Χορηγία Επικοινωνίας:   Προετοιμάζομαι για Τοκετό & Θηλασμό! 

27/1  Σάββατο από τις 11:30-13:30 π.μ. στo Κέντρο Θηλασμού & Μητρότητας
 Απευθύνεται σε εγκύους μετά τον 5ο μήνα κύησης!

Είσοδος Ελεύθερη 

Πατήστε στην εικόνα ή εδώ για να δηλώσετε συμμετοχή


mitrikos18_1.gif
 
Zaxarenia

Σας λείπει...η κοιλιά σας;;;

    64 δημοσιεύσεις σε αυτό το θέμα

    Κι εμενα μου λειπει...Οχι τοσο η περιοδος της εγκυμοσυνης γιατι ειχα πολυ αγχος αλλα αυτο το συναισθημα να κουβαλας το παιδακι σου,να το νιωθεις μεσα σου το αναπολω...

     

    όπως το λές..είναι απίστευτη αυτή η αίσθηση, ένα αληθινό θαύμα..αφού κοιτάζω τις κόρες μου η μία εξήμιση η άλλη πέντε μηνών και όταν σκέφτομαι ότι τις είχα μέσα στην κοιλιά μου νιώθω ένα μεγαλείο ρε παιδί μου δεν ξερω πως αλλιώς να το περιγράψω.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    οχι οχι!δεν μου λειπει καθολου..και δεν θελω να βλεπω αλλες κοιλιες....!αν και εβαλα μονο 9 κιλα σε καθε εγκυμ..δεν αναπολο καθολου...για πιο λογο αλλωστε;;;;;πιο πολυ χερομαι που μεγαλωνουν τα παιδια..μπορεις να τα μιλας..να κανεις διαφορα μαζι τους..οχι ...και οταν βλεπω μωρα.δεν τρελενομαι...)))))))

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχχχχχ το να ειμαι έγκυος μου λείπει πολύ! Η κοιλιά μου πάλι όχι. Είναι εδω μαζί μου αυτη την στιγμή που σας γράφω και σας στέλνει χαιρετίσματα:)

     

    Πέρα απο την πλάκα, πόσο ωράια ήταν όταν είχα το μωρό μου στην κοιλιά μου και την χαίδευα....Αχχχχ

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μετά από 2.5 χρόνια, ναι μου λείπει. Ακόμα την κοιτάω καμία φορά ξαπλωμένη και λέω θα τη δω να κουνιέται;


    1ciWp3.pngnEMKp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κοιτα παρολο που περασα τους 4 απο τους 8 μήνες (γιατι γεννησα προωρα) της εγκυμοσυνης ξαπλα και σε νοσοκομειο πρεπει να ομολογισω οτι πρωτον ηταν η καλυτερη εμπειρια της ζωής μου, ενιωσα πραγματικα αυτο το θαυμα της φυσης στην ψυχη μου και αισθανθικα οτι θα ημουν πολυ δυστυχισμενη αν γεννιομουν τελικα αντρας και δεν μπορουσα να ζησω ολο αυτο (βεβαια πολυ ευτυχισμενη για ολα τα άλλα). Δευτερον οταν γεννησα την πομενη μερα εκλαιγα και ηθελα την κοιλια μου πισω γιατι μου αρεσε ολη αυτη η αισθηση.

    Μαζοχισμος λεγετε με τοσο χαλια εγκυμοσυνη αλλα τελος καλο ολα καλα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites


    Διαφημίσεις


    Οταν ήμουν στον ένατο σκεφτόμουν πως θα μου έλειπε κ την χαιδευα συνέχεια. Τι μοναδικη αίσθηση να έχεις το μωρό σου αυτοκόλλητο!

      Όταν γέννησα τέτοιες μέρες πέρυσι θυμάμαι με έπιανε όταν κοίταζα την κοιλιά μου μία μελαγχολία για την εγκυμοσύνη που τέλειωσε. 

      Τελικά καθώς ο καιρός πέρασε συλλογιομουν άλλες όμορφες στιγμές της εγκυμοσύνης (υπνος, ξεκουραση, ώρες χαλαρωσης κτλ) και  δεν έπιασα ποτέ τον εαυτό μου να την αναπολω.

      Ήδη είχα στα χέρια μου ότι με συμπλήρωνε, η κοιλιά απλώς με προετοιμασε...

    αυτό άρεσε στις/στους 3 people

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κ εγώ όταν ήμουν έγκυος θυμάμαι σκεφτόμουν ότι είναι ωραία να νιώθεις το μωρακι μέσα σ!! Όταν γεννησα μ φαινόταν τόσο παράξενο που πλέον δεν το έχω στην κοιλιά κ ιδιαίτερα το ότι ήταν στη θερμοκοιτιδα κ εγώ σπίτι με στεναχωρουσε ιδιαίτερα γιατί πάντα την μπεμπουλα την κουβαλουσα μαζι μου κ αποχωριστηκαμε τόσο σκληρά.. Όταν την πήρα σπίτι ενιωσα μεγάλη χαρά κ ανακούφιση.. Τώρα πλέον ανυπομονω (να περάσει βέβαια περισσότερος καιρός) μία δεύτερη εγκυμοσύνη που θα βλέπω την κοιλιά μ να μεγαλώνει κ κάθε τόσο να βλέπω μικρά εξογκωματακια απ τα χερακια κ τα ποδαρακια που θα κλωτσανε!! :mad:

    αυτό άρεσε στις/στους 2 people

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    3 ώρες πρίν, mama16 είπε:

    Κ εγώ όταν ήμουν έγκυος θυμάμαι σκεφτόμουν ότι είναι ωραία να νιώθεις το μωρακι μέσα σ!! Όταν γεννησα μ φαινόταν τόσο παράξενο που πλέον δεν το έχω στην κοιλιά κ ιδιαίτερα το ότι ήταν στη θερμοκοιτιδα κ εγώ σπίτι με στεναχωρουσε ιδιαίτερα γιατί πάντα την μπεμπουλα την κουβαλουσα μαζι μου κ αποχωριστηκαμε τόσο σκληρά.. Όταν την πήρα σπίτι ενιωσα μεγάλη χαρά κ ανακούφιση.. Τώρα πλέον ανυπομονω (να περάσει βέβαια περισσότερος καιρός) μία δεύτερη εγκυμοσύνη που θα βλέπω την κοιλιά μ να μεγαλώνει κ κάθε τόσο να βλέπω μικρά εξογκωματακια απ τα χερακια κ τα ποδαρακια που θα κλωτσανε!! :mad:

     Φαντάζομαι  ήταν πολυ δυσκολο που γυρισες σπίτι δίχως το μωρακι σου. Ήσουν πολύ δυνατή! Να την χαίρεσαι !

     

    Πιστεύω σαν μαμάδες την δεύτερη φορά ( όταν έρθει με το καλό!) θα απολαύσουμε διχως άγχος τις εγκυμοσύνες και τις κοιλιτσες μας!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    3 ώρες πρίν, Mama_Anesti_ είπε:

     Φαντάζομαι  ήταν πολυ δυσκολο που γυρισες σπίτι δίχως το μωρακι σου. Ήσουν πολύ δυνατή! Να την χαίρεσαι !

     

    Πιστεύω σαν μαμάδες την δεύτερη φορά ( όταν έρθει με το καλό!) θα απολαύσουμε διχως άγχος τις εγκυμοσύνες και τις κοιλιτσες μας!

    Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να γυρνας σπίτι χωρίς μωρό, να ξέρεις ότι είναι μόνο του χωρίς μητρική στοργή κ ότι μπορεί να κλαίει με τις ώρες κ να μην το δίνουν σημασία αλλά ήταν για το καλό της.. Κ το πιο δύσκολο είναι να μην ξέρεις τι σ ξημερώνει κ αν όλα θα πάνε καλά.. Δυστυχώς εγώ σε δεύτερη εγκυμοσύνη θα έχω το άγχος της προωρότητας γιατί η γιατρός μ είπε με το θέμα που είχα ότι αυξάνεται κατά 50% να συμβεί κ σε δεύτερη εγκυμοσύνη.. :-(

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχ αυτη η κοιλιτσα!μου λειπει τοσο πολυ....τη χαιδευα με τις ωρες!!!εμενα εφυγε σχεδον ολη μεσα σε 10 μερες απ τη γεννα και μου μειναν αμανατι ζουμερα μπουτακια....η κοιλιτσα παντως ειναι συχνα στο μυαλο μου...θυμαμαι την παρατηρουσα συνεχεια...το σπιτακι της μπεμπας μου❤❤

    αυτό άρεσε στην/στον 1 person

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    εμενα παλι μου λειπει η αισθηση οτι κατι κινειται μεσα μου κ κυριως οι υπερηχοι κ οι γιατροι μου οι οποιοι υπηρξαν κ αυτοι συνοδοιποροι μου κ η συγκινηση κ η χαρα που ειδα σε αυτους οταν γεννησα μετα απο τετοιον αγωνα.αν μπορουσαν κ αυτοι κ οι φιλοι μου να ριξουν βεγγαλικα, θα ειχαν γεμισει τον ουρανο μεχρι εκει που φτανει το ματι.το ξερω οτι φαινεται περιεργο ολο αυτο αλλα ετσι αισθανομαι.μου λειπουν επισης εκεινες οι στιγμες στο ιασω που παρολη την κουραση μου γεμισε το δωματιο απο φιλους που ηρθαν καταθεσουν την αγαπη τους κ τη χαρα τους μεσα απο την ψυχη τους.κ αυτοι που δεν τα καταφεραν να με δουν απο κοντα μου τα εστειλαν αυτα απλοχερα . ειχε γεμισει το δωματιο απο χαρες,γελια,λουλουδια, δωρα.ηταν σαν να ειχαν ερθει οι "καλες νεραιδες" να μας δωσουν ολα τα καλα του κοσμου.ολα αυτα τα νοσταλγω κ ειμαι ευγνωμων που τα εζησα.ευχομαι σε ολα τα κοριτσια μας εδω μεσα,τις μεγαλες αγωνιστριες να τα ζησουν ολα αυτα γρηγορα.

    αυτό άρεσε στην/στον 1 person

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγώ πάλι ούτε στιγμή δεν έχω σκεφτεί την περίοδο των εγκυμοσύνων μου..ούτε την κοιλιά μου..τίποτα δεν μου έχει λείψει..το άγχος μου ήταν τόσο μεγάλο, τα προβλήματα στην 2η αρκετά που έλεγα Θεέ μου να τελιώνω και να γεννήσω..Να τα πάρω στην αγκαλιά μου, να τα χαϊδεύω, να τα μυρίζω.. Από την 1η στην 2η είχα 8 χρόνια διαφορά και όταν έμαθα για το 2ο το μόνο πάλι που σκεφτόμουν ήταν να περάσει ο καιρός να τον πάρω στην αγκαλιά μου. Πολύ άγχος, πλέον θέλω και 3ο παιδάκι αλλά δεν νομίζω να έχω το κουράγιο να το ξαναπεράσω όλο αυτό. 

    αυτό άρεσε στην/στον 1 person

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    14 hours ago, μαγιοπουλας said:

    εμενα παλι μου λειπει η αισθηση οτι κατι κινειται μεσα μου κ κυριως οι υπερηχοι κ οι γιατροι μου οι οποιοι υπηρξαν κ αυτοι συνοδοιποροι μου κ η συγκινηση κ η χαρα που ειδα σε αυτους οταν γεννησα μετα απο τετοιον αγωνα.αν μπορουσαν κ αυτοι κ οι φιλοι μου να ριξουν βεγγαλικα, θα ειχαν γεμισει τον ουρανο μεχρι εκει που φτανει το ματι.το ξερω οτι φαινεται περιεργο ολο αυτο αλλα ετσι αισθανομαι.μου λειπουν επισης εκεινες οι στιγμες στο ιασω που παρολη την κουραση μου γεμισε το δωματιο απο φιλους που ηρθαν καταθεσουν την αγαπη τους κ τη χαρα τους μεσα απο την ψυχη τους.κ αυτοι που δεν τα καταφεραν να με δουν απο κοντα μου τα εστειλαν αυτα απλοχερα . ειχε γεμισει το δωματιο απο χαρες,γελια,λουλουδια, δωρα.ηταν σαν να ειχαν ερθει οι "καλες νεραιδες" να μας δωσουν ολα τα καλα του κοσμου.ολα αυτα τα νοσταλγω κ ειμαι ευγνωμων που τα εζησα.ευχομαι σε ολα τα κοριτσια μας εδω μεσα,τις μεγαλες αγωνιστριες να τα ζησουν ολα αυτα γρηγορα.

    καθόλου περίεργο δεν μου φαίνεται γιατί προσωπικά και εγώ έτσι αισθάνομαι...και ειλικρινά λυπάμαι που ξέρω ότι δεν θα ξαναζήσω αυτές τις στιγμές, βέβαια τα καλύτερα έρχονται μετά, σε αυτά που ζούμε τώρα με τα παιδάκια μας αγκαλιά!

    αυτό άρεσε στις/στους 2 people

    Af6Zp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    21 ώρες πρίν, mama16 είπε:

    Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να γυρνας σπίτι χωρίς μωρό, να ξέρεις ότι είναι μόνο του χωρίς μητρική στοργή κ ότι μπορεί να κλαίει με τις ώρες κ να μην το δίνουν σημασία αλλά ήταν για το καλό της.. Κ το πιο δύσκολο είναι να μην ξέρεις τι σ ξημερώνει κ αν όλα θα πάνε καλά.. Δυστυχώς εγώ σε δεύτερη εγκυμοσύνη θα έχω το άγχος της προωρότητας γιατί η γιατρός μ είπε με το θέμα που είχα ότι αυξάνεται κατά 50% να συμβεί κ σε δεύτερη εγκυμοσύνη.. :-(

    Στο μυαλό μου είχα τα άγχη που έχει ή πρώτη εγκυμοσύνη, πχ γιατί δεν κουνιεται τόση ώρα, πως είναι να γέννας, ποτέ θα κλωτσησει. Δεν πήγε καν ο νους μου στην προωρότητα. :oops:

     

    Ή κάθε εγκυμοσύνη είναι διαφορετική ακόμα και στην ίδια γυναίκα.  :) 

     

    αυτό άρεσε στην/στον 1 person

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!


    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.


    Συνδεθείτε τώρα

    • Θέματα

    • Similar Content

      • Από MAMA-AGA,
        καλησπέρα σε 'όλους!
         
        όταν θέλουμε και άλλο παιδάκι - τώρα- αλλά ο άντρας μας δεν είναι πολύ θετικός, η το αναβάλει για αργότερα κλπ..
        επιμένετε??
        πιστεύεται αυτό που λένε πως ''αν θέλει η γυναίκα ...'' όλα γίνονται και πως τελικά η γυναίκα αποφασίζει πόσα παιδιά θα κάνει
        ή
        αν κάποιος δεν θέλει δεν πρέπει να τον πιέσουμε?
      • Από ΧρύσαΜ,
        Κορίτσια πείτε μου τη γνώμη σας για το παρακάτω θέμα:
        Ο μικρός (3μηνών) ετοιμάζεται να βγάλει δοντάκια και πονάνε τα ούλα του. Όχι όλη την ώρα βέβαια, τις περισσότερες φορές έχει έντονη φαγούρα και νεύρα λόγω αυτής. Μασητικά "παιχνίδια" δε μπορεί να πιάσει, την πιπίλα τη φτύνει και το μόνο που κάνει είναι να τρώει τα χέρια του. Είχα ακούσει για μια κρέμα που έχει άρωμα ούζου και τη βαζουν στα ούλα των μωρών για ανακούφιση. Όμως η παιδίατρος μού είπε ότι είναι καλύτερο να του κάνω λίγο μασαζάκι στα ούλα με ντεπόν σιρόπι γιατί η κρεμούλα που ανέφερα έχει μέσα λίγο ασπιρίνη και δεν κάνει να τη βάζω πάνω από 3 φορές τη μέρα. Η αλήθεια είναι ότι όταν του βάζω ντεπόν ηρεμεί αμέσως αλλά δεν ξέρω βρε κορίτσια, φοβάμαι μην "εθιστεί" ο οργανισμός του... Δεν του βάζω πολύ συχνά, το πολύ δυο φορές τη μέρα... Εσείς πώς το αντιμετωπίσατε το θέμα;;;
      • Από sweety**,
        γεια σας!
        είμαι 28 εβδοάδων και έχει αρχίσει να με τρομάζει λίγο η γέννα!!
        φοβάμαι και την καισαρική ,φοβάμαι και το φυσιολογικό!!
        δεν με τρομάζουν τόσο οι πόνοι αλλά το κόψιμο μετα που έχω ακούσει ότι κάνει ο γιατρός προκειμένου να χωρέσει το μωρό για να βγει!!!
         
      • Από Merendoula,
        Καλησπέρα σας. Ανοίγω το συγκεκριμένο θέμα γιατί βρίσκομαι στο τρίτο τρίμηνο της δεύτερης εγκυμοσύνης μου και επιθυμώ αυτή τη φορά να γεννήσω φυσιολογικά. Στο πρώτο προσπάθησα αλλά απέτυχα κ έγινε καισαρική στο τέλος. Λόγω προβλημάτων υγείας έχω περάσει κ τις 2 εγκυμοσύνες μου στο κρεβάτι κ ειδικά στην πρώτη που ήμουν χάλια δεν είχα κάνει κάποιο μάθημα ανωδυνου τοκετού ή έστω κάποιο σεμινάριο τοκετού να ξέρω τι να περιμένω κ τι να ζητήσω ή ακόμη κ να απαιτησω εκείνη την ώρα. Έτσι πήγα τυφλά για καισαρική μετα απο προσπαθεια για φυσιολογικο. Τώρα είμαι υποψήφια για vbac,  αλλά πάλι λόγω διαφορων θεμάτων δεν έχω πάει σε κάποιο σεμινάριο κ δεν ξέρω κατά πόσο η ίδια μας η φύση μας βοηθάει τελικά ή είναι απαραίτητα. Έχω διαβάσει κάποια πράγματα, αλλά μέχρι εκεί. Θα ήθελα να ακούσω την άποψη σας κ την εμπειρία σας. Ευχαριστώ!

         
         
      • Από VANILIA123M,
        edit Συντ. Ε:
        Προστέθηκε το εξής ενημερωτικό κείμενο, μέσω επεξεργασίας δημοσίευσης
        ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΛΙΣΤΑ ΜΕ ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΥΣ ΠΟΥ ΝΑ ΛΕΤΕ ΚΑΙ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ....... ΕΜΕΝΑ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΠΕΡΙΟΧΗ ΔΥΤΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ ....ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ? ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΣΑΣ ?