Ελληνική Εταιρία Ενημέρωσης Γονέων Σύνδεσμοι Α-Ω | chat 0-2 | 3-5 | 6-12
 
forum υγεία & ασφάλεια διατροφή ψυχολογία δραστηριότητες ειδήσεις
-














 

Επιστροφή   Φόρουμ της ΕΕΕΓ (Ελληνική Εταιρεία Ενημέρωσης Γονέων) > Οικογένεια > Γονείς > Διαπαιδαγώγηση & Συμπεριφορά προς το παιδί

Notices

Διαπαιδαγώγηση & Συμπεριφορά προς το παιδί Θεωρίες διαπαιδαγώγησης, μετεκπαίδευση, σχολες γονέων, προβληματισμοί, ειδικές περιπτώσεις



Απάντηση στο θέμα
 
Εργαλεία Θεμάτων
Παλιά 23-03-09, 13:43   #1
candy1234
 
Εγγραφή: 27-02-2008
Μηνύματα: 1.024
candy1234 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή ΘΑ ΣΕ ΒΑΛΩ ΤΙΜΩΡΙΑ...! ΣΩΣΤΗ ΜΕΘΟΔΟΣ Η' ΟΧΙ;

Καλημέρα σε όλους...
Το θέμα της "τιμωρίας" με απασχολεί αρκετά... Εμένα ο μικρός βέβαια ακόμη είναι 7 μηνών και δεν τίθεται τέτοιο θέμα...αλλά για το μέλλον..θα ήθελα να ξέρω αν είναι σωστή αυτή η μέθοδος... Στο σημείο αυτό θα ήθελα να σας πω το εξής: Έχω απο το συγγενικό μου περιβάλλον άτομα (3 παιδάκια) που λειτουργούν υπό το καθεστώς της "τιμωρίας". Οι γονείς συνέχεια είναι στο "Μην" και "Μη" και με την απειλή του "Θα σε βάλω τιμωρία" η οποία τιμωρία μπορεί να είναι 10λεπτά μόνο του το παιδάκι στο δωμάτιο του ή μέσα στο πάρκο του...ή αν είναι σε ξένο σπίτι..μόνο του σε κάποια δωμάτιο.. Και τα 3 αυτά παιδάκια..(τα 2 αδέλφια μεταξύ τους, το άλλο μονοχαπαιδι) έχουν μια συμπεριφορά επιθετικότητας και έντονης ζωηράδας...Για να είμαι πιο συγκεκριμένη..το ένα είναι 2 ετών και συνέχεια στριγγλίζει με άναρθρες κραυγές...Δεν μιλάει..πλην μπαμπα-μαμά..και ότι και να του πεις στριγγλίζει δυνατά...αλλά πάρα πολύ δυνατα... Η μαμά του έχει ένα αυστηρό ύφος..νομίζει πως μιλάει σε 10 χρονών παιδί..είναι κατά των πολλών αγκαλιών (γιατί θεωρεί πως κακομαθαίνει με αυτό τον τρόπο) και συνέχεια με περιορισμους.. Τα άλλα 2 παιδάκια (2-4 ετών αντίστοιχα)του άλλου συγγενικού ζευγαριού, είναι πολύ ζωηρά..επιθετικά...με μανία...Το μικρό έχει και "κρίσης θυμου"...χτυπάει το κεφάλι του στο πάτωμα..και άλλα τέτοια... Προσωπικά, τείνω να καταλήξω στο συμπέρασμα πως για αυτη την συμπεριφορά των συγκεκριμένων παιδιών "φταίει" αυτό το καθεστώς της "τιμωρίας"...η μόνιμη απειλή κ κατ' επέκταση ο φόβος που νιώθουν αυτά τα πλασματάκια για την τιμωρία...με αποτέλεσμα να έχουν κάτι σαν "αποθειμένα"... Δεν ξέρω..μπορεί να είμαι και λάθος σε αυτό γι' αυτό και σας ρωτώ...Ποια η γνώμη σας για την μεθοδολογία και αποτελεσματικότητα της διαπαιδαγώγησης δια μέσου της τιμωρίας... Δεν έχω διαβάσει τπτ επι του θέματος και μπορεί να έχω την λάθος εντύπωση... Πάντως...τα ανήψια μου για παράδειγμα που δεν μεγαλώνουν με αυτή την μέθοδο..(πού και πού καμιά φωνή αν δεν είναι φρόνιμα ή σε πολύ extreme καταστάσης καμιά "ψιλή" αλλά πολύ σπάνια) είναι μια χαρά παιδιά. Το ένα είναι 4 και το άλλο 2...και είναι ήσυχα...(όσο γίνεται σε αυτή την ηλικία), κοινωνικά, κάνουν βέβαια τις σκανταλιές τους αλλά ακούν τους γονείς τους...χωρίς να φοβούνται κάποια "τιμωρία". Επειδή...σε λίγο καιρό που ο μπέμπης θα μεγαλώσει και εκείνος και θα κάνει τα "δικά του" σαν παιδάκι και αυτός..θέλω να ξέρω αν η μέθοδος της τιμωρίας είναι σωστός τρόπος ή όχι...οπότε να τον αποφύγω (καλά, εμένα δεν μου αρεσει καθόλου αλλά αν πια είναι σωστός και ορθόδοξος τρόπος...τι να πω..)
Ο χρήστης candy1234 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 03:16   #2
Μαρια Στυλιανακη
 
Εγγραφή: 16-12-2005
Περιοχή: Αθήνα
Μηνύματα: 5.407
Μαρια Στυλιανακη ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

έχεις πολύ δίκιο σε αυτό που λες,
απλώς οι γονείς αυτοί δεν γνωρίζουν άλλο τρόπο και δεν ξέρουν πως αλλιώς να οριοθετήσουν τα παιδιά τους.

επειδή μου έχει τύχει πολλές φορές, ξέρω ότι όταν δείξεις στους γονείς αυτούς εναλλακτικούς τρόπους, που δουλεύουν, στην πράξη,
θα τους χρησιμοποιήσουν άμεσα με ευγνωμοσύνη.

η αρνητική ενίσχυση (τιμωρία πχ)
οδηγεί σε επιθετικότητα, ανησυχία αλλά και αποφυγή του ατόμου που συνήθως βάζει την τιμωρία,

ενώ ο τρόπος της θετικής ενίσχυσης,

δηλαδή

αντι να πεις

αν δεν δεν θα

να πεις

αν βάλεις το μπουφάν σου θα σου κάνω αεροπλανάκι πολύ ψηλά (η κάτι άλλο ωραίο που αρέσει στο παιδί)

δηλαδή λες κατι θετικό έχει μόνο καλά αποτελέσματα.



σύνηθες παράδειγμα

οταν ένα παιδί στριγγλίζει

αντί να πεις μην και και και

λες

πάμε στο παράθυρο, μαζί (πάτε σε ενα παράθυρο σε άλλο δωμάτιο )
να φωνάξουμε με όλη μας τη δυναμη εκεί.

όταν θέλουμε να φωνάξουμε, λέμε στη μαμά/δασκάλα να ανοίξουμε το παράθυρο να ουρλιάξουμε έξω.

βρίσκεις μια λύση δηλαδή η οποία είναι εφικτή,
βρίσκεις τον στόχο, και επικεντρώνεις σε αυτόν και την θετική έκβαση της όποιας δραστηριότητας.


σε άτομα τα οποιά βρίσκονται σε σύγκρουση/άγχος εσωτερικά, είναι πολύ δύσκολο να δουν αυτή την θετική έκβαση,
και να δουν πέρα απο την αρνητική επίπτωση που μόλις μπορεί να έζησαν
πχ έπεσε το πιάτο κάτω/εκνευρισμός/τιμωρία.

και δεν μπορούν πολύ εύκολα να δουν την λύση

"πάμε να το πιάσουμε μαζί, να το βάλουμε πίσω στην θέση του "

όπου το παιδί μαθαίνει την επίπτωση, και μαθαίνει πως να διορθώνει την όποια έκβαση και ότι στα πάντα υπάρχει λύση θετική.

ενα παιδί που μαθαίνει συνέχεια σε τιμωρία, θα βλέπει φυσικά παντού μια αρνητική πλευρά σε όλα, οπότε λογικό να είναι μέσα σε θυμό και σε νεύρα.

είναι πολύ βασικά πράγματα αυτά,

είναι σαν να μαθαίνεις στο παιδί σου να είναι αισιόδοξο/απαισιόδοξο ανάλογα με το τι κάνεις
(ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο ?)

εμείς ή τουλ. αρκετά μεγάλο ποσοστό πληθυσμιακά έχουμε μεγαλώσει αρκετά, με τον μισοάδειο τρόπο
η επόμενη γενιά ειναι πιο τυχερή
Ο χρήστης Μαρια Στυλιανακη δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 08:48   #3
ΝΙΚ-16
 
Το avatar του χρήστη ΝΙΚ-16
 
Εγγραφή: 14-05-2008
Περιοχή: ΑΘΗΝΑ
Μηνύματα: 645
ΝΙΚ-16 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Καλημέρα
Εμένα ο γιος μου είναι δύο χρονών και είναι πολύ ζωηρός και σκανταλιάρης. Τιμωρία τον έχω βάλει και θα τον βάζω όταν κάνει κάποια πράγματα τα οποία θεωρώ κατα την ταπεινή μου άποψη σοβαρά
π.χ έχει αρχίσει και με βαράει πράγμα το οποίο στην αρχή το αντιμετώπισα σαν παιχνίδι, όμως όσο πιο πολύ μεγαλώνει τόσο πιο επικύνδινα είνα αυτά τα χτυπήματα του οπότε σε αυτή τη φάση τον βάζω τιμωρία δυο λεπτά να καθίσει σε μια καρέκλα και να σκεφτεί τι έκανε. Δεν δέχομαι να με βαράει δεν είμαι το παιχνίδι του και φυσικά ούτε τα άλλα παιδια στα οποία έχειθ αρχίσει και γίνεται επιθετικός.
Το θέμα με τις φωνές και τις στριγλιές το αντιμετωπίζω με τον τρόπο που είπε η μαρία δηλαδή πάμε να φωνάξουμε μαζί στο μπαλκόνι αλλά οχι σε ώρες κοινής ησυχίας΄. Αν είναι ώρα μεσημεριανή θα του πω μη το κάνεις αυτό και θα του εξηγήσω οτι θα το κάνουμε μαζί το απόγευμα.
Για τις ζημιές που κάνει (δεν είναι πολλές) δεν του έχω φωνάξει του έχω πει όμως οτι δεν είναι σωστό και προσπαθώ να του εξηγήσω οτι αν δεν μπορούμε να σηκώσουμε το ποτήρι με το νερό γιατί θα πέσει κάτω και θα σπάσει φωνάζουμε τη μανούλα.
όλα όμως θέλει να τα κάνει μόνο του και δεν αφήνει κανέναν να τον βοηθήσει με αποτέλεσμα να εκνευρίζομαι αρκετές φορές.
Είμαι υπέρ της τιμωρίας γιατί το παιδί θα μάθει σιγά σιγά τα όρια του.
Ο χρήστης ΝΙΚ-16 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 09:59   #4
candy1234
 
Εγγραφή: 27-02-2008
Μηνύματα: 1.024
candy1234 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

ΝΙΚ-16 με την μέθοδο της τιμωρίας έχεις δει αποτελέσματα; Κάποια αλλαγή προς το καλύτερο; Σίγουρα, το να σε χτυπάει και να φωνάζει είναι αν μη τι άλλο εκνευριστικό και ώρες ώρες σε φέρνει και σε αμηχανία...αλλά με την μέθοδο της τιμωρίας μήπως ενισχύεις την επιθετικότητα του; Ή έχεις προσέξει βελτίωση και συμμορφωση; Εγώ δεν έχω δοκιμάσει κανέναν τρόπο ακόμη καθώς το μωρό είναι μικρό (7 μηνών) αλλά θα ήθελα όπως είπα και παραπάνω να είμαι "έτοιμη" όταν έρθω αντιμέτωπη με τέτοιες καταστάσεις. Εμένα οι γονείς μου για παράδειγμα..ποτέ δεν με έβαλαν τιμωρία...και ομολογώ πως ήμουν αρκετά σκανταλιάρα...Ούτε ξύλο έπεφτε...καμιά ελαφριά απο την μαμά αν έκανα κάτι πολύ εκτός ορίων...αλλά και πάλι σε νορμάλ πλαίσια (ούτε υπέρ του ξύλου είμαι). Δεν νομίζω..(εκτός αν κανω λάθος) πως ένα παιδάκι μπορεί να αντιληφθεί την έννοια της τιμωρίας... Όπως είπε και η Μαρία..λογικά θα λειτουργεί τελείως αντίθετα... Βάζω τον εαυτό μου στην θέση ενός παιδιού (γιατί όχι Δεν θα ηθελα με τίποτα να με βάζουν τιμωρία...όπως και να με μαλώνουν μπροστά σε τρίτα άτομα (και σε αυτό είμαι αντίθετη)...θα αντιδρούσα...θα γινόμουν χειρότερη...ή ίσως να "υπάκουα" εξαίτιας του φόβου του πέλεκη της τιμωρίας...Ομολογουμένως η δαμόκλειος σπαθη της διαπαιδαγώγησης είναι πάνω από το κεφάλι του κάθε γονιού... Εγώ είμαι ήδη αρκετά αγχωμένη με το τι μέλλει γενέσθαι... Δεν θέλω να κάνω ένα παιδί "θηρίο" που δεν θα μπορώ να το πάω πουθενά..αλλά ούτε και ένα παιδί κομπλεξικό ή φοβισμένο... Αχ...ελπίζω να καταφέρω να βρω την χρυσή τομή... με όσο το δυνατό πιο ανώδυνο τρόπο για εμένα και το μωρό...
Υ.Σ.: Άσχετο, αλλά σε μια εκπομπή που είχε την Κυριακή στο MEGA για τα παιδάκια που αφήνονται..απο τους γονείς..μίλησε ο παππους ενός παιδιού υιοθετημένου..μου άρεσε η πρόταση που είπε: "Οι γονείς είναι για να μαθαίνουν τα παιδιά και οι παππούδες για να τα κακομαθαίνουν"...Παιδάκια είναι...δεν γίνεται μωρέ όλο στο ΜΗΝ και στο ΟΧΙ... Έχουν τον δικό τους μικρόκοσμο (θυμάμαι έντονα την παιδική μου ηλικία) και μέσα σε αυτόν τον ονειρεμένο μαγικό κόσμο που ζούνε της ανεμελιάς και της χαράς...κάνουν και ορισμένες αταξίες...οι οποίες δεν πρέπει να αντιμετοπίζονται σαν "αξιόποινες πράξεις" γιατί ας μην ξεχνάμε:
"Οι μεγαλύτερες παραδόσεις δημιουργούν τους μεγαλύτερους επαναστάτες"
Ο χρήστης candy1234 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 11:53   #5
Αντιγόνη
 
Εγγραφή: 18-05-2007
Περιοχή: ΑΘΗΝΑ
Μηνύματα: 1.603
Αντιγόνη ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Δεν έχω βάλει ποτέ το παιδί μου τιμωρία.
Ούτε οι γονείς μας μας είχαν βάλει κι εμάς. Ποτέ.
Γύρω στο πρώτο έτος ούτως ή άλλως δεν καταλαβαίνουν την έννοια.
Γύρω στα δύο που είναι τα δύσκολα με εκρήξεις και πείσματα δεν θά πρεπε να κάνω άλλη δουλειά.. Απλά τη μάλωνα σε αυστηρό τόνο και από το ύφος μου καταλάβαινε τη σοβαρότητα της κατάστασης και το λάθος της.
Τώρα πια στα 3,5 είναι πολύ συνεργάσιμη και καλή, και είναι ένα παιδάκι που ακούει. Και αυτό, εάν το έχουμε πετύχει εμείς, το έχουμε πετύχει χωρίς τιμωρίες.
Ο χρήστης Αντιγόνη δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 12:17   #6
fysalida
 
Το avatar του χρήστη fysalida
 
Εγγραφή: 31-03-2008
Μηνύματα: 962
fysalida ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

πολυ με απασχολει αυτο το θεμα και βρισκω ιδιαιτερα ενδιαφερουσες τις αποψεις σας..
Η κόρη μου σχεδον 2 ετων το τελευταιο διαστημα εχει βγαλει μια επιθετικοτητα..πχ οταν καποιο παιδακι της παρει ενα παιχνιδι που εχει στα χερια της σηκωνει το χερι της και το χτυπάει...
εχω διαπιστωσει οτι γινεται επιθετικη μονο οταν παρεις κατι δικο της ή οταν την ενοχλήσεις την ωρα που παιζει με κατι..
Η δικη μου προσεγγιση ειναι η εξης..την απομακρυνω απο το χωρο του παιχνιδιου που ειναι τα αλλα παιδακια για 2 με 3 λεπτα και της εξηγω οτι δεν μπορει να παιξει μαζι τους επειδη χτυπησε ενα παιδακι..μετα ξαναμπαίνει στην παρεα και αν το ξανακανει την απομακρυνω και τα ιδια...πάντα ειμαι διπλα της οταν γινεται αυτο, η εγω ή ο μπαμπάς της.

νομιζω οτι πάμε καλα με αυτη μου την συμπεριφορα αν και το προβλημα δεν εχει εκλειψει..

στην αρχη εφαρμοζα την τιμωρια σε συγκεκριμενη γωνιά του σπιτιου πάλι για 2 λεπτα αλλα δεν μου αρεσε σαν μεθοδος, να την αφηνω δηλαδη μονη της και να φευγω..

αυτα απο τη δικη μου κατασταση και ηθελα να πω οτι συμφωνω απόλυτα με την Μαρια Στυλιανακη για την θετικη ενίσχυση...απόλυτα ομως!
__________________
Ο χρήστης fysalida δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 12:39   #7
Μαρία-nmeb
 
Το avatar του χρήστη Μαρία-nmeb
 
Εγγραφή: 07-03-2009
Περιοχή: ΜΥΤΙΛΗΝΗ
Μηνύματα: 499
Μαρία-nmeb ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Καλημέρα σε όλες!!!!
Συμφωνώ ΝΙΚ 16 μαζί σου!!!
Βέβαια το κάθε παιδί είναι ιδιαίτερο και εμείς οι γονείς ξέρουμε καλύτερα ποια μέθοδος αποδίδει!
Είμαι υπέρ της τιμωρίας. Πιστεύω πως πρέπει να βάζουμε όρια στα παιδιά μας και να ξέρουν πως οι πράξεις τους έχουν και συνέπειες. Δηλαδή η τιμωρία να είναι η συνέπεια κάποιων πράξεων τους και πάντα μετά από προειδοποίηση και όχι να είναι απειλή!
Επίσης(κατα τη γνώμη μου πάντα) να είμαστε σταθεροί σε ότι τους λέμε. Αν πχ της πω πως δεν θα φας γλυκό σήμερα γιατί δεν έφαγες το φαγητό σου, θα το τηρήσω. Όπως και αν της υποσχεθώ κάτι, ακόμα κι αν δε μπορώ, θα το κάνω.
Επίσης ξεκίνησα να της "βάζω όρια" από πολύ μικρή. Πχ ήταν περίπου 1 1/2 και την πήγα πρώτη φορά στη παιδική χαρά για να παίξει. Την έβαλα στην άμμο με τα κουβαδάκια της και εκείνη άρχισε να βάζει την άμμο στο στόμα.Της εξήγησα πως δεν πρέπει, συνέχισε να το κάνει και της είπα πως αν το ξανακάνει θα φύγουμε. Το ξαναέκανε και μάλιστα επιδεικτικά!!
Την πήρα αμέσως και φύγαμε και ας είχαμε μόλις πάει!
Την επόμενη μέρα ξαναπήγαμε και δεν το ξανακανε ποτέ!!
__________________

Ο χρήστης Μαρία-nmeb δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 13:00   #8
ΝΙΚ-16
 
Το avatar του χρήστη ΝΙΚ-16
 
Εγγραφή: 14-05-2008
Περιοχή: ΑΘΗΝΑ
Μηνύματα: 645
ΝΙΚ-16 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

candy1234 η αλήθεια είναι οτι είναι σπάνιες οι φορές που τον έχω βάλει τιμωρία και δεν τον βάζω με φωνές και αυστηρό ύφος απλά εκείνη την ώρα πρέπει να κάτσει σε συγκεκριμένο σημείο και να σκεφτεί οτι αυτο που έκανε δεν είναι σωστό. Στην ουσία είναι η στέρηση του για δυο λεπτά απο το παιχνίδι του ή αποτιδηποτε κάνει εκείνη την ώρα για να σκεφτεί.
Μπορεί να ακούγεται υπερφυσικό για ενα παιδί δυο χρονών να κάτσει να σκεφτεί αλλά πίστεψε με πιάνει και παραπιάνει.
Και φυσικά ποτέ μπροστα σε άλλους.
Νομίζω οτι όπως τα αντιμετωπίζουμε σε όλες τις άλλες καταστάσεις της ζωήςτους πρέπει να μάθουν οτι και αυτό είναι ένας τρόπος αντιμετώπισεις κάποιων καταστάσεων.
Δηλαδή γιατί τα παιδιά πρέπει να έχουν την ανάγκη να παίζουν να τα ταίζουμε να τα ντύνουμε και οχι της τιμωρίας? Πρέπει να μάθουν οτι και αυτό θα το συναντήσουν στη ζωή τους και αν τους το μεταφέρουμε με χαμηλούς τόνους θα το μάθουν και θα την πάθουν πιο ανώδυνα μετέπειτα
Ο χρήστης ΝΙΚ-16 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 13:02   #9
ΝΙΚ-16
 
Το avatar του χρήστη ΝΙΚ-16
 
Εγγραφή: 14-05-2008
Περιοχή: ΑΘΗΝΑ
Μηνύματα: 645
ΝΙΚ-16 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο Μαρία-nmeb
Καλημέρα σε όλες!!!!
Συμφωνώ ΝΙΚ 16 μαζί σου!!!
Βέβαια το κάθε παιδί είναι ιδιαίτερο και εμείς οι γονείς ξέρουμε καλύτερα ποια μέθοδος αποδίδει!
Είμαι υπέρ της τιμωρίας. Πιστεύω πως πρέπει να βάζουμε όρια στα παιδιά μας και να ξέρουν πως οι πράξεις τους έχουν και συνέπειες. Δηλαδή η τιμωρία να είναι η συνέπεια κάποιων πράξεων τους και πάντα μετά από προειδοποίηση και όχι να είναι απειλή!
Επίσης(κατα τη γνώμη μου πάντα) να είμαστε σταθεροί σε ότι τους λέμε. Αν πχ της πω πως δεν θα φας γλυκό σήμερα γιατί δεν έφαγες το φαγητό σου, θα το τηρήσω. Όπως και αν της υποσχεθώ κάτι, ακόμα κι αν δε μπορώ, θα το κάνω.
Επίσης ξεκίνησα να της "βάζω όρια" από πολύ μικρή. Πχ ήταν περίπου 1 1/2 και την πήγα πρώτη φορά στη παιδική χαρά για να παίξει. Την έβαλα στην άμμο με τα κουβαδάκια της και εκείνη άρχισε να βάζει την άμμο στο στόμα.Της εξήγησα πως δεν πρέπει, συνέχισε να το κάνει και της είπα πως αν το ξανακάνει θα φύγουμε. Το ξαναέκανε και μάλιστα επιδεικτικά!!
Την πήρα αμέσως και φύγαμε και ας είχαμε μόλις πάει!
Την επόμενη μέρα ξαναπήγαμε και δεν το ξανακανε ποτέ!!
το ίδιο είχα κάνει καισ τον δικό μου που κατέβαινε ανάποδα την τσουλήθρα με το κεφάλι του είπα οτι αν το ξανακάνει θα φύγουμε
σε πληροφορώ φύγαμε αμέσως μολίς το ξανάκανε χωρίς φωνές και υστερίες και κάθε φορά που κάνει πλέον τσουλήθρα με κοιτάει και μου λέει όσι με το κεφάλι μαμα με τα πόδια
Ο χρήστης ΝΙΚ-16 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 13:07   #10
elachl
 
Το avatar του χρήστη elachl
 
Εγγραφή: 14-08-2008
Περιοχή: ΜΥΤΙΛΗΝΗ
Μηνύματα: 4.725
elachl ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο Αντιγόνη
Δεν έχω βάλει ποτέ το παιδί μου τιμωρία.
Ούτε οι γονείς μας μας είχαν βάλει κι εμάς. Ποτέ.
Γύρω στο πρώτο έτος ούτως ή άλλως δεν καταλαβαίνουν την έννοια.
Γύρω στα δύο που είναι τα δύσκολα με εκρήξεις και πείσματα δεν θά πρεπε να κάνω άλλη δουλειά.. Απλά τη μάλωνα σε αυστηρό τόνο και από το ύφος μου καταλάβαινε τη σοβαρότητα της κατάστασης και το λάθος της.
Τώρα πια στα 3,5 είναι πολύ συνεργάσιμη και καλή, και είναι ένα παιδάκι που ακούει. Και αυτό, εάν το έχουμε πετύχει εμείς, το έχουμε πετύχει χωρίς τιμωρίες.
κατι τετοιο με βρισκει συμφωνη!και μεις προσπαθουμε με ηρεμια!πιστευω οτι τα παιδια που φωναζουνε εχουν ζησει σε περιβαλλον με φωνες.ετσι και μια πρωην γειτονισα μου φωναζε και το μωρο της μεχρι τα μεσανυχτα το ακουγαμε να φωναζει κιαυτο!ηρεμια θελουν τα μωρα!
Ο χρήστης elachl δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 13:09   #11
ΝΙΚ-16
 
Το avatar του χρήστη ΝΙΚ-16
 
Εγγραφή: 14-05-2008
Περιοχή: ΑΘΗΝΑ
Μηνύματα: 645
ΝΙΚ-16 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

μα δεν είπε κανείς οτι η τιμωρία είναι συνώνυμη με τις φωνές...
Ο χρήστης ΝΙΚ-16 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 13:13   #12
liana03
 
Εγγραφή: 29-07-2008
Μηνύματα: 219
liana03 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Εγώ να σας πω την αλήθεια είμαι πολύ μπερδεμένη όσον αφορά τον τρόπο που πρέπει να χρησιμοποιήσω για να του θέσω όρια.....
Στον σταθμό η δασκάλα είναι υπέρ της τιμωρίας της καρέκλας αλλά όταν την χρησιμοποιώ στο σπίτι δεν έχει αποτελέσματα.....
Από την άλλη όταν του λέω όχι είναι όχι Ό,ΤΙ και να κάνει δεν πρόκειται να οπισθοχωρήσω συνήθως προσπαθώ να του τραβίξω την προσοχή με κάτι άλλο και να το ξεχάσει.....
Επίσης προσπαθώ να τον ενισχύσω θετικά πχ εχθές πήγαμε στις κούνιες και όπως πηγαίναμε ήθελε να κάνει αυτοκινητάκι (αυτά με τα κέρματα) αν είσαι φρόνιμος στις κούνιες τότε θα κάνουμε του είπα και έτσι έγινε.
Πάντως έχω παρατηρήσει ότι όταν παίζουμε μαζί και ασχολούμε μαζί του είναι πολύ συνεργάσιμος σκανταλιές κάνει συνήθως όταν κάνω δουλείες για να μου τραβήξει την προσοχή.....
Α επίσης πολλές φορές για τιμωρία του παίρνω τα αγαπημένα του παιχνίδια μέχρι να συμμορφωθεί κάτι που τον πειράζει πολύ αλλά νομίζω ότι παράλληλα τον εκνευρίζει κι όλας και δεν ξέρω αν είναι η καταλληλότερη μέθοδος....αυτά.
__________________
Ο χρήστης liana03 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Banner διαφημιζόμενων ή ιστοσελίδων που στηρίζει η ΕΕΕΓ Parents.gr
Παλιά 24-03-09, 13:13   #13
elachl
 
Το avatar του χρήστη elachl
 
Εγγραφή: 14-08-2008
Περιοχή: ΜΥΤΙΛΗΝΗ
Μηνύματα: 4.725
elachl ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

ναι το ξερω!γενικα μιλαω οτι τα παιδια θελουν ηρεμια!σκεφτομαι οτι οταν ειμαστε νευριασμενες με κατι που εκανε το μωρο δεν ειναι και πολυ δυσκολο να ξεφυγουμε απο τα ορια μας και να βαλουμε τις φωνες.ειναι πολυ λεπτη η διαχωριστηκη γραμμη.οπως και να εχει επειδη η κορη μου ειναι και μοναχοπαιδι και γω ειμαι πολυ ευαισθητη δεν αντεχω ουτε να της φωναξω ουτε τιμωρια να την βαλω!θα προσπαθω οσο μπορω με τα λογια να την κανω σωστο ανθρωπο!
Ο χρήστης elachl δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 13:17   #14
ΝΙΚ-16
 
Το avatar του χρήστη ΝΙΚ-16
 
Εγγραφή: 14-05-2008
Περιοχή: ΑΘΗΝΑ
Μηνύματα: 645
ΝΙΚ-16 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Σίγουρα στην εποχή που ζούμε και με τους τόσους γρήγορους ρυθμούς που μεγαλώνουν τα παιδιά μας και θα φωνάξουμε και θα τσαντιστούμε αυτό δεν σημαίνει οτι θα είναι νευρικά τα παιδιά μας
Νευρικά και υστερικά γίνονται τα παιδιά τα οπόια ζουν σε καθημερινές εντάσεις πράγμα το οποίο το κατατάσω στις προβληματικές οικογένειες.
Ο χρήστης ΝΙΚ-16 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 13:21   #15
candy1234
 
Εγγραφή: 27-02-2008
Μηνύματα: 1.024
candy1234 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Δεν ξέρω αν θα αντεχα να τον βάλω σε ένα σκαμνάκι αύριο μεθαύριο για 1 ή 2 λεπτά και να του πω να σκεφτεί αυτό που έκανε...Μάλλον είναι θέμα χαρακτήρα βρε παιδιά! Εγώ προσωπικά δεν θα μπορούσα να το κάνω... Φαντάζομαι πως μετά την τιμωρία θα του έκανα όλα τα χατίρια απο τις τύψεις που τον έβαλα τιμωρία... Εδώ, το σκυλάκι μου μια φορά που ήταν μικρό και το μάθαινα να μην τα κάνει μέσα ...το έβαλα τιμωρία στο μπαλκόνι μόνο του για 10 λεπτά...και μετά απο τις τύψεις που ένιωσα...το είχα στα πούπουλα...για όλη την υπόλοιπη μερά...σε υπερβολικό βαθμό.. Οπότε,καταλήγω στο συμπέρασμα πως λόγω του χαρακτήρα μου...δεν μπορώ να εφαρμόσω τέτοια μέθοδο... Δεν λέω πως αγαπάω πιο πολύ εγώ το μωρό μου απο τους υπόλοιπους γονείς που χρησιμοποιούν την τιμωρία..απλά..δεν έχω ίσως τον απαιτούμενο δυναμισμό που χρειάζεται...
Λετε να με καβαλήσει ο μικρός; Ας ελπίσω πως όχι και οτι η μέθοδος (δεν ξέρω αν είναι μέθοδος..πιο πολύ θα το όριζα ως προσωπικός μου τρόπος συμπεριφοράς) που βέβαια ακόμη τον έχω στο μυαλό μου και δεν τον έχω κάνει πράξη καθώς είναι μικρό ακόμη το ζουζούνι μου...να φέρει κάποια αποτελέσματα...και να μην τον κάνω αντάρτη που δεν θα ακουει κανέναν και τίποτα..Είδομεν..δεν ξέρω...καλά τα λέω στην θεωρία τώρα..να δω αργότερα στην πράξη...Διότι κακά τα ψέματα..και εμείς άνθρωποι είμαστε..κάποια στιγμή σου σπάνε τα νεύρα..απλά θέλει ΠΟΛΥΥΥΥΥΥΥΥ Υπομονή...
Ο χρήστης candy1234 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 13:24   #16
elachl
 
Το avatar του χρήστη elachl
 
Εγγραφή: 14-08-2008
Περιοχή: ΜΥΤΙΛΗΝΗ
Μηνύματα: 4.725
elachl ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

εγω παντως εχω δει πολλες οικογενειες που δεν ειναι προβληματικες και τα παιδια τους φωναζουν απαιτουν χτυπανε!αρα κατι αλλο φταιει.μαλλον ο τροπος που τα μεγαλωνουνε.δεν ξερω ακριβως πως να το εξηγησω.εμενα ο αντρας μου εχει ασχοληθει τοσο μα τοσο πολυ με την ανατροφη της μικρης που ακομα και στον παιδοτοπο που παμε η ηδιοκτητρια εχει εκπλαγει.δεν εχω δει λεει πατερα να ασχολειτε τοσο πολυ με το παιδι του.ισως επειδη ειμαστε ετσι εμεις δεν μπορω να κατανοησω τι γινεται οταν βλεπω παιδια να φερονται ετσι.παντως η διπλανη μου που εχει φυγει τωρα δεν ηταν προβληματικη οικογενεια αλλα ολη μερα ειχαν ενα τροπο επικοινωνιας με τον αντρα της πολυ παραξενο!μιλουσανε αλλα με τροπο σαν να φωναζουνε και ισως ετσι εμαθε και το παιδι!
Ο χρήστης elachl δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 13:25   #17
Αντιγόνη
 
Εγγραφή: 18-05-2007
Περιοχή: ΑΘΗΝΑ
Μηνύματα: 1.603
Αντιγόνη ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Να διευκρινίσω μόνο, ότι διαχωρίζω τη στέρηση προνομίων (όπου συμφωνώ και ενίοτε εφαρμόζω) με την τιμωρία.
Τιμωρία θεωρώ την παραμονή στην καρέκλα, στο δωμάτιο κ.λπ. Τα οποία εμένα προσωπικά δεν μου αρέσουν ή για να το θέσω καλύτερα δεν μου ταιριάζουν.
Ο χρήστης Αντιγόνη δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 13:26   #18
Αντιγόνη
 
Εγγραφή: 18-05-2007
Περιοχή: ΑΘΗΝΑ
Μηνύματα: 1.603
Αντιγόνη ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

elachl μπράβο στον μπαμπά σας!
(Και ο δικός μας είναι έτσι )
Ο χρήστης Αντιγόνη δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 13:32   #19
ΝΙΚ-16
 
Το avatar του χρήστη ΝΙΚ-16
 
Εγγραφή: 14-05-2008
Περιοχή: ΑΘΗΝΑ
Μηνύματα: 645
ΝΙΚ-16 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο candy1234
Δεν ξέρω αν θα αντεχα να τον βάλω σε ένα σκαμνάκι αύριο μεθαύριο για 1 ή 2 λεπτά και να του πω να σκεφτεί αυτό που έκανε...Μάλλον είναι θέμα χαρακτήρα βρε παιδιά! Εγώ προσωπικά δεν θα μπορούσα να το κάνω... Φαντάζομαι πως μετά την τιμωρία θα του έκανα όλα τα χατίρια απο τις τύψεις που τον έβαλα τιμωρία... Εδώ, το σκυλάκι μου μια φορά που ήταν μικρό και το μάθαινα να μην τα κάνει μέσα ...το έβαλα τιμωρία στο μπαλκόνι μόνο του για 10 λεπτά...και μετά απο τις τύψεις που ένιωσα...το είχα στα πούπουλα...για όλη την υπόλοιπη μερά...σε υπερβολικό βαθμό.. Οπότε,καταλήγω στο συμπέρασμα πως λόγω του χαρακτήρα μου...δεν μπορώ να εφαρμόσω τέτοια μέθοδο... Δεν λέω πως αγαπάω πιο πολύ εγώ το μωρό μου απο τους υπόλοιπους γονείς που χρησιμοποιούν την τιμωρία..απλά..δεν έχω ίσως τον απαιτούμενο δυναμισμό που χρειάζεται...
Λετε να με καβαλήσει ο μικρός; Ας ελπίσω πως όχι και οτι η μέθοδος (δεν ξέρω αν είναι μέθοδος..πιο πολύ θα το όριζα ως προσωπικός μου τρόπος συμπεριφοράς) που βέβαια ακόμη τον έχω στο μυαλό μου και δεν τον έχω κάνει πράξη καθώς είναι μικρό ακόμη το ζουζούνι μου...να φέρει κάποια αποτελέσματα...και να μην τον κάνω αντάρτη που δεν θα ακουει κανέναν και τίποτα..Είδομεν..δεν ξέρω...καλά τα λέω στην θεωρία τώρα..να δω αργότερα στην πράξη...Διότι κακά τα ψέματα..και εμείς άνθρωποι είμαστε..κάποια στιγμή σου σπάνε τα νεύρα..απλά θέλει ΠΟΛΥΥΥΥΥΥΥΥ Υπομονή...
Αχ τα ίδια έλεγα και γω μέχρι που περπάτησε ο ταλιμπάν μου
Έλεγα οτι εγω δεν θα σηκώσω ποτέ χέρι στο παιδί μου οτι πάντα θα συζητάμε και και και
Αλλά στην πράξη είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα...
Και μένα μου σπαράζει η καρδιά όταν τον βάζω στην κούνια και μου λέει μαμα έλα να με πάρεις αγκαλίτσα στις τρεις η ωρα το μεσημέρι που θέλω επιτέλους να ξεκουραστώ αλλά βάζω στοίχημα με τον εαυτό μου και χρονομετράω με το ρολόι και λέω κάθε φορά στα τρία λεπτά θα πάω να τον πάρω
Σε πληροφορώ μόλις περάσουν δύο λεπτά έχει κοιμηθεί αλλά εμένα αυτά τα λεπτά μου φαίνονται αιώνες και εκεί κάπου αρχίζουν οι τύψεις
ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΕΜΑΙ ΚΑΛΗ ΜΑΝΑ...
Μετά όμως που ξυπνάει είναι όλα μέλι γάλα σαν να μην έχει συμβεί τίποτα
Καταλήγω λοιπόν στο συμπέρασμα οτι αν τον ενοχλούσε κάτι θα μου το εξέφραζε με κάποιο τρόπο΄και έτσι θα άλλαζα συμπεριφορά.
Ο χρήστης ΝΙΚ-16 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 13:36   #20
Μαρία-nmeb
 
Το avatar του χρήστη Μαρία-nmeb
 
Εγγραφή: 07-03-2009
Περιοχή: ΜΥΤΙΛΗΝΗ
Μηνύματα: 499
Μαρία-nmeb ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Έτσι ακριβώς NIK 16!!!
Xωρίς φωνές της εξηγώ τι πρόκειται να γίνει και επίσης της λέω να διαλέξει, κάποιες φορές, πχ της λέω να πάει αμέσως στο δωμάτιό της(για κάτι που έκανε) και αν αντιδράσει της λέω "θέλεις να πάς μόνη σου ή να σε πάω εγώ?"!
Εννοείτε πως κάποιες φορές μπορεί να παρεκτραπώ και αν συμβεί αυτό, τη φωνάζω μετά και της λέω πως η μαμά δεν έπρεπε να βάλει τις φωνές και της ζητάω συγνώμη!
Και όπως πολύ σωστά είπες, αργότερα στη ζωή θα έρθει αντιμέτωπη με τις συνέπειες των πράξεών της και αν τιμωρηθεί τότε, δεν θα το δεχτεί εύκολα!
Και πρώτα απ'όλα στο σχολείο. Γύρισε μια μέρα από το νηπιαγωγείο και μου είπε πως η δασκάλα την έβαλε τιμωρία. Τη ρώτσα για ποιό λόγο και μου είπε πως επειδή δεν μάζεψε τους μαρκαδόρους, δεν την άφησε να παίξει στον υπολογιστή
Της εξήγησα πως είχε δίκιο η δασκάλα και πως στο σχολείο υπάρχουν κανόνες, όπως και στο σπίτι, και πρέπει να τους τηρούμε!
__________________

Ο χρήστης Μαρία-nmeb δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 13:39   #21
elachl
 
Το avatar του χρήστη elachl
 
Εγγραφή: 14-08-2008
Περιοχή: ΜΥΤΙΛΗΝΗ
Μηνύματα: 4.725
elachl ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο Αντιγόνη
elachl μπράβο στον μπαμπά σας!
(Και ο δικός μας είναι έτσι )
ευχαριστω!πραγματικα νιωθω πολυ τυχερη!τωρα εχει 2 μηνες αδεια και συνεπεσε που βρηκα και δουλεια και με βοηθαει παρα πολυ!ειναι καταπληκκος πατερας!μολις εκλεισε τα 2 και ειδη γνωριζει τα γραμματα και αρκετα απο αυτα τα λεει κιολας!δεν ξερω αν ειναι φυσιολογικο αυτο!πειτε μου εσεις αν ξερετε!ενταξει μερικες φορες πνιγομαι οταν γινεται υπερβολικος αλλα αν απομακρυνθει εστω για λιγο το νιωθω αμεσσως οτι ειναι απολυτως απαραιτητος!
Ο χρήστης elachl δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 20:19   #22
TARA
 
Εγγραφή: 21-10-2007
Περιοχή: Αθηνα
Μηνύματα: 2.225
TARA ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

elachl, ο γιατρός που άκουσε ότι ο γιος μου μετράει ως το δέκα, ξέρει την αλφαβήτα και λέει ποιήματα, είπε πως να μην του μαθαίνουμε πολλά πράγματα γιατί δε θα΄χει ενδιαφέρον όταν πάει στο σχολείο... Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει αυτό, το παιδί είναι όμως σφουγγάρι και του αρέσει να μαθαίνει.

Είναι πολύ καλός γενικά και δε φέρεται άσχημα, τελευταία όμως, ίσως εκδηλώνει ζήλεια έτσι, κλωτσάει την κοιλιά μου όταν καθόμαστε μαζί στον καναπέ. Δεν ξέρω πώς να φερθώ. Ο μπαμπάς του τον έβαλε λίγες φορές στο δωμάτιό του για 2 λεπτά με ανοιχτή πόρτα, γιατί μου έκανε άγρια επίθεση. Παρόλο που του εκδηλώνω την αγάπη μου και του μιλάω όσο μπορώ, θεωρώ πως είναι φυσιολογική η αντίδρασή του, αλλά δεν ξέρω πως να το χειριστώ.
Σημειώνω πως επειδή είμαι σε μερική ακινησία, το παιδί περνάει όλη τη μέρα στη γιαγιά και επιστρέφει βράδυ με τον μπαμπά του.
__________________




Ο χρήστης TARA δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 20:51   #23
zouzounitsa79
 
Το avatar του χρήστη zouzounitsa79
 
Εγγραφή: 07-03-2008
Περιοχή: Ηράκλειο Κρήτη
Μηνύματα: 891
zouzounitsa79 ουδετερη μηδέν
Αποστολή μηνύματος μέσω MSN στον/στην zouzounitsa79
Προεπιλογή

παρα πολυ ωραιο θεμα...και πολυ επικαιρο!!
Ταρα και εμενα οταν θελει να με νευριασει ή να με εκδικιθει για κατι την κοιλια μου βαραει!! Αλλα μολις της πω οτι θα κλαιει η μπεμπα...σταματαει αμεσως
Τιμωρια ξεκινησε να την βαζει ο μπαμπας της...ειναι κατι που δεν της αρεσει και το δειχνει...αλλα πως αλλιως να δειξεις ορια??? Δλδ πεταει κατω πραγματα...το κανει πολυ συχνα τελευταια και με το καλο της το εχω εξηγησει...και την εχω παρακαλεσει να τα μεζεψει γιατι δεν ειμαι σε θεση να σκυβω...τπτ αποτελεσμα 0!!!!!!!
Η τιμωρια βεβαια για οσους την εφαρμοζετε δεν πρεπει να ξεπρναει το 1 λεπτο για καθε ετος της ηλικιας του παιδιου!!2 χρονων = 2 λεπτα, ειναι αρκετα.
Η κοπελα που ελεγε παραπανω οτι η θεωρια με την πραξη απεχουν πολυ εχει απολυτο δικιο!! Ειναι φορες που βγαινω απο τα ρουχα μου...που δεν αναγνωριζω τον εαυτο μου...που λογικα σκεπτομενη οταν ηρεμησω με βρισκω παραλογη...το θεμα ειναι τι κανεις εκεινες τις στιγμες??
Ισος εχω επιβαρυνθει απο την εγκυμοσυνη...στην 1η μου δεν ημουνα ετσι αλλα δεν ειχα και κανεναν να με φτανει στα ακρα!!
Σας εχω ερωτηση: οταν τα πιανει κριση σε δημοσιο χώρο δλδ σταση λεωφορειου, ιατρειο ή οπουδηποτε κοινοχρηστα και αρχισει να κοπανιετε να κλαιει να ξαπλωνει στα πατωματα για λογους αστειους τι κανετε??????????
__________________

Μαρικακι 12/1/2007
Λενιώ 26/5/2009
Ο χρήστης zouzounitsa79 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-03-09, 21:01   #24
TARA
 
Εγγραφή: 21-10-2007
Περιοχή: Αθηνα
Μηνύματα: 2.225
TARA ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Ευτυχώς δεν έχει κάνει τίποτα τέτοιο. Το χειρότερο που κάνει είναι να πετάξει κάτω πράγματα και να αρνείται να τα μαζέψει και να χύνει στο πάτωμα ποτήρια με νερό.

Σε μένα δεν πιάνει το ότι θα κλαίει η μπέμπα, γιατί ήδη λέει ότι θα τη δαγκώνει και θα την κλωτσάει όταν γεννηθεί!
__________________




Ο χρήστης TARA δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Banner διαφημιζόμενων ή ιστοσελίδων που στηρίζει η ΕΕΕΓ Parents.gr
Παλιά 24-03-09, 21:13   #25
zouzounitsa79
 
Το avatar του χρήστη zouzounitsa79
 
Εγγραφή: 07-03-2008
Περιοχή: Ηράκλειο Κρήτη
Μηνύματα: 891
zouzounitsa79 ουδετερη μηδέν
Αποστολή μηνύματος μέσω MSN στον/στην zouzounitsa79
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο TARA
Σε μένα δεν πιάνει το ότι θα κλαίει η μπέμπα, γιατί ήδη λέει ότι θα τη δαγκώνει και θα την κλωτσάει όταν γεννηθεί!
επειδη του λειπεις μαλλον εγω την εχω προετοιμασει πολυ για το θεμα...πως θα ειναι το μωρο, τι θα τρωει οτι θα κλαιει κλπ θελει πολυ μπλα-μπλα η υποθεση απο οτι εχω καταλαβει! Επισης οταν κλοτσαει την βαζω και ακουμπαει την κοιλια μου! Της ειπα οτι θα της φερει δωρο οταν ερθει και αυτη θελει να της παρουμε καραμελες να της δωσει
__________________

Μαρικακι 12/1/2007
Λενιώ 26/5/2009
Ο χρήστης zouzounitsa79 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 25-03-09, 10:21   #26
TARA
 
Εγγραφή: 21-10-2007
Περιοχή: Αθηνα
Μηνύματα: 2.225
TARA ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Καλημέρα και Χρόνια Πολλά!
Αυτό με το δώρο το έχω σκεφτεί κι εγώ...!΄Ετσι κι αλλιώς θέλουμε να του πάρουμε ποδηλατάκι το καλοκαίρι και ίσως το συνδυάσουμε με τον τοκετό με το καλό!
Μετά να δεις τι έχει να γίνει και πώς θα χειριστούμε το θέμα της ζήλειας και πιθανή επιθετική συμπεριφορά...
__________________




Ο χρήστης TARA δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 21-04-09, 10:36   #27
Mickey
 
Εγγραφή: 21-04-2009
Περιοχή: Πειραιάς
Μηνύματα: 139
Mickey χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή Τιμωρία , σωστό ή λάθος?

Καλημέρα σας! Είμαι καινούρια στο Forum και ομολογώ ότι είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα τα θέματα και οι απόψεις οι οποίες δημισιεύονται.
Είμαι νέα μαμά και το μωράκι μου είναι 19 μηνών. Από την αρχή με τον σύζυγο μου ήμασταν και είμαστε ενάντια στις υστερικές φωνές, το ξύλο κλπ. Θεωρούμε ότι είναι απαράδεκτη μέθοδος διαπαιδαγώγησης. Έχουμε καταφέρει με ήρεμο τρόπο (που μπορεί να μην είναι πάντα εύκολο λόγω των γρήγορων ρυθμών της ζωής και του άγχους) να μιλάμε στον γιο μας και να προσπαθούμε να του εξηγούμε όσο πιο απλά μπορούμε κάποια πράγματα.
Μέχρι στιγμής ο μικρός , χωρίς υπερβολές , όταν πάει να κάνει κάτι και τον κοιτάω στα μάτια καταλαβαίνει ότι είναι λάθος και απομακρύνεται. Διαφορετικά σκύβω στο ύψος του και του μιλάω ήρεμα και του εξηγώ με απλά λόγια γιατί δεν πρέπει να κάνει κάτι. Αμέσως βέβαια του αποσπώ την προσοχή με κάποι παιχνίδι.
Τιμωρία έχει χρειαστεί να μπει 1-2 φορές και αυτό σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Η τιμωρία του ήταν 2 λεπτά να καθήσει στον καναπέ. Μετά πάντως την σκανταλιά δεν την ξαναέκανε. Και βέβαια όταν μπήκε τιμωρία , μπήκε χωρίς υστερικές φωνές, εννοείται.
Ο χρήστης Mickey δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 21-04-09, 10:57   #28
Blue Fairy
 
Το avatar του χρήστη Blue Fairy
 
Εγγραφή: 25-03-2009
Μηνύματα: 50
Blue Fairy ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Και εμείς σαν γονείς είμαστε κατά της τιμωρίας αλλά κάνουμε μόνιμα ένα λάθος. Πάντα όταν κάνουν κάποια σκανδαλιά τους λέμε ότι θα τους στερήσουμε την έξοδο ή ένα πρόγραμμα στην τηλεόραση που θέλουν να δουν αλλά ποτέ δεν το έχουμε τηρήσει. Μήπως τελικά δεν πρέπει να το λέμε καθόλου ή απλά να προχωρήσουμε έστω και 1-2 φορές στην πραγματοποίηση αυτού που λέμε μήπως καταλάβουν έτσι κάποια πράγματα;

Γενικά μιλάμε πολύ με τα παιδιά μας και τους εξηγούμε με πολλές λεπτομέρειες γιατί δεν έπρεπε να κάνουν αυτό που έκαναν. Πιστεύω ότι σε γενικές γραμμές καταλαβαίνουν, τουλάχιστον η μεγάλη μας κόρη, το λάθος που έκαναν και προσπαθούν να μην το ξανακάνουν. Για να σας δώσω ένα παράδειγμα, όταν η μεγάλη μου κόρη πήγαινε στον παιδικό σταθμό ήταν ένα παιδάκι που έβριζε και μάλιστα αρκετά. Άκουσε και η δικιά μου μια λέξη και την συγκράτησε και κάποια στιγμή που τη μάλωνα μου την πέταξε. Εγώ έμεινα με ανοιχτό το στόμα αλλά δεν τη μαλώσα παραπάνω. Απλά την πήρα αγκαλιά και της εξήγησα γιατί δεν πρέπει να λέμε κακές λέξεις και ότι δεν είναι ωραίο να ακούγονται από το στόμα ενός παιδιού. Άλλωστε εμείς στο σπίτι δεν βρίζουμε.

Θέλει τρομερή υπομονή και πάνω απ' όλα να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας τη στιγμή που τα μικρά μας κάνουν σκανδαλιές.
__________________
Ένα παιδί σου ζωγραφίζει τη μέρα με χαρούμενα χρώματα. Ένα παιδί σου κουβεντιάζει, και νομίζεις πως κάτι διαφορετικό συμβαίνει στον κόσμο. Σου τραγουδά και θαρρείς πως είσαι ακόμα παιδί. Σου φέρνει μια σακούλα γέλιο και σου την αδειάζει απλόχερα μπροστά σου. Μα εκείνο που πραγματικά κερδίζεις από ένα παιδί είναι ο άδολος τρόπος που σκέφτεται.
Ο χρήστης Blue Fairy δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 21-04-09, 11:55   #29
miriki
 
Εγγραφή: 25-02-2009
Μηνύματα: 3.690
miriki ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Όλες οι συμπεριφορές μπορούν να έχουν διαβάθμιση. Δε θα αντιμετωπίσεις με τον ίδιο τρόπο ένα παράπτωμα μικρής έντασης (έριξε κατά λάθος ένα ποτήρι νερό γιατί δεν πρόσεξε) που συμβαίνει για πρώτη φορά με ένα πολύ σημαντικότερο παράπτωμα (πέταξε το ποτήρι με το νερό στο κεφάλι κάποιου, λέμε τώρα) ειδικά όταν συμβαίνει κατ' επανάληψη. Η όποια τιμωρία θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από συνέπεια (αυτό που λέω το κάνω γιατί πολύ απλά το εννοώ), να ακολουθεί άμεσα την κακή συμπεριφορά (όχι θα δεις το βράδυ που θα έρθει ο μπαμπάς στο σπίτι, αλλά εκείνη τη στιγμή) και το κυριότερο να σχετίζεται άμεσα με την πράξη (π.χ. αν χτυπάει τους φίλους του η κορύφωση θα πρέπει να είναι να παίξει χωρίς φίλους για λίγο με ένα μόνο παιχνίδι και να τονιστεί ότι τα άλλα παιδάκια θα το θέλουν μόλις σταματήσει να χτυπάει και αρχίσει να λέει αυτά που θέλει και νιώθει με λόγια). Αντίθετα το να μη φάει παγωτό επειδή χτύπησε το αδελφάκι του είναι "εκδίκηση" κατά κάποιο τρόπο και όχι άμεση συνέπεια της κακής συμπεριφοράς.

Αυτό που οι περισσότεροι γονείς μας λένε συνήθως είναι πώς κάνουμε ζάφτι 20- 25 παιδιά κι εκείνοι στο σπίτι δυσκολεύονται με ένα και το κλειδί πιστεύω ότι είναι η διαβάθμισησ των συνεπειών και κυρίως η σταθερότητα. Η απειλή από μόνη της δεν έχει κανένα νόημα και σύντομα γίνεσαι "γραφικός" οπότε δε σε μετράνε καθόλου.

Και ένα τελευταίο γιατί σας έπρηξα μάλλον. Το ότι τιμωρείς την κακή συμπεριφορά (η αλήθεια είναι ότι προτιμώ τον όρο μη επιθυμητή, αλλά είπα να μην την κάνω πολύ βαρύγδουπη την απάντηση...) δε σημαίνει ότι στις επιθυμητές συμπεριφορές ή στις ουδέτερες στιγμές στερείς το παιδί από τρυφερότητα, αγκαλιά και χάδια. ίσα ίσα, όσο πιο μικρό είναι το παιδί τόσο πιο μεγάλο πρέπει να είναι το πανηγύρι όταν κάνει κάτι καλό και τόσο πιο πολλή τρυφερότητα πρέπει να παίρνει στις καλές στιγμές, για να μπορεί σε τελική ανάλυση να τις διαχωρίσει από τις κακές στιγμές (πέραν όλων των άλλων θετικών της τρυφερότητας για την ψυχούλα τους και την προσωπικότητά τους).
__________________
Ο χρήστης miriki είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 21-04-09, 13:18   #30
leni
 
Το avatar του χρήστη leni
 
Εγγραφή: 14-03-2009
Περιοχή: Χανιά
Μηνύματα: 517
leni ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Η αλήθεια είναι ότι ούτε και εγώ τον έχω βάλει τιμωρία. Εντύπωση μου έχει κάνει μια φίλη μου, που τα δικά της, 3 και 5 χρονών, τα βγάζει έξω απο την πόρτα στο κλιμακοστάσιο για τιμωρία...Πολλές φορές μεταξύ σοβαρού και αστείου, της λέω ότι θα την καταγγείλω..Μα είναι δυνατόν να νοιώθει το νήπιο ότι παίρνει πόδι απο το σπίτι του, που είναι το ασφαλέστερο σημείο αναφοράς του???Την τιμωρία την απεχθάνομαι και άμα μπορείς να βγάλεις αποτέλεσμα με το καλό γιατι να χρησιμοποιήσεις φοβέρα??Η μαγκιά είναι να σε σέβεται και να σε ακούει για το δικό του το καλό και όχι να σε τρέμει..
__________________
Ο χρήστης leni δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 21-04-09, 13:42   #31
Mickey
 
Εγγραφή: 21-04-2009
Περιοχή: Πειραιάς
Μηνύματα: 139
Mickey χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Αν είναι δυνατόν, υπάρχουν μανάδες που τιμωρούν έτσι τα παιδιά τους? Δεν το παίζω τέλεια μάνα , γιατί σίγουρα δεν είμαι , αλλά προσπαθώ για το καλύτερο. Σε καμία όμως περίπτωση δεν θα έκανα κάτι τέτοιο. Πάντως πιστεύω πως αν από πολύ νωρίς, όταν είναι ακόμα βρέφη μιλάς ήρεμα και πάντα εξηγείς ήρεμα και απλά με μεγάλη πάντα υπομονή , σιγά σιγά το αποτέλεσμα είναι εμφανές.
Προσωπικά στον γιο μου πάντα μιλούσα αρκετά , από ημερών που ήταν και του ψιθύριζα. Είναι 19 μηνών και πάντα του μιλάω ήρεμα. Και μόλις του εξηγώ κάτι ώστε να μην το κάνει και με ακούει , αμέσως τον επιβραβεύω λέγοντας του τί καλό παιδάκι που ειναι και τον φιλάω. Βρε κορίτσια , αυτό πάντα πιάνει. Δε λέω ότι σαν παιδάκι δεν είναι ζωηρό , απλά δεν κάνει ζημιές και σκανταλιές και ποτέ όταν πάμε κάπου δεν με φέρνει σε δύσκολη θέση. Όμως όταν έχει χρειαστεί να είμαι αυστηρή μαζί του δεν έχει γελάκια και χαδάκια. Πρέπει να είμαστε και λίγο αυστηρές διαφορετικά θα κάνουμε κακό στα παιδιά μας. Πρέπει να μαθαίνουν τα όρια τους από πολύ μικρά και να μην εκμεταλλεύονται.
Ο χρήστης Mickey δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 21-04-09, 14:30   #32
Boubouz
 
Εγγραφή: 23-02-2009
Περιοχή: Αθήνα
Μηνύματα: 101
Boubouz ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή ΤΙΜΩΡΙΑ ΣΕ 1 ΕΤΟΥΣ...ΠΩΣ?????

Καλημέρα σε όλους.

Έχω το εξής πρόβλημα και δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω. Ο γιός μου, ο οποίος είναι 1 ετους, όταν τον βάζω να κάτσει στο πάρκο ή στο κρεβάτι του για να παίξει, επειδή δεν θέλει αρχίζει να ουρλιάζει και να στριγγλίζει. Αυτό γίνεται επίσης και όταν προσπαθώ να του αλλάξω πάνα ή να τον βάλω να κοιμηεί στο κρεβάτι του το βράδυ.
Έχω δοκιμάσει να του μιλήσω ήρεμα, αλλά δεν σταματάει. Του φώναξα αλλά ούτε έτσι δεν σταματάει. Τον έβαλα "τιμωρία" να κάτσει μόνος του στο δωμάτιο του για 1 λεπτό, αλλά ούτε έτσι σταματάει να ουρλιάζει και να τσιρίζει. Αν τον πάρω αγκαλιά, με ένα μαγικό τρόπο σταματάει.
Τι να κάνω????? Βοηθήστε με!!!
__________________


Ο χρήστης Boubouz δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 21-04-09, 15:26   #33
evoulita
 
Το avatar του χρήστη evoulita
 
Εγγραφή: 13-07-2007
Περιοχή: Σερρες
Μηνύματα: 656
evoulita ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Χρόνια πολλά

προσωπικά είμαι υπέρ της τιμωρίας. Την κόρη μου την βάζω τιμωρία αλλά με προυποθέσεις. Όταν κάνει κάτι πρώτα της εξηγώ ότι αυτόπου κάνει δεν είναι σωστό γιαυτό και και γιαυτό το λόγο και ότι αν το ξανακάνει θα πάει τιμωρία. Εχουμε ορίσει ενα μέρος ως μέρος τιμωρίας και πηγαίνει εκεί για 3 λεπτά (1λεπτό για κάθε έτος της ηλικίας του). Όταν περάσει η ώρα πηγαινώ στο μέρος ,κάτεβαίνω στο ύψος της την κοιτάω στα μάτια και της λέω "η μαμά σε έβαλε εδώ γιατι έκανες αυτό και αυτό... δεν πρέπει να το κάνεις... ζήτησε συγνώμη από την μαμά". συνήθως ανταποκρίνεται αμέσως. Μου ζητάει συγνώμη και αγκαλιαζόμαστε. Στην αρχή που ξεκίνησα αυτή την μέθοδο έμπαινε πιο συχνά τιμωρία. Τώρα τις περισσότερες φορές πρώτα της εξηγώ ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό και αν το ξανακάνει θα πάει στο μέρος που έχουμε ορίσει και το κόβει εκεί.

Γενικώς δεν είμαι υπέρ στις απειλές του τύπου μην το κάνεις γιατι θα σου πετάξω τα παιχνίδια... (αν και το έχω κάνει κάποιες φορές όταν είμαι στα όρια μου), ούτε υπέρ του ταξίματος μην το κάνεις και θα σου πάρω παιχνίδι (δεν το έχω κάνει ποτέ).
__________________
Ο χρήστης evoulita δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 21-04-09, 15:29   #34
evoulita
 
Το avatar του χρήστη evoulita
 
Εγγραφή: 13-07-2007
Περιοχή: Σερρες
Μηνύματα: 656
evoulita ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο Boubouz Εμφάνιση μηνυμάτων
Καλημέρα σε όλους.

Έχω το εξής πρόβλημα και δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω. Ο γιός μου, ο οποίος είναι 1 ετους, όταν τον βάζω να κάτσει στο πάρκο ή στο κρεβάτι του για να παίξει, επειδή δεν θέλει αρχίζει να ουρλιάζει και να στριγγλίζει. Αυτό γίνεται επίσης και όταν προσπαθώ να του αλλάξω πάνα ή να τον βάλω να κοιμηεί στο κρεβάτι του το βράδυ.
Έχω δοκιμάσει να του μιλήσω ήρεμα, αλλά δεν σταματάει. Του φώναξα αλλά ούτε έτσι δεν σταματάει. Τον έβαλα "τιμωρία" να κάτσει μόνος του στο δωμάτιο του για 1 λεπτό, αλλά ούτε έτσι σταματάει να ουρλιάζει και να τσιρίζει. Αν τον πάρω αγκαλιά, με ένα μαγικό τρόπο σταματάει.
Τι να κάνω????? Βοηθήστε με!!!
Θεωρώ ότι είναι μικρούλης για να του θέσεις όρια και κανόνες. Από όσο θυμάμαι η δική μου μετα τα 2 και άρχισε να αντιλαμβάνεται το τι είναι σωστό ή όχι και να καταλαβαινει αυτά που της εξηγούσα. Εβαζα πάντα κανόνες και όροι από πολύ μικρή αλλά μετα τα 2 και άρχισα να βλέπω ανταπόκριση.
__________________
Ο χρήστης evoulita δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 23-04-09, 23:20   #35
kel
 
Εγγραφή: 12-09-2008
Μηνύματα: 592
kel ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Πολλες φορες στο σχολειο παιδακια του νηπιου , της πρωτης ή της δευτερας ουρλιαζουν και φωναζουν για να διαμαρτυρηθουν ή να εκφρασουν το παραπονο τους συνηθως για να πετυχουν κατι. Ενα καλο κολπο που συνηθως πιανει (και οσες εχω συμβουλεψει σε μεγαλο βαθμο πιανει και σε αυτες στο σπιτι) ειναι το εξης:
Το παιδι ουρλιαζει γι'αυτο που θελει. Εγω σχεδον ψιθυριζοντας (πολλες φορες δε με ακουει καν) του λεω : "πιο σιγα γιατι δε σε ακουω" και γυριζω το αυτι μου προς το μερος του σαν να μιλαει πολυ σιγα και προσπαθω να το ακουσω.
Αυτο συνεχιζει να ουρλιαζει και εγω επαναλαμβανω "Συγνωμη μου μιλας λιγο πιο σιγα γιατι δεν ακουω ?" παντα με ψιθυριστο τονο. Ειναι απιστευτο αλλα 99% σταματαει και μου μιλαει κανονικα και μαλιστα εγω με το χερι μου του δειχνω να κατεβαζει τον τονο της φωνης του και του λεω "Μπραβο σου τωρα σε ακουω πολυ καθαρα και καταλαβαινω αυτο που θα μου πεις. Πες μου τωρα ψιθυριστα τι σου συμβαινει για να λυσουμε το προβλημα"
Ο χρήστης kel δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 08-05-09, 13:32   #36
νεφελη
 
Εγγραφή: 05-03-2008
Περιοχή: νοτια προαστια
Μηνύματα: 637
νεφελη ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Θεωρω οτι δεν υπαρχουν γενικοι κανονες για ολα τα παιδια, ουτε αλανθαστες τεχνικες. Ο καθε γονιος μαζευει πληροφοριες, συμβουλες, αποψεις απο τους γυρω κ μετα μονος του θα πρεπει βαση κ της προσωπικοτητας του καθε παιδιου να επιλεψει τακτικη διαπαιδαγωγησης.
Επισης πιστευω οτι με το ξυλο κ τις φωνες ακρη δε βγαινει κ απλα χειροτερευεις τα πραγματα κ δημιουργεις νευρικα παιδια που πιστευουν οτι αυτος ειναι ο σωστος τροπος για να λυνεις τα προβληματα σου. Ομως σαφως κ δεν πρεπει να φτανουμε στο αλλο ακρο, δηλαδη να μας κανουν τα παιδια μας οτι θελουν, οποτε κ παλι να δημιουργουμε παιδια με λαθος συμπεριφορες.
Αυτο που πιστευω οτι ειναι η καλυτερη λυση κ αυτο που κ εγω θα προσπαθησω να ακολουθησω ειναι οτι καταρχας μιλαμε με το παιδι μας κ προσπαθουμε να του δωσουμε να καταλαβει το λαθος του. Αν βεβαια δουμε οτι δε βγαινει ακρη τοτε ακολουθει η τιμωρια, παντα ομως με ηρεμια κ αγαπη. Δε βρισκω κακο ας πουμε να του πεις οτι αν το κανεις παλι αυτο θα στερηθεις κατι ή δε θα κανεις κατι που θες. Νομιζω οτι ειναι καλο να ξερει οτι υπαρχουν κ συνεπειες στις πραξεις μας κ οτι δε γινεται παντα με μαλαγανειες να τη βγαζουμε καθαρη. Κ βεβαια παντα η τιμωρια θα πρεπει να ειναι αναλογη του τι εκανε κ της ηλικιας του παιδιου. Το παιδι θα πρεπει να ξερει ποιος κανει κουμαντο. Κ θα πρεπει να ξερει επισης οτι οταν η μανουλα λεει κατι το λεει για καλο μας κ το εννοει.
Μια φιλη μου εχει μια κορη 3μιση ετων, το οποιο ειναι βεβαια πολυ γλυκο κοριτσακι αλλα κανει οτι θελει, δε ξερει που να σταματαει κ δεν μπορει να παιξει με αλλα παιδακια βεβαια. Η μαμα της, η οποια συνεχεια φωναζει βεβαια σαν υστερικια, της λεει συνεχεια (μα καθε 5 λεπτα σχεδον, με το παραμικρο) θα σε βαλω τιμωρια στο μπανιο μονη σου, θα σε βγαλω εξω απο το σπιτι, θα ερθει να σε παρει ο σκυλος κ αλλα τετοια, τα οποια βεβαια ποτε μα ποτε δεν τηρει. Κ βεβαια γινεται παντα οτι θελει η μικρη γιατι απλα δεν αντεχει λεει να τη βλεπει να κλαιει ή αισθανεται τυψεις να της χαλαει το χατηρι. Πιστευω εντελως λαθος τη συμπεριφορα αυτη. Καταρχας η τιμωρια θα πρεπει να γινεται με λογο σοβαρο κ οχι για το παραμικρο. Κ επισης απο τη στιγμη που θα το πεις στο παιδι θα πρεπει να εισαι ετοιμη να το τηρησεις. Αλλιως το εχεις χασει το παιχνιδι. Για αυτο προσοχη τι λεμε στα παιδια!!! Κ επισης δεν ειναι κακο να τους λεμε κ οχι, αυτο δε γινεται. Αφου σκεφτειτε οτι αν μαλωσουν η κορη της με την κορη μου για ενα παιχνιδακι πχ. αντι να εξηγησει στη μικρη που ειναι κ σε θεση να καταλαβει παιρνει απο το μωρο τα πραγματα κ της τα δινει..
Τα παιδια ξερουν πολυ καλα τι κανουν κ που. Εμεις ως γονεις πρεπει να τα καθοδηγουμε κ να τους δωσουμε να καταλαβουν τι μπορουν να κανουν κ τι οχι. Εστω κ αν καμια φορα μας φαινεται δυσκολο κ σκληρο να επιμενουμε στις αποψεις μας οταν μας κοιταν κ ζηταν κατι να θυμομαστε οτι στο τελος ειναι για το καλο τους...
__________________
Ο χρήστης νεφελη δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Banner διαφημιζόμενων ή ιστοσελίδων που στηρίζει η ΕΕΕΓ Parents.gr
Παλιά 12-05-09, 13:02   #37
νεφελη
 
Εγγραφή: 05-03-2008
Περιοχή: νοτια προαστια
Μηνύματα: 637
νεφελη ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Βρηκα κ το παρακατω κειμενο σε περιοδικο κ το παραθετω αυτουσιο για ενημερωση :


Μάθετε τους κανόνες της τιμωρίας και ανακαλύψτε τα όρια του παιδιού σας

Στα παιδιά, οι τιμωρίες λειτουργούν όπως τα φάρμακα: συχνά βοηθούν, δημιουργούν όμως και παρενέργειες...

Οι τιμωρίες είναι το πιο δύσκολο κεφάλαιο της διαπαιδαγώγησης των παιδιών. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι επιπτώσεις θα έχει στην ψυχή ενός παιδιού μια σωματική τιμωρία (ένα σκαμπίλι, ένα τράβηγμα του αυτιού κλπ.), αλλά και μια ηπιότερη τιμωρία, όπως το μάλωμα, ο περιορισμός στο δωμάτιο, η αποβολή από το παιχνίδι ή η αφαίρεση κάποιων «προνομίων» που του έχετε παραχωρήσει. Άλλοτε οι τιμωρίες μπορεί να λειτουργήσουν θετικά, άλλοτε όμως όχι. Μερικές φορές τα θετικά αποτελέσματα μπορεί να διαρκέσουν μερικές εβδομάδες, άλλοτε όμως μόνο μερικές ώρες.

Πολύ συχνά, μάλιστα, συμβαίνει να έχουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από το αναμενόμενο. Ο λόγος που οι τιμωρίες είναι ένα ζήτημα τόσο περίπλοκο έχει να κάνει κυρίως με το ότι οι προϋποθέσεις και οι συνθήκες διαφέρουν από παιδί σε παιδί και από κατάσταση σε κατάσταση. Ό,τι μπορεί να ήταν σωστό και αποτελεσματικό στην περίπτωση ενός παιδιού, μπορεί να αποδειχθεί εντελώς λανθασμένο στην περίπτωση ενός άλλου. Ό,τι είχε αποτελέσματα χθες, μπορεί αύριο, σε μια παρόμοια κατάσταση, να μην έχει τα ανάλογα αποτελέσματα. Αυτό έχει να κάνει κυρίως με το κλίμα μέσα στην οικογένεια, με το πόση ένταση επικρατεί, αλλά και με το γεγονός ότι πολλές φορές γίνεται κατάχρηση του μέτρου των τιμωριών από τους γονείς.

«Όταν επικρατεί ηρεμία μέσα στο σπίτι μας, όταν δεν υπάρχει γκρίνια, συνήθως αρκεί να υψώσω λίγο τον τόνο της φωνής μου, για να με ακούσει ο μικρός μας. Όταν όμως κυριαρχεί ένταση, ακόμα και αν “του τις βρέξω”, δεν πρόκειται να με ακούσει. Μάλιστα, έχω παρατηρήσει ότι, με τον καιρό, έχει συνηθίσει πια τα σκαμπίλια», μας διηγείται μια μητέρα.

Οι σωματικές τιμωρίες έχουν επιπτώσεις στην αυτοπεποίθηση των παιδιών

Στις σχέσεις μας με τα παιδιά, οι τιμωρίες έχουν ως στόχο να υπογραμμίσουν το ποιος έχει «το πάνω χέρι». Ιδιαίτερα οι σωματικές τιμωρίες, σκοπό έχουν να δείξουν στα παιδιά ότι εμείς, ως γονείς, έχουμε τον πρώτο λόγο και ότι αυτά το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να υπακούν και να υπομένουν τις όποιες σωματικές τιμωρίες για το καλό τους, μιας και εμείς είμαστε οι «αυθεντίες» που γνωρίζουν ποιο είναι το σωστό από παιδαγωγικής άποψης.

· Όποιος γονιός, λοιπόν, καταφεύγει στις σωματικές τιμωρίες, είναι σαν τσαλαπατά το αίσθημα αυτοεκτίμησης των παιδιών του. Αυτό, βέβαια, δεν γίνεται από πρόθεση, μιας και σήμερα οι γονείς κάνουν τα πάντα για να έχουν τα παιδιά τους αυτοπεποίθηση και ανεξαρτησία. Άρα, λοιπόν, όποιος δέρνει τα παιδιά του, υπονομεύει μοιραία τις ίδιες του τις προθέσεις.

· Οι σωματικές τιμωρίες καταστρέφουν τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ των παιδιών και των γονιών τους. Από τη μια προσποιούμαστε ότι τα παίρνουμε στα σοβαρά, ρωτώντας τα για την άποψή τους σε κάποιο θέμα, συζητώντας μαζί τους όταν προκύπτει κάποιο ζήτημα, και από την άλλη «τους τις βρέχουμε» όταν δεν συμμορφώνονται σε αυτά που τους λέμε. Έτσι, δημιουργούνται αναπόφευκτα ανακολουθίες και, κατά λογική συνέπεια, κρίση στη σχέση μας μαζί τους.

· Οι σωματικές τιμωρίες αφήνουν συχνά ισόβια ψυχικά τραύματα στα παιδιά.

· Οι σωματικές τιμωρίες κάνουν τα παιδιά συνεσταλμένα (μερικά, μάλιστα, καταρρέουν ψυχολογικά).

· Οι σωματικές τιμωρίες απομακρύνουν συναισθηματικά τα παιδιά από τους γονείς τους.

· Οι σωματικές τιμωρίες κάνουν τα παιδιά ατίθασα και επιθετικά.

Οι «αποβολές» κρύβουν παγίδες

Ας μιλήσουμε τώρα για την ιδιαίτερα αγαπητή στους γονείς, αλλά και αποτελεσματική τιμωρία, την «αποβολή». Σε αυτό το μέτρο καταφεύγουν συνήθως οι γονείς όταν π.χ. το παιδί τους επιτεθεί σε κάποιο άλλο παιδί πάνω στο παιχνίδι (το απομακρύνουν για λίγα λεπτά από το άλλο παιδί και το υποχρεώνουν να κάτσει κοντά στη μαμά μέχρι να παρέλθει ο χρόνος τιμωρίας - αν χρειαστεί, μάλιστα, επαναλαμβάνουν την τιμωρία) ή όταν ένα παιδί γίνεται ενοχλητικό για τους γονείς και τα αδέλφια του (οι γονείς το υποχρεώνουν να μείνει στο δωμάτιό του για λίγο).

Οι «αποβολές», συγκρινόμενες με τις σωματικές τιμωρίες, είναι ένα αθώο μέτρο, έχουν όμως κι αυτά τις επιπτώσεις τους στην ψυχολογία του παιδιού. Για το παιδί που αποβάλλεται από το παιχνίδι επειδή επιτέθηκε σε κάποιο άλλο παιδί, δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεί κανείς. Μπορεί μεν να στερηθεί για λίγο την ελευθερία του, κοντά όμως στη μητέρα του θα νιώσει σιγουριά και ασφάλεια μέχρι να παρέλθει ο χρόνος της τιμωρίας.

Τα πράγματα γίνονται πιο σοβαρά όταν το παιδί δεν θέλει να καθίσει ήσυχο ή δεν μπορεί να καθίσει ήσυχο επειδή κάνει πείσματα ή επειδή είναι υπερκινητικό. Κάποιος που θα δοκίμαζε να εξαναγκάσει ένα ζωηρό παιδί να ηρεμήσει, είναι σίγουρο ότι θα αναγκαζόταν να εμπλακεί σε ομηρικούς καβγάδες μαζί του και στο τέλος το αποτέλεσμα που θα εισέπραττε θα ήταν απογοητευτικό από παιδαγωγικής άποψης.

Κι αυτό γιατί, ένα παιδί, το μόνο που θα βίωνε σε μια τέτοια περίπτωση είναι τη μητέρα του να θυμώνει, να οργίζεται και να καταφεύγει ακόμα και στη σωματική βία, αλλά στο τέλος να αναγκάζεται να υποχωρήσει. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε βαρύ πλήγμα για την αξιοπιστία και το κύρος της μητέρας και θα είχε σοβαρές συνέπειες στο μέλλον (ακόμα πιο πολλή νευρικότητα εκ μέρους του παιδιού και ως φυσική συνέπεια μεγαλύτερη αντιδραστικότητα και πιο σκληρούς καβγάδες). Κι αυτό γιατί, το παιδί, έχοντας πετύχει ήδη μία νίκη, θα κατέβαλλε ακόμα περισσότερη προσπάθεια για να κερδίσει και μια δεύτερη μάχη. Αντί, λοιπόν, να εμπλέκονται σε καβγάδες χωρίς ουσία με τα παιδιά τους, συνιστώ στους γονείς να αλλάζουν αμέσως σκηνικό (να βάζουν το παιδί τους στο καροτσάκι ή να το παίρνουν στην αγκαλιά τους και να εγκαταλείπουν πάραυτα την παιδική χαρά, ακόμα και αν το παιδί τους αντιδρά).

Ακόμα πιο επιφυλακτικοί πρέπει να είναι οι γονείς στη χρήση του μέτρου της «αποβολής» όταν πρόκειται για παιδιά λίγο μεγαλύτερης ηλικίας. Σε αυτή την περίπτωση, η σκοπιμότητα μιας τέτοιας τιμωρίας θα πρέπει να σταθμίζεται από τους γονείς, λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη τη συγκεκριμένη κατάσταση του παιδιού. Για να αναφέρουμε ένα παράδειγμα, φανταστείτε ένα τετράχρονο κοριτσάκι το οποίο εδώ και κάποιον καιρό ενοχλεί συνέχεια το μικρότερο αδελφάκι του επειδή το ζηλεύει. Φανταστείτε, λοιπόν, τώρα ένας γονιός να έστελνε στο δωμάτιό του για τιμωρία το κοριτσάκι αυτό. Μπορεί, βέβαια, να υπάρχουν παιδιά που σε μια τέτοια περίπτωση θα υπέμεναν χωρίς διαμαρτυρία μια τέτοια τιμωρία και μετά την πάροδό της θα γυρνούσαν πίσω ήρεμα και με μειωμένη την επιθετικότητά τους, τα περισσότερα, όμως, θα σκέπτονταν συνέχεια τρόπους για να εκδικηθούν και να τιμωρήσουν τους γονείς και το αδελφάκι τους.

Γι’ αυτό, ποτέ μην επιβάλλετε την τιμωρία της «αποβολής» σε παιδιά από τριών χρονών και πάνω, εάν δεν είστε σίγουροι ότι μπορούν να την αντέξουν. Επιπλέον, καλό είναι να τους μιλάτε με όμορφο τρόπο (π.χ. «Νομίζω ότι χρειάζεσαι λίγα λεπτά για να ηρεμήσεις. Πήγαινε στο δωμάτιό σου για λίγο). Τα παιδιά, μπροστά στο ενδεχόμενο μιας τιμωρίας, συνήθως προσπαθούν να πετύχουν κάποιο συμβιβασμό. Αυτό είναι καλό, γιατί έτσι μαθαίνουν από μικρά να διεκδικούν. Κι εμείς καλό είναι να μην είμαστε και τόσο σκληροί στις «διαπραγματεύσεις». Όσο η σχέση μας με το παιδί μας βασίζεται στην εμπιστοσύνη, θα βρίσκεται πάντοτε μια λύση. Κάτι άλλο που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να προτείνουμε στο παιδί να το συνοδεύσουμε στο δωμάτιό του. Μια τέτοια ενέργεια εκ μέρους μας θα έδειχνε στο παιδί ότι, παρά τα όσα συνέβησαν, εμείς συνεχίζουμε να το αγαπάμε. Αν όμως το παιδί αρνείται πεισματικά να πάει στο δωμάτιό του, τότε δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να το εξαναγκάσουμε να το κάνει ασκώντας βία.

Όποιος νομίζει ότι ένα παιδί μπορεί να εξαναγκαστεί να μείνει κλειδωμένο για κάποιο χρονικό διάστημα σε ένα δωμάτιο, θα βρεθεί προ δυσάρεστων εκπλήξεων όταν, επιστρέφοντας, βρει αναστατωμένο το δωμάτιο. Για να αποτρέπουμε κάτι τέτοιο, η πιο ενδεδειγμένη λύση είναι να αλλάζουμε το σκηνικό, λέγοντας, για παράδειγμα, στο παιδί: «Ξέχασα να αγοράσω κάτι, θα έρθεις μαζί μου στο σουπερμάρκετ;» ή «Θα με βοηθήσεις να ετοιμάσω το βραδινό;» ή «Έλα να βάλουμε τον μικρό για ύπνο». Το κλείδωμα σε ένα δωμάτιο μπορεί επίσης να προκαλέσει στο παιδί φοβία. Αυτός είναι άλλος ένας σοβαρός λόγος που δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τέτοιου είδους τιμωρίες.

Για να έχουν οι κατσάδες αποτελέσματα

Και το απλό μάλωμα έχει τις επιπτώσεις του. Με λίγη προσοχή, όμως, ίσως είναι δυνατό να αποφύγουμε τις δυσάρεστες συνέπειες. Γι’ αυτό:

Μην ωρύεστε: Αυτός που υψώνει τη φωνή, ουρλιάζει ή στριγκλίζει «πέφτει» στα μάτια των παιδιών και χάνει το κύρος του. Ένας πιο μετριοπαθής και ουσιαστικός τόνος πείθει περισσότερο. Ακόμα και τα παιδιά.

Επικεντρωθείτε στο συγκεκριμένο: Όταν μαλώνουμε τα παιδιά, καλό είναι να περιοριζόμαστε στο συγκεκριμένο και να μην αναμοχλεύουμε το παρελθόν.

Μην τα προσβάλλετε! Μην ξεχνάτε ποτέ την παλιά συμβουλή που μας προτρέπει να μην κριτικάρουμε το πρόσωπο αλλά την πράξη. Γι’ αυτό, αποφύγετε να χρησιμοποιείτε εκφράσεις του τύπου «Δεν είσαι καλό παιδί» και προτιμήστε εκφράσεις όπως «Αυτό που έκανες δεν είναι καλό».

Όχι μεγάλες κατσάδες: Με τις συνεχείς κατσάδες δεν καταφέρνετε τίποτα. Γι’ αυτό, μην γίνεστε επίμονοι. Όσο πιο μικρής διάρκειας είναι η κατσάδα, τόσο πιο γρήγορα αποτελέσματα έχει. Όσο η κατσάδα διαρκεί σε χρόνο, υπάρχει ο κίνδυνος να μετατραπούμε σε κλόουν που δεν τον παίρνει κανείς στα σοβαρά.
__________________
Ο χρήστης νεφελη δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 13-05-09, 23:08   #38
evita_sary
 
Το avatar του χρήστη evita_sary
 
Εγγραφή: 13-05-2009
Περιοχή: Thessaloniki-Athens
Μηνύματα: 10
evita_sary χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

«Με την τιμωρία, το παιδί μαθαίνει μόνο πώς να τιμωρεί. Με τα κατσαδιάσματα, μαθαίνει πώς να κατσαδιάζει. Δείχνοντας του όμως κατανόηση, το μαθαίνουμε να καταλαβαίνει τους άλλους. Βοηθώντας το, το μαθαίνουμε να βοηθάει τους άλλους. Και όταν συνεργαζόμαστε μαζί του, το μαθαίνουμε να συνεργάζεται»
(Papanek, E., Trainingschool-Programmeandleadership, 1953)

Ο χρήστης evita_sary δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 16-02-10, 14:41   #39
μαμαλευτερακι
 
Εγγραφή: 03-08-2008
Περιοχή: ΛΕΥΤΕΡΟΧΩΡΑ
Μηνύματα: 1.945
μαμαλευτερακι ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή τιμωρια στα 2 ?

Τιμωρία πως και για ποιο λόγο ? από ποια ηλικία ?
__________________
Κάθε φορά που θηλάζω έναν από τους 2 γιους μου νιώθω πως ξέχασαν να κόψουν τον ομφάλιο λώρο............!!!!
Ο χρήστης μαμαλευτερακι δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 16-02-10, 15:46   #40
elenasteraki
 
Εγγραφή: 02-03-2008
Μηνύματα: 370
elenasteraki ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Ταπεινή μου άποψη στα 2 δεν έχει νόημα η ''τιμωρία'' δηλ. ούτε στα 2,5 που είναι ο δικός μου δεν νομίζω ότι πιάνει...κάπου έχω διαβάσει από τα 3 και πάνω και φυσικά εννοούμε πάντα την καρέκλα της σκέψης. Στο σχολείο του βέβαια έχουν από τώρα το μαξιλάρι της σκέψης ή απλά τη διακοπή της δραστηριότητας που δημιούργησε το πρόβλημα και την ενασχόληση με κάτι άλλο (αυτό εφαρμόζει η δική μας η δασκάλα). Επίσης έχω διαπιστώσει από προσωπική εμπειρία ότι πιάνει όταν δεν δίνεις και ιδιαίτερη σημασία στα αρνητικά και τονίζεις τις θετικές συμπεριφορές πχ όλο το τριήμερο ο μικρός ήταν υπόδειγμα, φάγαμε έξω χωρίς γκρίνιες, ήπιαμε καφέ, πήγαμε κούνιες πολλές φορές, πετάξαμε αετό, πήγαμε σε γενέθλια κλπ και εχθές το βράδυ την ώρα που ξαπλώσε στο κρεβάτι του εκτός από το καθιερωμένο καληνύχτα μπλα, μπλα, μπλα του είπα πόσο μου άρεσε που είχε αυτή τη συμπεριφορά και τι καλό παιδί που ήταν στις κούνιες, στο εστιατόριο όλα αναλυτικά σαν να λέγαμε μια ιστορία και του άρεσε τόσο πολύ που ήθελε λέει να το ξαναπούμε . Όχι βέβαια ότι περιμένω ότι κάθε φορά θα είναι το ίδιο άλλωστε μάλλον το τριήμερο ήταν η εξαίρεση αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία
__________________
Ο χρήστης elenasteraki δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Bookmarks



Εργαλεία Θεμάτων

Δικαιώματα - Επιλογές
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is σε λειτουργία
Τα Smilies είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας HTML είναι εκτός λειτουργίας

Forum Jump


Όλες οι ώρες είναι GMT +3. Η ώρα τώρα είναι 23:41.


 
 
 
ποιοι είμαστε | επικοινωνία | στατιστικά    
© parents.gr - Ελληνική Εταιρία Ενημέρωσης Γονέων 2008

Forum engine powered by : vBulletin Version 3.8.2
Copyright ©2000 - 2014, Jelsoft Enterprises Ltd.


website by
website by VelocityFarm