Ελληνική Εταιρία Ενημέρωσης Γονέων Σύνδεσμοι Α-Ω | chat 0-2 | 3-5 | 6-12
 
forum υγεία & ασφάλεια διατροφή ψυχολογία δραστηριότητες ειδήσεις
-














 

Επιστροφή   Φόρουμ της ΕΕΕΓ (Ελληνική Εταιρεία Ενημέρωσης Γονέων) > Οικογένεια > Γονείς > Ψυχολογία του γονέα

Notices

Ψυχολογία του γονέα Η ενότητα αυτή είναι ορατή μόνο στα συνεδεμένα μέλη του φόρουμ.



Απάντηση στο θέμα
 
Εργαλεία Θεμάτων
Παλιά 22-02-13, 18:52   #1
Maiden1
 
Εγγραφή: 05-04-2011
Περιοχή: Athens
Μηνύματα: 366
Maiden1 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή Κατάθλιψη:Θέλω να βοηθήσω αλλά δεν ξέρω πώς!

Πώς νιώθεις όταν έχεις κατάθλιψη; Μη μου πείτε νιώθεις θλιμμένος, το ξέρω.

Όταν το μυαλό σου φεύγει και το βλέμμα καρφώνεται στο χαλί ή σε ένα αντικείμενο πεσμένο στο πάτωμα και τίποτα δεν σε ξυπνάει ούτε οι ομιλίες, ούτε τα γέλια των παιδιών παρά μόνο αν σε αγγίξει κάποιος και σε "ξυπνήσει" φωνάζοντας 2-3 φορές, τι σκέφτεσαι εκείνη την ώρα; Και πόσο έντονα; Όταν βγαίνεις για καφέ και δεν μιλάς επί 3 ώρες παρά μόνο "ναι, όχι, καλά, ότι πείτε". 'Οταν τίποτα μα τίποτα δεν σ'ενδιαφέρει;

Τι είναι αυτό που ωθεί κάποιον με διεγνωσμένη την ασθένεια να ξανακόψει την αγωγή του ενώ ξέρει ότι ουσιαστικά θα πάρει μαζί του στον πάτο και άλλους (αγαπημένα πρόσωπα) και πολύ πιθανο να ξανανοσηλευθεί;

Είναι συγγενικό μου πρόσωπο, πιο κοντινό δεν γίνεται και θέλω να βοηθήσω αλλά δεν ξέρω πώς. Μίλησα με τον γιατρό της και του είπα τι κάνει και τι κάνω και με διέκοψε λέγοντάς μου "δεν είναι εύκολο αυτό, μη της το ζητάς, όχι τώρα τουλάχιστον". Προσπαθώ με διάφορους τρόπους και όλες οι προσπάθειες πέφτουν στο κενό, απογοητεύομαι, εκνευρίζομαι και στο τέλος φωνάζω και τα κάνω τρισχειρότερα. Δεν γνωρίζω από ψυχολογία, τουριστικά σπούδασα κι επειδή τα παραπάνω τα ζω από 12 χρονών όποιο βιβλίο ψυχολογίας και να δω το αποφεύγω γιατί μου θυμίζουν άσχημες καταστάσεις. Όλα στη ζωή μας τώρα είναι καλά και ξαφνικά αυτό μετά από 10 χρόνια. Ξύπνησε πάλι ο εφιάλτης. Αλλά εγώ είμαι στο δικό μου σπίτι πλέον και δεν μπορώ να βοηθήσω και πολύ.

Αν μπορείτε να προσφέρετε κάποιες γνώσεις/ γνώμες που ίσως βοηθούσαν θα το εκτιμούσα πολύ.
Ο χρήστης Maiden1 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 22-02-13, 19:52   #2
lelaki1980
 
Εγγραφή: 10-09-2012
Περιοχή: πεντελη
Μηνύματα: 769
lelaki1980 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

χωρις να ξερω εννοειτε τιποτα απο ψυχολογια το μονο που θα εκανα εγω στην θεση σου ειναι να ημουνα οσο μπορουσα διπλα σε αυτον τον ανθρωπο κανοντας τον να νιωθει οσο πιο πολυ γινετε ευχαριστα χωρις να καταλαβαινει ο ιδιος οτι εσυ το κανεις αυτο ειτε απο λυπηση ειτε απο συμπονεια...και φυσικα χωρις να τον πιεσω να μου δειξει κατι καλο απο την πρωτη στιγμη αφου δεν ειναι ακομα ετοιμος...δυστυχως θελει πολυ υπομονη αυτη η υπουλη αρρωστεια και επειδη η καθε περιπτωση ειναι διαφορετικη (αυτο το ξερω σιγουρα)χρειαζεται οπωσδηποτε ιατρικη παρακολουθηση και παλι χωρις να πιεσουμε κανεναν...οσο στεκεσαι διπλα σε αυτον τον ανθρωπο μπορει να εχεις να ελπιζεις και σε κατι..ευχομαι να παρεις καλυτερες και εγκυροτερες απαντησεις απο πιο ειδικευμενους ή εστω και απο αλλα κοριτσια που μπορει να το εχουν αντιμετωπισει...εγω απλα ειπα την ερασιτεχνικη γνωμη μου...ευχομαι ολα να πανε καλα
Ο χρήστης lelaki1980 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 22-02-13, 20:20   #3
Maiden1
 
Εγγραφή: 05-04-2011
Περιοχή: Athens
Μηνύματα: 366
Maiden1 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Δίπλα της είμαι όσο μπορώ. Τηλέφωνα 5 φορές την ημέρα να ρωτήσω τι κάνει και να της πω και τι άλλη ατάκα πέταξε η δίχρονη κόρη μου-μπας και χαρεί λίγο ή να μου δείξει ότι χαίρεται για να πάρω κι εγώ κουράγιο, πηγαίνω κι εκεί μία φορά την εβδομάδα με τα παιδιά και κάθομαι όλη μέρα και το βράδυ φεύγω κουρέλι γιατί τελικά η επίσκεψή μου δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, ίσως τα κάνω και χειρότερα με την παρουσία μου γιατί πάντα της τα λεγα χύμα και τσεκουράτα που λέμε και ίσως την αγχώνω. Άλλες 2 φορές την εβδομάδα της λέω να έρχεται σπίτι μου να καθόμαστε αλλά όλο και κάτι θα γίνει και θα γίνω ράκος. Δεν αντέχω να την βλέπω έτσι και έχω ίσως απαιτήσεις που δεν θα έπρεπε.

Γι'αυτό προσπαθώ να καταλάβω πως νιώθει ακριβώς για να μπορεσω να προσαρμόσω την συμπεριφορά μου. Είχε πέσει στα χέρια μου παλιότερα ένα χαρτάκι που είχε γράψει "αισθάνομαι ότι χάνομαι, ότι σβήνω". Ήταν τόσο γερό το χτύπημα που το άφησα στη θέση του σα να έκαιγε και προσπάθησα να το βγάλω από το μυαλό μου.

Τι να πω. Την παρακολουθεί γιατρός και μάλιστα πολύ καλός και τα τελευταία 15 χρόνια ο ίδιος. Κόβει την αγωγή της από μόνη της. Και φτου κι απ'την αρχή. Απλά είναι τόσο κουραστικό και αισθανόμαστε ότι δεν έχουμε άλλες αντοχές. Δεν υπονοώ ότι θα την αφήσουμε στην τύχη της αλλά χωρίς αντοχές δεν έχεις και την υπομονή που απαιτείται.
Ο χρήστης Maiden1 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 22-02-13, 20:42   #4
lelaki1980
 
Εγγραφή: 10-09-2012
Περιοχή: πεντελη
Μηνύματα: 769
lelaki1980 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

ποτε δεν τα λες χυμα και τσεκουρατα γιαυτο σου συνεστησα πανω απο ολα υπομονη....και μην περιμενεις αποτελεσματα αμεσα αυτο το ειπα και πιο κατω...απλα ελεγα εγω μηπως με την καθημερινη επαφη (ενταξει οσο γινετε) λιγο η κορουλα σου με τις πλακιτσες της λιγο κανα κουτσομπολιο κατι βρε παιδι μου να ξεχαστει...και στο κατω κατω αν θελεις μπορεις να της πεις και το εξης παντα με πολυ γλυκο τροπο...αν ησουνα εσυ στην θεση μου και με εβλεπες εμενα ετσι(στεναχωρημενη δηλαδη) δεν θα ηθελες να με βοηθησεις να περναω καλυτερα..εεε αυτο κανω τωρα και με σενα γιατι με ενδιαφερεις και θελω το καλο σου...αλλα και παλι μην περιμενεις θαυματα...η καθημερινοτητα και σιγα σιγα πιστευω οτι μπορει να κανει καποια διαφορα...αυτη ειναι η γνωμη μου μπορει και λαθος δεν ξερω...και παλι ειναι αυτα που θα εκανα εγω χωρις να ξανααποκλεισω το ενδεχομενο περαιτερου βοηθειας απο καποιον ειδικο...να σαι καλα
Ο χρήστης lelaki1980 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 22-02-13, 21:07   #5
Maiden1
 
Εγγραφή: 05-04-2011
Περιοχή: Athens
Μηνύματα: 366
Maiden1 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις σου. Κι εσύ ό,τι καλύτερο.
Ο χρήστης Maiden1 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 22-02-13, 22:26   #6
miriki
 
Εγγραφή: 25-02-2009
Μηνύματα: 3.799
miriki ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Οι άνθρωποι που ζουν με ψυχικά ασθενείς από ένα σημείο και μετά νοσούν κι οι ίδιοι. Ζεις μέσα στο άγχος, την ενοχή και την ευθύνη. Για μένα η λύση είναι η ψυχοθεραπεία και για τους μεν και για τους δε. Τα φάρμακα μόνα τους είναι μισή δουλειά. Για να μην πω ένα τρίτο. Τα φάρμακα σε κάνουν να νιώθεις χειρότερα και σταδιακά να χρειάζεσαι ολοένα και μεγαλύτερες δόσεις γιατί το σώμα σου πια παύει να παράγει τις ουσίες που θα σε "ανεβάσουν" και τις χρειάζεται πια εξολοκλήρου απέξω.

Το δεύτερο κομμάτι που μπορείς να κοιτάξεις είναι η διατροφή. Που συνειδητοποίησα ότι παίζει τεράστιο ρόλο.

Σε καταλαβαίνω, να το ξέρεις. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να είσαι κοντά, για να μαζέψεις τα ασυμμάζετα αν χρειαστεί, αλλά κυρίως να είσαι εσύ καλά. Το οφείλεις σε σενα, τα παιδιά σου, τον άντρα σου και την οικογένειά σου.
__________________
Ο χρήστης miriki δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 23-02-13, 02:36   #7
Maiden1
 
Εγγραφή: 05-04-2011
Περιοχή: Athens
Μηνύματα: 366
Maiden1 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Μα ήτανε μια χαρά και ήταν σε φάση συντήρησης για χρόνια. Στον γιατρό της ομολογώ πήγαινε αραιά για να τροποποιήσει την θεραπεία της εφόσον υπήρχε ανάγκη αλλά επισκέπτονταν τον ψυχίατρο του ΙΚΑ για να της γράψει τα φάρμακα ο οποίος όπως καταλαβαίνεις την ήξερε πλέον και συζητούσε μαζί της.

Είχε την δουλειά της ομολογουμένως άσχημες οι συνθήκες (καραγκιόζης ο εργοδότης) αλλά είχαμε πει ότι θα μου κρατάει τα παιδιά όταν γυρίσω στη δουλειά τον Μάιο. Μη μου πείτε πως θα τα κρατούσε. Μιλάμε για 1 χάπι το πρωί και 1 το βράδυ από τα ελαφριά, που δεν έχουν παρενέργειες όπως υπνηλία, έλλειψη συγκέντρωσης κτλ. Να φανταστείτε ότι και στις 2 καισαρικές μου φρόντιζε τα μωράκια μου στο νοσοκομείο και μου κράταγε και την μικρή όταν δούλευα στα ρεπό της. Και πάνω που βρήκαμε την λύση να κρατάει τα παιδιά, να βγάλει πρόωρη σύνταξη γιατι για πλήρη ούτε λόγος (ποιός αντέχει μέχρι τα 67;; ) γίνεται αυτό.

8 χάπια την ημέρα αλλά αυτό είναι το τελευταίο, θα περάσει η κρίση θα μειωθούν τα χάπια. Το θέμα είναι η ίδια που βουλιάζει και ο πατέρας μου που πλέον στα 70 του έχει κουραστεί τόσο πολύ και παρόλ'αυτά κρατάει και μου λέει "θα τα φτιάξω όλα, εσύ κοίτα τα παιδάκια σου κι εγώ θα τα τακτοποιήσω όλα". Και λυγίζω ρε παιδιά, τα γράφω και κλαίω. Πάω να της μιλήσω και μου επιτίθεται (λεκτικά πάντα) και καταλαβαίνω ότι την πίεσα πολύ και κάνω πίσω αλλά την βλέπω πάλι χάλια είναι και επεμβαίνω πάλι και ξανά τα ίδια μέχρι που ξεσπάω κι εγώ και τότε λέει στον πατέρα μου "εσύ φταις που το παιδί μου κλαίει" και κρατάει μούτρα σ'αυτόν το έρημο που μια ζωή έτρεχε για όλους μας. Φαύλος κύκλος.

Ο γιατρός της μας είπε ότι δεν είναι σοβαρά για νοσοκομείο αλλά αν πάει προς τα κει; Δεν θα το αντέξω πάλι αυτό ή μάλλον θα το αντέξω αν βρεθώ αντιμέτωπη θα το αντέξω αλλά φοβάμαι ότι δεν θα έχω τον χρόνο λόγω παιδιών να περνάω όλη μου την ημέρα μαζί της. Το έκανα παλιά και έφευγα κάθε βράδυ άρρωστη όχι λόγω της μητέρας μου μόνο.. Το κλίμα, οι άνθρωποι εκεί..να πέφτει το ταβάνι να σε πλακώνει. Σας κούρασα...

Όταν λες διατροφή τι εννοείς; Υπάρχουν τροφές που βοηθάνε ή άλλες που επιβαρύνουν;
Ο χρήστης Maiden1 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 23-02-13, 13:51   #8
rsx*
 
Εγγραφή: 12-10-2012
Μηνύματα: 7
rsx* ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο miriki Εμφάνιση μηνυμάτων
Οι άνθρωποι που ζουν με ψυχικά ασθενείς από ένα σημείο και μετά νοσούν κι οι ίδιοι. Ζεις μέσα στο άγχος, την ενοχή και την ευθύνη. Για μένα η λύση είναι η ψυχοθεραπεία και για τους μεν και για τους δε. Τα φάρμακα μόνα τους είναι μισή δουλειά. Για να μην πω ένα τρίτο. Τα φάρμακα σε κάνουν να νιώθεις χειρότερα και σταδιακά να χρειάζεσαι ολοένα και μεγαλύτερες δόσεις γιατί το σώμα σου πια παύει να παράγει τις ουσίες που θα σε "ανεβάσουν" και τις χρειάζεται πια εξολοκλήρου απέξω.

Το δεύτερο κομμάτι που μπορείς να κοιτάξεις είναι η διατροφή. Που συνειδητοποίησα ότι παίζει τεράστιο ρόλο.

Σε καταλαβαίνω, να το ξέρεις. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να είσαι κοντά, για να μαζέψεις τα ασυμμάζετα αν χρειαστεί, αλλά κυρίως να είσαι εσύ καλά. Το οφείλεις σε σενα, τα παιδιά σου, τον άντρα σου και την οικογένειά σου.

Ξεκιναω με αυτο το μυνημα γιατι μου εκανε εντυπωση η διατυπωση της εισαγωγης.Οι ανθρωποι λοιπον που ζουν με ψυχικα ασθενεις δεν νοσουν και οι ιδιοι αρκει να εχουν ισχυρες αντιστασεις και να οριοθετουν την συμπεριφορα τους,η ψυχικη ασθενεια δεν ειναι μεταδοτικη και καταλαβαινω πως η κοπελα δεν το εγραψε με τετοια διαθεση,οπως καταλαβαινω τι εννοει με το πως επηρεαζει η καταθλιψη ενως ανθρωπου τον περιγυρο του.Οσο αφορα το αρχικο μυνημα της κοπελας θα ηθελα να πω οτι η διακοπη μιας θεραπειας με πρωτοβουλια του ασθενη και οχι του γιατρου σαφεστατα επειδεινωνει την κατασταση αλλα μπορει να δειχνει και κουραση του ασθενη απο την ψευδαισθηση οτι ειμαι καλα μονο εξαιτειας των φαρμακων.Δεν ειμαι ειδικος ,ειμαι ασθενης και θα σου προτεινα να εισαι οσο το δυνατο κοντα αλλα με διακριτικοτητα,χωρις ναι αισθανεται ο αλλος πως μοναδικη εννοια ειναι αν ξανακυλαει η οχι στην καταθλιψη,επισης δεν ξερω εαν κανει ψυχοθεραπεια ταυτοχρονα με την φαρμακευτικη αγωγη του ψυχιατρου,σε περιπτωση που κανει γνωμη μου ειναι οτι σιγα σιγα θα εχει και ξεκαθαρη εικονα απο το λογο που προκαλει την καταθλιψη.Σου παραθετω τα λογια του γιατρου που με παρακολουθει τα φαρμακα θεραπευουν τα συμπτωματα,η ψυχοθεραπεια θεραπευει την αιτια.Με καθε καλη διαθεση σου γραφω τα παραπανω,κανε υπομονη (το ξερω οτι ειναι δυσκολο)και σιγα σιγα θα πανε καλυτερα τα πραγματα.
Ο χρήστης rsx* δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 23-02-13, 21:51   #9
miriki
 
Εγγραφή: 25-02-2009
Μηνύματα: 3.799
miriki ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο rsx* Εμφάνιση μηνυμάτων
Οι ανθρωποι λοιπον που ζουν με ψυχικα ασθενεις δεν νοσουν και οι ιδιοι αρκει να εχουν ισχυρες αντιστασεις και να οριοθετουν την συμπεριφορα τους,η ψυχικη ασθενεια δεν ειναι μεταδοτικη και καταλαβαινω πως η κοπελα δεν το εγραψε με τετοια διαθεση,οπως καταλαβαινω τι εννοει με το πως επηρεαζει η καταθλιψη ενως ανθρωπου τον περιγυρο του.
Όχι δεν κολλάει όπως η γαστρεντερίτιδα. Όταν όμως είσαι παιδί ή έφηβος και μεγαλώνεις σε ένα περιβάλλον με καταθίπτικούς γονείς π.χ. μαθαίνεις να λειτουργείς έτσι. Επίσης οι όποιες αντιστάσεις πιστεύεις ότι έχεις, κάμπτονται πανεύκολα αν δεν έχεις υποστήριξη.

Μόνος σου είναι πολύ δύσκολο να βρεις τα όρια, να τα τηρήσεις και να ανακαλύψεις ότι έχεις (και έχεις δικαίωμα να έχεις) δική σου ζωή. Έχεις διαρκώς την απειλή (και την ενοχή) πάνω από το κεφάλι σου ότι εσύ πρέπει να σώσεις.

Γιαυτό λοιπόν λέω ότι κάποια στιγμή κάτι τσιμπάει και ο περίγυρος (μια αγχώδη διαταραχή είναι το πιο απλό).

Καταλαβαίνω πολύ καλά τη φίλη που άνοιξε το θέμα, αλλά καταλαβαίνω κι εσένα γιατί βρέθηκα στη θέση της και πολύ λίγο έλειψε να βρεθώ στη δική σου (κι ακόμη το παλεύω).

Συνεπώς το μόνο που έχω να κάνω είναι να συμφωνήσω με τις τελευταίες γραμμές της απάντησής σου, θέλει δουλειά (ψυχοθεραπεία) και υπομονή, για τον πάσχοντα, αλλά και για τους κοντινούς του.
__________________
Ο χρήστης miriki δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-02-13, 02:42   #10
Maiden1
 
Εγγραφή: 05-04-2011
Περιοχή: Athens
Μηνύματα: 366
Maiden1 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Μην ανησυχείτε, σε καμία περίπτωση δεν παρεξήγησα τα λεγόμενα της miriki. Κατάλαβα τι ήθελε να πει. Η αλήθεια είναι ότι ανέμελη και μέσα στη τρελή χαρά έφηβη δεν υπήρξα ποτέ. Και πέρασα πολύ σκοτεινή εφηβεία βλέποντάς τα όλα μαύρα μέχρι που κατάλαβα ότι θα πάω χαμένη αν δεν προσπαθήσω κι εγώ γι'αυτό που προσπαθούν τα άλλα παιδιά (πανελλήνιες κτλ). Έτσι μπήκα και σε πιο αισιόδοξους κύκλους και σιγά σιγά ξεφύγαμε όλοι. Ο ψυχικά ασθενής σε ένα σπίτι βαραίνει την ατμόσφαιρα. Μην το παρεξηγήσετε αυτό που λέω, το λέω απλά, ας πούμε μπακαλίστικα αλλά αυτή είναι η αλήθεια μου. Αυτό νιώθω. Τους παίρνει όλους η μπάλα. Κι εγώ και ο πατέρας μου ξεφύγαμε τότε.

Προς το παρόν μας έχει στη μπούκα γιατί θεωρεί ότι επειδή είπαμε στον γιατρό αυτά που βλέπαμε αυτός την φόρτωσε χάπια ενώ αυτή ήτανε καλά (έτσι νόμιζε, όλοι το βλέπανε ότι δεν είναι καλά). Της εξηγώ ότι κανένας σοβαρός επιστήμονας δεν σε φορτώνει χάπια αν κάποιος συγγενής πάρει τηλ. και παραπονεθεί. Ο ίδιος ο γιατρός όταν πήρα τηλ. μου είπε "να έρθει να την δώ για να κρίνω". Την είδε και της άλλαξε την αγωγή και τώρα περιμένουμε να δούμε τα αποτελέσματα. Παράλληλα είμαστε δίπλα της και προσπαθούμε να της γεμίζουμε τη μέρα αλλά αποτραβιέται σα να μη μας θέλει και χάνεται πάλι.

rsx* την αιτία την ξέρουμε. Έχει χάσει το παιδί της πριν από 20 χρόνια σε ηλικία 14 ετών. Παιδί με ειδικές ανάγκες που τελικά παρόλες τις προσπάθειές μας και τα ταξίδια στο εξωτερικό δεν τα κατάφερε. Και ο πατερας μου έχασε το παιδί του κι εγώ την αδερφή μου. Η μάνα είναι αλλιώς θα μου πείτε, το ξέρω. Δεν διανοούμαι το πόνο της, τώρα έκανα παιδιά και κατάλαβα. Αλλά έγινε. Και δυστυχώς είναι μη αναστρέψιμο.
Ο χρήστης Maiden1 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-02-13, 18:20   #11
ZWH
 
Εγγραφή: 23-03-2008
Μηνύματα: 2.453
ZWH ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

To χειροτερο ειναι να θελεις να μεινεις μονος σου με τις σκεψεις σου και ο αλλος να σου επισημαινει την κατασταση σου ή να σου λεει πραγματα που πραγματικα δεν σε αφορουν και το μονο που καταφερνουν ειναι να σε αγανακτησουν...
Ο χρήστης ZWH δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 24-02-13, 18:52   #12
dore
Μή ενεργός λογαριασμός
 
Εγγραφή: 24-03-2012
Μηνύματα: 40
dore ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

ζω αυτη την κατασταση με τη μητερα μου εδω και 1 χρονο..οσο και αν προσπαθω να ειμαι ηρεμη και συγκαταβατικη υπαρχουν φορες που και εγω χανω την ψυχραιμια μου και της φωναζω...δυσκολες στιγμες...καποιες φορες και εγω μπλοκαρω και δεν ξερω πως να τη χειριστω....
Ο χρήστης dore δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Banner διαφημιζόμενων ή ιστοσελίδων που στηρίζει η ΕΕΕΓ Parents.gr
Παλιά 24-02-13, 19:31   #13
κανίνα
 
Το avatar του χρήστη κανίνα
 
Εγγραφή: 09-02-2013
Μηνύματα: 544
κανίνα ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

για οσους περνατε αυτη τη φαση να ξερετε πωσ υπαρχουν τμηματα και στα δημοσια νοσοκομεια οπου ψυχολογοι κανουν συμβουλευτικη θεραπεια στα ατομα που προσεχουν καταθλιπτικους...ψαξτε το!!γιατι ειναι δυσκολο να μην επηρεαστει κανεις...επισης καθε περιπτωση ειναι διαφορετικη γιατι πολλες φορες η καταθλιψη συνδιαζεται και με αλλες ψυχογεννεις ασθενειες οποτε οι συμβουλες δεν ειναι ιδιες για ολους!!!καλο κουραγιο
Ο χρήστης κανίνα δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 25-02-13, 08:59   #14
Maiden1
 
Εγγραφή: 05-04-2011
Περιοχή: Athens
Μηνύματα: 366
Maiden1 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο κανίνα Εμφάνιση μηνυμάτων
επισης καθε περιπτωση ειναι διαφορετικη γιατι πολλες φορες η καταθλιψη συνδιαζεται και με αλλες ψυχογεννεις ασθενειες οποτε οι συμβουλες δεν ειναι ιδιες για ολους!!!καλο κουραγιο
Δυστυχώς αυτό ισχύει. Είναι τόσο μπερδεμένες οι ψυχικές ασθένειες. Τουλάχιστον στις σωματικές τα πράγματα είναι ένα κι ένα κάνουν 2 τις περισσότερες φορές. Στις ψυχικές χάνεσαι, δεν ξέρεις τι να κάνεις...
Ο χρήστης Maiden1 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 25-02-13, 09:23   #15
λορεττα
Μή ενεργός λογαριασμός
 
Εγγραφή: 30-11-2012
Μηνύματα: 33
λορεττα ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

πολυ δυσκολες καταστασεις...τις περασα με την αδελφη μου που ειχε επιλοχειο καταθλιψη! και αυτοι που στηριζουν τα ατομα με ψυχικες νοσους χρειαζονται βοηθεια..συμφωνω απολυτα
Ο χρήστης λορεττα δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 25-02-13, 12:03   #16
koutavaki
 
Εγγραφή: 08-12-2009
Περιοχή: Αθήνα
Μηνύματα: 175
koutavaki χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Τα προβλήματα που έχει περάσει η μητέρα σου δεν τα έχει περάσει όλος ο κόσμος. Κι εσύ επίσης και ο πατέρας σου. Δεν ξέρω πόσοι από εμάς θα είχαμε διατηρήσει την ψυχική μας υγεία αν μας έιχαν συμβεί αυτά. Εσύ βέβαια ως παιδί διεκδικείς της ζώη σου και μπράβο σου και τη μαμά σου αλλά πιθανόν να πρέπει να αποδχτείς ότι δεν θα την έχεις ποτέ όπως θα ήθελες. Ϊσως πρέπει να συμφιλιωθείς με το γεγονός ότι η μαμά σου πληγώθηκε ανεπνόρθωτα, λύγισε και δεν μπορεί να είναι η μαμά που θα ήθελες για σένα, ενώ φυσικά εσύ δεν φταις σε τίποτα. Όπότε περιορίσου να προσπαθείς να τη βοηθήσεις στοιχειωδώς να αντέξει τον εαυτό της και τη ζωή της με τη βοήθεια όλων των ειδικών που ήδη έχετε ή και άλλων και κοίτα τον εαυτό σου, όσο αυτό είναι δυνατόν για να μην υποβάλεις και τα δικά σου παιδιά σε παρόμοιες εμπειρίες χωρίς να το καταλαβαίνεις. Ελπίζω στο γραπτό λόγο να μην σου ακούγονται σκληρά αυτά που σου λέω, σε καμιά περίπτωση δεν εννοώ να μην σε νοιάζει.
Ο χρήστης koutavaki δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 25-02-13, 18:08   #17
Maiden1
 
Εγγραφή: 05-04-2011
Περιοχή: Athens
Μηνύματα: 366
Maiden1 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο ZWH Εμφάνιση μηνυμάτων
To χειροτερο ειναι να θελεις να μεινεις μονος σου με τις σκεψεις σου και ο αλλος να σου επισημαινει την κατασταση σου ή να σου λεει πραγματα που πραγματικα δεν σε αφορουν και το μονο που καταφερνουν ειναι να σε αγανακτησουν...
Εννοείς ότι πρέπει να την αφήσουμε με τις σκέψεις της; Την έκφραση "τα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού" την έχεις ακούσει; Μάλλον γι'αυτές τις περιπτώσεις φτιάχτηκε. Δεν μπορείς ν'αφήσεις τον άνθρωπό σου να περιπλανιέται στα σκοτάδια. Θες να τον βγάλεις από κει έστω κι αν "του το χαλάς". Μιλάμε για πολύ άσχημες σκέψεις από έναν άνθρωπο που η ψυχή του έχει χάσει τις άμυνές της. Με καλή διάθεση τα λέω αυτά δεν σε αποπαίρνω. Αν εννοείς κάτι άλλο εξήγησέ το μου, ίσως να βοηθήσει. Ξέρω 'γω, αισθάνομαι ότι όλα λάθος τα κάνω.
Ο χρήστης Maiden1 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 25-02-13, 18:15   #18
Maiden1
 
Εγγραφή: 05-04-2011
Περιοχή: Athens
Μηνύματα: 366
Maiden1 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

koutavaki κατάλαβα τι εννοείς και δεν παρεξήγησα, αναγνωρίζω την καλή διάθεση. Δεν θέλω να είναι η μαμά μου αλλιώς, έτσι την αγάπησα γιατί το πρόβλημα το είχε από παλιά, με αυτό το πρόβλημα να υποβόσκει αλλά ήταν καλά, έτσι την ξέρω γιατί έτσι με μεγάλωσε και με μεγάλωσε καλά και τώρα με τα παιδιά είναι φοβερή γιαγιά (τώρα είναι αδιάφορη γιαγιά αλλά θα το ξεπεράσουμε-κάνω και χιούμορ τρομάρα μου). Να μη την κυριεύει το πρόβλημα θέλω.
Ο χρήστης Maiden1 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 26-02-13, 02:47   #19
Χρύσα, Μεσολόγγι
 
Εγγραφή: 09-11-2012
Περιοχή: Μεσολόγγι
Μηνύματα: 59
Χρύσα, Μεσολόγγι ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο Maiden1 Εμφάνιση μηνυμάτων
koutavaki κατάλαβα τι εννοείς και δεν παρεξήγησα, αναγνωρίζω την καλή διάθεση. Δεν θέλω να είναι η μαμά μου αλλιώς, έτσι την αγάπησα γιατί το πρόβλημα το είχε από παλιά, με αυτό το πρόβλημα να υποβόσκει αλλά ήταν καλά, έτσι την ξέρω γιατί έτσι με μεγάλωσε και με μεγάλωσε καλά και τώρα με τα παιδιά είναι φοβερή γιαγιά (τώρα είναι αδιάφορη γιαγιά αλλά θα το ξεπεράσουμε-κάνω και χιούμορ τρομάρα μου). Να μη την κυριεύει το πρόβλημα θέλω.

Ο πεθερός μου έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη αμέσως μετά που είχαμε λογοδοθεί με τον γιο του, πριν 8 χρόνια...Ακολούθησαν αρράβωνας, γάμος, γέννηση πρώτου εγγονιού στην οικογένεια, βάπτισή του και μεγάλωμα της κόρης μας και τίποτα από αυτές τις χαρούμενες στιγμές δεν ήταν αρκετές να τον βγάλουν από τον ¨βυθό¨ που έχει βουλιάξει...Και δυστυχώς έχει συμπαρασύρει και την πεθερά μου, που συμπεριφέρεται, όπως μία χήρα που έχει χάσει τον σύζυγό της... και ούτε και αυτή καταφέρνει να συμμετάσχει στις χαρές του παιδιού της, όπως και τα 2 αδέρφια του άντρα μου. Ο συζυγός μου είναι το παιδί που ζούσε μαζί τους στο πατρικό του, ενώ τα 2 αδέρφια του ζουν εκτός πόλης. Του έχουν εξάρτηση και η αρρώστεια συνέπεσε με το που έφυγε από το πατρικό του για να μείνουμε μαζί...Σύμπτωση;
Είναι φτωχοί άνθρωποι, αγρότες και λεφτά για γιατρούς δεν διαθέτουν...Τον πήγαιναν στην αρχή (ο άντρας μου τους πήγαινε) σε γιατρούς και μετά από τα πολλά που δεν έβλεπαν βελτίωση, πάνε στον γιατρό μόνο αν χρειαστεί κάποιο χαρτί για να εγκριθεί μια ρημαδοσύνταξη για να συντηρούνται. Τους λέμε να πάνε και σε άλλο γιατρο αλλά το παρεξηγούν. Για αυτούς δεν μπορει κανενας γιατρος να κανει κατι και οτι μονος του πρεπει να το παρει αποφαση να γινει καλά. Πιστεύει η πεθερά μου, ότι θα ξυπνήσει μια μέρα και θα είναι καλά!!!
Αυτό είχε γινει και την πρώτη φορά που είχε πάθει καταθλιψη, όταν είχε τα παιδιά του μικρά ( είχε διαρκεσει λιγο και ενα πρωινό ξύπνησε και ηταν ενας φυσιολογικός ανθρωπος...του σταματησαν όμως τα φαρμακα που θεωρω ότι θα επρεπε να τα παιρνει για να συντηρειται...) Όμως αυτή την δεύτερη φορά, έχουν περάσει 8 χρόνια με πολλές διακυμάνσεις στην ένταση της αρρώστειας και φοβάμαι δεν θα υπάρξει αναλαμπή. Τα τελευταία χρόνια σηκώνεται από το κρεβάτι μόνο για καπνισμα, τουαλετα και φαγητο και ελάχιστες κουβεντες του τυπου ΄δεν ειμαι καλα΄, ¨να παω να ξαπλωσω¨, ¨με ποναει το κεφαλι μου, η μεση μου¨...
Τόσα χρόνια που τους ζω, έχω ελάχιστες καλές αναμνήσεις μαζί τους... Ουσιαστικά δεν προλαβα να τους γνωρισω σε φυσιολογικες στιγμές. Δεν το λέω εγωιιστικά αλλά στεναχωριέμαι που πιέζεται ο άντρας μου, που του αποδίδουν ευθύνες ότι δεν φροντιζει τους γονείς του επειδή δεν είναι παρών όλη την ώρα όπως τον είχαν συνηθίσει, ενώ τα αδέρφια του ζουν μακρυά και νομίζουν ότι αυτοί είναι σωστοί. Στεναχωριέμαι που τα δικά μας προβλήματα και οι δικες μας χαρες δεν εχουν καμία σημασία μπροστα σε αυτό το θέμα της αρρωστειας του πεθερού μου. Στεναχωριέμαι που το παιδάκι μου αρχίζει να καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά...
Φυσικά δεν κατηγορώ τον πεθερό μου, δεν είναι σε θέση να καταλάβει αλλά για όλους τους άλλους, κάπως περιεργα νιώθω...Πάνω απόλα βαζω το παιδί μου και τον άντρα μου!!!
Μακάρι όμως να γινόταν το θαύμα και να ξύπναγε μια μέρα καλά...
Συγνώμη αν σε κούρασα...Ελπίζω η μητέρα σου να το ξεπερασει και να το ελεγξει όσο μπορεί!
Ο χρήστης Χρύσα, Μεσολόγγι δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 26-02-13, 10:17   #20
koutavaki
 
Εγγραφή: 08-12-2009
Περιοχή: Αθήνα
Μηνύματα: 175
koutavaki χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο Χρύσα, Μεσολόγγι Εμφάνιση μηνυμάτων
Ο πεθερός μου έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη αμέσως μετά που είχαμε λογοδοθεί με τον γιο του, πριν 8 χρόνια...Ακολούθησαν αρράβωνας, γάμος, γέννηση πρώτου εγγονιού στην οικογένεια, βάπτισή του και μεγάλωμα της κόρης μας και τίποτα από αυτές τις χαρούμενες στιγμές δεν ήταν αρκετές να τον βγάλουν από τον ¨βυθό¨ που έχει βουλιάξει...Και δυστυχώς έχει συμπαρασύρει και την πεθερά μου, που συμπεριφέρεται, όπως μία χήρα που έχει χάσει τον σύζυγό της... και ούτε και αυτή καταφέρνει να συμμετάσχει στις χαρές του παιδιού της, όπως και τα 2 αδέρφια του άντρα μου. Ο συζυγός μου είναι το παιδί που ζούσε μαζί τους στο πατρικό του, ενώ τα 2 αδέρφια του ζουν εκτός πόλης. Του έχουν εξάρτηση και η αρρώστεια συνέπεσε με το που έφυγε από το πατρικό του για να μείνουμε μαζί...Σύμπτωση;
Είναι φτωχοί άνθρωποι, αγρότες και λεφτά για γιατρούς δεν διαθέτουν...Τον πήγαιναν στην αρχή (ο άντρας μου τους πήγαινε) σε γιατρούς και μετά από τα πολλά που δεν έβλεπαν βελτίωση, πάνε στον γιατρό μόνο αν χρειαστεί κάποιο χαρτί για να εγκριθεί μια ρημαδοσύνταξη για να συντηρούνται. Τους λέμε να πάνε και σε άλλο γιατρο αλλά το παρεξηγούν. Για αυτούς δεν μπορει κανενας γιατρος να κανει κατι και οτι μονος του πρεπει να το παρει αποφαση να γινει καλά. Πιστεύει η πεθερά μου, ότι θα ξυπνήσει μια μέρα και θα είναι καλά!!!
Αυτό είχε γινει και την πρώτη φορά που είχε πάθει καταθλιψη, όταν είχε τα παιδιά του μικρά ( είχε διαρκεσει λιγο και ενα πρωινό ξύπνησε και ηταν ενας φυσιολογικός ανθρωπος...του σταματησαν όμως τα φαρμακα που θεωρω ότι θα επρεπε να τα παιρνει για να συντηρειται...) Όμως αυτή την δεύτερη φορά, έχουν περάσει 8 χρόνια με πολλές διακυμάνσεις στην ένταση της αρρώστειας και φοβάμαι δεν θα υπάρξει αναλαμπή. Τα τελευταία χρόνια σηκώνεται από το κρεβάτι μόνο για καπνισμα, τουαλετα και φαγητο και ελάχιστες κουβεντες του τυπου ΄δεν ειμαι καλα΄, ¨να παω να ξαπλωσω¨, ¨με ποναει το κεφαλι μου, η μεση μου¨...
Τόσα χρόνια που τους ζω, έχω ελάχιστες καλές αναμνήσεις μαζί τους... Ουσιαστικά δεν προλαβα να τους γνωρισω σε φυσιολογικες στιγμές. Δεν το λέω εγωιιστικά αλλά στεναχωριέμαι που πιέζεται ο άντρας μου, που του αποδίδουν ευθύνες ότι δεν φροντιζει τους γονείς του επειδή δεν είναι παρών όλη την ώρα όπως τον είχαν συνηθίσει, ενώ τα αδέρφια του ζουν μακρυά και νομίζουν ότι αυτοί είναι σωστοί. Στεναχωριέμαι που τα δικά μας προβλήματα και οι δικες μας χαρες δεν εχουν καμία σημασία μπροστα σε αυτό το θέμα της αρρωστειας του πεθερού μου. Στεναχωριέμαι που το παιδάκι μου αρχίζει να καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά...
Φυσικά δεν κατηγορώ τον πεθερό μου, δεν είναι σε θέση να καταλάβει αλλά για όλους τους άλλους, κάπως περιεργα νιώθω...Πάνω απόλα βαζω το παιδί μου και τον άντρα μου!!!
Μακάρι όμως να γινόταν το θαύμα και να ξύπναγε μια μέρα καλά...
Συγνώμη αν σε κούρασα...Ελπίζω η μητέρα σου να το ξεπερασει και να το ελεγξει όσο μπορεί!
Καλή μου η περίπτωσή σου δεν έχει καμία σχέση με της αρχικής θεματοθέτριας. Εκείνη βασανίζεται η ίδια βαθιά και πληγώνεται από αληθινή κατάσταση που την πλήτει στο κέντρο της ύπαρξης της.
Αυτό που λες εσύ είναι ότι ενοχλείσαι από το γεγονός ότι οι πεθεροί σου δεν έχουν στην ουσία αποδεχθεί ότι ο γιος τους παντρέυτηκε και έκανε δική του οικογένεια. Είναι εντελώς διαφορετικό. Αυτό ακριβώς που περιγράφεις συναίβει και σε εμένα, ο άντρας μου από αγροτική οικογένεια έχει άλλα 6 αδέλφια αλλά επειδή τους φρόντιζε πολύ τώρα έχει μείνει μόνο ο πεθερός μου και υποτίθεται ότι έχει κατάθλιψη. Αυτά που λες σηκώνεται μόνο για να πάει τουαλέτα και θέλει διαρκώς ντάντεμα, είναι γεμάτος παρπάπονα ότι δεν τον φροντίζουμε αρκετά και φυσικά δεν δίνει δεκάρα για το παιδί μας κλπ. Ε, λοιπόν πλέον δεν με νοιάζει. Και σιγά σιγά δεν νοιάζει και τον άντρα μου. Κάνει το καθήκον του τον φροντίζει τον τρέχει σε γιατρούς και νοσοκομεία, αλλά αυτό το πράγμα να κατεβάζει μούτρα και να ακυρώνονται όλα γιατί του είπε ο μπαμπάς του μια στραβή κουβέντα τελείωσε. Τελείωσε όταν βιώσαμε κι άλλα προβλήματα και κατάλαβε ότι ο μπαμπάς του έζησε τη ζωή του λίγο πολύ όπως ήθελε και τώρα πρέπει να ζήσουμε κι εμείς τη δική μας όσο μπορούμε καλύτερα, να δώσουμε ένα υγιές περιβάλλον στο παιδί μας και δεν γίνεται να μην κάνουμε γεννέθλια κάθε φορά που ο μπαμπάς είναι άρρωστος (είναι συνέχεια) γιατί τι παιδί θα μεγαλώσει και δεν θα έχει κάνει γεννέθλια.
Επαναλαμβάνω εντελώς διαφορετική περίπτωση από την πρώτη. Πώς θεωρώ ότι ο πεθερός μου δεν έχει στ΄αλήθεια κατάθλιψη; Πες του ότι θα κάνεις αυτά που θέλει αυτός και του περνάει αμέσως. Οι καταθλιπτικοί δεν μπορούν πλεόν να ενδιαφερθούν για τιποτα. Υποφέρουν βαθιά και τίποττα δεν τους αγγίζει.
Ο χρήστης koutavaki δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 26-02-13, 11:39   #21
mariaVdr
 
Το avatar του χρήστη mariaVdr
 
Εγγραφή: 06-09-2011
Περιοχή: Αθήνα
Μηνύματα: 1.068
mariaVdr ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Maiden καλημέρα.Σε καταλαβαίνω απόλυτα.Χρόνια είχε ταλαιπωρηθεί η μητέρα μου.Στην αρχή δεν ξέραμε τι ήταν οταν όμως αργότερα καταλαβαμε πραγματικά ήταν πολύ δύσκολο.Οσες φορές την είχα ''μαλωσει'' δεν καταφερα τίποτα.Τοτε όλοι στον περίγυρο είχαν αντιληφθεί το πρόβλημα και συνέχεια της έλεγαν τα ίδια και τα ίδια πραγματα με επικριτικό τρόπο, με αποτελεσμα να κλείνεται όλο και πιο πολύ στον εαυτό της.Της έλεγα ότι θα πάω σ/κ να την δω και δεν ήθελε, το απεφευγε, που παλιότερα πέταγε την σκούφια της.
Με μεγάλη πίεση πήγαμε στον γιατρό,εκανε κάποιες συνεδρίες και της έγραψε μια φαρμακευτική αγωγή την οποία δεν ακολουθούσε πιστά και δεν είχε αποτελέσματα.Ο κύκλος μας συνέχισε να της τονιζει το πρόβλημα ώσπου μια μέρα δεν άντεξα ρε παιδί μου.Την είχαν βάλει όλες οι θειαδες κάτω και την μάλωναν λες και ήταν παιδί.Μου γύρισε το κεφάλι αναποδα.Γίναμε μπίλιες στην κυριολεξία.Οταν ένιωσε ότι κάποιος ήταν δίπλα της, όμως τόσο δίπλα ώστε να τα βάλει με όλους, αφέθηκε.Από τότε και εγώ και τα αδέλφια μου έχουμε γίνει η ασπίδα της.Της είπαμε ότι θα είμαστε εκεί αρκεί να την βλέπουμε να γίνεται καλυτερα.Από τότε παίρνει τα χάπια της κανονικά...και ειδικά στις αρχές την επαινούσαμε συνέχεια.Της λέγαμε ότι φαίνεται διαφορετική, πιο χαρούμενη, πιο όμορφη κτλ (ήταν κιόλας).
Νομίζω ότι θέλουν πίεση αλλά μέχρι ένα όριο.Καλή πίεση, να τους πιάσεις στο φιλότιμο και όχι να τους μαλώνουμε ή να τους επικρινουμε για την στάση τους.
__________________

Eρωτεύτηκα!!!
Ο χρήστης mariaVdr δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 26-02-13, 18:44   #22
Χρύσα, Μεσολόγγι
 
Εγγραφή: 09-11-2012
Περιοχή: Μεσολόγγι
Μηνύματα: 59
Χρύσα, Μεσολόγγι ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο koutavaki Εμφάνιση μηνυμάτων
Καλή μου η περίπτωσή σου δεν έχει καμία σχέση με της αρχικής θεματοθέτριας. Εκείνη βασανίζεται η ίδια βαθιά και πληγώνεται από αληθινή κατάσταση που την πλήτει στο κέντρο της ύπαρξης της.
Αυτό που λες εσύ είναι ότι ενοχλείσαι από το γεγονός ότι οι πεθεροί σου δεν έχουν στην ουσία αποδεχθεί ότι ο γιος τους παντρέυτηκε και έκανε δική του οικογένεια. Είναι εντελώς διαφορετικό. Αυτό ακριβώς που περιγράφεις συναίβει και σε εμένα, ο άντρας μου από αγροτική οικογένεια έχει άλλα 6 αδέλφια αλλά επειδή τους φρόντιζε πολύ τώρα έχει μείνει μόνο ο πεθερός μου και υποτίθεται ότι έχει κατάθλιψη. Αυτά που λες σηκώνεται μόνο για να πάει τουαλέτα και θέλει διαρκώς ντάντεμα, είναι γεμάτος παράπονα ότι δεν τον φροντίζουμε αρκετά και φυσικά δεν δίνει δεκάρα για το παιδί μας κλπ. Ε, λοιπόν πλέον δεν με νοιάζει. Και σιγά σιγά δεν νοιάζει και τον άντρα μου. Κάνει το καθήκον του τον φροντίζει τον τρέχει σε γιατρούς και νοσοκομεία, αλλά αυτό το πράγμα να κατεβάζει μούτρα και να ακυρώνονται όλα γιατί του είπε ο μπαμπάς του μια στραβή κουβέντα τελείωσε. Τελείωσε όταν βιώσαμε κι άλλα προβλήματα και κατάλαβε ότι ο μπαμπάς του έζησε τη ζωή του λίγο πολύ όπως ήθελε και τώρα πρέπει να ζήσουμε κι εμείς τη δική μας όσο μπορούμε καλύτερα, να δώσουμε ένα υγιές περιβάλλον στο παιδί μας και δεν γίνεται να μην κάνουμε γεννέθλια κάθε φορά που ο μπαμπάς είναι άρρωστος (είναι συνέχεια) γιατί τι παιδί θα μεγαλώσει και δεν θα έχει κάνει γεννέθλια.
Επαναλαμβάνω εντελώς διαφορετική περίπτωση από την πρώτη. Πώς θεωρώ ότι ο πεθερός μου δεν έχει στ΄αλήθεια κατάθλιψη; Πες του ότι θα κάνεις αυτά που θέλει αυτός και του περνάει αμέσως. Οι καταθλιπτικοί δεν μπορούν πλεόν να ενδιαφερθούν για τιποτα. Υποφέρουν βαθιά και τίποττα δεν τους αγγίζει.
Διηγήθηκα την δικιά μου ιστορία χωρίς να θέλω να την παρομοιάσω με την ιστορία της αρχικής κοπέλας ή οποιαδήποτε άλλου. Άλλωστε η κατάθλιψη διαφέρει και ο κάθε παθών, την βιώνει διαφορετικά...
Ο πεθερός μου πάσχει από κατάθλιψη με φαρμακευτική αγωγή τα τελευταία 8 χρόνια, εισαγωγή και παραμονή σε νοσοκομείο 2 φορές σε αυτά τα χρόνια, με απόπειρα αυτοκτονίας και βίαια ξεσπάσματα για κάμποσο καιρό και τώρα ολοκληρωτική παραίτηση του εαυτού του...Δεν υποκρίνεται και ούτε αν του κάνεις τα χατηρια, συνερχεται...Άλλωστε δεν ζηταει τιποτα...δεν χαίρεται με τιποτα...δεν εχει επαφη με τον κόσμο...
Η πρώτη κοπέλα την καταλαβαίνω, γιατι έτσι αισθάνεται και ο άντρας μου για τον πατερα του, υποφερει που τον βλέπει παραιτημενο. Πονάει που δεν βλέπει αποτέλεσμα σε οτι και να κανει για να ¨ξυπνησει΄ τον πατέρα του. Στεναχωριέται που και η μητέρα του έχει και αυτή επηρεαστεί, βαστάει μεν για να προσέχει τον άντρα της αλλά και αυτή όλη την ώρα κλαίει...
Παράλληλα, όμως ανέφερα και την πλευρά την δική μου, αυτής της συζύγου που έχει τον άντρα της με τους άρρωστους γονείς. Σε πολλά στοιχεία και από αυτά της δικής σου ιστορίας βλέπω ομοιότητες...
Στηρίζω τον άντρα μου και ξέρω ότι και αυτός σέβεται την οικογένειά μας αλλά πάντα θα έχει στο νου του και τους γονείς του και καλά κάνει...
Όλα τα παραπάνω είναι απλά οι σκέψεις μου, που όποιος τις διαβασει μπορεί να βρει ομοιότητες ή/ και διαφορές με την δική του ιστορία. Δεν έχουν σκοπό να δώσουν λύση σε κανένα πρόβλημα και σίγουρα δεν ακυρώνουν την ισχύ των άλλων αφηγήσεων...
Ο χρήστης Χρύσα, Μεσολόγγι δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 26-02-13, 19:31   #23
ΜΑΡΙΑΛ
 
Εγγραφή: 28-07-2009
Μηνύματα: 1.380
ΜΑΡΙΑΛ χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

φίλη θέματοθέτρια...
ξέρετε γιατί η μαμα σου κόβει την αγωγή;
(έχει κάποιες παρενέργειες που την ενοχλούν για παράδειγμα;, ή απλά θεωρεί ότι δεν τα χρειάζεται;, ή δοκιμάζει τον εαυτό της; κτλ)

μήπως πρέπει αρχικά να επικεντρωθείται στη σωστή λήψη της αγωγής;
__________________
ΜΑΡΙΑΛ
Ο χρήστης ΜΑΡΙΑΛ δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 27-02-13, 08:19   #24
Maiden1
 
Εγγραφή: 05-04-2011
Περιοχή: Athens
Μηνύματα: 366
Maiden1 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Αυτό κάνουμε, να παίρνει τα φάρμακά της για να ελέγξουμε την υποτροπή. Άλλωστε αν δεν ελεγθεί αυτό δεν είναι συνεργάσιμη για ό,τι άλλο. Το καλό είναι ότι δεν φέρνει ποτέ αντίρρηση για τον γιατρό της. Όταν της λες πάμε στον γιατρό να σε δει έρχεται πολύ εύκολα.

Γιατί κόβει τα φάρμακα; Για όλα αυτά που ανέφερες παραπάνω. Η δική μου απορία που την εκφράζω και στο αρχικό ποστ είναι γιατί τα κόβει ενώ ξέρει πολύ καλά (το 'χει νιώσει στο πετσί της ρε παιδί μου) τι θα ακολουθήσει. Τα φάρμακά της δεν έχουν βαριές παρενέργειες. Ο γιατρός της πιστεύει πολύ στην εργασιοθεραπεία και στις επαφές με τους άλλους και ότι φάρμακο φέρνει υπνηλία ή ναρκώνει τα αποφεύγει γιατί την θέλει να επικοινωνεί και να εργάζεται. Τυχόν παρενέργειες ιδιαίτερα ενοχλητικές πχ. ακαθισία το καταπολεμά με άλλο σκεύασμα. Τώρα για τα κιλά και για την ξηροστομία που έχει μας έχει πει πολλά νερά και προσοχή στη διατροφή. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.

Χρύσα εύχομαι και για τον πεθερό σου τα πράγματα να πάνε καλύτερα και να χαρεί κι αυτός το εγγόνι του. Και καλό κουράγιο και δύναμη στην πεθερά σου.
Ο χρήστης Maiden1 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Banner διαφημιζόμενων ή ιστοσελίδων που στηρίζει η ΕΕΕΓ Parents.gr
Παλιά 27-02-13, 11:05   #25
miriki
 
Εγγραφή: 25-02-2009
Μηνύματα: 3.799
miriki ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Ένα από τα χαρακτηριστικά της κατάθλιψης είναι ότι δεν θέλεις να νιώθεις καλύτερα. Π.χ. δεν τρως ζεστό το φαγητό σου για να μην το απολαμβάνεις ή κόβεις τα φάρμακα ενώ ξέρεις ότι θα σε πάει πίσω. Είναι πολύ άτιμο πράγμα....
__________________
Ο χρήστης miriki δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 06-05-13, 19:51   #26
lexi
 
Εγγραφή: 27-12-2011
Μηνύματα: 32
lexi ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Καλησπέρα,
Έχω ένα μωρακι 3,5 μηνων το οποίο ήρθε μετα απο αρκετές δυσκολίες στην προσπάθεια σύλληψης.η εγκυμοσυνη μου κυλησε ομαλά αν εξαιρέσεις την συμπεριφορά του μπαμπα μου, η οποία δεν σχετίζεται με το γεγονός της εγκυμοσύνης μου απλά συνέπεσε με αυτο. Εχει κλειστεί στον εαυτό του, ειναι μονίμως αλλού, και το χειρότερο εχει αρχίσει να πίνει (αν και δεν το παραδεχεται με τιποτα) με αποτέλεσμα μετα απο κάθε μεθύσι να εχει εκρήξεις θυμού, είτε σε εμάς την οικογένεια του είτε ακόμα χειρότερα στην δουλεια του. Προσπαθήσαμε να τον πείσουμε να παει σε ψυχολόγο η ψυχίατρο αλλα δεν θέλει καθόλου να το συζητάει Μάζι μας το θέμα (στις ελάχιστες πλέον στιγμές που ειναι διαυγης). Μας είπε πρόσφατα οτι πήγε σε ψυχίατρο μόνος του και του είπε πως εχει κατάθλιψη και του έγραψε αντικαταθλιπτικα τα οποία ξεκίνησε πρόσφατα.το θέμα μου ειναι πως ολα αυτά έχουν επηρεάσει ψυχολογικά και εμένα παρα πολυ. Έχω γεμίσει φοβίες κυρίως για το μωρο με αποτέλεσμα να μην μπορώ να το χαρώ όσο θέλω.φοβαμαι τα πάντα και ειδικά ο μπαμπάς μου δεν θέλω κάν να το κοιτάει.δεν θέλω να πηγαίνω στο πατρικό μου για να μην έρχεται το μωρο σε επαφή μαζί του απο την άλλη η λογική μου μου λεει ότι δεν μπορώ να τουστερησω το μοναδικό του εγγόνι....πολλεσ φορεσ φοβαμαι μην χτυπησει πανω στα νευρα του την μαμα μου η τα αδερφια μου...είμαι πολυ συγχυσμενη με το όλο θέμα...ο αντρασ μου μου λεει οτι υπερβαλλω.θέλω να παω τον μπαμπα μου η ίδια σε κάποιον ψυχίατρο για να ακούσω η ίδια τι πρόβλημα υπάρχει γιατι τον ίδιο δεν τον εμπιστεύομαι πλέον....να προσθέσω οτι δεν εγινε τίποτα που να δικαιολογεί την αλλαγή στην συμπεριφορά του και πάντα στις εκρήξεις του βγάζει ανασφάλεια (δεν με σέβεστε), κόμπλεξ (αυτά που έχω κάνει εγω εσείς δεν θα καταφέρετε να τα κάνετε ποτε), μιζέρια....πολλές φορές σου δίνει την εντύπωση οτι βαριεται και βρίσκει αυτόν τον τροπο για να τραβήξει την προσοχή πάνω του...τι να κανω για να αισθάνθω καλυτερα γιατι έχω μια ζωή μπροστά μου και το οφείλω στην δική μου οικογένεια....
Ο χρήστης lexi δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 07-05-13, 02:55   #27
miriki
 
Εγγραφή: 25-02-2009
Μηνύματα: 3.799
miriki ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Να σου ζήσει το μωράκι σου. Είναι πολύ αγχώδης η περίοδος της λοχείας ούτως ή άλλως πόσο μάλλον όταν έχεις και τέτοια να αντιμετωπίσεις. Δες κάποιον ειδικό να σε καθοδηγήσει και φρόντισε αν θέλεις να μιλήσεις με το γιατρό που παρακολουθεί τον πατέρα σου να ενημερωθείς για το πώς μπορείς να τον βοηθήσεις. Καλό κουράγιο....
__________________
Ο χρήστης miriki δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 07-05-13, 12:00   #28
lexi
 
Εγγραφή: 27-12-2011
Μηνύματα: 32
lexi ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Σε ευχαριστώ πολυ! Να σου ζήσει και εσένα το παιδάκι σου. Το ξέρω οτι το άγχος μου αυτη την στιγμή δεν με αφήνει να ηρεμήσω. Και φοβόμουν απο την αρχή της εγκυμοσύνης μου μην παθω επιλοχειο κατάθλιψη και κραταγα μικρο καλαθι οσον αφορα στισ προσδοκιες μου ωσ νεα μητερα.Που να φανταζόμουν οτι τελικά κάτι άλλο θα ταραζε την ψυχολογική μου κατάσταση.τελικα η ζωή ειναι εντελώς απρόβλεπτη . Οσον αφορά στον πατέρα μου, ειναι πολυ δύσκολο να επικοινωνήσω μαζί του, δεν μιλάει,δεν λεει πως αισθάνεται,δεν ξέρω καθόλου τι να κανω για να τον πάμε σε ειδικο ο οποίος θα συμβουλεψει ίσως και εμάς πως να τον βοηθήσουμε
Ο χρήστης lexi δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 07-05-13, 14:47   #29
miriki
 
Εγγραφή: 25-02-2009
Μηνύματα: 3.799
miriki ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Καλά βρε κορίτσι τα αντικαταθλιπτικά ποιός του τα δωσε; Μ' αυτόν μιλήστε. Ας ψάξει η μαμά σου τη συνταγή να βρει το όνομά του και επικοινωνήστε μαζί του. Επίσης μιλήστε με μια ομάδα Ανώνυμων Αλκοολικών ή κέντρο ψυχικής υγιεινής που βρίσκεται κοντά τους. Αυτό όμως πρέπει να το κάνουν η μητέρα και τα αδέλφια σου. Εσύ πρέπει να φροντίσεις τη δική σου ψυχική υγεία και την ψυχική και σωματική υγεία του μωρού σου.


Αν μένεις Αθήνα η Φαιναρέτη ίσως να μπορεί να σε καθοδηγήσει www.fainareti.gr
__________________
Ο χρήστης miriki δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 07-05-13, 17:01   #30
Maiden1
 
Εγγραφή: 05-04-2011
Περιοχή: Athens
Μηνύματα: 366
Maiden1 ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Γιατί δεν θέλεις καν να το κοιτάει ο πατέρας σου; Θα σου φανεί περίεργο που θα στο πω αλλά αυτός περνάει χειρότερα απ'όλους σας. Και αν μιλάμε για κατάθλιψη ή για μία άλλη ψυχική ασθένεια τότε δεν το ήθελε να αρρωστήσει οπότε μην τον "τιμωρείς". Μίλα με τον γιατρό του ή με κάποιον άλλον ψυχίατρο, θα σε βοηθήσει. Εγώ ζητούσα παράλογα πράγματα από την μητέρα μου και ο γιατρός της να στο πω απλά "μου τραβηξε το αυτί" λέγοντας μου ότι αυτά που ζητάω είναι πολύ δύσκολα για κάποιον που νοσεί. Με καθοδήγησε εν ολίγοις στο θέμα της συμπεριφοράς και το ξεπεράσαμε όλοι μαζί.

Αντικαταθλιπτικά και αλκοολ δεν πάνε μαζί προσεξέ το αυτό. Το αλκοολ επιδεινώνει τα συμπτώματα όλων των ψυχικών ασθενειών και μαζί με χάπια είναι επικίνδυνο.

Μήπως η μητέρα σου έπεσε με τα μούτρα στο εγγόνι και τον αφήσανε στην άκρη; Ξέρεις οι μεγάλοι άνθρωποι είναι και σαν μικρά παιδιά, αναζητούν την προσοχή.

Υπομονή κοπέλα μου, εμείς για να δούμε φως περάσανε 5 μήνες. Μας είχε πει και ο γιατρός ότι όπως όλες οι ασθένειες έτσι και οι ψυχικές γιατρεύονται με πιο αργούς ρυθμούς σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.
Ο χρήστης Maiden1 δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 08-05-13, 13:30   #31
lexi
 
Εγγραφή: 27-12-2011
Μηνύματα: 32
lexi ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Ευχαριστω για τις συμβουλές σας. Δεν θέλω ούτε να την κοιτάει γιατι μου δίνει την εντύπωση οτι ούτε κάν χάρηκε για τον ερχομό του μωρου....εννοείται οτι αυτο αισθάνομαι και σε καμία περίπτωση δεν δείχνω στον ιδιο οτι αισθάνομαι έτσι....συνήθως ήμουν εγω αυτη που ασχολουμουν μαζί τους και κυρίως προσπαθούσα πάντα να τους ανέβαζω ψυχολογικά αλλα τωρα δεν έχω ούτε τον ίδιο χρόνο αλλα (οσο εγωιστικο και αν ακούγεται ) ούτε την ίδια διάθεση να είμαι πάντα εκεί για αυτούς..... αυτη την στιγμη θέλω να χαρώ το μωρο μου και να ασχοληθεί κάποιος άλλος με το συγκεκριμένο πρόβλημα....η υπόλοιπη οικογένεια μου λεει πως υπερβαλλω και οτι θα του περάσει....εμένα αυτο δεν με καθησυχάζει κυρίως για τον λόγο που ανέφερες maiden, το οτι πίνει....γνωρίζω οτι ειναι ο χειρότερος συνδυασμός. Ειναι αλήθεια πως έχουν πέσει όλοι με τα μούτρα στο μωρο και μερικές φορές αισθάνομαι οτι στρουθοκαμιλιζουν.....δυστυχώς ξέρω οτι θα πρεπει εγω πάλι να μπω στα μονοπάτια της κατάθλιψης για να προσανατολιστουμε κάπως όσον αφορά στο πρόβλημα του αλλα αυτη την στιγμή δεν είμαι έτοιμη ψυχολογικα να το κανω αυτο. Οσο για την συνταγή, έχω μια εβδομαδα που ρωτάω την μαμα μου αν του την ζήτησε και μου λεει καθε φορά οτι το ξέχασε!!!!! Εχει περάσει και αυτη πολυ δύσκολα στην ζωή της, ειχε και προσφατα θανάτους πολυ κοντινων και νέων συγγενών της και δεν θέλω να την πίεζω και αυτη...θέλω να την αφήσω να χαρεί λίγο....ελπίζω να καταφέρω να τα βάλω σε μια σειρά όσο πιο ανώδυνα γίνεται για όλους....
Ο χρήστης lexi δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 26-11-13, 16:36   #32
eleniaslan
 
Εγγραφή: 26-11-2013
Μηνύματα: 1
eleniaslan ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή φοβαμαι..

καλησπερα σε όλους..είμαι καινούρια εδώ κ δε ξέρω καν αν γράφω σε σωστή ενότητα... είμαι 29. ετών..εχω δύο αγοράκια.ο ένας είναι 9 ετών.κ μικρός είναι 4 ετών... εδώ και 7 χρόνια με ταλαιπωρούν οι κρίσεις πανίκου..δύο χρόνια έκανα θεραπεία κ ήμουν καλά. τώρα εδώ κ ένα χρόνο κ κάτι ξανά τα ίδια κ χειρότερα... θέλω να μου πείτε τη γνώμη σας μανούλες με ανάλογη εμπειρία... επειδή η ψυχολόγος που με παρακολουθούσε με έχει φτάσει στο αμήν..θέλω η μα βρω μια η ενάν ψυχολόγο να αγγίξει να με κάνει να ανοιχτω..την περνώ λοιπόν τη ψυχολόγο μου σήμερα τηλ..κ τις λέω..κυρία τάδε σε περίπτωση που είμαι έγκυος τι κάνω με τα χάπια;κ γυρνάει κ μου λέει..απορώ π ως σκεφτεσαι κ τρίτο..με την αιυεσθησια που ΈΧΕΙΣ δε χρειάζεσαι τρίτο... δε μπο.ηρείς να .κα κνταπεξέλθειςκ από εκείνη τη ώρα δε μπορώ να ηρεμ δε μπορώ να το χωνεψω...θέλω πολύ άλλο ένα ακόμα παιδάκι..θέλω να ακούσω γνώμη από κάποιον που με νιώθει...
Ο χρήστης eleniaslan δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 26-11-13, 17:05   #33
asana
 
Εγγραφή: 12-04-2010
Μηνύματα: 55
asana χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

eleniaslan, αν δεν εχεις εμπιστοσυνη στον ψυχολογο σου τοτε μπορεις να επισκεφτεις και αλλους, μεχρι να βρεις καποιον με τον οποιο να μπορειτε να συνεργαστειτε. Αυτος θα σου πει τη γνωμη του. Θελεις τριτο παιδι, το θεμα ειναι "μπορεις να ανταπεξελθεις σε αυτο και στις απαιτησεις που θα δημιουργηθουν?" Καθε καινουργιο μελος στην οικογενεια μας, ταραζει τις υπαρχουσες ισορροπιες και σχεσεις. Νιωθεις ετοιμη και δυνατη να αναλαβεις τη φροντιδα τριων παιδιων και των μεγαλυτερων ευθυνων που θα προκυψουν ?
Σε αυτα δε μπορουμε να σου απαντησουμε εμεις οι αγνωστες (και ασχετες με τη ζωη σου και τα βιωματα σου)..Μονο εσυ και ο εμπιστος ψυχολογος σου μπορειτε να απαντησετε.
Ο χρήστης asana δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 26-11-13, 17:32   #34
elenip
Προσωρινά μή ενεργός Λογαριασμός
 
Εγγραφή: 23-12-2009
Μηνύματα: 1.440
elenip χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο eleniaslan Εμφάνιση μηνυμάτων
καλησπερα σε όλους..είμαι καινούρια εδώ κ δε ξέρω καν αν γράφω σε σωστή ενότητα... είμαι 29. ετών..εχω δύο αγοράκια.ο ένας είναι 9 ετών.κ μικρός είναι 4 ετών... εδώ και 7 χρόνια με ταλαιπωρούν οι κρίσεις πανίκου..δύο χρόνια έκανα θεραπεία κ ήμουν καλά. τώρα εδώ κ ένα χρόνο κ κάτι ξανά τα ίδια κ χειρότερα... θέλω να μου πείτε τη γνώμη σας μανούλες με ανάλογη εμπειρία... επειδή η ψυχολόγος που με παρακολουθούσε με έχει φτάσει στο αμήν..θέλω η μα βρω μια η ενάν ψυχολόγο να αγγίξει να με κάνει να ανοιχτω..την περνώ λοιπόν τη ψυχολόγο μου σήμερα τηλ..κ τις λέω..κυρία τάδε σε περίπτωση που είμαι έγκυος τι κάνω με τα χάπια;κ γυρνάει κ μου λέει..απορώ π ως σκεφτεσαι κ τρίτο..με την αιυεσθησια που ΈΧΕΙΣ δε χρειάζεσαι τρίτο... δε μπο.ηρείς να .κα κνταπεξέλθειςκ από εκείνη τη ώρα δε μπορώ να ηρεμ δε μπορώ να το χωνεψω...θέλω πολύ άλλο ένα ακόμα παιδάκι..θέλω να ακούσω γνώμη από κάποιον που με νιώθει...
Κοίταξε να δεις μπορώ να σε νιώσω σε ότι αφορά τις κρίσεις πανικού γιατί τις παθαίνει μία κολλητή μου η οποία δεν έχει παιδιά τις παθαίνει για άλλους λόγους... αυτό που εγώ εισπράττω από την ίδια είναι πως όταν τις παθαίνει δεν είναι σε φάση να διαχειριστεί απλά πράγματα.... ο δικός της ψυχολόγος δεν νομίζω ότι την έχει βοηθήσει και πολύ γιατί δεν βλέπουμε καμία καλυτέρευση στην περίπτωσή της.. τώρα σε ότι σε αφορά λες πως έκανες 2 χρόνια θεραπεία και ήσουν καλά.. ήταν με την ίδια ψυχολόγο που λες ότι σε φέρνει στο αμήν? από αυτά που γράφεις μάλλον πρέπει να παίρνεις αγωγή για να ρωτάς για τα χάπια.. ειδική δεν είμαι αλλά η ψυχολόγος σου φαντάζομαι πως ότι σου λέει στο λέει με όλη την διάθεση να σε βοηθήσει και ξέρει όλες τις παραμέτρους για την ζωή σου.. κάποια πράγματα μπορεί να μην μας αρέσει να τα ακούμε αλλά θα πρέπει να τα σκεφτόμαστε όχι εν βρασμώ ψυχής κατ' αρχάς η αιτία για τις κρίσεις πανικού ήταν οι πολλές ευθύνες για τα παιδιά? γιατί λες οτι πριν 7 χρόνια τις έπαθες.... ή είναι άσχετες? αυτό που εγώ θα σε συμβούλευα πάντως από την πλευρά μου είναι πως όταν αποφασίζουμε να φέρουμε ένα παιδί στον κόσμο θα πρέπει όσο μπορούμε να φροντίζουμε να είμαστε σωματικά και ψυχολογικά προετοιμασμένοι για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε... συγνώμη αν θα σε στενοχωρήσω αλλά κρίνοντας από τις κρίσεις πανικού που βλέπω στην φίλη μου εγώ εάν ήμουν ένα μικρό παιδάκι και έβλεπα την μητέρα μου να παθαίνει κρίσεις πανικού το λιγότερο θα τρόμαζα.. αυτό θέλεις για τα παιδιά σου?? μπορεί να μιλάω λίγο σκληρά αλλά τα παιδιά δεν μας φταίνε σε τίποτε εάν για την δική μας και μόνο ικανοποίηση του εγώ μας να θέλουμε να φέρουμε ένα παιδί στον κόσμο αλλά να μην μπορούμε να εγγυηθούμε ότι μπορούμε να ανταπεξέλθουμε.. πόσο μάλλον όταν ήδη υπάρχει πρόβλημα... θεωρώ ότι πρώτα θα πρέπει να "ξεμπερδέψεις" με το όλο θέμα και μετά να πάρεις την απόφαση να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο, φροντίζοντας όσο μπορείς να υπάρχουν οι κατάλληλες προυποθέσεις όχι οι ακατάλληλες...
Ο χρήστης elenip δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 26-11-13, 18:53   #35
novak
 
Εγγραφή: 02-10-2013
Περιοχή: Athens
Μηνύματα: 158
novak ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

elenip σε βρίσκω λίγο απόλυτη...Με φιλική διάθεση πάντα, θα ήθελα να σου πω ότι οι περισσότεροι από μας δεν κάνουμε δεύτερο και τρίτο παιδί για να ικανοποιήσουμε το εγώ μας (όχι ότι δεν υπάρχουν κι αυτοί) αλλά γιατί θέλουμε να ξαναζήσουμε / πολλαπλασιάσουμε την ευτυχία, την αγάπη και την πληρότητα που νιώθουμε με το πρώτο μας παιδί (παρόλες τις δυσκολίες, την κούραση και τις αντιξοότητες).

Δεν ξέρω και πολλούς γονείς που θα ισχυρίζονταν ότι "μπορούν να εγγυηθούν ότι θα ανταπεξέλθουν" στις χ συνθήκες εκ των προτέρων, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για μωρά και παιδάκια (που νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε ότι άλλο να στο λένε κι άλλο να το ζεις). Ξέρω όμως αρκετούς γονείς που προσπαθούν να είναι όσο πιο προετοιμασμένοι γίνεται και, αν τους έρθει ο ουρανός σφοντύλι παρόλα αυτά, να το παλεύουν, να προσαρμόζονται, να κάνουν λάθη, να βελτιώνονται και η ζωή να συνεχίζεται...Δεν είμαστε υπεράνθρωποι, και η ζωή έχει πολλές φορές τον τρόπο να μας διαψεύδει και να μας εκπλήσει, ευχάριστα ή δυσάρεστα.

Στο παράδειγμα με τη φίλη σου που λες, εγώ ας πούμε έχω συγγενή που έχει πάθει σοβαρή επιλόχειο κατάθλιψη και κρίσεις πανικού και στα δύο της παιδιά, το ξεπέρασε και τις δύο φορές με αγωγή, υποστήριξη από οικογένεια και φίλους και πολλή δική της προσπάθεια. Προφανώς και έγινε αντιληπτή από τα παιδιά της η δοκιμασία που πέρασε, σίγουρα θα ζορίστηκαν κι αυτά παρόλες τις προσπάθειες να 'προστατευτούν'. Σε διαβεβαιώ όμως ότι δεν θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει ότι η κοπέλα ξεχειλίζει από αγάπη για τα παιδιά της, τα οποία είναι δύο φυσιολογικότατα χαρούμενα παιδάκια.

Αυτά τα λέω όχι γιατί έχω διάθεση για αντιπαράθεση, απλά για να δώσω ίσως την άλλη όψη του νομίσματος σε αυτά που αναφέρεις...άντε, θα το πω κι αυτό: και γιατί δεν μου αρέσει να είμαστε 'καταπέλτες' απέναντι σε ανθρώπους που βρίσκονται σε προφανέστατη φάση μεγάλης σύγχυσης και αδυναμίας.

Eleniaslan, είσαι προφανώς αρκετά μπερδεμένη. Ξεκινάς λέγοντας ότι έχεις κάνει πισωγύρισμα με τις κρίσεις πανικού, κάτι αναφέρεις για αγωγή, κάτι για ψυχολόγο, ξαφνικά πετάς μια κουβέντα για εγκυμοσύνη και τρίτο παιδι...Το μήνυμά σου είναι λίγο χαοτικό...Προσπάθησε καταρχήν να βάλεις σε μια σειρά τα θέματα που σε απασχολούν.

Ίσως με την ψυχολόγο αυτή να έχει κλείσει ένας κύκλος και να μην σε καλύπτει πλέον, θα μπορούσες να αναζητήσεις κάποιον άλλο ειδικό που θα σου ταιριάζει καλύτερα. Ωστόσο, θα συμφωνήσω απόλυτα με την elenip ότι είναι πολύ σημαντικό να προσπαθήσεις να ισορροπήσεις ξανά πριν προχωρήσεις σε άλλο παιδάκι. Αν είσαι ήδη έγκυος, καλό θα ήταν να αναζητήσεις άμεσα την κατάλληλη βοήθεια ώστε να μπορέσεις να ευχαριστηθείς τα παιδιά σου και να αντεπεξέλθεις στις ανάγκες τους. Αν το θέλεις πραγματικά και αντιμετωπίσεις τα προβλήματά σου συστηματικά και με σοβαροτητα είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις.
Ο χρήστης novak δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 26-11-13, 20:01   #36
miria
 
Εγγραφή: 10-03-2013
Μηνύματα: 251
miria ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

elenip!

Σε άλλα θέματα στο forum έχω συμφωνήσει μαζί σου αλλά εδω θεωρώ ότι το μήνυμά σου, όταν διαβαστεί από την κοπέλα όχι μόνο δε θα τη βοηθήσει αλλά θα την κάνει ακόμη χειρότερα και αυτή τη στιγμή διανύει μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο. Δεν επιτιθέμεθα στους αδυνάμους, όπως πολύ σωστά έγραψε η προλαλήσασα.

Τώρα σε σένα κοπέλα μου με τις κρίσεις πανικού!!

Θα σου πω κάτι που το ξέρεις και συ! Οι κρίσεις πανικού θεραπεύονται. Και εσύ ήσουν καλά παλιότερα και σίγουρα μπορείς να ξαναγίνεις. Απέδειξες ότι έχεις τη δύναμη και θα τη χρησιμοποιήσεις και αυτή τη φορά!!
Απευθύνσου στον ψυχίατρό σου να σου ρυθμίσει την αγωγή σου με τα νέα δεδομένα. Μπορεί να χρειάζεσαι μια αλλαγή στα φάρμακά σου.
Για την ψυχολόγο σου δεν έχω λόγια... Απλώς πρέπει να την αλλάξεις, χωρίς άλλη συνεδρία.
Τώρα αν είσαι έγκυος, γνωρίζω ότι στο Αιγινήτειο υπάρχουν ψυχίατροι εξειδικευμένοι στις κυήσεις. Ζήτα λοιπόν από τον άντρα σου ή κάποιον δικό σου να σου κλείσει ραντεβού..
Αν πάλι δεν είσαι έγκυος, κάνε υπομονή να γίνεις καλά και θα έρθει και το επόμενο παιδάκι....
Είμαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε καλά και θα τα καταφέρεις και πάλι!!!!
Ο χρήστης miria δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Banner διαφημιζόμενων ή ιστοσελίδων που στηρίζει η ΕΕΕΓ Parents.gr
Παλιά 27-11-13, 00:49   #37
summer wine
 
Το avatar του χρήστη summer wine
 
Εγγραφή: 19-06-2013
Μηνύματα: 272
summer wine ουδετερη μηδέν
Προεπιλογή

Σου ευχομαι συντομα να ξεπερασεις παλι τις κρισεις πανικου και να μπορεσεις να μεινεις εγκυος.
Η ψυχολογια της γυναικας στην εγκυμοσυνη ειναι ευαλωτη λογω ορμονων, και καλο ειναι να εχεις λυσει ολα σου τα προβληματα γιατι μπορει να υποφερεις πολυ και να βασανιστεις κατα τη διαρκεια της εγκυμοσυνης.
Εξαλλου εισαι πολυ μικρη και εχεις ολο το χρονο μπροστα σου και για αλλο παιδακι. Δεν εχεις τιποτα να σε πιεζει και να σε αγχωνει.

Εγω θα σου προτεινα αντι για ψυχολογο,( φανταζομαι οτι θα συμβουλευεσαι και ψυχιατρο εφοσον παιρνεις φαρμακα) να ψαξεις για ψυχαναλυτη-ψυχιατρο. Μια φιλη μου τη βοηθησε στην εγκυμοσυνη της , αλλα και γενικοτερα στη ζωη της ενας ψυχαναλυτης.
Ο χρήστης summer wine δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Παλιά 27-11-13, 11:35   #38
elenip
Προσωρινά μή ενεργός Λογαριασμός
 
Εγγραφή: 23-12-2009
Μηνύματα: 1.440
elenip χωρίς αξιολόγηση
Προεπιλογή

Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο novak Εμφάνιση μηνυμάτων
elenip σε βρίσκω λίγο απόλυτη...Με φιλική διάθεση πάντα, θα ήθελα να σου πω ότι οι περισσότεροι από μας δεν κάνουμε δεύτερο και τρίτο παιδί για να ικανοποιήσουμε το εγώ μας (όχι ότι δεν υπάρχουν κι αυτοί) αλλά γιατί θέλουμε να ξαναζήσουμε / πολλαπλασιάσουμε την ευτυχία, την αγάπη και την πληρότητα που νιώθουμε με το πρώτο μας παιδί (παρόλες τις δυσκολίες, την κούραση και τις αντιξοότητες).

Δεν ξέρω και πολλούς γονείς που θα ισχυρίζονταν ότι "μπορούν να εγγυηθούν ότι θα ανταπεξέλθουν" στις χ συνθήκες εκ των προτέρων, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για μωρά και παιδάκια (που νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε ότι άλλο να στο λένε κι άλλο να το ζεις). Ξέρω όμως αρκετούς γονείς που προσπαθούν να είναι όσο πιο προετοιμασμένοι γίνεται και, αν τους έρθει ο ουρανός σφοντύλι παρόλα αυτά, να το παλεύουν, να προσαρμόζονται, να κάνουν λάθη, να βελτιώνονται και η ζωή να συνεχίζεται...Δεν είμαστε υπεράνθρωποι, και η ζωή έχει πολλές φορές τον τρόπο να μας διαψεύδει και να μας εκπλήσει, ευχάριστα ή δυσάρεστα.

Στο παράδειγμα με τη φίλη σου που λες, εγώ ας πούμε έχω συγγενή που έχει πάθει σοβαρή επιλόχειο κατάθλιψη και κρίσεις πανικού και στα δύο της παιδιά, το ξεπέρασε και τις δύο φορές με αγωγή, υποστήριξη από οικογένεια και φίλους και πολλή δική της προσπάθεια. Προφανώς και έγινε αντιληπτή από τα παιδιά της η δοκιμασία που πέρασε, σίγουρα θα ζορίστηκαν κι αυτά παρόλες τις προσπάθειες να 'προστατευτούν'. Σε διαβεβαιώ όμως ότι δεν θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει ότι η κοπέλα ξεχειλίζει από αγάπη για τα παιδιά της, τα οποία είναι δύο φυσιολογικότατα χαρούμενα παιδάκια.

Αυτά τα λέω όχι γιατί έχω διάθεση για αντιπαράθεση, απλά για να δώσω ίσως την άλλη όψη του νομίσματος σε αυτά που αναφέρεις...άντε, θα το πω κι αυτό: και γιατί δεν μου αρέσει να είμαστε 'καταπέλτες' απέναντι σε ανθρώπους που βρίσκονται σε προφανέστατη φάση μεγάλης σύγχυσης και αδυναμίας.

Eleniaslan, είσαι προφανώς αρκετά μπερδεμένη. Ξεκινάς λέγοντας ότι έχεις κάνει πισωγύρισμα με τις κρίσεις πανικού, κάτι αναφέρεις για αγωγή, κάτι για ψυχολόγο, ξαφνικά πετάς μια κουβέντα για εγκυμοσύνη και τρίτο παιδι...Το μήνυμά σου είναι λίγο χαοτικό...Προσπάθησε καταρχήν να βάλεις σε μια σειρά τα θέματα που σε απασχολούν.

Ίσως με την ψυχολόγο αυτή να έχει κλείσει ένας κύκλος και να μην σε καλύπτει πλέον, θα μπορούσες να αναζητήσεις κάποιον άλλο ειδικό που θα σου ταιριάζει καλύτερα. Ωστόσο, θα συμφωνήσω απόλυτα με την elenip ότι είναι πολύ σημαντικό να προσπαθήσεις να ισορροπήσεις ξανά πριν προχωρήσεις σε άλλο παιδάκι. Αν είσαι ήδη έγκυος, καλό θα ήταν να αναζητήσεις άμεσα την κατάλληλη βοήθεια ώστε να μπορέσεις να ευχαριστηθείς τα παιδιά σου και να αντεπεξέλθεις στις ανάγκες τους. Αν το θέλεις πραγματικά και αντιμετωπίσεις τα προβλήματά σου συστηματικά και με σοβαροτητα είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις.
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου σε αυτά που λες και κανείς γονιός δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα είναι 100% προετοιμασμένος σε τι θα του έρθει με τα παιδιά.. όταν μιλάμε για φυσιολογικές καταστάσεις όμως.. εδώ ήδη υπάρχει πρόβλημα και νομίζω ότι το 3ο παιδί απλώς θα διογκώσει τα προβλήματα στην ψυχολογία της κοπέλας... δεν λεω ότι η κοπέλα δεν μπορεί να ανταποκριθεί (εδώ ανταποκρίνονται άλλοι με περισσότερα προβλήματα) αλλά επειδή το θέμα μας είναι να βοηθηθεί η κοπέλα, θα πρέπει να εστιάσει στο πραγματικό της θέμα και νομίζω πως η απόκτηση ενός 3ο παιδιού, εφόσον το θέλει, μπορεί να περιμένει... στο μήνυμά της αναφερει πως η ψυχολόγος της είπε πως με την ευαισθησία που έχει δεν πρέπει να κάνει άλλο παιδί και η κοπέλα πάει να σκάσει γι΄αυτό και ρώτησε τη γνώμη μας... προφανώς η ψυχολόγος ξέρει καλύτερα από εμάς.... εγώ να την βοηθήσω θέλω την κοπέλα και δεν την κρίνω... απλώς, ίσως με λίγο άκομψο τρόπο, προσπαθώ να την ταρακουνήσω λίγο.. δηλ. όταν έχεις ήδη 2 παιδιά τα οποία ζουν τις κρίσεις πανικού σου το θέμα σου είναι ότι θέλεις να κάνεις και τρίτο παιδί??? συγνώμη βρε κορίτσια αλλά εμενα μου φαίνεται εγωιστικό.... εδώ λέμε να είμαστε καλά να προσφέρουμε το καλύτερο στα παιδιά μας άμα είχαμε ήδη θέματα (όπως όλοι μας ) δεν θα έπρεπε πρώτα να ξεμπερδέψουμε με τα θέματα αυτά και μετά να είμαστε γεροί και δυνατοί και ας κάνουμε και 10 παιδιά... εγώ προσωπικά νομίζω ότι όσο και να λαχταρά η κοπέλα και τρίτο παιδί νομίζω ότι θα χειροτερέψει πολύ την ψυχολογία της... από αυτά που λέει δηλαδή... και τι φταίνε τα παιδιά να βλέπουν μία μαμά σε κρίση πανικού?? (δεν ξέρω εάν έχετε δει άτομο, εγώ από την φίλη μου έχω τρομάξει πάντως) .. εμένα η συμβουλή μου πάντως όπως έγραψα είναι κατά πρώτο να βρει τις ισορροπίες στη ζωή της, εάν νιώθει ότι η συγκεκριμένη ψυχολόγος δεν την καλύπτει ας βρει κάποια άλλη, αλλά γιατί πραγματικά δεν κάνει καλά την δουλειά της όχι γιατί μπορεί να λέει αλήθειες που πονάνε.... προέχει η σωματική και ψυχική υγεία της μαμάς για να μπορεί να προσφέρει στα παιδιά της αυτά που έχουν ανάγκη...
Ο χρήστης elenip δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Bookmarks



Εργαλεία Θεμάτων

Δικαιώματα - Επιλογές
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is σε λειτουργία
Τα Smilies είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας HTML είναι εκτός λειτουργίας

Forum Jump

Παρόμοια Θέματα
Θέμα Δημιουργός Forum Απαντήσεις Τελευταίο Μήνυμα
ΘΕΛΩ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΝΑ ΘΗΛΑΣΩ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΚΑΝΩ ΚΑΤΙ ΛΑΘΟΣ!!!!!!!!!!! terataki08 Αποκλειστικός θηλασμός: 0-6 μήνες 8 08-04-11 17:17
Θελω αλλα δε ξερω αν θα τα καταφερω taptap Θέλω να γίνω μαμά/μπαμπάς 19 30-01-11 20:13
ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΒΟΗΘΗΣΩ ΚΑΤΑΘΕΤΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΟΥ ΖΩΗ76 Δύσκολες στιγμές...! 23 18-08-10 18:27
θελω να τον βοηθησω αλλα δεν μπορω! salomi 'Υπνος 3 14-05-09 14:53


Όλες οι ώρες είναι GMT +3. Η ώρα τώρα είναι 03:52.


 
 
 
ποιοι είμαστε | επικοινωνία | στατιστικά    
© parents.gr - Ελληνική Εταιρία Ενημέρωσης Γονέων 2008

Forum engine powered by : vBulletin Version 3.8.2
Copyright ©2000 - 2014, Jelsoft Enterprises Ltd.


website by
website by VelocityFarm