Ελληνική Εταιρία Ενημέρωσης Γονέων Σύνδεσμοι Α-Ω | chat 0-2 | 3-5 | 6-12
 
forum υγεία & ασφάλεια διατροφή ψυχολογία δραστηριότητες ειδήσεις
-





 

Επιστροφή   Φόρουμ της ΕΕΕΓ (Ελληνική Εταιρεία Ενημέρωσης Γονέων) > Από την Εγκυμοσύνη ως την Εφηβεία! > Τοκετός & Μαιευτήριο

Notices



Απάντηση στο θέμα
 
Εργαλεία Θεμάτων
Παλιά 19-04-10, 01:05   #481
Stellinula
 
Το avatar του χρήστη Stellinula
 
Εγγραφή: 06-04-2010
Περιοχή: UK
Μηνύματα: 3.466
Stellinula χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

κάθε φορά με κάνετε και κλαίω μονάχη μου σαν χαζή εδώ πέρα που σας διαβάζω...να στε καλα με κάνετε να έχω δύναμη για το μέλλον.....
__________________

Ο χρήστης Stellinula δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 19-04-10, 01:20   #482
mariazei
 
Εγγραφή: 07-02-2010
Περιοχή: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Μηνύματα: 230
mariazei χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Δεν μας κουρασες καθολου γλυκια μου! Ισα ισα τα λες πολυ ωραια! Να το χαιρεσαι το αγγελουδι σου!
"Η μητροτητα ειναι ενα συναισθημα που μεγαλωνει μερα με τη μερα...Την ημερα που γεννηθηκε την αγαπησα. Την επομενη μερα τη λατρεψα...Τωρα πια πεθαινω γι αυτην...Δινω τη ζωη μου, χωρις δευτερη σκεψη ,χωρις αμφιβολια!!! Η μητροτητα ειναι οτι πιο ομορφο εχω ζησει!!!!!"
Υπεροχα τα λογια σου...πολυ γεματα!!!!
Ειλικρινα ετσι νιωθω κ εγω για το δικο μου αγγελουδι!
Ευχομαι τα καλυτερα!
Ο χρήστης mariazei δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 19-04-10, 14:47   #483
katerina1981
 
Εγγραφή: 27-09-2008
Περιοχή: κρητη
Μηνύματα: 383
katerina1981 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Νομιζω ολες οι μανουλες ειμαστε ευλογημενες που ζουμε αυτο το συναισθημα!!!! Οτι καλυτερο μας εχει δωσει η φυση...Ευχομαι ολες οι γυναικες του κοσμου να το νιωσουν!!!!!
__________________
Ο χρήστης katerina1981 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 02-05-10, 18:37   #484
rena
 
Το avatar του χρήστη rena
 
Εγγραφή: 16-12-2006
Περιοχή: Καβαλα
Μηνύματα: 990
rena ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή Γεννησα κι εγω!

Λοιπον,μετα απο μια δυσκολη εγκυμοσυνη,με αιμορραγιες και συσπασεις,νοσηλεια στην κλινικη, τελικα γεννησα το πρωτομαγιατικο μωρακι μου!Εκεινη την ημερα ειχα συσπασεις και πονους απο το μεσημερι,αλλα εγω συνηθισμενη στις συσπασεις που ειχα καθε τοσο δεν εδωσα πολυ σημασια.Το απογευμα σταματησαν για κανενα διωρο και μετα κατα τις 8.30-9 το βραδακι αρχισαν πιο συχνες,καθε 7-8 λεπτα.Βρε λες λεμε με τον αντρα μου?...Παιρνω το γιατρο μου, και μου λεει πανε μια βολτα στην κλινικη να σε δουν οι μαιες και βλεπουμε.Ανετοι εμεις πηγαμε κατα τις 11 το βραδυ,σιγουροι οτι θα μας διωξουν,αλλα τελικα...ειχα ηδη διαστολη 3 προς 4 οποτε μου λεει η μαια,γενναμε!!

Εκανα επισκληριδιο κατα τις 12 και στις 2.05 ειχε βγει το ζουζουνακι μου!Τους πονους τους ενιωθα προς το τελος (οπως και στην πρωτη μου γεννα) αλλα στις εξωθησεις με βοηθησε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ η μαια του γιατρου μου που ειχε δειξει τι ακριβως πρεπει να κανω,ετσι οι εξωθησεις ηταν 4-5,πολυ καλα και συνειδητα πραγματοποιημενες.Το δυσκολοτερο κομματι ηταν η προτελευταια εξωθηση, που δεν προλαβε να βγει ολο το κεφαλακι κι επρεπε να περιμενουμε την επομενη συσπαση με το κεφαλακι σφηνωμενο!!`Δεν υπηρχε κανενας κινδυνος,απλως εγω ενιωθα να με ανοιγουν εντελως και ελεγα στο γιατρο μου:"Κανε κατι,παρτο,δεν μπορω να περιμενω!!"Τωρα το σκεφτομαι και γελαω σχεδον,αλλα εκεινη την ωρα τα εχασα!Παντως με το που βγηκε και ο πλακουντας ημουν ετοιμη και σηκωθηκα κατευθειαν,ουτε ζαλη,ουτε πονο, ΤΙΠΟΤΑ!Ουτε ραμματα ειχα,ας ειναι καλα ο γιατρος μου!

Βαλαμε κατευθειαν,μετα απο μια δεκαλεπτη εξεταση απο την παιδιατρο, το μωρο μου και θηλασε και κατεβηκαμε στο δωματιο.Ο αντρουλης μου ηταν μαζι μου μεχρι πριν τις εξωθησεις,και μετα ηταν ακριβως απ'εξω και ακουσε το κλαματακι του μωρου μας.

Τωρα το εχω το αγορακι μου εδω διπλα (ειμαστε ακομη μεσα στην κλινικη) και θηλαζουμε αποκλειστικα,εκτος απο το βραδυ που τον δινω μεσα για να κοιμηθω δυο τρια βραδια και να ξεκουραστω!Ανυπομονω να παμε σπιτακι μας!!
__________________
Ο χρήστης rena δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 02-05-10, 21:28   #485
lame
 
Το avatar του χρήστη lame
 
Εγγραφή: 16-02-2010
Περιοχή: αιγαλεω
Μηνύματα: 271
lame χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

να το χαιρεσαι!!να ειναι ενα ευλογημενο παιδακι!!
__________________
Ο χρήστης lame δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 02-05-10, 21:56   #486
lame
 
Το avatar του χρήστη lame
 
Εγγραφή: 16-02-2010
Περιοχή: αιγαλεω
Μηνύματα: 271
lame χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

εγω παλι πως νομιζα οτι εχω γραψει εδω ενω δεν ειχα γραψει τιποτα??
θα σας τα πω τωρα δεν πειραζει....
κανονινα ειχα ΠΗΤ 26/4 ομως στην τελευταια επισκεψη που ειχα στην γιατρο νου οταν μπηκα στον 9ο αποφασισαμε να κανω τελικα καισαρικη γιατι ο πλακουντας ειχε κατεβει αρκετα κατω σε οριακη αποσταση απο τον τραχηλο..να πω την αληθεια η γιατρος μου επειδη ειναι υπερ του φυσιολογικου σκεφτοταν αν μπορουσε να το ρισκαρει επειδη οκ δεν ηταν και επιπωματικος ομως επειδη εμενα με ενδιεφερε να βγει καλα το παιδι και εγω να μην παθω τιποτα της ελυσα χερια λεγοντας της να κανουμς την καισαρικη...
ετσι 8/4 στις 7.30 το πρωι εκανα την εισαγωγη μου στα εξωτερικα του ελενα βενιζελου
οσες εχουν γεννησει εκει θα ξερουν την διαδικασια...
χαιρετησα τον αντρα μου και τη μαμα μου και μπηκα στο διαδρομο που εχουν τις επιτοκους...φορεσα την ψιλοαθλια ρομπιτσα και ξαπλωσα να περιμενω ποτε θα με καλεσουν για το χειρουργειο...
αισθανομουν περιεργα..προσπαθουσα να μην σκεφτομαι τι θα συμβει για να με κραταω ηρεμη...χαϊδευα την κοιλια μου για τελευταια φορα...
η ωρα περνουσε κι εγω εκει...δεν ειχα και ρολοϊ να βλεπω ....
ξαφνικα ακουω την φωνη της γιατρου μου...ερχετια μου δινει μαι αγκαλια και ενα φιλι...τι ωρα ειναι της λεω...ειχε παει 8.30 9 παρα...ποτε θα μπουμε???αγνωστο μου λεει... γινοταν χαμος στα χειρουργεια και ειχαν προτεραιοτητα οι γιατροι που εφημερευαν....
τι να κανω κι εγω πηρα αγκαλια την κοιλιτσα μου και ξαπλωσα στο φορειο περιμενοντας...καποια στιγμη <πρεπει να ηταν 10 η ωρα> ακουω να με φωναζουν ...με επιασε μια ταχυκαρδια να σας πω την αληθεια...ηρθε ενας τυπακος πολυ αστειος να με καρει με μια καρεκλα...στο διαδρομο ειχαν φωναξει τους δικους μου...φιλαω τη μαμα μου και αποχαιρετω τον αντρα μου στην εισοδο του τμηματος των χειρουργειων...νομιζα οτι ειχε ερθει η ωρα...
οοοοοοοοοοοχι εκανα λαθος...απλα με εβαλαν σε ενα φορειο και με τοποθετησαν σε μια αιθουσουλα μαζι με αλλες 3 κοπελες που περιμεναν κι εκεινες....εκει μου εβαλαν καθετηρα και ορο....ευτυχως που ειχα παρεα τις κοπελες πιασαμε την συζητηση και ξεαγχωθηκαμε και περνουσε και η ωρα..
στις 11.40 ηρθαν να με παρουν....επαψα νομιζω να ακουμπαω την κοιλια μου δνε ξερω γιατι...δεν σκεφτομουν τιποτα δεν ενιωθα τιποτα....
το μονο που με ενδιεφερε ηταν να σιγουρευτω οτι θα κανω τοπικη και οχι ολικη ναρκωση...
μπαινω στην αιθουσα...η γιατρος ενημερωνει το προσωπικο οτι ειμαι συναδελφος<ειμαι νοσηλευτρια...> και ερχεται η αναισθησιολογος μ ετον βοηθο της...εισια σιγουρη οτι δεν θελεις να σε κοιμησουμε ???σιγουρη λεω...και ξεκινησαν την διαδικασια για την ραχιαια περιοχικη ναρκωση...δεν ενιωσα ουτε το τσιμπιμα της βελονας στην μεση μου...
σε λιγοτερο απο 1 λεπτο ξεκινησαν ....θυμαμαι οτι με χαϊδευαν στο κεφαλι μου κρατουσαν το χερι...δεν εβλεπα ποιος....με ρωταγαν συνεχως αν ειμαι καλα .....το μονο που μπορουσα να δω ηταν το μονιτορ με τα ζωτικα μου σημεια...κοιταγα την πιεση μου να μην ανεβει...νομιζα πως αν με εβλεπαν αγχωμενη θα με κοιμιζαν...ξαφνικα αισθανομαι πιεση στην κοιλια μου...βλεπω το κεφαλακι μου λεει η αναισθησιολογος και ακουω ξαφνικα μια φωνιτσα και ενα αααααα απο τα κοριτσια της αιθουσας!!να σου ζησει μου ελεγαν!!γυρανω στο πλαϊ να τον δω,,,το πρωτο πραγμα που σκεφτηκα οταν τον ειδα -μα τι μαλλι ειναι αυτο???-
ειχα γυρισει το βλεμμα μου αριστερα και χαζευα που τον επλεναν...προσπαθουσα απλα να συνειδητοποιησω τι ειχε συμβει..ηταν το παιδι μου το δικο παιδι ειχα γινει μητερα μεσα σε 15 λεπτα....
η μαια μου τον εφερε διπλα στο προσωπο μου θυμαμαι οτι εκλαιγε πολυ και μολις ηρθε διπλα μ ου και τον φιλησα σταματησε αμεσως!!εκανε εντυπωση και στην μαια!!τον φιλαγα στα χειλακια στα μαγουλα οπου εβρησκα...
τον πηραν και εμεινα να με ραψουν...εκει επαθα μια μεγαλη αιμορραγια...εκαναν 10-15 να την σταματησουν ...ειχα κιρσους στην μητρα μου ειπε η γιατρος μου ευτυχως που δεν το ρισκαραμε για φυσιολογικο...
για να μην τα πολυλογω περισσοτερο οταν τελειωσαν με πηγαν να με δουν οι δικοι μου και μετα εμεινα σε εναν διαδρομο 3 ωρες μεχρι αν μπορεσω να κουνησω τα ποδια μου <γιατι η ραχιαια δεν ειναι σαν την επισκληριδιο κανει αναισθησια και αναλγησια > σκεφτομουν πως ειμαι πλεον παλι μονη...αδεια...που να ηταν το μωρο μου???
επιτελους μπορεσα να πατησω τα ποδια και να σηκωσω την μεση οπως μου ειχαν πει..ηρθε μια μαια με καθαρισε και με πηγαν στο δωματιο μου ....σε λιγο μου εφεραν και το γιο μου....
εχει περασει σχεδον 1 μηνας και μου φαινεται σαν χθες...
__________________
Ο χρήστης lame δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 03-05-10, 11:06   #487
pasxalitsa v
 
Το avatar του χρήστη pasxalitsa v
 
Εγγραφή: 10-07-2008
Περιοχή: Αθήνα...δυστυχώς......
Μηνύματα: 1.596
pasxalitsa v ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

lena...μπραβο στον γιατρο σου και στην μαια σου που ηταν τοσο υποστηρικτικοι...
lame...συγκινηθηκα....

Να σας ζησουν τα αγγελουδια σας κοριτσια!!!
__________________
pasxalitsa v
το καλύτερο δώρο της ζωής μας...είναι ΕΔΩ!!!
Ο χρήστης pasxalitsa v δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 05-05-10, 00:32   #488
SOFIA 76
 
Εγγραφή: 05-01-2010
Περιοχή: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Μηνύματα: 96
SOFIA 76 χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή ΤΟ ΔΩΡΟ ΜΟΥ ΗΡΘΕ ΣΤΗΝ ΖΩΗ!

ΓΙΟΡΤΑΖΩ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΜΟΥ ΕΦΕΡΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΔΩΡΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ...Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΘΑ ΓΕΝΝΗΣΩ ΣΤΙΣ 18 ΣΕΠΤΕΒΡΗ...ΕΓΩ ΓΕΛΟΥΣΑ!ΠΛΗΣΙΑΖΩΝΤΑΣ ΛΟΙΠΟΝ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΚΑΙ ΜΕ ΟΛΑ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΕΝ ΓΕΝΕΙ, Ο ΜΙΚΡΟΣ ΔΕΝ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕ ΑΡΚΕΤΑ, ΣΤΕΝΗ ΓΑΡ Η ΛΕΚΑΝΗ ΙΣΩΣ ΝΑ ΧΡΕΙΣΤΟΥΜΕ ΚΑΙΣΑΡΙΚΗ ΕΛΕΓΕ Η ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΦΑΙΝΟΤΑΝ ΚΑΙ ΣΤΡΟΥΜΠΟΥΛΟΥΤΣΙΚΟΣ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΕΠΕΜΕΝΑ ΣΤΟΝ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΤΟΚΕΤΟ ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΚΙ ΑΥΤΗ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ.ΚΙ ΕΝΩ ΒΑΔΙΖΑ ΝΑ ΚΛΕΙΣΩ ΚΑΙ ΤΟΝ 9ο ΚΑΝΟΝΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΣΤΙΣ 18 ΤΟΥ ΜΗΝΑ....ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΚΑΜΑΡΙ ΠΟΥ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗΚΕ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΥΙΟΥ!!!!ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΗΝ ΚΛΙΝΙΚΗ ΑΝΕΤΗ ΚΑΙ ΧΑΛΑΡΗ ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΗΜΟΥΝ ΜΕΣ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΧΑΡΑ ΨΥΧΡΑΙΜΟΤΑΤΗ ΓΙΑΤΙ Η ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ ΠΟΛΗ ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΟΥΝ, ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΟΙ ΩΔΙΝΕΣ...ΑΠΟ ΜΟΝΕΣ ΤΟΥΣ!!!!!ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΣ...ΕΔΩ ΦΑΝΤΑΖΕΣΤΕ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΧΑΡΑ!!!!!ΞΕΚΙΝΑ ΛΟΙΠΟΝ Ο ΤΟΚΕΤΟΣ, ΣΠΑΝΕ ΤΑ ΝΕΡΑ ΕΓΩ ΑΝΤΕΧΩ Ως ΜΑΝΑ ΜΕ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ ΑΡΝΟΥΜΕΝΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΛΗΡΙΔΙΟ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ, ΕΛΑ ΜΟΥ ΝΤΕ ΠΟΥ Ο ΜΙΚΡΟς ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΖΟΡΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΧΤΥΠΟΥΣΕ ΚΟΚΚΙΝΟ Ο ΔΕΙΚΤΗΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΣΠΑΣΕΙΣ Η ΔΙΑΣΤΟΛΗ ΕΙΧΕ ΑΓΓΙΞΕΙ ΤΟ ΔΕΚΑ ΕΠΕΦΤΑΝ ΟΙ ΠΑΛΜΟΙ ΤΟΥ....ΑΝΑΠΝΟΕΣ ΕΓΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ Η κα ΤΟΜΥ (ΟΣΕΣ ΠΗΓΑΤΕ ΠΥΛΑΙΑ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΓΙΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΝΩΔΥΝΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ ΘΑ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΕΝΝΟΩ) ΚΑΙ ΔΩΣΤΟΥ ΠΑΛΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΓΙΑ ΚΑΝΑ 2ΩΡΕΣ ΩΣΠΟΥ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ ΟΙ ΠΑΛΜΟΙ, ΛΙΠΟΘΥΜΑΩ, ΟΙ ΠΑΛΜΟΙ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΣΥΖΗΤΩ ΠΛΑΚΩΣΑΝ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΟΥ ΜΕ ΜΑΣΚΕΣ, ΑΝΑΠΝΤΕΥΣΤΗΡΕΣ ΚΛΠ, ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΗΜΕΝΟ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ ΕΞΩ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΚΟΙΤΟΥΣΕ ΣΑΝ ΧΑΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑΝ ΝΑ ΜΕ ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ....ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ?ΔΕΝ ΦΟΒΗΘΗΚΑ ΚΟΙΤΟΥΣΑ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΟΥ ΠΩ ΝΑ ΜΗΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΚΙ ΟΤΙ ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΤΟΥ ΤΟ ΠΩ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ...ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕ. ΚΙ ΟΛΑ ΠΗΓΑΝ ΚΑΛΑ...ΣΥΝΗΛΘΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΛΗΡΙΔΙΟ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΑΛΛΑ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ...ΕΓΩ ΕΠΙΜΟΝΗ ΓΙΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΤΟΚΕΤΟ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ ΜΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ ΜΕ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΚΑΙ ΧΙΟΥΜΟΡ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΜΕ ΕΝΙΣΧΥΕ ΚΑΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ Η ΒΟΗΘΟΣ ΤΗΣ ΚΑΙ Η κα ΤΟΜΥ ΤΟΞΑΝΑΛΕΩ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΠΝΟΕΣ ΤΗΣ ΕΞΩΘΗΣΗΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΜΑΘΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΑΠΩΘΕΜΑΤΑ ΔΥΝΑΜΗΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ ΟΤΙ ΚΟΥΒΑΛΑΩ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΩ (Ω ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ) ΤΟ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ ΜΟΥ!!!!ΜΙΑ ΧΑΡΑ 3,5 ΚΙΛΑ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΟ ΚΑΛΕΣ ΚΙ ΩΣ ΤΩΡΑ 7 ΜΗΝΩΝ ΠΛΕΟΝ ΕΝΑ ΖΩΗΡΟΤΑΤΟ ΚΑΙ ΠΟΛΥ-ΠΟΛΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΟ ΜΩΡΟ!!ΔΥΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΜΟΝΟΣ...ΣΑΝ ΕΜΕΝΑ.ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΔΩΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΜΟΥ...ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!
Ο χρήστης SOFIA 76 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 05-05-10, 15:46   #489
elpidat
 
Εγγραφή: 28-05-2008
Μηνύματα: 25
elpidat ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

sofia με έκανες και εκλαψα δεν μπορω να γραψω............να σου ζησει
Ο χρήστης elpidat δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 05-05-10, 17:30   #490
lame
 
Το avatar του χρήστη lame
 
Εγγραφή: 16-02-2010
Περιοχή: αιγαλεω
Μηνύματα: 271
lame χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

ενα μεγαλο μπραβο κοριτσι μου
__________________
Ο χρήστης lame δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 06-05-10, 17:02   #491
JENIFFER
 
Εγγραφή: 03-02-2010
Μηνύματα: 35
JENIFFER χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

αχ !! κοριτσια εγω γενναω τον αρχες ιουλιου...και γενικα φοβαμαι παρα μα παρα πολυ ... απο την αλλη διαβαζω καθε μερα τις ιστοριες και κλαιω και θελω να ερθει εκεινη η μερα...γενικα,,δεν ξερω τι θελωω,,οχι οτι εχω επιλογηη ..αλλα μπραβο σας για την ψυχραιμια σας ...εγω πραγματικα δεν ξερω πως θα καν...
Ο χρήστης JENIFFER δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 06-05-10, 22:46   #492
SOFIA 76
 
Εγγραφή: 05-01-2010
Περιοχή: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Μηνύματα: 96
SOFIA 76 χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Αχ ευχαριστώ κορίτσια πάλι με συγκινήσατε μιας και έχω διαβάσει κι εγώ τις ιστορίες 2 φορές τουλάχιστον!!!!!και μπράβο για όλες τις μανούλες του κόσμου!κι εγώ πάντα κλάίω όταν διαβάζω εδώ και μάλιστα ξεκίνησα να διαβάζω όταν δεν είχα καν χρόνο με το μωρό στις αρχές στη δύσκολη περίοδος της λοχείας τότε που το κλάμα πάει σύννεφο, ξέρετε!παρ'όλα αυτά όμως μέσα σε εκείνη την περίοδο μοναξιάς και σχετικής απομόνωσης -συναισθηματικής και όχι μόνο- ένιωσα ότι έχω αποκτήσει τόσες πολλές φίλες ξαφνικά που αν μη τι άλλο με καταλαβαίνουν γιατί έχουν κάτι κοινό με μένα: γίναμε μητέρες!τι ευλογία, ακόμη δεν έχω συλλάβει το μεγαλείο της μητρότητας και όλο ευχαριστώ τον Θεό. Ξαφνικά λοιπόν ένιωσα οικειότητα με γυναίκες που δεν ξέρω καν αλλά μοιραζόμαστε τόσα πολλά....δεν είμαστε πολύ τυχερές?!!!!
Ο χρήστης SOFIA 76 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Banner διαφημιζόμενων ή ιστοσελίδων που στηρίζει η ΕΕΕΓ Parents.gr
Παλιά 06-05-10, 22:50   #493
SOFIA 76
 
Εγγραφή: 05-01-2010
Περιοχή: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Μηνύματα: 96
SOFIA 76 χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

JENNIFER μην αγχώνεσαι και μην φοβάσαι διόλου. Πρόκειται να ζήσεις κάτι ανεπανάληπτο και σου εγγυώμαι ότι την στιγμή που θα κρατήσεις το πλασματάκι που θα φέρεις στον κόσμο στα χέρια σου θα ξεχάσεις αυτομάτως ότι κι αν έχεις περάσει, όποιο πόνο, όποια ταλαιπώρια. Όσο για την ψυχραιμία αν καταφέρεις να ελέγξεις το άγχος σου θα διαπιστώσεις ότι έχεις δύναμη και υπομονή που ίσως να μην γνώριζες κι εσύ ή γιατί ίσως ο Θεός στα χαρίζει γενναιόδωρα εκείνες τις στιγμές!!!μην φανταστείς ότι είμαι καμιά θρησκόληπτη, καμία σχέση...στα λέω όλα από καρδιάς και σου εύχομαι όλα κατ'ευχήν να πάνε!!!
Ο χρήστης SOFIA 76 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 07-05-10, 11:01   #494
JENIFFER
 
Εγγραφή: 03-02-2010
Μηνύματα: 35
JENIFFER χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

ευχαριστω Σοφια μου ,,ετσι θελω να πιστευω,,και απο οτι διαβαζω απο τισ ιστοριες σας ολες το ιδιο λέτε..απλα μου αρεσει και θα ηθελα και εγω να καταφερω να ειμαι ψυχραιμη ..!!!
Ο χρήστης JENIFFER δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 07-05-10, 11:33   #495
JENIFFER
 
Εγγραφή: 03-02-2010
Μηνύματα: 35
JENIFFER χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

[QUOTE=honey;1181390]Σε όλη μου την εγκυμοσύνη διάβαζα εδώ και αναρωτιόμουν πως θα ναι. Τελικά όσα και να διαβάσεις η δική σου γέννα θαναι μόνο δική σου! Θα γράψω και γω την ιστορία μας, είμαι ακόμα τόσο συγκινημένη, μπορώ να μιλάω ώρες γι'αυτό. Ηταν πανέμορφα!

Μπήκα με ραντεβού για πρόκληση 40η εβδομάδα, αφού είχα πολλές συσπάσεις και διαστολή 2, αλλά το μωρό ψηλά εκτός λεκάνης.
5.30 το πρωί κλαίγοντας από άγχος και συγκίνηση πάμε στο Λητώ, κάνουμε εισαγωγή, μπαίνω με μια γλυκύτατη κοπέλα για ντύσιμο (νυχτικάκι μίνι) ξύρισμα (δεν έκανα, είχα κάνει μόνη μου) και κλίσμα (1 δευτερόλεπτο υπόθεση ούτε το κατάλαβα). Μετά ανέβηκα στην αίθουσα ωδίνων, μου έβαλαν τον καρδιοτοκογράφο και χαλάρωσα για μισή ώρα βλέποντας τηλεόραση. Στις 7 ήρθε η μαία μου, μου έβαλε ορό και περιμέναμε να ξεκινήσουν συσπάσεις. Βέβαια είχα από μόνη μου συσπάσεις, οπότε δε κατάλαβα τη διαφορά, είτε είχα τον ορό είτε όχι το ίδιο ήταν, καθόλου πόνος, μόνο σφίξιμο. Ηρθε και ο γιατρούλης μου, με κοίταξαν με το χέρι κάποιες φορες και οι δυο (επίσης καθόλου πόνος, ήμουν πολύ χαλαρή) και βλέπαμε Σπάιντερμαν στο Star, μιλάγαμε για ταξίδια, πραγματικά όμορφη ατμόσφαιρα. Και γω να ρωτάω πότε θα αρχίσει το γλέντι! Και γελούσαν όλοι, μου λέγαν έχει αρχίσει και δε τους πίστευα. Και φέραν τον αντρούλη μου μέσα ο οποίος ήταν σούπερ δυνατός!
Στις 8 με τη διαστολή να προχωρά αλλά το μωρό ψηλά αποφασίζουν να μου σπάσουν τα νερά για να προχωρήσουμε μπας και κατέβει το μωρό και γλιτώσω τη καισαρική. Μου τα σπάνε, εγώ να ρωτάω τι έγινε ακόμα? Και να γελάνε πάλι, μα δε τα νιώθεις να τρέχουν μου λένε? Μόο κάτι ζεστό ένιωσα, ούτε πόνο, τίποτα.
Μετά από λίγο άρχισα επιτέλους να νιώθω πίεση χαμηλά, μπροστά και πίσω, σα να θες ΠΟΛΥ τουαλέτα και να μη μπορείς. Η χαρά μου ανείπωτη, μου λέει η μαία, μπράβο κατεβαίνει το μωρό, θα πάμε καλά. Επισκληρίδιο δεν πολυήθελα να κάνω γιατί ειλικρινά δεν πονούσα και είχα φτάσει διαστολή 8. Αλλά το ξανασκέφτηκα και είπα να κάνω μια δόση μπας και....να μαι προετοιμασμένη. Στις 9 ήρθε η αναισθησιολόγος, πολύ πλακατζού, μαγικό χέρι, πάλι τίποτα δε κατάλαβα! Και μετά χαλάρωση....σα να μουν σε σπα! Μιλαγαμε με τον άντρα μου όλοι μαζί, με έβαζαν να ξαπλώνω σε διαφορετικές στάσεις για να το βοηθήσουμε να κατέβει, έκλαιγα που και που από υπερφόρτωση συναισθημάτων, με κοίταζαν από κάτω, διαστολή 10! Ξεκινάμε εξωθησεις, έκανα 3 φορές από 3 εξωθήσεις. Η μαία μου φώναζε Μπράβο πας τέλεια βλέπω μαύρο μαλλί για αλογοουρά! Ανατριχιάζω. Τόσο έντονες στιγμές! Δε συνειδητοποιούσα ότι αυτό που σπρώχνω και με πιέζει εκεί κάω είναι το μωρό μου!
Μέσα σε 10 λεπτά φωνάζει η μαία Φεύγουμε και σε 3 λεπτά βρέθηκα με το κρεβάτι-φορείο στο χειρουργείο παραδίπλα. Ενω μου έβαζαν τα πόδια επάνω, νιώθω να έρχεται η πίεση, λέω έρχεται τι να κάνω? Μου λένε σπρώξε έτσι όπως είσαι. Σπρώχνω και φωνάζουν Φτάνει φτάνει και ξαφνικά βλέπω το γιατρό να κρατάει ένα μωρό και τον άντρα μου να βγάζει φωτογραφια με άνα βλέμμα που δε θα ξεχάσω ποτέ. Και γω να ρωτάω τον άντρα μου, τι έγινε, αυτό είναι το μωρό μας? Και να κλαίω. Μου τη δίνουν αγκαλιά και αμέσως με κοίταξε στα μάτια, Θεέ μου έλιωσα, αναρωτιώμουν τι συνέβη, τι θαύμα, κοίταζα μια το μωρό μια τον άντρα μου.
Την πήραν για καθάρισμα και ο γιατρός μας έδειξε τον πλακούντα, τι θαύμα και αυτό, ο άντρας μου με 2 γουρλωμένα μάτια! Βγήκε έξω με το μωράκι να το δείξει στους δικούς μας και μένα με έραβαν για 5 λεπτά ενώ μου έλεγαν τι ωραίος τοκετός και γω να λέω μα τώρα τέλειωσε??? Και μετά μου τη ξανάφεραν αγκαλιά και θήλασε, Παναγιά μου τι συναίσθημα πάλι.....
Και τώρα κοιμάται και τη βλέπω και αναρωτιέμαι.....από που ήρθε? Εμείς τη δημιουργησαμε? Και χαίρομαι και φοβάμαι πολύ! Ναναι πάντα καλά και να τη μεγαλώσουμε ευτυχισμένη!

Εύχομαι όλα τα κορίτσια να ζήσουν τη δική τους μοναδική εμπειρία, εύκολη ή δύσκολη, μοναδική θα είναι![/QUOTE

να σε ρωτησω...σε ποιο νοσοκομειο γεννησες????
Ο χρήστης JENIFFER δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 07-05-10, 11:36   #496
JENIFFER
 
Εγγραφή: 03-02-2010
Μηνύματα: 35
JENIFFER χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

να σε ρωτησω...σε ποιο νοσοκομειο γεννησες????
Ο χρήστης JENIFFER δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 14-05-10, 03:26   #497
alex4
 
Το avatar του χρήστη alex4
 
Εγγραφή: 18-03-2010
Περιοχή: Αθήνα
Μηνύματα: 499
alex4 χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Να σας ζήσουν κορίτσια τα μωρά σας και καλή λευτεριά στις έγκυες. Εγώ έχω 4 γέννες στο ιστορικό μου.
Ο 1ος μου γιος βιάστηκε να βγει (36η εβδομ, 3κιλά), ίσα που πρόλαβα να φτάσω. Εφημερεύων γιατρός με ξεγέννησε. Πρωτάρα, δεν κατάλαβα τα σημάδια. Σε εμένα ο τοκετός προκαλεί ευκοίλια (συνοδευόμενη με το γνωστό πόνο στα έντερα και τάση για εμετό). Ναι, μη γελάτε, πριν γεννήσω πέρασα κανα 6ωρο στην τουαλέτα. Έτσι ξεγελλάστηκα και δεν κατάλαβα ούτε πόνους, ούτε σπάσιμο νερών. Το θετικό ήταν ότι δεν αγχώθηκα καθόλου. Αφού έως την τελευταία στιγμή ήμουν σίγουρη ότι δε γεννάω. Και αν δεν ήταν η μάνα μου το μωρό θα το έχεζα! χαχα
Στην 1η κόρη φτάσαμε 39η εβδομ, ημέρα Σάββατο και πήγαμε στο μαιευτήριο να μας δει ο γιατρός. Μου λέει "σήμερα-αύριο θα γεννήσεις, δε μπαίνουμε τώρα να σ'έχω από κοντά γιατί πολύ φοβάμαι ότι αν φύγεις δε θα προλάβεις να έρθεις έγκαιρα, έτσι γρήγορα που γεννάς?". Έτσι και έγινε, μου έσπασε τα νερά (2σταγόνες είχα) και σε 2ώρες γέννησα. (Και πάλι με έπιασε ευκοίλια, παρά το κλίσμα.) Το μωρό 4050γρ, να πω ότι δεν πόνεσα? πόνεσα. Και μου έλεγε ο γιατρός για επισκληρίδιο αλλά εγώ εκεί, στην άρνηση.
Στην 2η κόρη και μετά στο 2ο γιο πήγα με ραντεβού στην 38η εβδομάδα (για ασφάλεια) και ...με επισκληρίδιο. Και ήταν τέλεια. Καθόλου άγχος, καθόλου πόνος και συμμετείχα οπτικώς! Είχα την άνεση να σκύβω και να βλέπω, πχ πώς ξεμπέρδεψε τον λώρο από τον μπέμπη.
Ο άντρας μου σε όλες τις γέννες ήταν μέσα εκτός στην 1η, που πήγε να παρκάρει και μόλις ήρθε του δώσαν τα συχγαρητήρια! Στη 2η το βιντεοσκοπήσαμε (απ'τη δικιά μου οπτική γωνία)! Στην 3η και στην 4η ήταν δίπλα ακριβώς απ'το γιατρό. Αφού παραλίγο να με ξεγεννήσει αυτός! χαχα
__________________
Ο χρήστης alex4 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 07-06-10, 14:51   #498
demi
 
Εγγραφή: 28-03-2007
Μηνύματα: 2.843
demi ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

ας γραψω και εγω αναλυτικα λοιπον...κυριακη πρωι μπαινω σε δημοσιο νοσ/μειο για καισαρικη..ηταν το 2 παιδι μου και πηγα χαλαρη..δεν ηθελα να φοβαμαι ..εμπαινα για να γιορτασω τον ερχομο του παιδιου μου..μαζι μου αλλες 3 κοπελες μαζι για προετοιμασια..ετρεμαν οι καημενες..τις εδινα θαρρος ,γελουσα..
μπαινουμε ολες μαζι και μας κανουν κλισμα ,μας βαζουν ορο και στα 2 χερια και περιμενουμε στην ανανηψη την σειρα μας...
παιρνουν μια κοπελα μεσα σε 5 λεπτα ακουμε το πρωτο κλαμα..βγαινει χαρουμενη και σε καλη κατασταση...μετα την αλλη κοπελα...τα ιδια μεσα σε 5 λεπτα ακουμε το κλαμα του μωρου της..ερχεται η σειρα μου..μου κανουν επισκληριδιο και μπαινω στο χειρουργειο..ολα καλα και ο γιατρος κανει χιουμορ...βγαινει το μωρο και το φιλαω..να πω την αληθεια ηταν ασχημουτσικο και κανω και εγω χιουμορ με τιςκοπελεςστο χειρουργειο..
ξαφνικα ακουω τον γιατρο ν αλεει ..εχουμε αιμμοραγια..φερτε αιματολογους..παραγγειλτε αιμα,πλασμα και κρυοιζηματα...ερχεται ο γιατρος της εφημερειας...αναθεματιζει την τυχη του και μου λεει.."δεν πιστευω να θελετε και αλλο παιδι...δεν μπορειτε ...
εγω παγωνω..με μεταφερουν στην ανανηψη και τρεμω σαν το ψαρι..με σκεπαζουν και βαζουν και μια φυσουνα με ζεστο αερα κατω απο το σεντονι...
τρεχουν..ολοι τρεχουν και μου πατουν την κοιλια..και η αιμμοραγια δεν σταματαει..
ο γιατρος πανω απο το κεφαλι μου πανω απο 4 ωρες μου παταει την μητρα και ταυτοχρονα η νοσοκομες σκουπιζουν το πατωμα απο τα αιματα..
φωναζουν τον αντρα μου και τον ενημερωνουν..εκεινος χλωμιαζει και απλα μου κραταει το χερι..παραισθησεις ..βλεπω τον παππου μου που εχει πεθανει...επανερχομαι γρηγορα και ακουω μονο "την χανουμε"...
δεν αισθανομαι πια τιποτα...μου παιρνουν αιμα ανα μιση ωρα αλλα εχουν σπασει ολες οι φλεβες..ξεκινανε αιμμοληψια απο τα ποδια..
δεν ξερω αλλα ειμαι ψυχραιμη..ακουγα διαφορους πανω απο το κεφαλι μου..εγω επεμενα οτι ειμαι καλα και χαιρομαι για την γεννηση του παιδιου μου..
δεν ξερω ποσες ωρες περασαν ..θυμαμαι μονο τον αντρα μου ..πιστευα οτι ειναι σκληρος λογο επαγγελματος..δεν αντεχει λυγιζει και φευγει με τα κλαματα στο σπιτι..
ενημερωνει τον 4 χρονο γιο μας οτι η μανουλα ειναι στην εντατικη..."τι ειναι η εντατικη μπαμπα?δεν αντεχει ξαναγυρναει στο νοσοκομειο..τον αφηνουν να ειναι διπλα μου..
ο γιατρος μουσκεμα στον ιδρωτα αλλα διπλα μου..νιωθω την αγωνια του..
ποναω πολυ,με βασανιζουν αλλο τοσο βαζοντας ενα τουβλο πανω στην κοιλια μου..μου παιρνουν αιμα μου χωνουν τα χερια τους απο κατω..αγαρμπα ,αδεξια..φωναζω στον γιατρο μου οτι δεν θελω να με τυρρανανε αλλο..αναλαμβανει μονο αυτος..
η χαρα μου μετατρεπεται σε εφιαλτη..θα ζησω αραγε?θα ξαναδω τα παιδια μου?ποιος θα τα μεγαλωσει?ανεβαζω σφυγμους,,τα ηρεμιστικα απαραιτητα..
περασαν 2 μερες βασανιστικα αργα ..δεν εχω δει το παιδι μου..μου το φερνουν μετα..
επιτελους παω σε θαλαμο...οι κοπελες με περιμενουν ,με αγγαλιαζουν με φιλανε.."σε περιμεναμε ΄'με φροντιζουν και ας ειχαν και αυτες την τομη...αξεχαστες στιγμες..φιλιες που θα αντεξουν στον χρονο..
φερνουν το παιδι μου ερχεται ο αντρας μου ..κλαιμε ολοι μαζι..απο χαρα απο συγκίνηση...
τα καταφερες μου λεει και με αγκαλιαζει..φοβηθηκα πολυ..
δεν θελω αλλο παιδι φωναζει ..θελω την γυναικα μου...
ΑΛΛΑ εγω του απαντω ψυχραιμα...ολα θα τα περνουσα ξανα απο την αρχη...για ενα ακομα παιδι....ΟΛΑ!!!!!!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕς ΣΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΜΟΥ και στο προσωπικο που ηταν στα χειρουργεια και στην αναισθησιολογο μου..
Ο χρήστης demi δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 07-06-10, 15:25   #499
alex4
 
Το avatar του χρήστη alex4
 
Εγγραφή: 18-03-2010
Περιοχή: Αθήνα
Μηνύματα: 499
alex4 χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Αχ ρε Demi ανατρίχιασα, δάκρυσα. Δόξα το Θεό που πήγαν καλά τα πράγματα. Ούτε να σκεφτώ δε θέλω τι θα μπορούσε να είχε γίνει. Να'σαι πάντα καλά, να χαίρεσαι τα παιδάκια σου και χαρά στο κουράγιο σου να θες κι άλλο μετά απ'αυτό!
__________________
Ο χρήστης alex4 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 07-06-10, 15:29   #500
smartaki09
 
Εγγραφή: 30-11-2009
Περιοχή: ΑΘΗΝΑ
Μηνύματα: 437
smartaki09 χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Δακρυσα με την ιστορια σου κοριτσι μου να εισαι παντα καλα και να χαιρεσε τα παιδακια σου.Θα αποφασισεις καποια στιγμη για τριτο?
Ο χρήστης smartaki09 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 07-06-10, 15:34   #501
demi
 
Εγγραφή: 28-03-2007
Μηνύματα: 2.843
demi ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο alex4 Εμφάνιση μηνυμάτων
Αχ ρε Demi ανατρίχιασα, δάκρυσα. Δόξα το Θεό που πήγαν καλά τα πράγματα. Ούτε να σκεφτώ δε θέλω τι θα μπορούσε να είχε γίνει. Να'σαι πάντα καλά, να χαίρεσαι τα παιδάκια σου και χαρά στο κουράγιο σου να θες κι άλλο μετά απ'αυτό!
σε ευχαριστω κοριτσι μου..4 παιδια ε?πρεπει να εισαι πολυ ευτυχισμενη..σου ευχομαι μονο χαρες να παιρνεις απο αυτα..γερα και καλοτυχα.
Ο χρήστης demi δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 07-06-10, 15:38   #502
demi
 
Εγγραφή: 28-03-2007
Μηνύματα: 2.843
demi ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο smartaki09 Εμφάνιση μηνυμάτων
Δακρυσα με την ιστορια σου κοριτσι μου να εισαι παντα καλα και να χαιρεσε τα παιδακια σου.Θα αποφασισεις καποια στιγμη για τριτο?
τρια παιδια ..φοβερο θα ηταν αλλα μετ απο αυτα με φοβισαν παρα πολυ και μου ειπαν κατηγορηματικα οχι..αν και θα παω σε εξειδικευμενους αιματολογους να δουν γιατι εγινε αυτο 2 φορα και στο πρωτο το επαθα αλλα οχι τοσο σοβαρα..
αφου ειχα κανει ολους τους παραγοντες για την πηξη του αιματος και ολα ηταν καλα..δεν ξερουν γιατι το παθαινω αυτο..
και τιθετε και θεμα ηλικιας γιατι ειμαι 38 τωρα και πρεπει τουλαχιστον να περασει 1-2 χρονια..οποτε μαλλον δυσκολο το βλεπω..
βεβαια ποτε δεν ξερεις..
Ο χρήστης demi δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 11-06-10, 15:03   #503
rita_ki
 
Εγγραφή: 09-02-2010
Περιοχή: πειραιας
Μηνύματα: 267
rita_ki χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

ας διηγηθω κ γω την δικημου ιστορια τοκετου .....
βρισκομουν στην 41 βδομαδα κυησης κ θα εμπαινα για προκληση γιατι τα περιθωρια κ η υπομονη ειχαν εξαντληθει !!!!!!!!ο γιατρος κ η μαια τις τις τελευταιες φορες με ειχαν εξετασει απο κατω κ ηταν καπως αρ
νητικοι....ο μικρος με το κεφαλι σωστα αλλα ψηλα,ανεμπεδωτος. τραχηλος μαλακος πισω, στενος κολπος..... η μαια χαριτωλογοντας μου ειπε στην τελευταια εξεταση πως κ αλλους 9μηνες να με αφηνε δεν θα γεννουσα. μου ειπαν οτι θα μου βαλουν τεχνικους πονους στις 21/5 κ ΑΝ με πιασουν καλως....αλλιως καισαρικη.....
2μερες πριν το περιβοητο ραντεβου προκλησης κ ενω ημουν φοβισμενη αλλα κ τοσο κουρασμενη (τριτη 18/5) απογευμα ηρθαν οι πρωτοι πονοι....στην αρχη νομιζα οτι ηταν ψυχολογικο,οτι ηταν η ιδεα μου ....μεχρι υο βραδυ ομως σιγουρευτηκα...οι πονοι ειχαν πια συχνοτητα κ δυναμωναν..... δεν ειπα τιποτα ουτε στον αντρα μου για να τον αφησω να κοιμηθει κ να μην με ανχωσει .....ολο το βραδυ πονουσα κ ειχαν γινει πια 10λεπτοι ! εκανα ντουζ τα ξημερωματα,ετοιμαστηκα κ ειδα ροζ βλεννες παρα πολλες..... εκει ξυπνησα τον αντρα μου....πηραμε πρωινο,γραψαμε βιντεο πιν φυγουμε κ αφησαμε τον σκυλο στην μανα μου .....9 το πρωι ημουν στο νοσοκομειο.....με εξετασαν κ ειχαν διαστολη 3 προς τα 4 ....κ απιτοπου σπασιμων νερων.....
ο μικρος ερχοταν !!!!!! δεν το πιστευα....ρωταγα σαν χαζη....σημερα θα γεννησω???????? με συνδεσαν με τον μηχανημα,μου βαλαν ορο κ ημουν πια στο δωματιο ωδινων με τις 2 μαιες κ τον αντρα μου (που μπαινοβγαινε για να μιλαει στο τηλ κ να ενημερωνει)
καθε τοσο με εξεταζαν απο κατω κ η διαστολη μεγαλωνε, οι πονοι ηταν πολυ συχνοι αλλα υποφερτοι..... για αλλη μια φορα κοιτανε απο κατω....διαστολη 9!!!! βγαζουν τον αντρα μου εξω,φωναζουν τον γιαρο κ μου πατανε μια ενεση πισω......με πηγαν στην περιβοητη αιθουσα με την καρεκλα κ εκει ξεκινησαν κ τελειωσαν ολα ! ......... ειχα πανικοβληθει λιγο....ο μικρος ηρθε γρηγορα....την στιγμη της εξωθησης δεν θα την ξεχασω ποτε !!!! τα τελευταια "σπρωξηματα" ηταν ζορικα. ειδικα οταν ειχε ερθει το κεφαλακι του μικρου κ επρεπε να περιμενω την απομενη συσπαση για να σπρωξω ηταν απεριγραπτο. ο γιατρος καπου εκει με εκοψε κ ειδα τον μικρο μου ! μου εβαλαν λιγο πανω μου κ μεχρι να τον καθαρισουν κ να τον εξετασουν (διπλα μου τα εκαναν ολα αυτα) μου ζουληξαν την κοιλια,βγηκε ο πλακουντας κ αρχιζε το ραψιμο. το ραψιμο ηταν η χειροτερη στιγμη της γεννας...μου φαινοταν αιωνας κ μου φανηκε υπερβολικα επωδυνο......... αφου τελειωσε το ραψιμο μου δωσαν τον μικρο αγκαλια κ απο τοτε ειμαστε αχωριστοι !
9 μπηκα στο νοσοκομειο .......... 13¨55 ειχα τον γιο μου !!!!!!!!!!
3500 κιλα 52 ποντους χωρις επισκληριο
19/5/2010



__________________
__________________
Ο χρήστης rita_ki δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 05-07-10, 16:33   #504
stefan
 
Εγγραφή: 11-06-2010
Περιοχή: athens
Μηνύματα: 17
stefan χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

καλησπέρα σε όλες τις μαμάδες και τις μέλλουσες μαμάδες που περιμένουν τα μπουμπούκια τους.! μετά από καμιά δεκαριά μέρες στο σπίτι και προσπάθειες να συνηθίσουμε το καινούριο μας πρόγραμμα (ως πρωτότοκη οφείλω να ομολογήσω ότι δυσκολεύομαι κάπω...) είπα να γράψω κι εγώ τη δική μου ιστορία. 40 εβδομάδων και 1 ημ. και ο μικρός δεν έλεγε να κατέβει. Παρασκευή 18 Ιουνίου, βραδάκι, αποφάσισα να πάω βόλτα, να περπατήσω μπας και το βοηθήσουμε λίγο. Κατά τις 21:00 ξεκινούν κάτι πονάκια αλλά σκέφτομαι "ιδέα μου θα είναι επειδή το περιμένω πώς και πώς...". Τα μεσάνυχτα πέφτω για ύπνι με πιο συχνούς πόνους αλλά δε δίνω σημασία. 3 τα χαράματα ξυπνάω και έχω πόνους κάθε 3 λεπτά... αυτή ήταν και η στιγμή που αποφάσισα ότι δεν είναι ιδέα μου. Είπα να κάτσω να δω λίγη τηλεόραση για να είμαι σίγουρη αλλά οι πόνοι ήταν αρκετά έντονοι. Ξυπνάει ο άντρας μου και του λέω "έχω πόνους". με ρωτάει κάθε πόση ώρα και όταν του λέω κάθε 3 λεπτά πετάγεται πάνω και μου λέει "κάθε πόσο;;; και τι περιμένεις;;". Με τα πολλά ετοιμαζόμαστε και πάμε στο μαιευτήριο. 4:30 μπήκαμε, οι πόνοι πια ήταν συχνοί και όχι ιδιαίτερα υποφερτοί... Κατά τις 7 το πρωί - δάγκωνα το χέρι του άντρα μου για να μη φωνάξω - μου κάνουν επισκληρίδιο (ανακούφιση). Τελικά γέννησα τη λατρεία μας στις 11:25 και βγήκα από το χειρουργείο 12:30.
Άκουγα ότι μετά τα ξενάς όλα και δεν το πίστευα... κι όμως αυτή τη στγμλη δεν μου έχει μείνει τίποτα αρνητικό. Όλα γυρίζουν γύρω από την καινούρια ζωή που είναι μαζί μας.!
__________________

Ο χρήστης stefan δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Banner διαφημιζόμενων ή ιστοσελίδων που στηρίζει η ΕΕΕΓ Parents.gr
Παλιά 22-09-10, 10:32   #505
μαμα Νικόλα
 
Εγγραφή: 22-09-2010
Μηνύματα: 3
μαμα Νικόλα χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

21/09/2009 Όλη νύχτα δεν κοιμήθηκα ονειρευόμουν με ανοιχτά μάτια τον μικρό μου πρίγκιπα σε λίγες ώρες θα τον κρατούσα στα χέρια μου που έμοιαζαν τόσο αδέξια να κρατήσουν ένα θαύμα ..φτάσαμε στο μαιευτήριο γύρω στις 7 το πρωί κι ήμουν φοβισμένη μα παράλληλα με είχε συνεπάρει μια ανυπομονησία να τον δω,φίλησα τον αντρούλη μου και συνειδητοποίησα για μια ακόμη φορά πως είναι ο σημαντικότερος άνθρωπος στην ζωή μου ,μου χάριζε την ζωή και στεκόταν εκεί βουβός ...όμορφη εικόνα να ξέρεις πως σε περιμένουν εκεί πίσω από κλειστές πόρτες ο άντρας σου,η οικογένεια σου. Το όνειρο αρχίζει να γίνεται πραγματικότητα....μπήκα λοιπόν και άρχισαν πυρετωδώς όλες οι πρωτόγνωρες ετοιμασίες, ξύρισμα,κλύσμα κλπ, εγώ στον κόσμο μου συνεχεία ακουμπούσα την κοιλιά μου κι ένιωθα θλίψη καταβαθμός που θα μας χωρίζαν με το μωρό μου,όμως η μια σκέψη διαδεχόταν την άλλη και έτσι ανυπομονούσα να σε κρατήσω στην αγκαλιά μου άγγελε μου πέρασα στην αίθουσα ωδίνων και εκεί και ήρθε ο γιατρός μου ντυμένος με το πιο όμορφο χαμόγελο του κι ανακούφισε τους φόβους μου. Μετά από λίγο με ρώτησε εάν ήθελα παρέα και έφερε τον μπαμπάκα μας δίπλα μου ντυμένο στα γαλάζια!!!! Πολύ γέλιο!!!! Περάσαμε γύρω στις τέσσερις ώρες εκεί συζητώντας, γελώντας, κάνοντας σχέδια για το πως θα είναι να σε έχουμε στην αγκαλιά μας... Ερχόντουσαν οι πόνοι κάναμε ένα διάλειμμα και ξανά αστειάκια μετά!!! Δεν ξέρω αν θα τα είχα καταφέρει χωρίς τον μπαμπά...ήτανε δίπλα μας συνέχεια!... Η μεγάλη πλάκα ήταν όταν ερχόταν ο πόνος εγώ έπιανα το πίσω μέρος του κρεβατιού (το οποίο και ξήλωσα στο τέλος από το τράβηγμα!!!!) ο μπαμπάς από την άλλη είχε πάρει ένα κουτί καραμελάκια γιατί δεν μπορούσε να καπνίσει εκεί και δεν ήθελε να φύγει δευτερόλεπτο από δίπλα μας και όποτε άρχιζαν οι ωδίνες άνοιγε το κουτάκι και τα κατάπινε αμάσητα!!! Μέσα στους πόνους μου έβλεπα αυτή την εικόνα και γέλαγα!!! Είχες πεισμώσει και δεν έλεγες να κατέβεις όμως και κάπου εκεί αποφασίζουμε να κάνουμε επισκληρίδιο γιατί όπως φαινόταν είχαμε πολύ δρόμο μπροστά μας....... από την στιγμή που μου έκαναν την αναισθησία οι πόνοι πέρασαν και χαλάρωσα και από ότι φαίνεται χαλάρωσες κι εσύ... και πήρες θέση... ήρθε η μαία και μου είπε... πάμε πολύ καλά σε λιγότερο από μια ώρα θα έχεις γεννήσει.... Όντως σε λίγα λεπτά
ξεκίνησε η διαδικασία κι η καρδιά μου κόντευε να σπάσει ο χρόνος έμοιαζε ανίκητος καθώς τα μάτια μου καρφωμένα σε ένα τεράστιο ρολόι μετρούσαν τα λεπτά ,τα δευτερόλεπτα,τα χρόνια που πέρασαν πριν έρθεις στην ζωή μου κι εκεί μέσα στην δίνη της σκέψης μου νιώθω ένα βίαιο άδειασμα ,μια αρπάγη των μέσα μου,....ένα δυνατό κλάμα και η εικόνα σου σημάδεψε για πάντα την ψυχή μου ,γεννήθηκα κι εγώ ξανά μέσα απʼ την δική σου την γέννηση....μια στιγμή ήταν αρκετή για να αλλάξει ο κόσμος όλος....
Ο μπαμπάς έκλαιγε από ευτυχία... και κυνήγαγε τις νοσοκόμες όπου σε πηγαίνανε... δεν ήθελε να χάσει δευτερόλεπτο.... περίμενε εννιά ολόκληρους μήνες να σε γνωρίσει...

σε πήρα στην αγκαλιά μου μα ήταν θολά τα μάτια μου απʼ την συγκίνηση που δεν είδα το πρόσωπο σου....
22/09/2009 Μέσα απ'τα δυο σου μάτια είδα το πρώτο φως κι ο χτύπος της καρδιάς σου δικός μου είναι παλμός. Πάνω στα βήματά σου περπάτησα κι εγώ, όταν σε πρωτοείδα κατάλαβα πως ζω Ότι για σένα νιώθω απλά θα σου το πω στον κόσμο που υπάρχω ζω για να σ'αγαπώ.... Κάθε χαμόγελό σου δική μου είναι χαρά κάθε δικό σου δάκρυ στα μάτια μου ...κυλά Κάθε σου ανάσα, δικιά μου αναπνοή και ένα λεπτό μαζί σου αξίζει μια ζωή...
Ο χρήστης μαμα Νικόλα δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 06-10-10, 13:55   #506
eirinoula26
 
Το avatar του χρήστη eirinoula26
 
Εγγραφή: 13-10-2008
Μηνύματα: 126
eirinoula26 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

κι εγω φοβομουν πολυ ομως οταν ηρθε η ωρα και μπηκα στο νοσοκομειο να γεννησω ηρθε απο μονη της μια απιστευτη ηρεμια και θετικη ενεργεια!
__________________
Ο χρήστης eirinoula26 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 12-10-10, 15:55   #507
pokopikos
 
Το avatar του χρήστη pokopikos
 
Εγγραφή: 09-10-2010
Περιοχή: Θεσσαλονίκη
Μηνύματα: 323
pokopikos χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Εγώ από την αρχή είχα την εντύπωση οτι θα γεννήσω γρηγορα τον μπεμπουλινο μου οπως και έγινε.Επειδή κάναμε 4 χρόνια να πιάσουμε παιδί,χωρίς να υπάρχει παθολογικό αίτιο, είχα απογοητευτεί.Ξαφνικά μια μέρα με πιάνουν ανευ λόγου και αιτίας τα κλάμματα και αρχίζω να προσεύχομαι στην Αγία Αννα (μητέρα της Παναγίας που έκανε παιδι σε μεγαλη ηλικία), ηταν 5/10/2009 ηταν ημέρα που κατάλαβα οτι η επιθυμία μου θα γίνει πραγματικότητα.Η επιβεβαίωση ήρθε στις 20/10/2009 με ΠΗΤ 24/06/2010,αλλά ο μικρούλης δεν ήθελε να βγεί ετσι ο γιατρός μου έδωσε άλλες 3 μέρες προθεσμία και μετα πρόκληση. Στις 25/06/2010 πήγαμε για καφέ στα κουμπαριά μας. Ο κουμπάρος μας μόλις είχε γυρίσει απο το Αγιο Ορος,στις 27/06/2010 πήγαινα για πρόκληση, μου έφερε απο τη μονή που είχε πάει μια εικόνα της Αγίας Αννας με το που την πήρα στα χέρια μου ήξερα ότι σε λίγες ώρες θα γεννήσω.Ετσι και έγινε την αλλη μέρα 11 η ώρα το πρωι κρατουσα το μωρό μου στην αγκαλιά μου χωρίς να νιώσω η να καταλάβω τίποτα.Τα πονάκια ξεκίνησαν απο τις 3 τα ξημερώματα ανα 7 λεπτα και επαναλαμβανόνταν όλο και συχνότερα,έτσι στις 6 η ώρα ειχα πόνους ανα 3 λεπτά στις 8 είχα 4 διαστολή και στις 9 εκει που καθόμουν άνετη και έλεγα οτι είχα ωρα μέχρι το βράδυ που θα γεννουσα,σύμφωνα μα τον γιατρο καθ'οτι πρωτάρα,είχα 10 διαστολή.Απο πόνο τίποτα ιδιαίτερο τσάμπα η επισκληρίδιος που έκανα μισή ωρα πριν γεννήσω. Μακάρι όλες έτσι να γεννήσετε.
Ο χρήστης pokopikos δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 13-10-10, 17:25   #508
Mara-76
 
Το avatar του χρήστη Mara-76
 
Εγγραφή: 11-05-2009
Περιοχή: Athina
Μηνύματα: 1.259
Mara-76 χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

γεια σας! ειπα να γράψω κι εγώ το στορυ για να παίρνουν θάρος οι..νεώτερες! μουαχαχα

καταρχήν εύχομαι σε όοοοοοολα τα κορίτσια που περιμένουν μπεμπάκι να έχουν την εγκυμοσύνη μου. Εύκολη, χωρίς δράματα, χωρίς προβλήματα, σκανδαλωδώς ήσυχη και εξωφρενικά καλή!
Εϊχα καταντήσει το ανέκδοτο του γραφείου. με τόσο καλή εγκυμοσύνη επέλεξα να συνεχίσω να δουλεύω (στο ρελαντί φυσικά μην φανταστείτε) και να περιμένω απλά την πουκι να έρθει όποτε εκείνη επιλέξει. οποτε όλοι περίμεναν πώς θα γενουσα.. εκεί. μεταξύ μας ήθελα και εγώ να μου τυχει στην δουλειά για να ζήσω όλο το..φαν του "τρέξτε καλεεεε γενάααωωωωωωωω καποιος να με πάει Ιασώ" κλπ κλπ
τελικά φυσικά τα πράγματα ήρθαν αλλιώς. Παρασκευή 11 ιουνίου και στην 38η εβδομάδα αποχαιρετώ συναδέλφους (αν και ειχα σταματησει μια εβδομάδα νωρίτερα χαζοπήγαινα για κανα δυο ώρες γιατι βαιρόμουν μόνη στο σπίτι) και μπαίνω στην διαδικασία του σκασε και περίμενε. Κανένας πόνος καμία κράμπα κανένα σημάδι καμία διαστολή. Ο γυναικολόγος μου μου είπε... εσυ μια φορά..8α κάτσεις και 8α περιμένεις και το πολύ τετάρτη 16 ιουνίου 8α έχεις γενησει. έκανα και το τελευταίο nst και απλά περνουσα την ώρα μου χαζολογώντας. λεπτομέρεια.. δεν είχα καμία ανυπομονησία, κανένα μητρικό αίσθημα, όταν έκλεινα τα μάτια μου σκεφτόμουν άσχετα θεματα με το παιδί, δεν είχα καμία τρέλα..τπτ απολύτως σε σημείο να σκέφτομαι πώς μάλλον ειμαι ο εντελώς ακατάλληλος τύπος γυναίκας για να γίνει μητέρα...
το σάββατο 12 ιουνίου το πέρασα... επίσης χαζολογώντας και σίγουρη πώς 8α φτάσω έως την 40η και βάλε εβδομάδα και πως ο γιατρός μου δεν ήξερε τι έλεγε... την κυριακή το ίδιο... το βράδυ κατα τις 12 τα μεσάνυχτα μπήκα facebook να.. χαζολογήσω (μα τι πρωτότυπο). το θυμάμαι ρε κορίτσια σαν να είναι χτες και ας έχουν περάσει 4 μήνες. Γύρω στις 2.00 έκλεισα το λαπττοπ αφου πρώτα ειχα.. ξεχέσει στο τσατ του fb μια συνάδελφο για κάτι που ειχε κάνει... πέφτω για ύπνο.. 2.30 νιώθω κάτι να τρέχει ανάμεσα στα ποδια μου. Χαμογέλασα και είπα Here we go.. ξύπνησα τον 'αντρα μου... ηλίαααα ουυυουυυ γενάαααμεεεε λαλαλαλαλαλα!!! ο ηλίας χλώμιασε με ρώτησε αν έχουμε χρόνο και του λέω μα καλά πας καλα... μισο να πάρω τηλ τον δοχτορα να κάνω ένα ντουζακιον και φύγαμε.. θες καφέ; να φτιάξω κανα τοστ? φτου γαμώτο το μαλλί μου ειναι σε άθλια κατασταση....
ο δοχτωρ στο τηλ μεσα στο τρελό το κέφι.. μωρό μου γεννάμε.. πήγαινε ιασώ και έρχομαι.. και απο εκείνη την στιγμή άρχισε το γλέντι
3.15 άφιξη στο ιασώ... η δικιά σας ντυμένη με ροζ φορεμα και ασορτί ροζ τσαντάκι.. σκάω μύτη στην γνωστή ρεσεψιον... γεια σας ήρθα να γενησω με λένε ταδε και ο γιατρός μου ειναι ο κύριος τάδογλου. απάντηση ρεσεψιονιστ. τι εννοείτε; απάντηση μαρας. γενάω καλή μου σου έχω κάνει το πάτωμα σισκατο με τα υγρά μου... ουβρ λα πορτ και μην μου φέρεις κανένα αναπηρικό αμαξιδιο πάω και μόνη μου. ηλίας χλωμός πεθερά χλωμή μάρα σε φάση "πάμε συναυλία". και επειδή είμαι κοντρολ φρικ άφησα και.. οδηγίες πριν μπώ μέσα. Θα πάρετε τηλ τους γονείς μου ΟΤΑΝ ξημερώσει γιατι ο μπαμπάς δεν οδηγει βράδυ δεν βλέπει καλά.. και δεν θα γενησω αν δεν ειναι εδώ η αδερφή μου..ενημερώστε πλιζ
3.30 είμαι ήδη μέσα και παρτάρω με τις μαίες του Ιασώ (επειδή είμαι και πατόφαρδη πέτυχα το βράδυ που ειχαν βάρδια όοοοολα τα τρελά και ευγενικά κορίτσια). μου παίρνουν ιστορικό και μου φέρνουν την γνωστή ξέκωλη ρόμπα. Σκάω στα γέλια και αρχίζω να κάνω πασαρέλα στο γνωστό μικρό δωματιάκι του κλύσματος και του ξυρίσματος. Κάνω ένα δευτερο ντουζ και αρχίζω να σιχτιρίζω το μαλλί μου που πετάει ολ οβερ...
πάω φοριάτη (με φορείο) στο δωμάτιο και στρογυλλοβολεύομαι (ακομη θυμάμαι το όνομα του νοσοκόμου.. δημητράκη μου..να σαι καλά.. περασα τέλεια με τα ανέκδοτά σου). Στο δωμάτιο ειναι ήδη ο δοχτορ μου όπως πάντα ντυμένος υπερ κομψος. Παντελονάκι τζην, μωβ ανοιχτό πουκάμισο και καφεδάκι στο χέρι.. καθπομαστε παρεούλα και αρχίζουμε να διαβάζουμε εφημερίδες (real news)... περιμένοντας..kai Κράζοντας την χρουσαλά και τον πατίτσα για το event στο αβέρωφ
έρχονται οι πρώτοι πόνοι... ο άντρας μου ειναι μαζί μου και..(σωστά μαντέψατε) χλωμιάζει. ακολουθεί σπαρταριστός διάλογος
εκείνος. δηλαδή πονάς πολύ
εγώ. οκ το παλευω ακόμη αλλά οχι για πολύ... εγώ τη μάνα κουράγιο δεν την παίζω θέλω ντόπα
εκείνος. δηλαδή πονάς πιο πολύ απο τον πονο της περιόδου
εγώ. δηλαδή πονάω τόσο πολύ που είμαι σε φάση να σε μαστιγώσω, να σου ριξω αλάτι στις πληγές και μετά να σε υποχρεώσω να ριξεις μονο σου και οινόπνευμα...(με χαμόγελο όλα αυτά)
εκείνος. νομίζω πως θα βγώ έξω.. και βγαίνει.. ο δοχτορ σκασμένος στα γέλια ενημερώνει την αναισθησιολόγο να έρθει με την ΑΓΙΑ ΣΩΤΗΡΙΑ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΉ ΕΠΙΣΚΛΗΡΙΔΙΟ.
Απο εκείνη την στιγμή που πρέπει να ήταν γύρω στις 5 το πρωί δευτερα πια, έως τις 11.15 οι ώρες κύλησαν πολύ γρήγορα με πολύ μπίρι μπίρι γελιο και κάποιες στιγμές που ναι το ομολογώ λαγοκοιμόμουν..
11.15 η τελευταία κολπική. Μαράκι είσαι έτοιμη, ειδοποιώ για χειρουργείο παμε να σπρώξουμε οέο
Εκείνη τη στιγμή μου βάζουν οξυγόνο... ειλικρινά τα έκανα πάνω μου.. ρώτησα με νοήματα την μαία γιατι και μου ειπε μην ανησυχεις.. σύνηθες..
συνηθες ξεσύνηθες εγώ πανικοβλήθηκα.. μου βγαζουν το οξυγόνο και πάμε μέσα... ο δημητράκης εκεί... "έτοιμη; έεεελα πάμε να βγάλουμε τον κορίτσαρο". Ο δοχτορ εχει ειδοποιήσει απο πρίν τους.. έξω οτι μπαίνω να σπρώξω και πώς βαρια βαρια έως τις 12 το μεσημέρι έχω γενησει. μου φέρνει.. ανταπόκριση. ο ηλιας χλωμός, η πεθερά μου χλωμή, ο μπαμπάς μου απορημένος και η μαμά μου.. "γιατρε.. το μαράκι μου και τα μάτια σου"
είμαι ήδη μέσα και ο δοχτορ δίνει τις σχετικές οδηγίες. απο την επισκηρίδιο φυσικά δνε νιώθω τίποτα οποτε η μαία (βασούλα μου.... ) αναλαμβάνει να μου λέει ποτε να σπρώξω. Απο τις 11.20 έως τις 11.35 που γενήθηκε η μικρή πέρασα το πιο περίεργο 1λεπτο της ζωής μου. Πότε δεν μπορούσα να σπρώξω, πότε μου κοβόταν η αναπνοή, ποτε δεν ήξερα τι να κάνω.. δεν ξέρω αν παιζει ρολο το οτι πήγα με..πλήρη άγνοια του "κινδύνου" ή αν απλά πανικοβλήθηκα αλλά κάποια στιγμή άρχισα να κλαίω και να λέω μα τι κάνω λάθος, θα πνίξω το παιδάκι μου, πειτε μου τι κάνω λάθος. και εδώ κόρες έγκειται η μαγκιά του γιατρού... το πως με ηρέμησε, το πώς με έπεισε (γιατι ειμαι κ άπιστος θωμάς) πώς όλα πάνε μια χαρά και πώς με δυο γερές εξωθησεις έχουμε τελειώσει.. το πώς μου υποσχέθηκε πώς όλα θα τελειώσουν με τον καλύτερο τρόπο προσθετοντας βεβαια τα ανάλογα κοπλιμέντα που ειναι σωτηρια σε αυτες τις περιτπώσεις τύπου μα ποσο συνεργασιμη εισαι τι καλό παιδί που εισαι τα έχεις πάει περίφημα κλπ κλπ κλπ.
Δευτερόλεπτα πρίν την τελευταία εξώθηση έκλεισα τα μάτια μου για πρώτη φορά. χριστε μου, το παιδάκι μου και εγώ ειμαστε στα χέρια σου είπα απο μέσα μου και έσπρωξα... (και σας ορκίζομαι πώς με την εκκλησία και τα συνεφή ουδεμία σχέση έχω... δεν παω εκκλησία δεν κοινωνώ δεν εξομολογούμε δεν νηστευω δεν τηρω ηθη και εθιμα κλπ κλπ..μονο προσεύχομαι τιποτε άλλο)
- Βρε καλώς την.. ρε μάρα δεν θα της βρούμε γαμπρό της μικρής.. ρε τι παιδί ειναι αυτό! ειπε ο δοχτορ και οι μαίες μου έλεγαν τα γνωστά.. πως ειναι πανέμορφη απο τα ομορφότερα παιδιά που εοχυν δει ποτέ και κλπ κλπ τα κλασικά.
Δεν έκλαψα... καθόλου (σε αντίθεση με τη μικρή)... ούτε όταν μου έφεραν την μικρή να την αγκαλιάσω. ούτε όταν ειδα το φατσάκι της πρώτη φορά.. καταλευκο προσωπάκι με ζουμερά χειλάκια, μεγάλες βλεφαρίδες, μια μικρή αρμονική μυτούλα, μικρά αυτάκια... και ένα κορμάκι μεγαλούτσικο με μπουτάκια λαχταριστά και μπρατσάκια για ζουληγμα....

(τα της ραφής δεν τα αναφέρω.. τα εχετε περάσει όλες και πάνω κάτω η εμπειρεία είναι ίδια)

επανακαμπτω με δευτερο ποστ γιατι Μου βγαινουν όλα μπολικα.
__________________
Ενώ είναι γραπτός λόγος, νιώθω ότι ακούγεται. Έχει χροιά! - Marcella - http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=84479
Ο χρήστης Mara-76 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 13-10-10, 17:26   #509
Mara-76
 
Το avatar του χρήστη Mara-76
 
Εγγραφή: 11-05-2009
Περιοχή: Athina
Μηνύματα: 1.259
Mara-76 χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

περιμενα στην ανανηψη περίπου μισή ώρα και σιγα σιγα το.. γνωστό κέφι μου επανερχόταν. εδώ 8α κάνω καταγγελία. αγαπητές μανούλες.. όταν η διπλανή σας συναδελφος μάνα που και εκεινη έχει γενησει πριν απο μισή ώρα όπως και εσείς και σας λέει χαμογελαστά "να σου ζήσει" αντι να ξινισετε τη μούρη σας μπορείτε να πείτε απλά ένα ευχαριστώ... κατανοώ τον ενδεχόμενο πόνο ή την ταλαιπωρία αλλά ένα χαμόγελο δεν κοστίζει τίποτα...

επανέρχομαι στο θέμα μου. το μεγαλύτερο γλέντι το έριξα οταν με πηγαιναν στο δωμάτιο και κάπου In between με περίμενε ο... κόσμος. έρχουμε και λέμε
- ηλίας... ελα να σας ακουσω όλες μαζί να το λέτε... ΧΛΩΜΟΣ! Plus βουρκωμένα μάτια και χαζοχαμόγελο
- πεθερά. κλάμα του ολέθρου λες και ζουσε την ημέρα του Αρμαγεδώνα
- μπαμπάς μου. τρελό χαμόγελο και ατάκα φοβερή "εχει κάτι μπουτια....μεγαλειώδη!"
- αδερφή μου (η οποία περασε ολοκληρη περιπέτεια μέχρι να φτάσει απο ανάβυσο στο ιασώ και στη μέση της χαλασε το αμαξι το παράτησε και ήρθε σχεδον με τα ποδια!) χαζοχαμογελαστή με κορυφαία ατάκα "πωπω φιλε ευτυχώς δεν πήρε τη μύτη σου το παιδί"
- η μανούλα μου... μου χαιδεψε τα μαλλιά και μου χαμογέλασε.. κάτι πήγε να μου πεί αλλά την έπνιξαν τα δάκρυα.. φοβήθηκες κοριτσάκι μου ε; (σημειωση.. ο δοχτορ ποτε δνε ειπε σε κανεναν για την κριση πανικου μου.. απλά η μανούλα μου.. ε με ξέρει όπως και να το κάνουμε.. και ηταν η μοναδική που οταν βγηκε ο γιατροσ να πει οτι γεννησαμε κλπ ρώτησε αν ειμαι καλά εγώ... αυτο που λέμε μονο η μάνα σου σε αυτή τη ζωή; ε αυτό ακριβώς). εκεινη τη στιγμή και μόνο τότε δάκρυσα. μαμά μου της είπα... φοβήθηκα... αλλά όλα καλά... δεν είναι;
ζητουσα απο τη μαμά μου να με βεβαιώσει ότι όλα πήγαν καλά και πώς η μικρή ήταν καλά. ησυχασα όταν η μανουλα μ μου ειπε πως ειναι πανέμορφη και υγιέστατη.
ο δημητράκης (ο άρχων νοσοκόμος- περαδωθελικατζής) με πήρε για να με βαλει στο ασανσέρ λέγοντας "λοιπόν παιδιά θα είμαστε στο 402. σας περιμένουμε με τα σχετικά άνθη, δώρα και ευχές.. και φέρτε και τίποτα στο κορίτσι να φάει, γκρινιάζει". ειχα λαλήσει απο την πείνα! πεινουσα τόσο πολύ που έτρωγα και άνθρωπο ακόμη.
ευτυχώς στο 402 "συγκατοικησα" με εξαιρετικά κορίτσια. Την Αντιγόνη με την τρομερή παραγωγή γάλακτος (μιλάμε κάθε άντληση και 300 Ml το τρελοκόριτσο! να σαι καλά κοριτσάρα μου), την εφη (αν θυμάμαι καλά) με τα διδυμάκια της που τα ειχε στην θερμοκοιτίδα και παλεύαμε παρέα να βγάλουμε γάλα και μετά οταν έφυγε η έφη την μικρή κουλουρούλα με την κοράκλα της και την μαμά της την φοβερή. σημειωση. 3 μέρες πριν ειχε γεννησει ΚΑΙ η διδυμη αδερφή της οποτε η μαμά ήταν η μασκώτ του ιασώ... και μονιμως αγχωμένη με το μπεμπέκι που έτρωγε λίγο... αν διαβαζουν parents να τους στείλω τα φιλιά μου.. την αγάπη μου και τις ευχαριστίες μου για την παρέα τους.

ειμαι ηδη στο δωμάτιο λοιπόν και ναι! έρχεται φαγητό! μπροστα μου προσγειώνετε το φαγακι μου: μακαρονια με λευκή σάλτσα μανιτάρια και χοιρινο...και γλυκό..και φουρτο και σαλάτα και ψωμάκι.. ΚΟΛΑΣΗ! οι δικοι μου εκστασιασμένοι και εγώ με τα μουτρα στο φαγητό.. μιλάμε για πείνα όχι αστεία..
και κάπου εκεί αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι έγινα μητέρα. οτι αυτο που κουβαλούσα 9 μήνες έσκασε μύτη και τώρα.. ρε σεις που ειναι το παιδί μου; λέω στην προισταμένη του ορόφου (εννοειται οτι σηκωθηκα και περπάτησα απο την πρώτη στιγμή ενώ το πρώτο βράδυ κατεβηκα και στο καφε για μπυρίτσα)
- θα έρθει σε λιγο μην ανησυχείς
- ε ποτε ντε.. παιδί έκανα και παιδί δεν βλέπω.. μανδαμ προισταμένη αν με ζητησει κανείς 8α ειμαι στο σαλονάκι...
λιγο αργότερα άκουσα τον ήχο που για τις επομενες 4 μέρες θα ηταν ο Best ever. την πόρτα του θαλαμου των μπεμπεδίων να ανοιγει, ένα τρελοκομείο απο κλάματα και καροτσάκια να σέρνονται. καταλαβα αμέσως ποτε ήρθε το πυρεξάκι με το δικό μου παιδάκι. ειδα τα μαλλάκια της. μπολικα μπόλικα και όρθια..πανκίστικα.. μου την έδωσε στα χέρια μου η μαία και εκεί ήταν που έπαθα το απόλυτο σοκ. εμεινα ηλίθια.. κάγκελο..κρόκος.. πως το λένε.. οκ το ξερω οτι τα νεογέννητα ειναι σαν κουταβάκια τις πρώτες μέρες, το ξέρω επίσης οτι ειμαι χαζή αλλά σας το ορκίζομαι πώς το παιδί μου ειχε ανοιχτα τα μάτια της και με κάρφωνε...
- γεια... της λέω...
- θελεις να την θηλάσεις; μου λέει η μαία
προσπάθησα.. σαν την τρελή... γάλα δεν είχα και οταν ψιλο είχα ήταν ελάχιστο. η μικρή αρνουταν πεισματικά να πιάσει θηλή.. μεγάλη, στραβή (κοιταει πρός τα δεξιά), μεγάλο στήθος.. τζίφος. το παιδί πεινασμένο ή ντεμί πεινασμένο. δεν πειράζει δοκιμάζουμε μετά.
το κοντρολιστικο φρικιο ξύπνησε μεσα μου. αρχίζω και μετράω δάχτυλα ποδιών και χειριών, τσεκάρω όλο της το σωματάκι, τα μάτια της, το κεφάλι της, τα πάντα όλα. ουφ.. οκ ειναι.. νομίζω δλδ...
και κάπως έτσι άρχισε το... μανίκι του θηλασμού. Την τρίτη μέρα και αφου τα είχα δοκιμάσει ΟΛΑ, απο ψευδοθηλές απο στασεις θηλασμού απο τα ΠΑΝΤΑ και με ΟΛΕΣ τισ μαίες του ορόφου πάνω απο το κεφάλι μου για βοήθεια αποφάσισα πώς αντι να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο, να κλαίω και να λεω πως ειμαι ανικανη να ταισω το παιδί μου, να εχω τυψεις κλπ κλπ, να ζητήσω θήλαστρο. καλά μην φανταστείτε.. έβγαλα 10 μλ και έκανα πάρτυ λέγοντας οκ.. το παιδί μου θα φάει σήμερα. το απογευμα της τρίτης μέρας ήρθε να με επισκεφθεί μια συνάδελφος. οταν με είδε να χτυπιέμαι να θηλάσω και να ταλαιπωρούμε με το θήλαστρο πήγε μέσα στις μαίες, πήρε ένα μπουκαλάκι almiron και μου είπε.. και τωρα θα σου δειξω πώς ταίζουμε.. και κόψε τις αηδίες και τα κλάματα γιατι θα φας ανάποδη. τον ρυθμό σου με τον θηλασμό θα τον βρεις στο σπίτι.. εδώ αποκλείετε.. (τελικά ακολουθησαμε μεικτο πρόγραμμα διατροφής. αλμιρον και δικό μου γαλα με θήλαστρο τα επινε και τα δυο πολύ ευχάριστα και οταν μετά απο 20 μέρες μου κοπηκε εντελώς το γάλα συνεχισε και συνεχιζει με ξένο. και δοξα τον θεο απο ανάπτυξη, κενώσεις και τα διάφορα πάμε περίφημα)
__________________
Ενώ είναι γραπτός λόγος, νιώθω ότι ακούγεται. Έχει χροιά! - Marcella - http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=84479
Ο χρήστης Mara-76 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 13-10-10, 17:40   #510
Mara-76
 
Το avatar του χρήστη Mara-76
 
Εγγραφή: 11-05-2009
Περιοχή: Athina
Μηνύματα: 1.259
Mara-76 χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

και έτσι κύλησαν οι μέρες στο ιασώ... με πολύ αγάπη, πολύ κόσμο στο επισκεπτήριο, πολλές ερωτήσεις, αρκετό κλάμα και τελικά την αγαλίαση πώς όλα πάνε καλά,...και όλα θα εξακολουθήσουν να πάνε καλά...
γιατι σας τα λέω όοοοοοοοοοοοοοοοολα αυτα τοσο αναλυτικά. Γιατι πολύ απλά τζουτζούρδες μου που θα γενησετε σε λίγο, δεν υπάρχει κανένας λόγος να φοβάστε. η επιστήμη είναι στο πλευρό μας, οι δικοι μας άνθρωποι το ίδιο και τελικά η φύση ξέρει και βρίσκει τον τρόπο να τα κάνει όοοοοοοοοολα να κυλήσουν χαλαρά.
ακόμη και αν κάτι συμβεί, τα πάντα αντιμετωπίζονται. ακόμη και αν νιώθετε πώς ΔΕΝ είστε έτοιμες να γεννησετε, να σρπώξετε να να να, το σώμα σας ξέρει καλύτερα. Ακόμη και αν το πρώτο διάστημα αισθάνεστε ακόμη.. εγκυες/μουδιασμένες/χωρίς καμία.. μελωμένη/συγκινητική διάθεση, τα πάντα βρίσκουν τον τρόπο και τον δρόμο τους. ΔΕΝ είναι υποχρεωτικό να πεθάνετε στο κλάμα μόλις δείτε το παιδί σας... ΔΕΝ σας κάνει άθλια μάνα το αν θελήσετε ένα βράδυ να κοιμηθήτε σερι 8 ώρες και πειτε στις μαίες να μην σας φέρουν το παιδάκι σας. ΔΕΝ είναι υποχρεωτικό απο την πρώτη μέρα να κατεβάζετε λίτρα ολόκληρα γάλα όπως η διπλανή σας ( α ρε αντιγόνη.. και στο έλεγα δώσε και κανα μπουκαλάκι γαλατακι και απο εδώ :P)
και τέλος σας τα γράφω επειδή μπροστά σε όλα όσα έχετε να περασετε μετά με το μπεμπέ σας, το προτζεκτ τοκετός είναι απλά ένα ΠΟΛΥ μικρό χρονικό διάστημα, η μετάβαση σε κάτι άκρως περιπετειώδες, μαγικο μπλα μπλα μπλα όλα αυτα τα συγκλονιστικά που εοχυν πει και τα αλλα κορίτσια εδώ.
για αυτό αγάπες μου.. ψυχραιμία.. ακουστε τον γιατρό σας, κάντε χαρούμενες τα ψώνια σας και έχετε εμπιστοσυνη στις δυνάμεις σας, στο παιδί σας (δεν φανταζεστε ποσα περισσοτερα ξερουν τα μωρά μας απο εμάς) και.. οκ 8α το πώ και ας ακουστω μελό, στον Θεό...
ευχομαι σε όλες καλό τοκετό.. α και που είστε.. παρταρετε το και λιγο το όλο ζητημα..
__________________
Ενώ είναι γραπτός λόγος, νιώθω ότι ακούγεται. Έχει χροιά! - Marcella - http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=84479
Ο χρήστης Mara-76 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 12-11-10, 21:01   #511
Fleurdumal
 
Εγγραφή: 12-11-2010
Περιοχή: Athens
Μηνύματα: 1
Fleurdumal ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Γεια σας μανούλες κάθε ηλικίας.
Μοιάζουμε εκ πρώτης όψεως τόσο διαφορετικές και όμως διαβάζοντας τις ιστορίες μας κατανοώ όλο και πιο πολύ ότι η μητρότητα και η αγάπη που βιώνουμε σε όλη αυτή τη μαγική διαδικασία της εγκυμοσύνης και της γέννας ,είναι σε όλες μας κοινή.Γινόμαστε όλες μια τεράστια μητρική αγκαλιά για τα παιδάκια μας.
Έχω την τύχη να είμαι μια μητέρα με τρία παιδιά.
Ο μεγάλος μου γιος είναι πια κοντά 17 ετών,ο πιο μικρός 16, και η μικρή πριγκήπισσα 4 και μισό.
Πρώτος λοιπόν ο πρωτότοκος....η ιστορία της ζωής του.

Ετών 24.Φοιτήτρια ακόμα,φοιτητής και ο μπαμπάς μας.
Και την ημέρα των γενεθλίων μου (2/7) γίνεται το καλύτερο δώρο...
Περνά αμέριμνα ο Ιούλιος,έρχεται και ο Αύγουστος και εγώ αρμένιζα σε πέλαγα αμεριμνησιάς θεωρώντας την καθυστέρηση ότι είναι ακόμα μια από τις πολλές που μου συνέβαιναν ευθύς εξαρχής του κύκλου μου.
Και δεν μου έφτανε και μια ανακατωσούρα που με έπιασε τέλη Αυγούστου,(κόντευα ο βλάκας να κλείσω τους 2 μήνες),σηκώθηκα και πήγα και 10 ημέρες αρχάς Σεπτεμβρίου ταξίδι στην Ελβετία....και πέρασα βουνά και ποτάμια,σκαρφάλωσα δέντρα και περπάτησα ώρες ατελείωτες μη μπορώντας να κατανοήσω την κόπωση και τη νύστα που ένοιωθα.
Μέσα Σεπτέμβρη η μάνα μου αντιλαμβάνεται ότι ουσιαστικά από τα τέλη Ιουνίου ,δεν έχω δει περίοδο.
Χωρίς να με ρωτήσει,Σάββατο πρωϊ-πρωϊ 7 η ώρα (η αθεόφοβη!) με ξυπνά ,και μου δίνει το τεστ εγκυμοσύνης να το κάνω.Νευριασμένη που με ξύπνησε ΠΡΙΝ τα κοκόρια,της λέω το αείμνηστο πια..."ΝΑ ΠΑΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΕΣΥ!".
Με τα πολλά-πολλά το έκανα και της το έδωσα νευριασμένη και ελαφρά αγχωμένη (δεν ήθελα ΜΕ ΤΙΠΟΤΕ να δω το αποτέλεσμα).Μετά από λίγο...
"Για έλα εδώ να δεις κάτι....". Και το είδα αυτό το κάτι....
ΠΑΝΙΚΟΣ....η εγκυμοσύνη ήταν εντελώς απρογραμμάτιστη.
"Θα το ρίξω",η πρώτη μου σπασμωδική αντίδραση.
"Πάνω από το πτώμα μου",η απάντηση της μητέρας μου.
"Θα μπεις στον χορό και θα παντρευτείς"....
Όλα αυτά εν έτι 1993.(ήταν κάπως διαφορετικά τότε..ε;
Το λέω και στον άντρα μου (τον ξύπνησα στις 8 το πρωϊ και σχεδόν έπεσε από το κρεβάτι),ο πατέρας μου φώναζε για ανωριμότητα και ανευθυνότητα....μια όμορφη ατμόσφαιρα κοντολογίς.

Γίνεται ο γάμος τον Νοέμβριο (ναι,μέσα σε ενάμιση μήνα)....και εγώ ήδη από τον Οκτώβριο ειδικά όταν ξάπλωνα γινόμουν σουρωτήρι από κλωτσιές....ναι,κλώτσαγε από την αρχή του τέταρτου μήνα!!!
Ήμουν 100% σίγουρη ότι ήταν αγόρι ,αν και ενδόμυχα παρακάλαγα για ένα κοριτσάκι....
και μετά ήρθαν οι ομορφότεροι μήνες...πέρασαν οι ναυτίες και το γεγονός ότι σιχαινόμουν ΜΟΝΟ ένα τρόφιμο. Τις ντομάτες....(ανέκδοτο ε;.Αρχάς Δεκεμβρίου άρχισαν να φαίνονται οι κινήσεις του πάνω στην κοιλιά μου....η αίσθηση ήταν απίστευτη....σχεδόν απερίγραπτη...ΔΕΟΣ.
Το μόνο που είχα ήταν αυξημένη πίεση κάθε φορά που πήγαινα στο ιατρείο (στο σπίτι όταν ήμουν ήρεμη ήταν μια χαρά).Καλού κακού με εξέτασε καρδιολόγος και δε βρέθηκε κανένα πρόβλημα.Νευρική υπέρταση απεφάνθη με τιμές που σκαρφάλωναν το άριστα της χημείας που ποτέ δεν απέκτησα στα χρόνια του σχολείου!ΤΟΣΟ καλά.
Η Π.Η.Τ ήταν 2 Απριλίου....και η ημερομηνία έφτασε και πέρασε...ΤΙΠΟΤΑ.Ούτε προπαρασκευαστικές ωδίνες,ούτε πόνοι,τίποτα.
Το μωρό τόσο ψηλά που δεν έπαιρνε άλλο.
Ο ΤΟΠ (ειρωνικά) γιατρός μου,είπε ότι μου δίνει διορία ως τις 5 Απριλίου...αν τίποτε ως τότε ,πάω για τεχνητούς πόνους .Φρόντισε να μου τονίσει δε,ότι θα έχουμε μια πολύ δύσκολη γέννα....
Τρίτη 5 Απριλίου 1994,να βρέχει τουλούμι,μπαίνω στο Μητέρα ως πρόβατο προς σφαγή. 24 και μισό τότε,και η ζωή μου να έχει γυρίσει ανάποδα μέσα σε λίγους μήνες....μέγα σοκ!
Με το που μπαίνω και με ξυρίζουν,με κλυματίζουν ,με μετράνε με πιεσόμετρα (εννοείται ότι είχα 15-16),με έστειλαν για ακτινογραφία για να δουν τη θέση του μωρού και την πύελό μου. Ο ακτινολόγος με το που βλέπει την ακτινογραφία μου λέει ..." Δε θέλω να σε τρομάξω παιδί μου,αλλά είναι σχεδόν σίγουρο ότι πας για καισαρική".
Πίσω στο δωμάτιο τοκετού,μόνη σε ένα κρεβάτι περιμένω να δράσει ο ορός με την μέση μου να έχει αρχίσει να με πονάει πολύ από πολύ πιο πριν.Με το που ρωτάω τη μαία γιατί με θερίζει η μέση τόσο,νιώθω κάτι να κυλά ανάμεσα στα πόδια μου. Της το λέω ,με κοιτά,και χαρούμενη μου λέει ότι έσπασαν τα νερά από μόνα τους και ότι ξεκίνησε κανονικά ο τοκετός.
Μετά βλέπει την ακτινογραφία και είναι σίγουρη και αυτή ότι πάω για καισαρική.Η ώρα μεσημέρι πια,ο γιατρός εξαφανιζόλ,και εγώ με πιεσόμετρα,και συσπάσεις σαν έντονοι πόνοι περιόδου ανά πεντάλεπτα,χωρίς ανάπαυλα σημαντική.Πόναγα απλά συνέχεια....το άντεχα όμως πολύ καλά....
Με το λίγο,με το πολύ κατά τις 3.30 εμφανίστηκε ο γιατρός.Είδε την ακτινογραφία,και χωρίς κανένα βασανισμό είπε ότι πάμε στο χειρουργείο."έχεις 15 πίεση και η πύελος είναι στενή"...αυτά είπε.
Στο μεταξύ με κάποιο τρόπο ,οι πόνοι είχαν κοπάσει (βάζανε φάρμακα μέσα στον όρο,και δεν έχω ιδέα τι ήταν αυτά) και κατά τις 4 και μισή μου έβαλαν καθετήρα και τους παρακάλεσα να κάνω επισκληρίδιο (νέα εφεύρεση τότε).Έτσι και έγινε....σε μισή ώρα είχα παραλύσει και με πήγαν στο χειρουργείο.
Κατάλαβα τη στιγμή που ο γιατρός έκανε την τομή,κατάλαβα έντονα τρεμουλιάσματα και μια ξαφνική αίσθηση πίεσης και ότι μου τραβάνε τα έντερα έξω και ξαφνικά άκουσα ένα έντονο κλάμμα...ναι,ήταν ο γιος μου.
5 ακριβώς,3.700 -52 πόντοι,ένας κατάξανθος κούκλος με ΠΟΛΥ μαλλί,ροδαλό δέρμα,ίδιος εγώ όταν ήμουν μωρό....μου τον έδωσαν να τον φιλήσω,τον κράτησα για λίγο στο στήθος μου...και τον λάτρεψα αμέσως.
Όλα κύλισαν ομαλά τις επόμενες μέρες (αν εξαιρέσουμε το πρώτο μαρτυρικό βράδυ της εγχείρισης) και μετά από μια βδομάδα βγήκαμε από το μαιευτήριο.
Είχα όμως έντονο πόνο και τράβηγμα στο δεξί μέρος της τομής και το είπα στον γιατρό στην πρώτη επίσκεψη μετά τον τοκετό και εκείνος είπε ότι έχω μια μικρή ευαισθησία εκεί και να μην ανησυχώ.
20 μέρες μετά τον τοκετό σηκώθηκα Μ.Δευτέρα με πόνο έντονο στο πίσω μέρος του γοφού...με ασπιρίνες ως την Μ.Τρίτη ήμουν καλύτερα.Την Μ.Τετάρτη ο πόνος μεταφέρθηκε στη λαγόνιο περιοχή του δεξιού ποδιού και πονούσε τρομερά όταν το κουνούσα,σαν να είχα πιαστεί έντονα από γυμναστική.Δεν έδωσα τρομερή σημασία και ούτε πήγε ο νους μου στο κακό.
Όλο το βράδυ το πέρασα ξάγρυπνη από τον πόνο και κατά τις 5.30 το πρωϊ άνοιξα το φως του λαμπατέρ για να πάω στην τουαλέτα.Κοίταξα το γόνατο του δεξιού ποδιού και τα έχασα.Ήταν πρησμένο και όταν το πίεζα βαθούλωνε για ώρα....Έντρομη είδα μετά ΟΛΟ το πόδι,από πάνω ως κάτω να είναι έτσι και να έχει μελανιάσει.Κατάλαβα αμέσως....
θρόμβωση.
Ξύπνησα τους πάντες,το μωράκι μου έκλαιγε από την αναστάτωση,και πριν φύγω για το εφημερεύον το αγκάλιασα και το φίλησα ξέροντας ότι θα αργήσω να το δω....
Έμεινα κοντά 20 ημέρες στο Γ.Κρατικό.Τα πράγματα ήταν πάρα πολύ σοβαρά γιατί συν τοις άλλοις ψηνόμουν και στον πυρετό και οι γιατροί πίστεψαν ότι είχα πάθει σηψαιμία.Έγινε λόγος και για αποκοπή όλου του δεξιού ποδιού.....ας μη μιλήσουμε για τη δαμόκλειο σπάθη της πνευμονικής εμβολής που με απειλούσε.Και μέσα στον πόνο ,εγώ να έχω μόνο δύο φωτογραφίες για να βλέπω τον άρχοντά μου....
Τελικά ο πυρετός ήταν ουρολοίμωξη από τον καθετήρα (κάναμε πάρτυ εκείνη τη μέρα που βγήκαν τα αποτελέσματα....και εγώ και οι γιατροί)και τελικά κουτσαμένη και πρησμένη βγήκα από το νοσοκομείο.Παθολογικό αίτιο δεν βρέθηκε κανένα,οπότε έγινε λόγος για ατύχημα μια και η θρόμβωση είχε ξεκινήσει από το δεξί μέρος της κοιλιάς μου.Ναι,εκεί που είχα την "ευαισθησία"...εκεί που όπως απεδείχθη αργότερα,με σακάτεψε ο ΤΟΠ χασαπογιατρός.
Τα καταφέραμε όμως.Σε δυο μήνες ήμουν πάλι περδίκι και είχα την ευτυχία να μεγαλώνω μέρα με τη μέρα το αγόρι μου.Ευχαριστώ κάθε μέρα τον Θεό που μου έδωσε αυτό το παιδί και κυρίως τη δύναμη να αντέξω για χάρη του τα πάντα.
Αυτή είναι η μεγάλη (και συγνώμμη για αυτό)ιστορία της πρώτης μου γέννας.Έχω έναν κατάξανθο άντρα τώρα,κοντά στα 17 και αν μου έλεγαν να περάσω όλα αυτά και άλλα τόσα για χάρη του ξανά,θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ο χρήστης Fleurdumal δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 20-11-10, 23:50   #512
ladycat
 
Το avatar του χρήστη ladycat
 
Εγγραφή: 22-04-2010
Περιοχή: Γατοσπιτο μου
Μηνύματα: 893
ladycat χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Την Κυριακή 15/11 ήταν η τελευταία μου ήμερα για πητ.Μιλουσα με την μαια μου στο τηλ κ μου ειπε μιας κ ηταν βραδυνη βαρδια να παω να μου εξεταση τον τραχηλο βεβαια ηταν το μονο πραγμα που μισησα σε αυτην την εγκυμοσυνη η κολπικη εξεταση μπρρρρ
μου λεει εχει μαλακωσει ο τραχηλος κ ειναι ετοιμος ελα αυριο το πρωι να κανουμε εισαγωγη μην φας τιποτα μονο κανα γαλα κ ελα να ξεκινησουμε προκληση.Φευγω γυρναω στο σπιτι κ ετοιμαζομαι για την μεγαλη μερα!6 το πρωι βρισκομαι στην Μαιευτικη του Τζανειου δεν ηταν το Χιλτον αλλα μου αρεσε γιατι ειχα δικους μου ανθρωπους κοντα τον ανατρα μου τη μαμα μου κ την Κα Αλιφραγκη την μαια μου που 3 μερες δεν εφυγε απο το πλευρο μου !!
κ ξεκιναμε εξετασεις αιματος nst κλπ εγω ξαπλωμενη στο δωματιο των ωδινων να ακουω μουσικη με το κινητο κ να ειμαι στο Ιντερνετ κ σερφαρω να περασει η ωρα Κ τσουπ εμφανιζετε ο γιατρουλης μου ο Κος Κατσετος με εξεταζει κολπικα κ μου λεει οτι θα μου βαλει πονους μιας κ ειχα πολυ μικρη διαστολη .Ο γιατρουλης φευγοντας μου λεει οτι ειμαι δυνατη κ πιστευει οτι το μωρο θα κατεβει γρηγορα!! οι πονοι ειναι υποφερτοι !! ερχετε η μαια μου βλεπει διαστολη 2κ κατι ψηλα κ μου σπαει τα νερα τι ηταν να το κανει κ ειδα με τι σπανε τα νερα γυρναω στην βοηθο της την αννουλα κ της λεω αμα ξαναφαω κινεζικο με τσοπστικ εμενα να με αφοδευσεις ξεσπαμε στα γελια ολες οι αλλες γυρω να πονουσαν εγω να λεω ανεκδπτα το μωρο ομως ψηλα δεν ελεγε να κατενβει επειδη ειδαν οι αρχισα να εξαντλουμε με πηγαν στο δωματιο να κοιμηθω χωρις ωδινες για να ξανασυνεχισουμε το βραδυ στο πλευρο μου ολοι τους ο αντρας μου μου ελεγε οτι ειναι σιγουρος οτι η κορη του ερχετε εγω να του λεω μην μελετας γερο παιδι να ειναι Μου κανουν ενα υπερηχο πριν κανουμε παλι ωδινες το μωρο ψηλα αλλα εβρισκε σε καποιο κοκκαλο της λεκανης μου κ δεν κατεβαινε λεει ο γιατρος συνεχιζουμε κ βλεπουμε κ ετσι καναμε την τριτη το πρωι ομως επειδη μιλησα με το γιατρο κ ειδαμε οτι το μωρο δεν ειχε την διαθεση να αλλαξει τον τροπο που κατεβαινει να προχωρησουμε σε καισσαρικη με τα χιλια ζορια τον εψησα γιατι ειναι κατα της καισσαρικης στις 8:50 εχω γεννηση την κορακλα μου με καισσαρικη τομη μου την φερνουν να την θυλασω κ με το που την βλεπω μενω καγκελο λες κ εβλεπα τον αντρα μου σε μικρογραφια πηγαμε στο δωματιο ολοι συγκινημενη κ εγω στον κοσμο μου να ρωταω τελικα τι ειναι το παιδι !!!Το τζανειο ωραιο νοσοκομειο καθαρο η μαιευτικη σουπερ χρειαζετε μερικες αλλαγες στο προσωπικο του αλλα δεν ειναι τις παρουσης αυτο εαν δεν ειχα Την κυρια αλιφραγκη τον κυριο Κατσετο κ την ομαδα του δεν θα πηγαινα εκει να γεννησω κ να γελασω με ην ψυχη μου. ειχα το μωρο ολη την μερα μαζι μου κ δεν πιστευα οτι αυτο το θεικο πλασμα βγηκε απο τα σωθηκα μου κ οτι απο εδω κ περα αρχιζει να ανοιγετε ο δρομος του να δημιουργησω εναν ανθρωπο σωστο κ χρησιμο στην κοινωνια που ζουμε!!!!
__________________
της κοντης .... οιτριχες τις φταινεεεε!!!
Ο χρήστης ladycat δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 23-11-10, 16:42   #513
Stellinula
 
Το avatar του χρήστη Stellinula
 
Εγγραφή: 06-04-2010
Περιοχή: UK
Μηνύματα: 3.466
Stellinula χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο ladycat Εμφάνιση μηνυμάτων
Την Κυριακή 15/11 ήταν η τελευταία μου ήμερα για πητ.Μιλουσα με την μαια μου στο τηλ κ μου ειπε μιας κ ηταν βραδυνη βαρδια να παω να μου εξεταση τον τραχηλο βεβαια ηταν το μονο πραγμα που μισησα σε αυτην την εγκυμοσυνη η κολπικη εξεταση μπρρρρ
μου λεει εχει μαλακωσει ο τραχηλος κ ειναι ετοιμος ελα αυριο το πρωι να κανουμε εισαγωγη μην φας τιποτα μονο κανα γαλα κ ελα να ξεκινησουμε προκληση.Φευγω γυρναω στο σπιτι κ ετοιμαζομαι για την μεγαλη μερα!6 το πρωι βρισκομαι στην Μαιευτικη του Τζανειου δεν ηταν το Χιλτον αλλα μου αρεσε γιατι ειχα δικους μου ανθρωπους κοντα τον ανατρα μου τη μαμα μου κ την Κα Αλιφραγκη την μαια μου που 3 μερες δεν εφυγε απο το πλευρο μου !!
κ ξεκιναμε εξετασεις αιματος nst κλπ εγω ξαπλωμενη στο δωματιο των ωδινων να ακουω μουσικη με το κινητο κ να ειμαι στο Ιντερνετ κ σερφαρω να περασει η ωρα Κ τσουπ εμφανιζετε ο γιατρουλης μου ο Κος Κατσετος με εξεταζει κολπικα κ μου λεει οτι θα μου βαλει πονους μιας κ ειχα πολυ μικρη διαστολη .Ο γιατρουλης φευγοντας μου λεει οτι ειμαι δυνατη κ πιστευει οτι το μωρο θα κατεβει γρηγορα!! οι πονοι ειναι υποφερτοι !! ερχετε η μαια μου βλεπει διαστολη 2κ κατι ψηλα κ μου σπαει τα νερα τι ηταν να το κανει κ ειδα με τι σπανε τα νερα γυρναω στην βοηθο της την αννουλα κ της λεω αμα ξαναφαω κινεζικο με τσοπστικ εμενα να με αφοδευσεις ξεσπαμε στα γελια ολες οι αλλες γυρω να πονουσαν εγω να λεω ανεκδπτα το μωρο ομως ψηλα δεν ελεγε να κατενβει επειδη ειδαν οι αρχισα να εξαντλουμε με πηγαν στο δωματιο να κοιμηθω χωρις ωδινες για να ξανασυνεχισουμε το βραδυ στο πλευρο μου ολοι τους ο αντρας μου μου ελεγε οτι ειναι σιγουρος οτι η κορη του ερχετε εγω να του λεω μην μελετας γερο παιδι να ειναι Μου κανουν ενα υπερηχο πριν κανουμε παλι ωδινες το μωρο ψηλα αλλα εβρισκε σε καποιο κοκκαλο της λεκανης μου κ δεν κατεβαινε λεει ο γιατρος συνεχιζουμε κ βλεπουμε κ ετσι καναμε την τριτη το πρωι ομως επειδη μιλησα με το γιατρο κ ειδαμε οτι το μωρο δεν ειχε την διαθεση να αλλαξει τον τροπο που κατεβαινει να προχωρησουμε σε καισσαρικη με τα χιλια ζορια τον εψησα γιατι ειναι κατα της καισσαρικης στις 8:50 εχω γεννηση την κορακλα μου με καισσαρικη τομη μου την φερνουν να την θυλασω κ με το που την βλεπω μενω καγκελο λες κ εβλεπα τον αντρα μου σε μικρογραφια πηγαμε στο δωματιο ολοι συγκινημενη κ εγω στον κοσμο μου να ρωταω τελικα τι ειναι το παιδι !!!Το τζανειο ωραιο νοσοκομειο καθαρο η μαιευτικη σουπερ χρειαζετε μερικες αλλαγες στο προσωπικο του αλλα δεν ειναι τις παρουσης αυτο εαν δεν ειχα Την κυρια αλιφραγκη τον κυριο Κατσετο κ την ομαδα του δεν θα πηγαινα εκει να γεννησω κ να γελασω με ην ψυχη μου. ειχα το μωρο ολη την μερα μαζι μου κ δεν πιστευα οτι αυτο το θεικο πλασμα βγηκε απο τα σωθηκα μου κ οτι απο εδω κ περα αρχιζει να ανοιγετε ο δρομος του να δημιουργησω εναν ανθρωπο σωστο κ χρησιμο στην κοινωνια που ζουμε!!!!

Φροσάκι λίγο ακόμα και έρχομαι και εγώ εκεί που ήσουν...Αχ! συγκινουμε και φοβάμαι ταυτόχρονα!!!!
__________________

Ο χρήστης Stellinula δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 23-11-10, 17:08   #514
ladycat
 
Το avatar του χρήστη ladycat
 
Εγγραφή: 22-04-2010
Περιοχή: Γατοσπιτο μου
Μηνύματα: 893
ladycat χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

δεν ειναι τιποτα απλα ασε την φυση να κανει την δουλεια της
__________________
της κοντης .... οιτριχες τις φταινεεεε!!!
Ο χρήστης ladycat δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-11-10, 20:19   #515
cheesecake
 
Το avatar του χρήστη cheesecake
 
Εγγραφή: 03-01-2010
Περιοχή: χανιά
Μηνύματα: 28
cheesecake χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Ήταν πρωί 13/10 όταν είδα λίγο αιματάκι στο εσώρουχό. Είχα ΠΗΤ 24/10 έτσι δεν μου άρεσε και πάρα πολύ! Πήγα αμέσως στο γιατρό ο οποίος με εξέτασε και με πολύ cool ύφος λέει: "Ωραία, έτοιμη είσαι." Τί έτοιμη γιατρέ του λέω, εμένα με ρωτάς αν είμαι έτοιμη, τί μου λες! Έπαθα σοκ! Όντως δεν ήμουνα καθόλου έτοιμη, δεν είχα προετοιμαστεί καθόλου για αυτή την στιγμή, ναι είχα το άγχος μου αλλά δεν το είχα δουλεψει και πολύ στο μυαλό μου! Βοήθεια σκέφτομαι. Και τώρα. "Πήγαινε σπίτι λέει ο γιατρός και θα τα πούμε αργότερα". Πόσο με είχε αγχώσει εκείνη η σιγουριά του!
Το μεσημέρι έφαγα το φαγάκι μου σαν καλό κορίτσι και ξάπλωσα να πάρω ένα υπνάκο. Κοιμήθηκα τρεις ολόκληρες ώρες το ζώον, λες και ο οργανισμός μου ήθελε να με προετοιμάσει... Ξυπνάω φρέσκια φρέσκια και χαλαρή στις 6 το απόγευμα. Μωρέ λέω από μέσα μου, σαν να πονάω λιγάκι. Ας χρονομετρηθώ. Και τί να δω; Πεντάλεπτα! "Αγααααπήηη", λέω, "ώρα να πηγαίνουμε!". Πανικός ο μέλλον μπαμπάς. Εγώ κυρία! Κάνω το μπανάκι μου. Μέχρι να ντυθώ οι πόνοι είχαν πάει στα τρίλεπτα. Είχα το μπαμπά μου που κρατούσε ένα ρολόι και μου έλεγε "λέγε μου όταν έρχεται ο πόνος να τους μετράμε"! Η πιο ψύχραιμη ήμουν εγώ!
Φθάνουμε στην κλινική στις 18:30. Καρδιοτοκογράφος και διαστολή 3. Οι πόνοι είχαν αρχίσει να δυναμώνουν αρκετά και η διαστολή 3! Χριστέ μου λέω, πότε θα πάει 10 αν πονάω έτσι τώρα και είναι μόνο 3. Ρώτησα πότε θα κάναμε επισκληρίδιο αλλά μου είπε η μαία ότι ήταν νωρίς ακόμη. Ο γιατρός πουθενά. Η ώρα 19:00 κι εγώ να μην μπορώ να αναπνεύσω από τον πόνο. 'Ώρα 19:15, η μαία πανικόβλητη στο διάδρομο να φωνάζει "πού είναι ο γιατρός της βρε παιδιά", ο γιατρός πουθενά και εγώ να νιώθω το παιδί σχεδόν έξω!! Τρέλα! Ακούω τον άντρα μου να παίρνει το γιατρό, την πεθερά μου να φωνάζει κι αυτή, πανικός. Να ρωτάω τη μαία (δεν θέλω να τη χαρακτηρίσω!), "πες μου τι να κάνω, να σπρώξω, να μην σπρώξω" (ήμουνα στο δωμάτιο ωδίνων) και να μου απαντάει "καλύτερα να περιμένουμε το γιατρό"!! ΠΛΑΚΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ!! Κι έρχεται επιτέλους ο κουλ και άνετος γιατρός μου με αργό και σταθερό βήμα, μπαίνει μέσα ρωτώντας, "πως πάμε" κι εγώ να θέλω να τον σκοτώσω. Με τσουλάει ο άντρας μου στην αίθουσα τοκετού, βλέπω το μπαμπά μου με την άκρη του ματιού μου σε μια γωνιά να κλαίει γιατί με άκουγε τόση ώρα να ουρλιάζω αβοήθητη (το κοριτσάκι του!). Ο γιατρός δεν πρόλαβε να βάλει ούτε τη ρόμπα!! Τρεις εξωθήσεις και είχα το αγγελούδι μου στο στήθος να ψάχνει να θηλάσει! Ο τοκετός ξεκίνησε στις 18:30 και τελείωσε στις 19:30! Οξύς τοκετός λέγεται! Ούτε επισκληρίδιο δεν πρόλαβα!
Εύχομαι σε όλες τις μελλοντικές μανούλες οι πόνοι να διαρκέσουν τόσο λίγο. Καλά, αν προλάβουν να κάνουν και επισκληρίδιο ακόμη καλύτερα!
Ο χρήστης cheesecake δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 01-12-10, 02:08   #516
Σνουφελ μου
 
Εγγραφή: 12-09-2010
Περιοχή: Σνουφελοαγκαλιτσα
Μηνύματα: 2.303
Σνουφελ μου χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Γεια σας!Θελω να καταθεσω κι εγω τη προσωπικη μου εμπειρια.Εχα μια δυσκολη εγκυμοσυνη απο αποψη ανατομιας καθως απο 53 κιλα εφτασα τα 70φευγα και στον 9 μηνα-αρχες ιουλιου-επαθα αλλεργεια εγκυμοσυνης οπου γεμισα σπυρια στη κοιλια στα ποδια με τρωγανε κ με καιγανε-σπανιο φαινομενο.Ηρθε και ο Αυγουστος-ο ψυχοφθορος!Τελευταια ημερομηνια γεννησης 10 αυγουστου.Παω στο νοσοκομειο,τριτη,με βλεπει ο γιατρος μου λεει...τιποτα ακομα,ελα πεμπτη και βλεπουμε για πονους.Παω πεμπτη...2 διαστολη.Μου λεει το σαββατο ερχεσε οπωσδηποτε στις 9 κ βαζουμε πονους.
Ολες εκεινες τις μερες ειχα πεθανει στο περπατημα.Παρασκευη βραδυ κανουμε πεζοπορια με τον αντρα μου γιατι ειχε τρελους κευσονες!Γυρναμε σπιτι κατα τις 1.30,εμενα να μη με εχει ο τοπος.Καθομαστε στο κρεβατι για υπνο κ μιλαμε οπου κ ο αντρας μου το παιρνει ο υπνος.Κατα τις 3 αρχιζω να εχω κατι πονακια χαμηλα.Τα αγνοω..Προσπαθω να κοιμηθω αλλα...τιποτα!Σα να ειχα πιει 10 καφεδες.Με τα πολλα 8 παρα ξυπναω τον αντρα μου να ετοιμαστουμε για την εισαγωγη μου.Του λεω και τα νεα!
Συνανταμε το γιατρο κ με κοιταει 5 η διαστολη,αρχισανε να μου λενε τοτε οτι οι πονοι ητανε γεννας!!!Που να ξερω κ εγω η κακομοιρα.Γρηγορα με ετοιμαζουνε στις 10 κ σε 2,5 ωρες 10 η διαστολη.Στις 1.15 ο μικρος βγηκεΟμως πολυ δυσκολα....μου επεσε η πιεση απο την ωρα που με βαλανε πονους οπου δε μπορουσα να σηκωθω μετα,ο μικρος ητανε μεγαλος 3,850 κ 53 εκ. εβγαινε κ αναποδα με πατουσε στους πνευμονες κ δε μπορουσα να ανασανω κι ενιωθα αφορητο πονο στη μεση.Εσπρωχνα με ολη μου τη δυναμη αλλα....τιποτα.
Τελικα δε τα καταφερα μονη οπου χρησιμοποιησανε τη γνωστη βεντουζα.Ο γιατρος μου ητανε φοβερος...αλλος στη θεση του θα μου ειχε βαλει σιγουρα μαχαιρι!Εκεινος παλεψε με ενα μεγαλο μωρο που κατεβαινε κ με αναποδη φορα και μου τον εβγαλε ΑΘΗΚΤΟ ουτε σημαδακι και ητανε τοσο ομορφος ο μικρος...σαν να μην ειχε ταλαιπορηθει λεπτο,ολες οι μαιες κ ολοι εκει απορουσαν για το ποσο ομορφο ητανε το καημενο.
Ταλαιπορηθηκα πολυ καθως εχασα πολυ αιμα κ εκανα υποθερμια,οπου μετα χρειαστηκα μεταγκιση κ δυστυχως δε καταφερα να θηλασω εξ αρχης αλλα ουτε να το χαρω.
Ολα αυτα τα θυμαμαι σαν μια γλυκια αναμνηση τωρα πια,αν κ ομολογω πως παροτι θελω πολλα παιδια φοβαμαι μη ξαναπερασω τα ιδια
__________________
<<φυσης ουδεν ποιει ματην>>
αν ητανε η γνωση ψωρα θα θηλαζε ολη η χωρα
Ο χρήστης Σνουφελ μου δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Banner διαφημιζόμενων ή ιστοσελίδων που στηρίζει η ΕΕΕΓ Parents.gr
Παλιά 01-12-10, 17:11   #517
lop
 
Εγγραφή: 20-01-2010
Μηνύματα: 303
lop χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Όταν λες ανάποδα εννοείς με τα πόδια κατέβαινε και δεν γύρισε, και το γέννησες φυσιολογικά εν έτη 2010????? Έτσι γεννήθηκα εγά αλλά... το 1972 που δεν υπηρχαν υπέρηχοι και η μάνα μου έφτυσε το γάλα που θήλασε, άσε που κινδύνεψε και φυσικά τότε ούτε υπογραφές ζητούσαν από τον μπαμπά ούτε τίποτα. Τον θεωρώ απαράδεκτο τον γιατρό σου. Αν ήξερες από τι γλύτωσες...........
Ο χρήστης lop δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 01-12-10, 17:59   #518
Σνουφελ μου
 
Εγγραφή: 12-09-2010
Περιοχή: Σνουφελοαγκαλιτσα
Μηνύματα: 2.303
Σνουφελ μου χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο lop Εμφάνιση μηνυμάτων
Όταν λες ανάποδα εννοείς με τα πόδια κατέβαινε και δεν γύρισε, και το γέννησες φυσιολογικά εν έτη 2010????? Έτσι γεννήθηκα εγά αλλά... το 1972 που δεν υπηρχαν υπέρηχοι και η μάνα μου έφτυσε το γάλα που θήλασε, άσε που κινδύνεψε και φυσικά τότε ούτε υπογραφές ζητούσαν από τον μπαμπά ούτε τίποτα. Τον θεωρώ απαράδεκτο τον γιατρό σου. Αν ήξερες από τι γλύτωσες...........


Με αναποδη προβολη,κοιτουσε μπροστα με αποτελεσμα να μη μπορει να βγει καθολου ευκολα.Αυτο δε θα μπορουσε να το ξερει ο ανθρωπος γιατι τα νοσοκομεια εχουν ως γνωστον τρισαθλιο εξοπλησμο-την ωρα που γεννουσα το καταλαβανε-ακουσα που το ελεγαν.Υστερα οταν ο τοκετος εχει ξεκινησει δε μπορει να προχωρησει σε καισαρικη.Απλα οταν εχει αναποδη προβολη δε βγαινει ευκολα,ειδικα αν ειναι κ αγορι μεγαλοσωμο κ εισαι κ πρωτοτοκος.Παντως αν ημουν σε μαιευτηριο την ειχα βαμενη,θα επρεπε να διακομιστω σε νοσοκομει πραγμα που σημαινει εξτρα ταλαιπωρια!Τελως παντων περασμενα ξεχασμενα!!!
__________________
<<φυσης ουδεν ποιει ματην>>
αν ητανε η γνωση ψωρα θα θηλαζε ολη η χωρα
Ο χρήστης Σνουφελ μου δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 01-12-10, 21:32   #519
katska
 
Εγγραφή: 29-09-2009
Μηνύματα: 11
katska χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Και στα δυο τα πουλακια μου, 20 μηνων και 5 μηνων σημερα, πηγα με προκληση διοτι ηταν πολυ ψηλα και δεν ειχα καθολου διαστολη.Καποια στιγμη επρεπε ομως να βγουν εκει θα εμεναν? Μπηκα λοιπον απο το βραδυ για να ξεκινησω με κολποδιασταλτικα. Το πρωι τιποτα, η ιδια ακριβως κατασταση. Μου εβαλαν τους τεχνητους πονους γυρω στις 7 και απο διαστολη τιποτα. Εγω βεβαια αρχισα να ποναω, μου κανουν επισκληριδιο για να με ηρεμησουν και ο γιατρος λεει στον αντρα μου(ηταν μαζι μου και στις δυο γεννες) οτι θα δουμε τι θα γινει. Εγω η καλη σου ομως απο το το 2 ξαφνικα εφτασα στο 10 και βρεθηκα να γενναω απο το πουθενα.11.25 κρατουσα στα χερια μου το πρωτο αγγελουδι μου. Το κακο ηταν οτι γεννησα χωρις επισκληριδιο αφου η επιδραση ειχε περασει και δε μου εκαναν αλλη δοση. Στο δευτερο η ιδια ακριβως εικονα και χειροτερη, γιατι το μωρο δεν κοιτουσε σωστα (προς τα μεσα) αλλα κοιτουσε στο θεο,οπως ελεγε χαριτολογωντας ο γιατρος, και φυσικα δεν μπορουσε να γεννηθει ετσι. Εγω βεβαια εχοντας μνημη απο την προηγουμενη φορα ζητιανευα επισκληριδιο μολις αρχισα να ποναω. Ο γιατρος, επειδη κανονικα λογω της καταστασης δεν επρεπε να κανω, με ξεγελασε δινοντας μου μια πολυ μικρη δοση απλα για να ησυχασω. Το κακο ηταν οτι οι παλμοι του μωρου λογω θεσης(κοιτουσε πλαγια) αρχισαν να πεφτουν πολυ σε καθε συσπαση και κινδυνεψα να παω για καισαρικη. Παλι καλα τελευταια στιγμη γυρισε και δεν μπορουσα να το κρατησω. Ακομα θυμαμαι την κραυγη που εβγαλα οταν εβγαινε, για την οποια μετα ενιωσα ντροπη (ο αντρας μου λεει βεβαια οτι αυτο ειναι χαζομαρα). Τελοσπαντων 10.40 κρατουσα το δευτερο αγγελουδι μου στα χερια. Τελος καλο ολα καλα. Παντως εγω πιο πολυ πονεσα στο δευτερο τοκετο κι ας λενε οτι ειναι καλυτερα. Νομιζω οτι ολα σχετικα ειναι. Επειδη ομως το αποτελεσμα ειναι παντα αυτο που μετραει τωρα εχω δυο υπεροχα παιδακια και ολα αυτα περασμενα ξεχασμενα!
Ο χρήστης katska δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 05-12-10, 12:08   #520
!vanessa!
 
Εγγραφή: 09-10-2010
Μηνύματα: 92
!vanessa! χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Εγω ημουν ποοοοοοοοοοοολυ τυχερη! Ειχα μια εκπληκτικη εγκυμοσυνη και ενω ολοι μου ελεγαν οτι θα παχυνω πολυ στον 9ο μηνα, οτι θα πρηστω, οτι θα εχω εμετους, οτι....,οτι...., οτι.... τους εξηγουσα οτι δε με απασχολει! Πολλοι φροντισαν να με ενημερωσουν και για τον τοκετο....θα πονας, θα σε ραψουν, θα...., θα...., θα.....!
Η ιστορια μου ξεκιναει καποως ετσι: 1/10 (2 μερες πριν την ΠΗΤ) και ωρα 03:00 εσπασαν τα νερα χωρις να το καταλαβω αμεσως. Μετα απο 1 ωρα πηγα στην κλινικη αλλα διαστολη απειροελαχιστη. Ετσι μου εβαλαν ενδοκολπικο υποθετο και μετα ορο.....κοινως τεχτητους πονους. Κατα τις 09:00 αρχισαν ψιλοπονακια αλλα η διαστολη με ρυθμους χελωνας. Στη 13:00 αρχισαν τα δυσκολα.....πονουσα...πονουσα...πονουσα....και διαστολη 3!!!Ειχα κανει μαθηματα ανωδυνου τοκετου αλλα εκεινη την ωρα δεν ειχα το μυαλο μου συγκεντρωμενο. Με ρωτησαν αν θελω να κανω επισκλειριδιο και ενω ειπα να κανω λιγη υπομονη αυτο που με τρομαζε ηταν οι πονοι που θα ακολουθουσαν. Ετσι εκανα επισκλειριδιο και ΣΩΘΗΚΑ!!! Ημουν ξαπλωμενη στο ωραιο μου δωματιακι...εβλεπα τηλεοραση....μπαινοεβγαιναν οι δικοι μου αλλα η διαστολη στις 16:00 ηταν 4. Η μαμα μου να ειναι αγχωμενη γιατι δεν ηθελε να κανω καισαρικη και να με εκνευριζει περισσοτερο!!! Στις 16:00 εκανα τη 2η δοση και η διαστολη τρελαθηκε και ετσι στις 17:00 ειχαμε 8...επιτελους. Ειχε αρχισει το ΚΙΣΜΕΤ .....η μαια με βοηθησε να σπρωξω χαλαρα και σιγα σιγα και στι; 17:45 ηρθε ο καλος μου γιατρος.....αυτον ηταν 18:15 και 13 ωρες μετα κρατουσα το αγγελουδι μου αγκαλια! Δεν ενιωσα πονο...ηταν μια ευχαριστη και μοναδικη εμπειρια.
Ο χρήστης !vanessa! δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Bookmarks



Εργαλεία Θεμάτων

Δικαιώματα - Επιλογές
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is σε λειτουργία
Τα Smilies είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας HTML είναι εκτός λειτουργίας

Forum Jump


Όλες οι ώρες είναι GMT +3. Η ώρα τώρα είναι 02:51.


 
 
 
ποιοι είμαστε | επικοινωνία | στατιστικά    
© parents.gr - Ελληνική Εταιρία Ενημέρωσης Γονέων 2008

Forum engine powered by : vBulletin Version 3.8.2
Copyright ©2000 - 2014, Jelsoft Enterprises Ltd.


website by
website by VelocityFarm