαιγε! Το γάλα μου δεν είχε κατέβει καλά καλά ακόμα και είχα μεγάλη αμφιβολία αν θα καταφερνα να τον θηλάσω αποκλειστικά. Αποστείρωσα προσεκτικά τα μπουκάλια και εστειλα τον άνδρα μου να πάρει το γάλα και τα πρώτα προϊόντα περιποίησης του μωρού. Θυμάμαι είχα έναν ανεξήγητο εκνευρισμό, ήθελα να είναι όλα στην εντελεια, και οι ορμόνες μου χόρευαν ακόμα! Η πεθερά μου ήθελε να μείνει και το βράδυ για να με βοηθήσει αλλά αν και φοβομουν ήθελα μόνο εγω να ασχολούμαι με το νεογέννητο μου για να παρω τον αέρα.

      Όταν ξύπνησε και έπρεπε να τον αλλάξω για πρώτη φορά μπροστά στους άλλους με έλουσε κρύος ιδρώτας. Είχα δει αλλαγή πάνας μόνο στο μαιευτήριο. Έτρεμαν τα χέρια μου, τι συγκινητικές στιγμές! 

    Το μπιμπερο δεν ηξερα αν το κρατούσα καλά, αν τον ταιζα σωστά. Μόνο ο θηλασμός με ηρεμουσε μαζι και το μωρό μου που μόνο έτσι σταματούσε το κλάμα. 

      Το πρώτο μας βράδυ στο σπίτι μας, αφού τον ταισα και τον αλλαξα τον ακούμπησα στην κούνια που είχα ετοιμάσει από μέρες μην τυχόν και δεν προλαβαινα.

      Εκεί το άγχος μου κορυφώθηκε. Άραγε θα τον ακουγα την νυχτα? Και αν σπαραζε στο κλάμα? Και πως να κοιμομουν ήσυχη? Τελικά εβαλα ξυπνητήρι κάθε δύο ώρες για να βλέπω αν είναι καλα. 

      Ο γιος μου ακουνητος και σφηνομενος στο πλάι κοιμόταν αμεριμνος στην φωλιτσα του. Οι γονείς του τον κοιταζαμε με θαυμασμό όλη την νύχτα μεχρι που αποκοιμηθηκαμε. 

      Μοναδικές και ανεπανάληπτες στιγμές που όσο και να γράφω δεν περιγράφονται η χαρα, ή υπερηφάνεια και ή αγάπη μου για αυτό το πλασματακι. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως ήταν δικό μου, πως πριν λίγες μέρες βρισκόταν στην κοιλιτσα μου. Νόμιζα πως θα μου ελειπε αυτή ή αίσθηση τελικά ούτε που μου περνούσε απ το μυαλό. Πλέον τον είχα στα χέρια μου!

      Συγκινηθηκα που τα θυμηθηκα! Αναποληστε κι εσεις και ας μοιράστουμε μαζί τις πρωτες στιγμές της μητρότητας!

    αυτό άρεσε στις/στους 4 people

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Τι μου θυμισες τώρα.... Ή αλήθεια είναι ότι κ εμένα τώρα έχει γενέθλια κ σκέφτομαι ότι πριν 1 χρόνο γεννουσα κ ήμουν μέσα στο άγχος για να πάνε όλα καλά.. Γεννήθηκε πρόωρα κ έπρεπε να μπει στην θερμοκοιτιδα.. Η χαρά μ απερίγραπτη την μέρα που θα την περνάμε σπίτι αλλά κ με είχε φάει κ η αγωνία για το πώς θα την ταιζω, πως θα την πιάνω, αν όταν κοιμάμαι πάθει τπτ.. Όταν έφτασε η μέρα που θα την πάρουμε σπίτι πήγαμε στο νοσοκομείο να φτιάξουμε τα χαρτιά, την έβαλα τα δικά της πλέον ρούχα, την έβαλα ένα ροζ σκουφάκι κ την τυλιξα σε μία ροζ κουβέρτα κ την έβαλα στο πορτ μπεμπε.. Σε όλη την διαδρομή με το αυτοκίνητο δεν είχα ξεκολλήσει από πάνω της.. Μ φαινόταν απίστευτο το ότι επιτέλους θα την έχουμε σπίτι.. Την ανεβασαμε πάνω κ βαλαμε το πορτ μπεμπε στο σαλόνι δίπλα στην πολυθρόνα κ την έβλεπα να κοιμάται γαλήνια. Το άγχος μ μεγάλο βέβαια γιατί πλέον ήμασταν μόνοι με τον άντρα μ κ έπρεπε να την φροντίζουμε εμείς πλέον.. Την πρώτη μέρα αποφασίσαμε να μην την κάνουμε μπανακι για να μην μας φανει βουνό.. Ήταν μόλις 1970γρ όταν την πήραμε κ αγχωνομουν κ πως θα την αγγιξω.. Βέβαια το ένστικτο της μανας είναι μεγάλο κ κατευθείαν άρχισα να την χειρίζομαι σαν να την έπαιρνα χρόνια..  Το βραδυ ολη τηβ ωρα σηκωνομουν κ τηβ κοιτουσα να δω αν αναπνεει κ εβαζα ξυπνητηρι ανα 3 ωρες που μ ειχαν πει για να την ταιζω.Ανεπανάληπτες στιγμές που θα μείνουν χαραγμένες για πάντα στο μυαλό μ! :mad:

    αυτό άρεσε στις/στους 2 people

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχ τι μου θυμήσατε τώρα....πραγματικά ανεπανάληπτες στιγμές!

    Εγώ θυμάμαι που τον έντυσα και μου φαιτόναν τόσο μικρός μέσα στα ρούχα του...το έβαλα στο κάθισμα του αυτοκινήτου και επίσης μου φαίνοταν μικρός εκεί μέσα!. Γυρίσαμε σπίτι μας επιτέλους οι 3 μας!!!Είχε γενέθλια ο άντρας μου εκείνη την ημέρα, όλα ήταν μαγικά...όμως εγώ ένιωθα έναν κόμπο στο στομάχι, ένα άγχος για το πως θα τα καταφέρω, για το αν θα τα κάνω όλα σωστά, για το αν θα έχω γάλα, φοβερό άγχος για τα πάντα...Νομίζω πως όλοι λίγο πολύ το πρώτο βράδυ σπίτι με τα μωρά μας έχουμε πει την φράση ''και τώρα τι κάνουμε?'' χαχαχα.

    αυτό άρεσε στις/στους 3 people

    Af6Zp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    5 ώρες πρίν, mama16 είπε:

    Τι μου θυμισες τώρα.... Ή αλήθεια είναι ότι κ εμένα τώρα έχει γενέθλια κ σκέφτομαι ότι πριν 1 χρόνο γεννουσα κ ήμουν μέσα στο άγχος για να πάνε όλα καλά.. Γεννήθηκε πρόωρα κ έπρεπε να μπει στην θερμοκοιτιδα.. Η χαρά μ απερίγραπτη την μέρα που θα την περνάμε σπίτι αλλά κ με είχε φάει κ η αγωνία για το πώς θα την ταιζω, πως θα την πιάνω, αν όταν κοιμάμαι πάθει τπτ.. Όταν έφτασε η μέρα που θα την πάρουμε σπίτι πήγαμε στο νοσοκομείο να φτιάξουμε τα χαρτιά, την έβαλα τα δικά της πλέον ρούχα, την έβαλα ένα ροζ σκουφάκι κ την τυλιξα σε μία ροζ κουβέρτα κ την έβαλα στο πορτ μπεμπε.. Σε όλη την διαδρομή με το αυτοκίνητο δεν είχα ξεκολλήσει από πάνω της.. Μ φαινόταν απίστευτο το ότι επιτέλους θα την έχουμε σπίτι.. Την ανεβασαμε πάνω κ βαλαμε το πορτ μπεμπε στο σαλόνι δίπλα στην πολυθρόνα κ την έβλεπα να κοιμάται γαλήνια. Το άγχος μ μεγάλο βέβαια γιατί πλέον ήμασταν μόνοι με τον άντρα μ κ έπρεπε να την φροντίζουμε εμείς πλέον.. Την πρώτη μέρα αποφασίσαμε να μην την κάνουμε μπανακι για να μην μας φανει βουνό.. Ήταν μόλις 1970γρ όταν την πήραμε κ αγχωνομουν κ πως θα την αγγιξω.. Βέβαια το ένστικτο της μανας είναι μεγάλο κ κατευθείαν άρχισα να την χειρίζομαι σαν να την έπαιρνα χρόνια..  Το βραδυ ολη τηβ ωρα σηκωνομουν κ τηβ κοιτουσα να δω αν αναπνεει κ εβαζα ξυπνητηρι ανα 3 ωρες που μ ειχαν πει για να την ταιζω.Ανεπανάληπτες στιγμές που θα μείνουν χαραγμένες για πάντα στο μυαλό μ! :mad:

    Ήταν πράγματι πολύ μικρό μωρακι! Να την χαίρεσαι και να την καμαρώνεις!

    αυτό άρεσε στην/στον 1 person

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    10 ώρες πρίν, kotsifikos είπε:

    Νομίζω πως όλοι λίγο πολύ το πρώτο βράδυ σπίτι με τα μωρά μας έχουμε πει την φράση ''και τώρα τι κάνουμε?'' χαχαχα.

    Χαχαχαχα :D! Πόσο δίκιο έχεις, είναι όλα αγνωστα αλλά πολλές φορές λειτουργεί το μητρικό ένστικτο ασυνείδητα. Θυμάμαι μια φορά όταν  εκλαιγε και δεν ηρεμουσε με στήθος τον αγκάλιασα και άρχισα να πηγαίνω πάνω κάτω λέγοντας ένα μακρόσυρτο "οοο". Μου φάνηκε θαυμάσιο που κατάφερα κα τον ηρεμησα χωρίς να είχα ιδέα γιατί αντέδρασα έτσι. Πρώτη φορά μαμά βλέπεις, ανιδεη!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites


    Διαφημίσεις


    10 ώρες πρίν, Mama_Anesti_ είπε:

    Ήταν πράγματι πολύ μικρό μωρακι! Να την χαίρεσαι και να την καμαρώνεις!

    Ευχαριστώ πάρα πολύ.. Κ εσύ να χαίρεσαι το παιδάκι σ, υγεία κ ευτυχία!!

    αυτό άρεσε στην/στον 1 person

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    15 hours ago, Mama_Anesti_ said:

    Χαχαχαχα :D! Πόσο δίκιο έχεις, είναι όλα αγνωστα αλλά πολλές φορές λειτουργεί το μητρικό ένστικτο ασυνείδητα. Θυμάμαι μια φορά όταν  εκλαιγε και δεν ηρεμουσε με στήθος τον αγκάλιασα και άρχισα να πηγαίνω πάνω κάτω λέγοντας ένα μακρόσυρτο "οοο". Μου φάνηκε θαυμάσιο που κατάφερα κα τον ηρεμησα χωρίς να είχα ιδέα γιατί αντέδρασα έτσι. Πρώτη φορά μαμά βλέπεις, ανιδεη!

    Ax έτσι είναι, γενικά είναι θαυμάσιο να μεγαλώνεις παιδί. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις πρώτες μέρες στο σπίτι, όσα χρόνια και αν περάσουν.


    Af6Zp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχ και εγω θυμαμαι σαν εχθες που βγηκα με το μωρο απο το νοσκομειο παρο ολο που ταλεπωρηθηκα πολυ ..αλλα αξεχαστες στιγμες και ο φοβος μαζι με το αγχος στο τερμα .συνηθως σχεδον ολες σκεφτωμαστε κι τωρα τι γινεται τι προκειτε να συμβει ..ενω στο νοσοκομειο νιωθεις ασφαλεια οσο να πεις ...εγω παντως φοβουμαν να τον κανω μπανιο μονη μ ...η τα ρουχαλακια τα παρισοτερα του ηταν μικρα γτ γεννηθηκε μεγαλουτσικος και ετραχα να παω να του αγορασω αλλα ..και τωρα με το καλο το δευτερο παλι το ιδιο το αχγος χαχαχαχ ..και παρολο που γενικα εχω ταλαιπωρηθη και στον τοκετο και στην πορεια και τωρα που ειναι πιο μεγαλος που τρεχει ασταματηα ...αυτο το συναισθημα της μανας δεν υπαρχει ..καταρχας δεν ηξερα οτι ειχα τοση αγαπη μεσα μ για να δωσω ..και αμα μπορουσα  να γυριζω τον χρονο πισω θα το εκανα με μεγαλη χαρα ...και πιστευω οτι ολα αυτα θα μεινουν χαραγμενα μεσα μ παρο ολα τα προβληματα που προκειτε να μου ερθουν στην ζωη επιτα ...μακαρι ολες οσες προσπαθουν να τα κατεφερουν να νιωσουν ολα αυτα που νιωσαμε εμεις ...και να πω την αληθεια πριν κανω παιδι ενιωθα ευτηχισμενη με το που εγινα μαμα νιωθω συμπληρωμενη και δν θελω τιποτα αλλο .... :)

    αυτό άρεσε στις/στους 2 people

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    17 ώρες πρίν, Aggeliki21 είπε:

    πριν κανω παιδι ενιωθα ευτηχισμενη με το που εγινα μαμα νιωθω συμπληρωμενη

    Τι όμορφη φράση που με εκφράζει κι εμένα! Το μωρό μου μου γέμισε ενα κομματι της ψυχής μου που δεν ηξερα πως μου έλειπε!

    αυτό άρεσε στην/στον 1 person

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    5 ώρες πρίν, Mama_Anesti_ είπε:

    Τι όμορφη φράση που με εκφράζει κι εμένα! Το μωρό μου μου γέμισε ενα κομματι της ψυχής μου που δεν ηξερα πως μου έλειπε!

    Ετσι ακριβως ....αφου οσα ατομα δικα μ δν εχουν κανει τους παροτρινω να κανουν συντομα χαχαχα...

    αυτό άρεσε στην/στον 1 person

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!


    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.


    Συνδεθείτε τώρα

    • Θέματα

    • Similar Content

      • Από SofiaDav,
        ΑΝοιξα αυτο το θεμα για να μοιραστουμε το τι νιωθουμε οταν θηλαζουμε τα μωρακια μας. Μα δεν ειναι κατι μαγικο!? Οταν η μπεμπα με χαιδευει την μεσουλα και με κοιταει με ματια ολο αγαπη και λατρεια, σκεφτομαι καθε μα καθε φορα οτι αυτο ειναι ενα θαύμα. Δεν ειναι καταπληκτικο να βλεπεις το παιδι σου να μεγαλωνει με το γαλα σου? !
      • Από summerinxs,
        Το θέμα αυτό το άνοιξα με αφορμή μια συζήτηση που ξεκίνησε στη Θ. Ενότητα
        "Μαιευτήριο Έλενα" στη κατηγορία "Τοκετός και Μαιευτήριο"
        (http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?p=635506#635506)
        Η απάντηση μου σε ένα πόστ ενός άλλου μέλους περιέχει τις πιο ουσιαστικές πληροφορίες που οφείλει η κάθε επίτοκος να γνωρίζει πολύ πριν ξεκινήσει ο τοκετός της.
        Για το λόγο αυτό, αποφάσισα να αφιερώσω μια νέα Θ. Ενότητα που θα εμπεριέχει κατ' αρχήν την παράθεση σε εκείνο το post. Στη συνέχεια μέσα από αυτήν εδώ την ενότητα θα παραθέτω σε links και άλλες συζητήσεις μέσα από το φόρουμ που να αναφέρονται στον Π.Ο.Υ (Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας), καθώς και όσες περισσότερες πληροφορίες σε σχέση με την πιο σημαντική στιγμή της ζωής μιας γυναίκας.
        Τη γέννηση του παιδιού της.
        Ο σκοπός είναι να γίνει αυτό το θέμα ένα γενικότερο Υπόμνημα για τον Π.Ο.Υ. και τις συνθήκες που ορίζει αυτός για τον φυσικό τοκετό, καθώς και μια πηγή πληροφοριών προκειμένου να αλλάξει η συνείδηση τόσο η δική μας αλλά και των φορέων που ορίζουν τις συνθήκες για τη διαδικασία του τοκετού.
        Παρακαλώ όσες μαμάδες μπουν στην ενότητα αυτή να απαντήσουν και στο δημοψήφισμα.
      • Από peny,
        Γεια σας με λένε Πένυ και από τότε που έμεινα έγκυος το ένα μου βρωμάει και το άλλο μου ξινίζει. Κάθε μέρα δεν ξέρω τι να φάω...Τα γλυκά μου αφήνουν μια επίγευση ξινιλας.Την κοκα κόλα που πριν την εγκυμοσύνη μου κατέβαζα με τα μπουκάλια τώρα δεν θέλω να την βλέπω σε αντίθεση με την μπύρα που δεν έπνα ποτέ και τώρα μου αρέσει!!
        Σε εσας τι κουφά έχουν συμβεί από τότε που ξεκίνησε η εγκυμοσύνη σας????
        Ετσι για να βρίσκουμε παρηγορια!!
      • Από rit@,
        Τον τελευταίο καιρό έχω πραγματικά λαλήσει δεν προλαβαίνω ούτε να βήχω. Προχθές λοιπόν γύρισα σπίτι και ο γιος μου μου έλεγε ότι έφαγε κέικ στο σχολειό. Δεν έδωσα σημασία λέω κάποιος θα το κέρασε! Γιόρταζε κάποιος αγάπη μου του λέω? Οχι μου λέει εσύ το έβαλες στην τσάντα μου. Οχι του λέω εγώ, Ναι αυτός και τελικά ρωτάει και την γιαγιά του. Εσύ μου το έβαλες το κέικ γιαγιά στη τσάντα μου? Οχι και η γιαγιά του. Δεν καταλάβαινα εγώ θα μπερδεύτηκε λέω το παιδί. Πάω ανοίγω την τσάντα και τί να δώ? Αντί να βάλω το τάπερ με το φαγητό του του είχα βάλει το τάπερ με το κέικ του παιδιού. Εχω κάνει και χειρότερα αλλά θα σας τα γράψω εν καιρό. Μήπως να αρχίσει να με ανησυχεί η κατάσταση μου ή τα κάνετε και εσείς?
      • Από sadahzinia,
        Γεια σας,
         
        Σε μερικές εβδομάδες πρόκειται να μετακομίσουμε από την Πάτρα στην Αθήνα, στο πατρικό του άντρα μου και θέλουμε να το φρεσκάρουμε λίγο βάφοντάς το.
         
        Επειδή δεν γνωρίζουμε ιδιαίτερα τους μάστορες στην περιοχή ούτε και το τι τιμές παίζουν, τι περίπου θα πρέπει να περιμένουμε για 65τμ με όλα μέσα (υλικά και εργασία);
         
        Ευχαριστώ!