Χορηγία Επικοινωνίας:  Προετοιμάζομαι για Τοκετό & Θηλασμό! 

25/11  Σάββατο από τις 12:00-14:30 π.μ. στo Κέντρο Θηλασμού & Μητρότητας
 Απευθύνεται σε εγκύους μετά τον 5ο μήνα κύησης!

Είσοδος Ελεύθερη 

Πατήστε στην εδώ για να δηλώσετε συμμετοχή

mitrikos_nov17.gif

 

kine

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    560
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    15

kine last won the day on Νοέμβριος 4

kine had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

218 Good

Περισσότερα για την/τον kine

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

353 εμφανίσεις προφίλ
  1. Αυτές τις σκέψεις τις είχα κι εγώ. Δεν ήξερα δηλαδή, πότε είναι η ώρα, να αρχίσω να λέω κάποια όχι, πότε τα καταλαβαίνει και έχει νόημα να τα επαναλαμβάνω. Τελικά, αφέθηκα λίγο καιρό ακόμη και όταν άρχισε να μπουσουλάει, αρχισα να μαζεύω πράγματα που είναι στο ύψος της και ήθελα να προστατεύσω και να βάζω στα ίδια σημεία, πράγματα που μπορούσε να περιεργαστεί και την ενδιέφεραν, αλλά όχι παιχίδια, αντικείμενα του σπιτιού. Ταυτόχρονα, όταν έπαιρνε κάτι που δεν ήθελα ή δεν μπορούσε να μετακινηθεί, την έλεγα ότι αυτό δεν θέλω να το πειράζει ή ότι θα χτυπήσει ή οτιδήποτε. Αλλά μέχρι εκεί. Με τον καιρό, άρχισε να ανταποκρίνεται και μάλιστα να πηγαίνει στα σημεία αυτά και να λέει μόνη της "οχι αυτό!", με εκφράσεις και χειρονομίες . Τελοσπάντων, όσο μεγαλώνει, τόσο καλύτερα καταλαβαίνει και μπορεί να ακολουθήσει μια οδηγία, μια παρατήρηση. Αλλά αυτό έχει νόημα όταν είναι μια δυο παρατηρήσεις μέσα στη μέρα, με σωστό τρόπο. Αν είσαι συνέχεια, μη αυτό, όχι εκείνο, είναι σαν να μη τα λες καθόλου, αφού ότι κάνει το παιδί είναι απαγορευμένο. Το παιδικό δωμάτιο, είναι ενδιαφέρον όταν έχει και ανθρώπους μέσα να παίξουν. Ο χώρος όμως που είσαι εσύ και τα πράγματα που κάνεις εσύ είναι πολύ πιο ενδιαφέροντα και πέραν αυτού, το παιδί θέλει να μοιραστεί την ζωή της μαμά του, όχι να πάει να απομονωθεί σε έναν χώρο με άψυχα αντικείμενα. Αυτά στην εφηβεία Και η δική μας κόρη, δεν καθόταν ούτε βρεφάκι. Τσίριζε ώστε να μην καθόμαστε εμείς όταν την έχουμε αγκαλιά, αλλά να την περιφέρουμε από δω κι από κει και να της δείχνουμε πράγματα. Οπότε το να μπουσουλίσει και να περπατήσει, είναι ανακούφιση γιατί τουλάχιστον, κάνει τις διαδρομές μόνη της και εξερευνά μόνη της. Εμείς είμαστε από δίπλα και συγοντάρουμε ή προστατεύουμε, αλλά με ελεύθερα χέρια και ξεκούραστη μέση
  2. Η προσωπική μου εκτίμηση, είναι ότι πιθανότατα μέχρι να πάει η κόρη μου δημοτικό, το να μαθαίνεις γλώσσα προγραμματισμού θα είναι αρκετά σύνηθες και ίσως μέσα στις εξωσχολικές δραστηριότητες που μπορεί να κάνει ένα παιδί. Σίγουρα, μέχρι να τελειώσει το σχολείο, θα είναι πιο χρήσιμη η γνώση προγραμματισμού, παρά η γνώση γραφής ή ορθογραφίας, που η τεχνολογία μπορεί να υποκαταστήσει. Το τι θα σημαίνει αυτό σε κοινωνικό επίπεδο, δεν μπορώ να το εκτιμήσω, αλλά είναι βέβαιο, ότι αυτά που αγχώνουν σήμερα ως καινοτομίες, λίγα χρόνια μπροστά μας, θα είναι δεδομένα και θα υπάρχει ήδη μια πεπατημένη κανονικότητα σε επίπεδο αντίδρασης και πλαισίωσης, των ζητημάτων που συζητάμε. Η προσωπική μου όμως άποψη, είναι ότι η τεχνολογία, με όλα τα μέσα και τις καινοτομίες που φέρει, δεν είναι μια ροή που πρέπει κατ' ανάγκη να ακολουθήσω. Κάθε τι που φέρνει στη ζωή μας, είναι υπό κρίση και εφόσον είναι χρήσιμο και ταιριάζει με την κοσμοαντίληψη μας, το εισάγω. Κάποια είμαι υποχρεωμένη να εισάγω, κάποια μπορώ να απορρίψω. Δεν κατανοώ γιατί θα πρέπει να εναρμονιστώ πλήρως με όλες τις δυνατότητες της τεχνολογίας, απλά επειδή προσφέρονται. Η τεχνοφοβία είναι ένα πράγμα, αλλά υπάρχει και η απλή αδιαφορία και την κάθε τελευταία μόδα. Επιπλέον, δεν με ενδιαφέρει να "προλάβω" να τελειώσω τις δουλειές μου, πριν ακόμη γυρίσω σπίτι κτλ. Δεν το βλέπω έτσι, δεν κινούμαι έτσι, δεν ψάχνω πως να κερδίσω χρόνο από μικρο υποχρεώσεις. Είναι άλλος ο τρόπος υπαρξης και η ρουτίνα της καθημερινότητας μου. Ακόμη και το καζανάκι σου, μπορείς να ρυθμίσεις, μέσω του smartphone. Εκπληκτικό! Αλλά αδιάφορο. Δεν βλέπω το δέλεαρ. Αν αυριο όλος ο κόσμος, έχει την τελευταίας τεχνολογίας τουαλέτα που ρυθμίζεται από το κινητό, ίσως ο υδραυλικός που θα μου αλλάξει την τουαλέτα, μου πει μια μέρα: "δεν έχω κυρία μου τέτοιο wc να σας βάλω, αυτό είναι παλαιολιθικό, ούτε wifi δεν πιάνει" και ίσως τότε αναγκαστώ να εισάγω μια τεχνολογία, για να μην οπισθοδρομήσω μερικούς αιώνες πίσω. Αλλά μέχρι τότε, μπορώ να αυτοεξυπηρετούμαι χωρίς τις ευλοκίες ενός "εξυπνου κινητού". Και όντως, επειδή μιλάμε για το πως αποφεύγεις τις δυσάρεστες συνέπειες, γι' αυτό επικεντρωθήκαμε στα κακώς κείμενα των τεχνολογιών αυτών. Και παρόλο που μπορούν να υπάρχουν θετικές σχέσεις χρήσης με τα κινητά και τα ταμπλετ, συνήθως δεν συμβαίνει αυτό κι όπως με κάθε άλλο μέσο, χρησιμοποιούνται για καταστολή παιδιών και όχι για τη δημιουργική τους δραστηριοποίηση ή αφύπνιση ή για να μπορέσουν να αναπτύξουν δεξιότητες που δεν κατέχουν ή υστερούν. Και επειδή οι νέοι γονείς είναι εξοικειωμένοι με τις συσκευές αυτές, δεν σημαίνει ότι αντιλαμβάνονται το εύρος της δυναμικής τους. Εχετε βρεθεί κοντά σε άνθρωπο που ξέρει να μπαίνει στο fb αλλά δεν ξέρει να ανοίγει τον υπολογιστή του; Σε άνθρωπο που διαλέγει συσκευή με βάση το χρώμα και όχι τις δυνατότητες της; Σε ανθρώπους που χρησιμοποιούν ταμπλετ, αλλά δεν μπορούν να κάνουν μια ρύθμιση στη συσκευή; Ανθρώπους που όταν λένε "δεν ανεβάζω φωτογραφίες του παιδιού στο ιντερνετ" αναφέρονται στο fb, όπου βάζουν μια φατσούλα μπροστά στο πρόσωπο του παιδιού και νομίζουν ότι έτσι, ΔΕΝ έχει ανέβει η εικόνα του στο ιντερνετ ή ανθρώπους που όταν μιλούν για την προστασία των δεδομένων τους, δεν έχουν διαβάσει ποτέ τους όρους των μέσων που χρησιμοποιούν ή ανθρώπους που δεν ανεβάζουν φωτο στο φβ, αλλά τις στέλνουν μέσω mail ή άλλων εφαρμογών και νομίζουν ότι ΔΕΝ έχουν ανεβασιε φωτογραφίες στο ιντερνρτ. Να πω κι αλλα; Ολη αυτή η άγνοια ή η ημιμάθεια είναι επικίνδυνη κι ας χρησιμοποιείς το κινητό για πληρωμές. Τόσο το χειρότερο για τον χρήστη. Θα πρόσθετα μάλιστα, ότι η χρήση είναι το εύκολο κομμάτι. Η γνώση της τεχνολογίας και των συνεπειών αυτής, σε ένα εύρος αντικειμένων, είναι που θέλει δουλειά και χρόνο και προσπάθεια για να κατανοήσεις. Σε καμία πείπτωση οπότε, δεν ανησυχώ μην βρεθεί αναλφάβητο τεχνολογικά το παιδί μου. Να μην μείνει μόνο στην αλφαβήτα, η γνώση του, φοβάμαι.
  3. @λιλουμ κι εγώ δεν την αντέχω καθόλου αυτή την τσιρίδα. Εχουν πάθει κυριολεκτικά τα αυτιά μου, ακούω εμβοές, πονούν, με πιάνουν πονοκέφαλοι κ.α. αλλά μάλλον δεν έχει και πολλά που μπορείς να κάνεις. Εμείς είμαστε σχεδόν όλες τις ώρες που είναι ξύπνια, στις βόλτες. Κι όχι απλώς παιδική χαρά. Περπάτημα, τρέξιμο (αυτή προτιμά να τρέχει πλέον) σ' όλα τα μέρη. Κουραζόμαστε εμείς με τόση πεζοπορία. Χιλιόμετρα κάνουμε κάθε μέρα. Αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός, πως μόλις συμβαίνει κάτι που δεν μπορεί να διαχειριστεί καλά, αρχίζει να τσιρίζει. Αυτό που κάνω εγώ, είναι να της ζητώ να μιλάει, αντί να φωνάζει. Τι ρωτώ γιατί φωνάζει, την καλμάρω, κατεβαίνω στο ύψος της και προσπαθώ να συννενοηθούμε. Φυσικά την επόμενη φορά πάλι θα φωνάξει αντί να έρθει να ζητήσει κάτι, αλλά δεν πειράζει. Πάλι από την αρχή. ΕΠιπλέον, μπορεί να παίζει με όλα, εκτός από τα επικίνδυνα. Καρέκλες, πόρτες, κουρτνίνες, σεντόνια, συρτάρια, ντουλάπια, ταπερ ή ότι άλλο. Και μόνο τα δευτερόλεπτα που ξοδεύει για να απασχοληθεί με όλα αυτά τα αντικείμενα του σπιτιού, είναι θησαυρός ηρεμίας. Συγκεντρώνεται σε αυτά για λίγο και έπειτα πάει στο επόμενο. Μην περιμένεις να παίζει με τα παιχνίδια. Είναι παντελώς άχρηστα. Τα παιχνίδια έχουν ενδιαφέρον, στην καλύτερη περίπτωση όταν τα παίζεται μαζί. Για τις δουλειές, κάνω δουλειές μαζί της. Της λέω τι θα κάνουμε και αρχίζω σιγά σιγά κι αυτή ακολουθεί, μέχρι να το βαρεθεί. Βάζω ηλεκτρική, το κάνουμε μαζί. Σφουγγαρίζω, έρχεται και αυτή και της δίνω να σύρει λίγο την σκούπα, την παίρνω πάλι πίσω, κάνω άλλο ένα τετραγωνικό, κάνει κι αυτή κάτι, ξανά πίσω κτλ. Ξεσκονίζω, της δίνω κι αυτής ένα βρεγμένο πανί ή κάτι αντίστοιχο και την αφήνω να κάνει δίπλα μου τα δικά της. Απλώνω ρούχα, έρχεται έξω μαζί μου, παίζει λίγο στα πόδια μου, της ζητώ να μου δώσει κανένα μανταλάκι, παίρνει ίσως και καμιά βρεγμένη κάλτσα από το καλάθι και την περιφέρει, αλλά τέλοσπάντων, κάνουμε μαζί το μέγιστο των εργασιών, χωρίς να πρέπει να την αφήσω κάπου. Απλώς τα κάνω πιο αργά και πιο φιλικά προς αυτήν, ώστε να συμμετέχει και να το αισθάνεται και λίγο παιχνίδι. Στον πάγκο της κουζίνας, βάζω μια καρέκλα δίπλα μου και είναι κι αυτή εκεί. Μαζεύω τα επικίνδυνα και της αφήνω μπροστά της πράγματα που μπορεί να διαχειριστεί, ενώ εγώ κάνω τη δουλειά μου, με μαχαίρι πχ. λίγο πιο διπλα και προσεκτικά να μην με φτάνει σε περίπτωση που απλωθεί απότομα προς το μέρος μου. Γενικά από τη στιγμή που χαλάρωσα και άρχισα να ακολουθώ τους ρυθμούς της, ενώ ταυτόχρονα κάνω όσα πρέπει να κάνω στο σπίτι, τα πράγματα πάνε πολύ καλύτερα γιατί και εγώ τελειώνω αρκετές δουλειές και αυτή δεν βαριέται. Αντί να παίζω εγώ με τα παιχνίδια της, παίζει αυτή με τα δικά μου .
  4. Η μικρή μου η ανηψιά, έχει μάθει να ποζάρει και να ανταποκρίνεται στον φακό, από ενός έτους σίγουρα. Η μαμά της, έχει τόοοοοσες φωτογραφίες της και την κηνυγούσε σε κάθε όμορφη στιγμή τους να βγούνε μια φωτογραφία, που το παιδί, χωρίς να του πεις τίποτα, μόλις βλέπει ότι κάποιος το παρακολουθεί με φακό, στέκεται ακίνητη και κοιτά μέχρι να την φωτογραφίσεις. Και όχι, δεν είναι από ωραιοπάθεια. Απλώς κάνει αυτό που της ζητούνταν τόσο συστηματικά από βρεφάκι. Οι παππούδες μας, την βγάζουν βίντεο καμιά φορά, αλλά είναι πραγματικά τόσο σπάνιο που δεν αξίζει να το αναφέρω. Αυτό όμως που με ενοχλούσε, ήταν πως όταν γεννήθηκε η μικρή, ενώ ήμασταν όλοι μαζεμένοι στο σπίτι και το χαιρόμασταν, είχα μονίμως μια απαίτηση, για φωτογραφία ή βίντεο από τους παπούδες. Από την μια καταλαβαίνω ότι δεν είναι κοντά μας και ήθελαν να έχουν να την βλέπουν, από την άλλη, δεν γίνεται πριν το δεις καλά καλά, να αρχίσεις να το βιντεοσκοπείς ή να το φωτογραφίζεις. Ζήστο πρώτα και μετά κρατάς και ένα στιγμιότυπο αναμνηστικό! Το άλλο κομμάτι με τα βιντεάκια που με ενοχλεί, είναι τα βιντεάκια που κυκλοφορούν στο ιντερνετ, (με τα οποία πλέον μπορεί να πλουτίσει κανείς), όπου μικρά παιδιά βιντεοσκοπούνται στο οτιδήποτε και πατρονάρονται να λένα ή να κάνουν πράγματα που είναι γλυκούτσικα ή αστεία ή εντυπωσιακά, προκειμένου να έχουν ενδιαφέρον. πχ. μαμά βιντεοσκοπεί τα παιδιά της, την ώρα που τους λέει ότι θα έχουν κι άλλο αδερφάκι ή παιδάκι που πάει να πέσει κι ο μπαμπάς το σώζει κ.α. τέτοια. Δεν είναι ότι πρώτη φορά βιντεοσκοπούνται οικογενειακές στιγμές, αλλά το να τοποθετείς ένα παιδί μπροστά στην κάμερα και να του ζητάς να κάνει το α' ή το β' περιμένοντας ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα, το θεωρώ διαφθορά του παιδιού κι ας μην το κάνει εσκεμμένα ο γονιός εκείνη την ώρα. Η χρήση των υπόλοιπων συσκευών, μου είναι περιττή. Δεν είναι ότι σταμάτησα να χρησιμοποιώ smartphone. Δεν είχα ποτέ ένα. Οπως και η απουσία τηλεόρασης στο σπίτι, προέκυψε στα φοιτητικά μου χρόνια και μετά, δεν υπήρξε λόγος να ξανα πάρω μια. Φυσικά βλέπω στα σπίτια άλλων. Δεν τους ζητώ να κλείσουν την τηλεόραση, επειδή είναι το παιδί μπροστά. Η μόνη διαφορά με την οθόνη του υπολογιστή, η οποία όμως κάνει και πολύ διαφορετική τη χρήση του, είναι πως η συγκεκριμένη συσκευή δεν παίζει αυτοβούλως θεάματα, αλλά επιλέγεις το υλικό που προβάλει. Και φυσικά ξέρω, ότι αφού με βλέπει να γράφω στον υπολογιστή, θέλει κι αυτή να χρησιμοποιήσει το πληκτρολόγιο. Είναι φυσικό κι επόμενο, να έχει καλή γνώση του υπολογιστή, από μικρή ηλικία. Το πόσο θα χρησιμοποιεί και με ποια αιτιολογία, θα φανείς μεγαλώνοντας. Πάντως, ξαναλέω, δεν είναι ότι αποκλείω το παιδί μου από κάτι. Αυτός είναι ο τρόπος ζωής μας. Κατά τον ίδιο τρόπο, που το παιδί μου, τρώει όσα τρώμε και πηγαίνει βόλτες όπου πηγαίνουμε και μιλάει με εκφράσεις που χρησιμοποιούμε και έχει το χιούμορ που κάνουμε κι εμείς μαζί της κτλ. Απλώς διασκεδάζουμε με άλλους τρόπους. @vtgian το smartphone ειδικά, δεν το βρίσκω καθόλου χρήσιμο. Διασκεδαστικό ναι. Χρήσιμο όχι. Οι δυνατότητες που μου δίνει, καλύπτονται με χίλους δυο άλλους τρόπους και δεν έχω βρει ποτέ, αρκετά κίνητρα για να πάρω ένα. Παρόλα αυτά, γνωρίζω να χρησιμοποιώ τέτοιες συσκευές και κάνω αρκετά καλή χρήση όταν χρειαστεί, ακόμη καλύτερη ίσως από τους γονείς και τα αδέρφια μου, ή τους φίλους μου που κατέχουν τέτοια κινητά. Κι ο λόγος είναι ακριβώς αυτός: όταν ΟΛΟΣ ο κόσμος έχει προφίλ στο fb θέλω να ξέρω τι είναι και πως λειτουργεί η επικοινωνία μέσω αυτού, όταν ΟΛΟΙ εχουν τέτοια κινητά, θέλω να ξέρω περί τίνος πρόκειται και τι χρήση συνηθίζεται σε αυτά. Ερευνώ και μαθαίνω εγκυκλοπεδικά της νέες εφαρμογές που έχουν πέραση και ακόμη, μπαίνω και στον κόπο να παρακολουθώ τηλεόραση από καιρό σε καιρό, για να βλέπω που βρίσκεται η επικαιρότητα αυτές τις μέρες. Θεωρώ δεδομένο, ότι μόλις αρχίσει να έρχεται σε επαφή με άλλα παιδιά, θα εισέρθουν στο σπίτι μας πολλές συνήθειες ή περιέργειες ή γούστα δικά της, που θα προκύπτουν από την αλληλεπίδραση με συνομηλίκους και θα είναι ευπρόσδεκτα, όπως κάθε μέλος της οικογένειας είναι ευπρόσδεκτο με την ιδιοσυγκρασία του και τα γούστα του.
  5. @ΑΝΝΑ24 νομίζω πέρασες λίγο στα γρήγορα τα γραφόμενα μου και παρανόησες. Δεν σκοπεύω να αποκλείσω το παιδί από οθόνες. Αλλά κάνοντας τον απολογισμό μου, εγώ η ίδια κρίνω ότι δεν βελτιώνουν την ποιότητα ζωής μου, η παρακολούθηση της επικαιρότητας (κουτσομπολιό σε τηλεπαράθυρα ή σε σάιτ or whatever). Οταν σταμάτησα να παρακολουθώ τηλεόραση, συνειδητοποίησα ότι σκεφτόμουν πολύ πιο καθαρά και είχα ικανότερη κρίση, σε σχέση με πριν, που άθελα μου ενίοτε παπαγάλιζα την γνώμη ενός δημοσιογράφου για ένα θέμα, αντί να σκέπτομαι η ίδια για αυτό. Σε ότι αφορά το κινητό, δεν με ενδιαφέρει να χρησιμοποιώ μια συσκευή που θα μου θέτει όρους για να μπορέσω να τη χρησιμοποιήσω, σε σημείο εκβιασμού. Εκτός των άλλων, δεν δέχομαι ότι θα πρέπει κάθε λίγα χρόνια να παίρνω νέας τεχνολογίας κινητό, επειδή η εταιρία δεν υποστηρίζει πλέον το λογισμικό μιας συσκευής, που δεν έχει ούτε 2 χρόνια ζωή κ.α. μικρές λεπτομέρειες που με ενοχλούν. Εκτός όλων αυτών, δεν χρειάζομαι τηλεόραση ή smartpone για να αλληλεπιδράσω, να ενημερωθώ ή πληροφορηθώ. Το ιντερνετ, ευτυχώς είναι ένα εργαλείο, πολύ χρήσιμο και με έχει απαλλάξει από την ανάγκη να ακούω χίλια δυο σκουπίδια, προκειμένου να κάνω αποδελτίωση μες το κεφάλι μου, ποια είναι η πραγματική είδηση και ποιο το σχόλιο ή ο υπαινιγμός. Οπότε, η πραγματικότητα στο σπίτι μας, είναι η οθόνη του υπολογιστή, αλλά όχι κινητά ή τηλεόραση. Οταν πηγαίνουμε στους παππούδες ή σε άλλα σπίτια και τηλεόραση παίζει και κινητά παίζουν κι απ' όλα. Απλώς, το δικό μας παράδειγμα, είναι στάση ζωής (όχι στέρηση) και αυτό θα έχει την επίδραση του, στο παιδί. Δεν σημαίνει ότι επειδή δεν εχουμε τηλεόραση, δεν θα δει ή δεν θα ακούσει τηλεοπτικό προϊόν ή ότι θα της απαγορεύσω να δει ή να ακούσει, εάν το θελήσει, τα επόμενα χρόνια. Αλλά αντιλαμβάνεσαι, ότι, άλλο πράγμα είναι να απαγορεύσεις σε ένα διχρονο να παίζει με το κινητό σου, να το κρύβεις ή να επιλέγεις τι θα βλέπει κι άλλο πράγμα, να μην το ζητά, γιατί δεν υπάρχει τέτοιο αντικείμενο στο σπίτι. Νομίζω ότι όταν ξεκινάς χωρίς πολλές πολλές οθόνες, έχεις καλύτερη εκκίνηση ας πούμε, από ένα σπίτι με την τηλεόραση όλη μέρα ανοιχτή και γονείς που κάθε τόσο θα κοιτούν το κινητό, γιατί όλο και κανένα update θα κάνει ήχο, ή θα βγουν φωτογραφία μέ χρήση του κινητού ή θα βιντεοσκοπήσουν το παιδάκι τους κτλ. Πως λες μετά "εγώ τραβώ βίντεο, εσένα, εσύ όμως δεν θα το κάνεις γιατί δεν πρέπει/είσαι μικρός/δεν ξέρεις τι πρέπει να τραβήξεις κτλ".
  6. Οκ. ας αφήσω τον νόμο στην άκρη γιατί ξεφεύγει η συζήτηση. Αν και δεν βλέπω το νόημα ύπαρξης ενός τέτοιου νόμου, στα σχολεία, περισσότερο απ' ότι στα σπίτια. Σοβαρά τώρα, κατανοώ ότι όλοι έχουν συνηθίσει να έχουν ένα κινητό στο χέρι και είναι πολυεργαλείο κτλ. αλλά επειδή ακριβώς έχει και πολλές δυσάρεστες συνέπειες η χρήση και κατάχρηση αυτού, γίνεται επικίνδυνο για όλους μας, πόσο μάλλον για τα παιδιά. Το ζήτημα των ακτινοβολιών ας πούμε, δεν είναι καθόλου ασήμαντο και δεν λύνεται με άλλον τρόπο, πέρα από την μείωση της χρήσης, συσκευών που εκπέμπουν. Κι όμως όλοι μας, χρησιμοποιούμε συσκευές που εκπέμπουν και μάλιστα ασύρματα δίκτυα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά κάνουμε το ίδιο το κινητό, κεραία εμπομής σήματος και δε συμμαζεύεται... Και στο κομμάτι της έκθεσης ενός παιδιού στο ιντερνετ και στην οθόνη, η πιο σωστή κίνηση, είναι να απαρνηθεί ο ενήλικας την χρήση τέτοιων συσκευών, στο βαθμό που αισθάνεται ότι η χρήση τους, λειτουργεί εις βάρος των παιδιών του. Εγώ θεωρώ ότι η τηλεόραση, βλάπτει τη νοημοσύνη μου, οπότε την κατήργησα. Θεωρώ ότι η εφημερίδα και τα νέα του διαδικτύου, παραπληροφορούν, οπότε σταμάτησα να τα παρακολουθώ. Επιλέγω να ενημερωθώ για συγκεκριμένα πράγματα, όταν χρειάζεται. Δεν αφήνω τη ροή της επικαιρότητας να με παρασύρει. Οταν ήρθε η εποχή για smartphone, έβαλα κάτω τα υπέρ και τα κατά και αποφάσισα ότι παρόλο τ' ότι είναι πολύ ελκυστική συσκευή και διασκεδαστική, σε βάθος χρόνου, θα λειτουργήσει εις βάρος μου και εις βάρος της οικογένειας και των σχέσεων μας. Εφόσον λοιπόν, μπορώ να καλύπτω της ανάγκες επικοινωνίας με άλλα μέσα, αρνούμαι τη χρήση μιας τέτοιας συσκευής και ούτω καθ' εξής. Δυστυχώς ή ευτυχώς, όταν γίνεσαι γονιός, συνειδητοποιείς ότι πολλές μικρές πράξεις και συνήθειες της καθημερινότητας σου, που ήταν ανώδυνες ή ακούσιες ή απλή συνήθεια για σένα, έχουν μεγάλο αντίκτυπο στο παιδί, σε σημεία που ούτε τα φανταζόσουν, πριν γίνεις γονιός.
  7. Δεν ειρωνεύομαι καθόλου. Δεν προτείνω ποτέ κάτι, που δεν εφαρμόζω η ίδια. Δεν έχω τέτοια συσκευή, δεν χρησιμοποιώ, ούτε κι ο σύζυγος. Και θεωρώ πολύ πιο εύκολο να τεθεί μια απαγόρευση σε ενήλικα, παρά σε παιδί. Αν δεν θέλεις να προχωρήσεις τον διάλογο ή δυσκολεύεσαι να απαντήσεις για προσωπικούς λόγους, το δέχομαι. Αλλά δεν ειρωνεύομαι καθόλου. Μόνο όφελος μπορεί να προκύψει από τη μείωση χρήσης κινητών τελευταίας τεχνολογίας. Εκτός των άλλων δεν είναι δυνατόν να προτείνουμε τέτοιες απαγορεύσεις στο σχολείο, χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα τις ακτινοβολίες, όπως είπε μια άλλη κοπέλα, και να μην σκεπτόμαστε τις ίδιες ακτινοβολίες και τις συγκεντρώσεις τους, στο ίδιο μας το σπίτι! Ρεαλιστικότη η πρόταση μου και πολύ επωφελής για το σύνολο της κοινωνίας, όχι μόνο για τα παιδιά.
  8. Οι εκπαιδευτικοί είναι και γονείς, οι γονείς τυγχάνουν συχνά και επκαιδευτικοί. Με το διαχωρισμό ρόλων, απλά κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Πολίτες είμαστε εξίσου και έχουμε εξίσου ευθύνες προς τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας και την πολιτεία. Δεν είμαστε απλώς υπόλογοι του νόμου. Τον δημιουργούμε κιόλας ή τον καταργούμε, ανάλογα με την χρηστικότητα του, την αποτελεσματικότητα του κτλ. Οπότε σε ξανα ρωτώ, αν έχεις να προτείνεις, τρόπους εφαρμογής της απαγόρευσης. Είναι σα να συζητάμε για τις δολοφονίες και να μου λες "απαγορεύεται" και πρέπει ο νόμος να εφαρμόζεται! Τι λέμε τώρα; Δεν έχουμε μπερδέψει ρόλους. Τα λόγια μας μπερδεύουμε για να μην βγάζουμε κανένα συμπέρασμα.
  9. @zaxaroulini έχεις κάποια πρόταση συγκεκριμένη προς το σχολείο, που δεν την εφαρμόζει ή μιλάς γενικώς και αορίστως; Προσωπικά, από την κατανόηση μου, την εμπειρία μου και την μόρφωση μου, έχω αντιληφθεί ότι οι απαγορεύσεις και οι ποινές, είναι αναποτελεσματικές πρακτικές. Δεν έχουν εκπληρώσει τους στόχους τους, στον ενήλικα, στο ποινικό σύστημα ή οπουδήποτε αλλού. Πόσο μάλλον στο εκπαιδευτικό σύστημα. Οπότε δεν κινούμαι προς αυτη την κατεύθυνση όταν ψάχνω λύσεις, σε ένα πρόβλημα. Εφόσον εσύ όμως, έχεις άλλη κατανόηση των πραγμάτων, θα μπορούσες να μας πεις, με ποιον τρόπο η απαγόρευση, μπορεί να γίνει ολική απαγόρευση, με ποιον τρόπο ΚΑΝΕΝΑ παιδί, ΠΟΤΕ, δεν θα φέρει κινητό στο σχολείο (ούτε στο δημοτικού, αλλά ούτε στο γυμνάσιο) και με ποιον τρόπο ακριβώς θα επιβληθεί αυτό. Μια καλλυτερη λύση, που μπορώ να προτείνω εγώ, είναι να μην αγοράζει κανείς smart phone. ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΟΝΙΟΣ να μην έχει στην κατοχή του smartphone. Και αν είναι αναγκαίο για λόγους εργασίας, αυτό να μένει στον χώρο εργασίας, όπως και ένας Η/Υ ή άλλο αντικείμενο της δουλειάς. Με αυτό τον τρόπο, είναι βέβαιο ότι τα παιδιά θα έρθουν πολυυυυ αργότερα σε επαφή με τέτοιες συσκευές. Στο σχολείο η χρήση θα γίνεται μονάχα στην ώρα της πληροφορικής, με ότι αυτό συνεπάγεται. Οπότε, είναι απίθανο να βρεθεί παιδί με κινητό στο σχολείο, πόσο μάλλον να το ζητήσει (αφού κανείς δεν έχει). Καλώς εχόντων των πραγμάτων, στα 15 του, μπορεί να έχει μια ενημέρωση του αντικειμένου, της χρήσης του και όλων των παραμέτρων αυτής, αφού ένα 15χρονο είναι ικανό και ώριμο να αντιληφθεί και το sex και τα πορνό και τη βία, αλλά και φυσικά τη λειτουργικότητα ενός εργαλείου όπως το internet και την καλή χρήση αυτού. Συμπερασματικά, προετείνω την δια του νόμου, απαγόρευση κατοχής smartphone από τους γονείς, προκειμένου να μην χρειάζεται να προβούν σε μάταιες απαγορεύσεις τα σχολεία. Για την προστασία των παιδιών μας, θα έπρεπε να μπούμε σε κάποιες ελάχιστες θυσίες, θεωρώ. Οχι να τους μεταφέρουμε την ευθύνη και να τα χαρακτηρίζουμε κακομαθημένα από πάνω.
  10. Θα σε παρακαλούσα να διαβάζεις ορθώς και πλήρως τα γραφόμενα. Είπα "να μην εξαντλούνται σε φίλτρα και απαγορεύσεις" και ότι είναι "ελάχιστο μέτρο προστασίας". Από κει και πέρα, πρέπει να κατανοήσεις ότι για κάθε απαγόρευση, υπάρχει και αντίδραση, παράκαμψη, αμφισβήτηση αυτής. Αν δεν κάνω λάθος έχει πει η @Έσπερος ότι ούτως ή άλλως απαγορεύονται τα κινητά στο σχολείο. Στο δικό μου σχολείο, γυμνάσιο, απαγορευόντουσαν και τα κατέσχεται η διεύθυνση όποτε έβλεπε κάποιο. Ε και; Ολοι οι υπόλοιποι, κυκλοφορούσαν με κινητό, εκτός από εκείνον που του το είχε πάρει η διεύθυνση και έπρεπε να έρθει με το γονέα του, για να του επιστραφεί. Τι ακριβώς νομίζεις ότι προσφέρει ένα "απαγορεύεται" στο σχολείο; Ηδη υπάρχει. Δεν λειτουργεί. Οπως είπα και σε άλλο θέμα, η εμπειρία θα έπρεπε να μας είχε μάθει ότι τα παιδιά δεν μαθαίνουν με υποδείξεις και με "οφείλεις", όπως ούτε και με απαγορεύσεις. Τέλος, θα σε παρακαλούσα να μην κάνεις τέτοιους άκομψους χαρακτηρισμούς για τα παιδιά των άλλων ή για οποιαδήποτε παιδιά. Με το να δίνεις τέτοιους χαρακτηρισμούς, ούτε τα παιδιά σου προστατεύεις, ούτε τα παιδιά των άλλων βοηθάς.
  11. Ααααχ! Πόσο σε καταλαβαίνω . Μου το έχει κάνει και μένα, να την πάω στο κρεβάτι μας μετά από νυχτερινό ξύπνημα και να μου πει ότι δεν θέλει και να δείχνει προς το δικό της δωμάτιο! χαχαχα... Πλάκα είχε. Μια φορά έγινε. Δεν ξαναγινε! Αυτό που συμβαίνει συνήθως με μας, είναι να την κοιμίζω στο στήθος. Της το βγάζω ενώ έχει κοιμηθεί και την πηγαίνω στο κρεβάτι της. Το ξέρει ότι την αφήνω στο κρεβάτι της και δεν την πειράζει. Οταν όμως είνια η ώρα που θα κοιμηθούμε κι εμείς, αυτόματα ξυπνά και έρχεται σε μας. Την παίρνω στο κρεβάτι μας, θηλάζει για να κανακοιμιθεί και όταν κοιμηθεί την αφήνω ανάμεσα μας. Το πόσες φορές θα ξυπνήσει μέσα στην νύχτα είναι απροσδιόριστο. Από 3 έως 13. Κανείς δεν ξέρει. Αλλά ανά περιόδους, που αισθάνομαι ότι κάτι αλλάζει, ότι κάτι δεν τη βολεύει, ότι είναι πολύ ανήσυχη, την δοκιμάζω να κοιμηθεί στο κρεβάτι της ή να κοιμηθούμε με αγκαλιά, αφού έχει θηλάσει ΠΟΛΥ και με έχει κουράσει, χωρίς να κοιμάται ή κάτι άλλο. Συνήθως είναι βοηθητικό και γι' αυτήν μια αλλαγή, παρόλο που μοιάζει να την αρνείται αρχικώς. πχ. Εχω αρχίσει εδώ και κανένα 2μηνο να της λέω ότι δεν θα πιει από το στήθος μες τη νύχτα. Οταν ξυπνάει δίπλα μου, της προσφέρω νερό. Συνήθως ξανα κοιμάται. Αλλες φορές λέει ότι θέλει να θηλάσει. Εγώ της λέω όχι για αρχή κι αντ'αυτού προσφέρω "αγκαλίτσα". Πολλές φορές απλώς ξαπλώνει πάνω στο στέρνο μου, δηλαδή δέχεται την αγκαλίτσα και την κοιμάται έτσι. Αλλες φορές επιμένει και τότε της δίνω στήθος. Ανάλογα με την δεκτικότητα της, κρίνω τις στιγμές που είναι κατάλληλες και αρνούμαι κάποιον βραδυνό θηλασμό. Αλλά κι εγώ είμαι της άποψης πως πρέπει το παιδί μου, να ξέρει τι νιώθω και πως αισθάνομαι. Να κατανοεί ότι κάποιες φορές, δεν αντέχω άλλο, είμαι πολύ κουρασμένη, πονάει το στήθος μου (της το λέω όταν χρειαστεί) και πρέπει και οι δυο μας, να βρούμε άλλο τρόπο να κοιμηθούμε. Γιατί, το να θηλάσει και να κοιμηθεί μπαμ-μπαμ, είναι βολικό και για μένα. Αλλά κάποιες φορές πρέπει να τα καταφέρουμε αλλιώς. Ετσι το βλέπω εγώ. Οχι σαν κάτι που της αρνούμαι και της αποστερώ. Εχει τύχει κάποιες φορές να πάρω φάρμακο που δεν ήταν κατάλληλο και να πρέπει να περιμένω αρκετές ώρες αδειάζοντας το στήθος, ενώ ταυτόχρονα μου ζητούσε και δεν έδινα. Είναι κάτι που συμβαίνει σε μας. Ετσι το κατανοώ, έτσι της το μεταφέρω.
  12. Νομίζω αντιλαμβάνομαι τι λες @ΑΡΓΚ. Εννοείς ότι ο γονιός, πρέπει να έχει μιλήσει και να έχει δώσει μια ιδέα στο παιδί, για πράγματα που είναι μπροστά από την ηλικία του, προκειμένου να μην αποτελέσουν αντικείμενο "μυστηρίου" και έλξης, αργότερα. Οτι το παιδί που ξέρει τι είναι επαφές, γεννητικά όργανα, ότι υπάρχουν βρισιές και έχουν αυτό το νόημα κτλ. όταν θα ακούσει sex ή οποιαδήποτε αναφορά γύρω από αυτό, δεν θα τρέξει να το ψάξει στο ιντερνετ να δει τί είναι, γιατί θα έχει ήδη αντίληψη περί αυτού. Καταλαβάινω καλά; Αν εννοείς αυτό, τότε συμφωνώ και επαυξάνω. Εχω κι εγώ ανιψιά, 10 χρονών τότε, που ήρθε να μου πει, ότι κάτι "πρωτάκια" της λένε να κάνει sex με τον τάδε. Οπως το κατάλαβα, ήταν το εφάμιλλο του "θέλεις να τα φτιάξεις με τον τάδε;" ή "η Μαρία αγαπάει τον Κωστάκι". Και μέσα από πολύ κουβέντα, μου ξεφούρνισε ότι το έψαξε στο κινητό της μαμάς. Το sex. Προφανώς δεν είχε ιδέα τι είναι και η αναζήτηση που έκανε της έδωσε μια εικόνα γυμνών αθρώπων, αλλά από κει και πέρα, ρωτούσε συγκεκριμένα τι είναι και τι κάνει το sex σαν να ήταν αντικείμενο ή κάτι τέτοιο, οπότε μετά τις πρώτες λίγες διευκρινίσεις, θεώρησα καλύτερο να της επισημάνω ότι μπορεί και πρέπει να ρωτήσει τη μαμά της. Αλλά έπαθα ένα σοκ, βλέποντας ότι ένα κορίτσι έτοιμο, ένα βήμα πριν την εφηβεία, που δεχόταν φλερτακια και είχε ρομαντικές σκέψεις για αγόρια, δεν είχε ΚΑΜΙΑ ΙΔΕΑ για τι πράγμα μιλάει, γιατί πράγμα μιλούσαν όλοι και τι ήταν τέλοσπάντων αυτό το sex, που ΕΠΡΕΠΕ να κάνει με το αγοράκι που της άρεσε. Το χειρότερο είναι πως, ένα χρόνο μετά, μιλώντας πάλι για τα ίδια, μου μετέφερε την άποψη ότι "sex κάνεις όταν στο ζητήσουν τα αγόρια. Δεν μπορείς να πεις όχι στα αγόρια, γιατί είναι πιο δυνατά....". Δεν χρειάζεται καν να αναλύσω ή να εξηγήσω, πόσο επικίνδυνο είναι για το συγκεκριμένο κορίτσι, η άγνοια, αλλά και οι πεποιθήσεις που έχει αναπτύξει γύρω από τις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών. Δεν θα πέσω από τα σύννεφα αν μάθω ότι στο γυμνάσιο, έκανε κάποια σεξουαλική πράξη και εκτέθηκε εξαιτίας αυτής. Αφού το παιδί ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ για τι πράγμα μιλάει, ενώ ταυτόχρονα θεωρεί ότι πρέπει να το κάνει! Τέλος θα ήθελα να προσθέσω, ότι οι σύλλογοι γονέων, θα έπρεπε να κινητοποιηθούν σε επίπεδο ενημέρωσης των γονέων, ώστε οι γονείς να μην εξαντλούνται σε απαγορεύσεις και επιτήρηση και σαφώς να έχουν συναίσθηση ότι, τα φίλτρα προστασίας και οι γονικοί έλεγχοι είναι ένα ελάχιστο μέτρο προστασίας, που θα βοηθήσει μικρά παιδιά να αποφύγουν δυσάρεστες εικόνες. Τίποτα περισσότερο. Είναι πολύ λυπηρό να νομίζουν γονείς, ότι άπαξ και έβαλαν φίλτρα προστασίας, έχουν κάνει τα μέγιστα για να βοηθήσουν και να προστατέψουν τα παιδιά τους, από ανεπιθύμητες πληροφορίες του ιντερνετ. Από τη μια απορώ, πως γίνεται να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, από την άλλη, έχω επίγνωση ότι το έκαναν και οι γονείς μας σε άλλα θέματα οπότε, κατανοώ ότι κάποιοι επιλέγουν απλώς να επαναλάβουν πρακτικές, χωρίς να αγγίζουν το πρόβλημα.
  13. xaxaxaxaxa...περιμένω τη δίωξη, ακόμη. Μαύρα με πλήρωναν. Αν ρωτάς αυτό δηλαδή. Στο χέρι.
  14. Από συνοικία σε συνοικία μπορεί να βρεις πολύ διαφορετικές προσεγγίσεις και συνήθειες σε διάφορα θέματα. Σε άλλο θέμα, μιλάμε για τις οικονομικές απολαβές μιας babysitter και οι διακυμάνσεις έχουν ένα εύρος μεγαλύτερο του βασικού μισθού. Αλλος κόσμος η Βούλα, άλλος ο Πειραιάς, άλλο το κέντρο, άλλο η Κηφισιά. Οπως συμβαίνει σε χίλιες δυο εκφάνσεις της ζωής, έτσι και σε αυτό το κομμάτι, αλλού το επαφές στην πρώιμη εφηβεία είναι κανόνας κι αλλού είναι η εξαίρεση. Στην περιοχή όπου μεγάλωσα, τα κορίτσια έκαναν αβέρτα εκτρώσεις, χωρίς την γνώση γονέων φυσικά, σε καλοθελητές γιατρούς, από τα 13 και συνέχιζαν ακάθεκτες. Και λίγα μέτρα πιο πέρα, στο σχολείο που πήγαινα, σε γειτονική συνοικία, συζητούσαμε για το φιλί στο μάγουλο και κοκκίνιζαν. Χαααααασμα!! Οσο για την τηλεόραση, δεν έχω τηλεόραση από φοιτήτρια και δεν είχε ούτε ο άντρας μου και ταιριάξαμε, οπότε δεν μπήκε ποτέ και στο σπίτι μας τέτοια συσκευή. Μέχρι στιγμής, η μικρή είναι παντελώς αδιάφορη προς την οθόνη αυτή, παρόλο που όταν είναι στους παππούδες παίζει πολύ συχνά. Αλλά δείχνει πολύ ενδιαφέρον στα κινητά των παππούδων της (ούτε smartphones διαθέτουμε) γιατί της βάζουν να ακούει παιδικά τραγουδάκια και το έχει συνδέσει με τη μουσική και το ζητάει. Δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί. Αλλά μια άνεση με το κινητό την έχει, κι ας μην κυκλοφορεί σπίτι μας οθόνη αφής, ούτε για δείγμα. Και είναι μόλις 1μιση έτους.... Δηλαδή, με πλήρη άγνοια, το παιδί αποφασίζει να βρει μια μηχανή αναζήτησης και να ψάξει τι σημαίνει η άγνωστη λέξη που άκουσε; Αυτό; Δεν ρωτά κανέναν, δεν το αναφέρει σε κανέναν, αλλά ψάχνει να το κάνει αναζήτηση στο ιντερνετ; Δεν υπάρχει τίποτε περίεργο σε όλο αυτό; Αλλά εφόσον ειναι έτσι, μπορείς να μου δώσεις μια ιδέα, τις προετοιμασίας που μπορεί να κάνει ο γονιός στο 7χρονο; Γιατί στο παράδειγμα σου, το 10χρονο φαίνεται ότι ήταν ήδη προετοιμασμένο. Δεν αναφέρεσαι σε φίλτρα κτλ. αλλά σε κάτι άλλο. Αν θέλεις να μοιραστείς τις σκέψεις/προτάσεις/πρακτικές σου, θα ήθελα να τις διαβάσω. ΥΓ. @Έσπερος φαντάζομαι έκανες χιούμορ με την διευκρίνιση σου στο υστερόγραφο. Με έκανες να γελάσω απροσδόκητα. Well done!!
  15. Δεν είναι καθόλου έτσι. Πολλά παιδιά θα απομακρυνθούν από μια κατάσταση, αν τα αφήσεις να αντιδράσουν αυτόνομα (!), είτε από φόβο, είτε από αδιαφορία, είτε από συνειδητοποιημένη σύνεση, είτε από σεβασμό στον εαυτό τους, είτε για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Είναι δικό μας σφάλμα, των γονέων, να θεωρούμε τα παιδιά μας, ανίκανα να διαχειριστούν καταστάσεις. Ποτέ δεν θα έλεγες όχι σε κάτι καινούριο; Είναι σχηματικό φαντάζομαι αυτό που λές, γιατί άλλο πράγμα ο πειραματισμός και η περιέργεια και άλλο, δοκιμάζω τα πάντα. Αυτό δεν είναι περιέργεια, είναι ανωριμότητα και έλλειψη κρίσης. Αν ήταν έτσι κάθε έφηβος, θα δοκίμαζε και θα δεχόταν τις "καλές και συνετές" προτροπές των γονιών του, πριν τις απορρίψει. Εν ολίγοις δεν θα υπήρχε η συσχέτιση αντίδρασης και εφηβείας, αν όντως, η τάση των αθρώπων ήταν να δοκιμάζουν κάθε τι, πριν το απορρίψουν! Απορρίπτουμε πράγματα πριν τα δούμε/γνωρίσουμε/δοκιμάσουμε, χρησιμοποιώντας την κρίση μας, κάνοντας υπολογισμούς και βάζοντας τον εαυτό μας σε μια κατάσταση υποθετικά, πριν φτάσουμε να ενεργήσουμε με τον συγκεκριμένο τρόπο. Κι έπειτα παίρνουμε μια στάση απέναντι στα πράγματα. Αυτή την ικανότητα την έχει και κάθε παιδί, σε κάθε ηλικία, από πολύ μικρή ηλικία, αλλά είναι ανάλογη φυσικά της κατανόησης του για τον κόσμο. Το ζητούμενο είναι να μην υποβιβάζεται αυτή η κρίση, να μην εκμηδενίζεται και να μην ακυρώνεται εν τέλει, μπαίνοντας ένας γονέας μπροστά και αναλαμβάνοντας να κρίνει ο ίδιος κάθε τι, για το παιδί του και να του προσφέρει πάντοτε το ήδη φιλτραρισμένο και "καλό", απ' όσα καινούρια θα προκύψουν. Γι' αυτό κι έλεγα παραπάνω, ότι εμένα με ανησυχεί περισσότερο, το παιδί που θα προσπαθεί να αναπτύξει δεσμούς με περσόνες του ιντερνετ, παρά ένα παιδί που θα ατυχήσει, να βρεθεί μπροστά σε ακατάλληλο υλικό. Το ακατάλληλο υλικό, μπορεί να το συζητήσει, μπορεί να το φοβηθεί ή να το θλίψει, ανάλογα με το περιεχόμενο και την ηλικία. Μπορεί να το σοκάρει, μπορεί να το δελεάσει να βρει κι άλλο αντίστοιχο. Εξαρτάται από το παιδί. Αλλά μπορεί ο γονέας που βρίσκεται κοντά, να πάρει αφορμή από το ατυχές συμβάν και να επενδύσει την προσοχή του στο παιδί, με συζήτηση, παραδείγματα, συμπαράσταση, ενημέρωση ή ότι άλλο χρειαστεί, ώστε να ανταπεξέλθει και να κάνει αυτή την ατυχή εμπειρία, χρήσιμη για την κρίση του και την κατανόηση του. Το παιδί όμως που αναζητά φίλους και σχέσεις, σε περσόνες, που θα προσπαθήσει να γίνει το ίδιο μια περσόνα για να συσχετιστεί, είναι αποξενωμένο από το οικογενειακό του περιβάλλον και το φιλικό του περιβάλλον, δεν του προσφέρει εγγύτητα και διάδραση. Αυτό το παιδί, θα επενδύει όλο και περισσότερο σε εικονικές σχέσεις και οι γονείς του, δεν θα έχουν ιδέα από τι κινδυνεύει το παιδί τους, γιατί νομίζουν ότι αφού δεν βλέπει τσόντες, τότε είναι όλα καλά. Αλλωστε για να συνειδητοποιήσεις ότι το παιδί σου έχει ελλείψεις ψυχοσυναισθηματικές, πρέπει εσύ ο ίδιος να έχεις κάνει πρώτα την αυτοκριτική σου και να είσαι έτοιμος για αλλαγές στην δική σου ύπαρξη.