Χορηγία Επικοινωνίας:  Προετοιμάζομαι για Τοκετό & Θηλασμό! 

25/11  Σάββατο από τις 12:00-14:30 π.μ. στo Κέντρο Θηλασμού & Μητρότητας
 Απευθύνεται σε εγκύους μετά τον 5ο μήνα κύησης!

Είσοδος Ελεύθερη 

Πατήστε στην εδώ για να δηλώσετε συμμετοχή

mitrikos_nov17.gif

 

Φλώρα Χατζημανώλη

Επιστημονική συνεργάτιδα
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    38
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

0 Neutral

Περισσότερα για την/τον Φλώρα Χατζημανώλη

    1. Καλησπέρα. Έχει μεσολαβήσει κάποιο διάστημα που στείλατε το μήνυμα και αναρωτιέμαι, καθώς σας γράφω, πώς νιώθετε σήμερα και τι ενδεχομένως συμβαίνει. Είναι συχνό να υπάρχουν συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε πρόσωπα που αφορούν την "νέα" οικογένεια (εσάς) και την "παλιά" (την πεθερά σας). Η δημιουργία μιας οικογένειας, η οποία σφραγίζεται με την γέννηση των παιδιών, βιώνεται συχνά από τους γονείς ως κίνδυνος, οδηγώντας τους σε συμπεριφορές που έχουν ασυνείδητα στόχο να ισχυροποιήσουν τη θέση τους (συμβουλές προς τη μικρή, ανταγωνισμός με δώρα κτλ). Υπάρχουν και οι παραδοσιακές φράσεις που δικαιολογούν τέτοια φαινόμενα ("Το παιδί του παιδιού μου είναι δυο φορές παιδί μου") και σκέφτομαι πως ασχολούμενη με την εγγονή της, η πεθερά σας πιθανόν να βρίσκει και ένα νόημα για τη ζωή της. Ίσως, λοιπόν, η συμπεριφορά της να μην σχετίζεται με σας πραγματικά, αλλά με την ίδια και τον τρόπο που βιώνει τη ζωή της και το γεγονός πως ο γιος της έχει πια τη δική του οικογένεια. Στο ερώτημα σας πώς να διαχειριστείτε την κατάσταση, ίσως να βοηθήσει να κατανοήσετε πρώτα τη βαθύτερη διάσταση της συμπεριφοράς της- εμένα μου φαίνεται πως νιώθει περισσότερο φόβο ή ανασφάλεια στο κατά πόσο εξακολουθεί να είναι σημαντική- και έπειτα να δράσετε προσεκτικά. Σίγουρα, χρειάζεται να τεθούν όρια στη συμπεριφορά της, ώστε να είστε όλοι ήρεμοι. Είναι πιθανό ο διάλογος εκ νέου να βοηθούσε, αν και πιστεύω πως χρειάζεται να συζητήσετε κυρίως με τον σύζυγο σας, γιατί η "σύγκρουση" με τη μητέρα του ίσως σχετίζεται με κάποιον τρόπο και με τη δική σας σχέση ή με τη δυσκολία του ίδιου να βάλει όρια στην δική του πατρική οικογένεια. Σε σχέση με το παιδί, δεν πιστεύω πως χρειάζεται να επικεντρωθείτε. Η ίδια γνωρίζει ποιοι είναι οι γονείς της και αν εσείς παραμείνετε συναισθηματικά κοντά της, είναι αρκετά δύσκολο να γίνει κάποιο άλλο πρόσωπο πιο σημαντικό ή να ακούει περισσότερο από εσάς και τον πατέρα σας άλλα πρόσωπα. Όπως σας είπα, εγώ θεωρώ πως αυτό που συμβαίνει αφορά εσάς και τον σύζυγο σας περισσότερο και αντανακλά μια φάση όπου διαπραγματεύεστε το "πόσο κοντά ή μαζί θα είστε εσείς σε σχέση με τους άλλους σημαντικούς για σας ανθρώπους(όπως την πεθερά σας);". Σε δεύτερη φάση, έχει να κάνει με το πώς η πεθερά σας βιώνει και διαχειρίζεται κάποιες αλλαγές που αφορούν τη ζωή της και το πόσο εύκολο είναι για εσάς και τον σύζυγο σας να την οριοθετήσετε. Δυστυχώς, δεν μπορώ να σας δείξω τον δρόμο για να συμβεί το τελευταίο. Δεν κατάλαβα από το μήνυμα σας να έχετε διαχειριστεί "άσχημα" τα πράγματα μέχρι στιγμής. Μπορεί από εδώ και πέρα να βοηθούσε να βλέπατε την όλη κατάσταση σαν ένα παιχνίδι, γιατί κάπως έτσι είναι (πχ. "Ποιος θα βρει πιο γρήγορα το καλύτερο δώρο;"), μπορεί να βοηθούσε να σταματούσατε να εστιάζετε σε εκείνη και το τι κάνει με την κόρη σας και να εστιάζετε μόνο στο τι θα κάνετε εσείς με και για την κόρη σας ή τόσα άλλα. Το θέμα είναι να δείτε τι ταιριάζει σε σας και σε κάθε περίπτωση να σκεφτείτε με τι έχει να κάνει αυτό που συμβαίνει. Αν σας βγάζουν νόημα οι παραπάνω σκέψεις μου σε σχέση με τον σύζυγο και την πεθερά σας, ίσως να βοηθούσε να μιλούσατε με εκείνον ή να απευθυνόσασταν μαζί σε κάποιον ψυχολόγο της περιοχής για συμβουλευτική ζεύγους. Να θυμάστε πως μπορεί να βρεθεί λύση και μάλλον το πρόβλημα σας αφορά μια αλλαγή στη ζωή της οικογένειας σας που απαιτεί μια νέα διαπραγμάτευση και προσαρμογή. Μόλις αυτό συμβεί, οι δυσκολίες θα ξεπεραστούν. Καλή δύναμη
    2. Καλησπέρα σας. Λέτε πως η κόρη σας στεναχωριέται, κλαίει και αισθάνεται ένοχη γιατί της συμβαίνει να κάνει "κακές σκέψεις" για το Θεό κι αν το έχω καταλάβει σωστά και για εσάς. Καταλαβαίνω πως έχετε προσπαθήσει να τη βοηθήσετε με το να της λέτε ότι ο Θεός ξέρει ότι δεν εννοεί όσα σκέφτεται και ότι δεν πειράζει. Προφανώς, είναι πολύ καλή αυτή η κίνηση που έχετε κάνει. Αυτό που δεν μου είναι ξεκάθαρο είναι "πού αποδίδετε εσείς αυτή την αλλαγή στη διάθεση και τη συμπεριφορά της κόρης σας;", -δεδομένου ότι μου λέτε ότι αυτή η αλλαγή συμβαίνει τον τελευταίο μήνα-, όπως και το "πόσο αυτή η αλλαγή επηρεάζει καθημερινά την κόρη σας". Μου μοιάζει πιθανό η κόρη σας στην παρούσα φάση να περνάει μια συναισθηματική δυσκολία και θα ήταν απερισκεψία εκ μέρους μου να σας πω ακριβώς τι συμβαίνει, και γιατί δεν μπορώ να έχω ολοκληρωμένη εικόνα και γιατί μια συμπεριφορά μπορεί να προέρχεται από πολύ διαφορετικές κάθε φορά αιτίες. Θα σας πρότεινα, λοιπόν, να απευθυνθείτε (από κοντά) σε κάποιον ψυχολόγο που ασχολείται με παιδιά, ώστε να δείτε πιο συστηματικά τι μπορεί να βιώνει η κόρη σας. Σίγουρα, αυτό που είναι σε κάθε περίπτωση ασφαλές είναι να της τονίσετε πως δεν φταίει εκείνη για τις σκέψεις που κάνει και πως σε όλους μας έχει συμβεί να περνάνε από το μυαλό μας αρνητικές σκέψεις ή σκέψεις αμφιβολίας. Και πως όπως κάνει θετικές σκέψεις (πχ πράγματα που θέλει να κάνει), έτσι κάνει και αρνητικές σκέψεις (πχ. πράγματα που τη φοβίζουν). Και πως δεν μπορούμε πάντα να ελέγξουμε τις σκέψεις μας, για παράδειγμα σε όλους μας λίγο πολύ έχει συμβεί να φύγουμε από το σπίτι και να γυρίσουμε να ελέγξουμε κάτι, παρόλο που ξέρουμε πως δεν χρειαζόταν αυτό (όπως εκείνη που ξέρει πως δεν είναι κακός ο Θεός, αλλά σκέφτεται μερικές φορές ότι είναι). Και πως ίσως αυτό που χρειάζεται να γίνει είναι όταν κάνει αυτές τις σκέψεις, να τις σταματάει (π.χ να λέει δυνατά "Όχι" ή "stop"). Γενικά, χρειάζεται να της δώσετε το μήνυμα πως αυτό που της συμβαίνει, είναι εντάξει που της συμβαίνει και είναι και κάτι που μπορεί να το αντιμετωπίσει. Ακόμη, το να την παίρνετε αγκαλιά και να την παρηγορείτε όταν στεναχωριέται, είναι σίγουρα βοηθητικό. Οι ιδέες αυτές αφορούν μια διαχείριση της κατάστασης, όπως εγώ την κατανόησα μέσα από το μήνυμα σας. Ωστόσο, επειδή σίγουρα έχω κενά και δεν έχω τη δυνατότητα να εκτιμήσω συνολικά την κατάσταση, θεωρώ σημαντικό να απευθυνθείτε σε κάποιον ψυχολόγο της περιοχής- πόλης σας, ώστε να διερευνήσετε και να κατανοήσετε πιο πλήρως τι συμβαίνει και να προσφέρετε βοήθεια στην κόρη σας πιο συστηματικά. Καλή συνέχεια.
    3. Καλησπέρα. Είναι καλό που μοιράζεστε τους προβληματισμούς σας και ακούτε τη γνώμη σημαντικών για εσάς ανθρώπων. Χρειάζεται να θυμάστε, όμως, πως ανεξάρτητα τι θα σας πουν εκείνοι ή και άλλοι άνθρωποι, ακόμη και στην περίπτωση που αυτοί είναι γιατροί, ψυχολόγοι, ειδικοί κτλ, εσείς γνωρίζετε καλύτερα από τον καθένα το παιδί σας και εσείς αποφασίζετε με βάση αυτό που είστε και θέλετε να είστε ως γονιός. Δηλαδή αν νιώθετε πως θα ήταν πιο ασφαλές για εκείνη (και για εσάς) το να πάει παιδικό σταθμό του χρόνου, προσωπικά δεν βλέπω κανένα μειονέκτημα. Αν μου λέγατε πως το παιδί σας είναι μεγαλύτερο και επειδή ντρέπεται και εσείς δεν δουλεύετε, θέλετε να αποφύγετε τον παιδικό σταθμό, η κατάσταση θα ήταν πολύ διαφορετική. Το κύριο ερώτημα που εγώ νομίζω να βρίσκεται μέσα στο μήνυμα σας είναι: "Έχω μια κόρη που είναι λιγάκι ντροπαλή. Ποια στάση να κρατήσω; Να σεβαστώ τον ρυθμό της και αφού νιώθω πως δεν είναι έτοιμη για τον παιδικό σταθμό, να την κρατήσω άλλο ένα χρόνο και να την προετοιμάσω σταδιακά; 'Η να τη βάλω παιδικό σταθμό, για να της δώσω ερεθίσματα και να δει άλλα παιδιά και ανθρώπους, αγνοώντας το φόβο μου και την ντροπαλότητα της;". Όποιο δρόμο κι αν διαλέξετε, θα είναι σωστό. Προσωπικά, βλέπω αρκετά θετικά στοιχεία και στις δύο περιπτώσεις. Για παράδειγμα, αν μείνει σπίτι θα έχετε περισσότερο χρόνο μαζί της και θα αφιερώσετε χρόνο να γίνει ο αποχωρισμός σας πιο συνειδητά (γιατί και εσείς χρειάζεστε χρόνο στο να την αποχωριστείτε, εφόσον καθημερινά περνάτε πολύ χρόνο μαζί της και ο παιδικός σταθμός θα είναι μεγάλη αλλαγή), ίσως να την φέρετε σε επαφή με άλλα άτομα πιο σταδιακά, μετριάζοντας την ντροπαλότητα της. Από την άλλη, αν πάει παιδικό σταθμό, θα έχετε την ευκαιρία να ελέγξετε τους φόβους σας για το αν μπορεί να τα καταφέρει και σίγουρα η συστηματική επαφή με άλλα άτομα και με παιδιά της ηλικίας βοηθάει πολύ την ανάπτυξη των παιδιών (και του λόγου τους ακόμη). Από την άλλη, κάθε απόφαση- ανεξάρτητα με το τι έχει να κάνει- έχει κινδύνους και ένα ρίσκο. Ναι, αν πάει παιδικό σταθμό μπορεί να συμβεί να ντραπεί ή να αγχωθεί, τουλάχιστον στην αρχή. Το ίδιο, φυσικά, μπορεί να γίνει και σε 1 χρόνο που θα είναι 3μιση. Ο παιδικός σταθμός είναι μια μεγάλη αλλαγή και στη ζωή των παιδιών και στη ζωή όλης της οικογένειας. Κάπου είναι υγιές το να συνοδεύεται αυτή η αλλαγή με μια αρχική αντίδραση φόβου. Εξάλλου, και εμείς δεν φοβόμαστε το άγνωστο και το καινούργιο; Το ζήτημα είναι πώς θα διαχειριστείτε τις όποιες αντιδράσεις είτε φέτος είτε του χρόνου κι αν υπάρξει φόβος ή ντροπή, να ενθαρρύνετε την κόρη σας να συνεχίσει, παρά το φόβο ή τη ντροπή και να της δείχνετε κατανόηση. Αν το κάνετε αυτό, απομακρύνετε τον κίνδυνο να βιώσει μια τραυματική εμπειρία που θα τη στιγματίσει. Στην παρούσα φάση, θα σας πρότεινα να σκεφτείτε ποια πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα βλέπετε εσείς στις δυο επιλογές που έχετε: να πάει η κόρη σας παιδικό σταθμό φέτος ή να πάει παιδικό σταθμό του χρόνου. Να δείτε τι από αυτά σας είναι πιο σημαντικό και να αποφασίσετε συνδυάζοντας τη λογική και το συναίσθημα σας. Προσωπικά, σέβομαι το ένστικτο σας που σας λέει "πως δεν είναι έτοιμη", αναρωτιέμαι όμως αν είναι όντως ένστικτο που έχει να κάνει με την πραγματική εικόνα της κόρης σας ή είναι ένστικτο (υπέρ)προστασίας; Ακόμη και αν είναι το τελευταίο, δεν σημαίνει πως αυτό είναι κακό και πρέπει να σας οδηγήσει αυτόματα στην απόφαση να πάει παιδικό. Για εμένα, στην παρούσα φάση, σημασία δεν έχει ποια απόφαση θα πάρετε (μπορώ να δω θετικά και τις δύο επιλογές) αλλά να πάρετε την απόφαση που ταιριάζει καλύτερα σε εσάς και σας κάνει να νιώθετε σίγουρη. Μόνο έτσι, θα την εφαρμόσετε με σωστό τρόπο, διατηρώντας μια ασφάλεια και μια συνέπεια προς την κόρη σας. Αυτό είναι το πιο σημαντικό.Κρατήστε το ότι κανείς άλλος δεν μπορεί να επιλέξει για εσάς. Ελπίζω να σας βοηθήσει έστω και κάτι από όσα σας είπα. Καλό βράδυ
    4. Καλησπέρα. Σας ζητώ συγνώμη για την αργοπορημένη απάντηση. Επαγγελματικές και προσωπικές υποχρεώσεις με έκαναν να απέχω κάπως από το forum για ένα διάστημα. Έχει περάσει πάνω από ένας μήνας από τότε που στείλατε το μήνυμα και έχω μεγάλο ενδιαφέρον να μάθω πώς είναι τα πράγματα τώρα για εσάς, αν ξεκινήσατε την εκπαίδευση στην τουαλέτα και πώς είναι η διατροφή της κόρης σας. Δεν θα μπορούσα ούτε τότε που στείλατε το μήνυμα, ούτε τώρα να σας απαντήσω με βεβαιότητα τι συνέβαινε ή συμβαίνει σε εκείνη και τι την επηρεάζει στο να μην τρώει. Από το μήνυμα σας, είναι εμφανές πως αυτή η συμπεριφορά συμβαίνει υπό συνθήκες (συμβαίνει "όταν δώσει κάποιος σημασία στη μικρή", δεν συμβαίνει όταν τρώει με άλλα παιδιά κτλ). Είναι πιθανό η γέννηση του δεύτερου παιδιού να την έχει επηρεάσει και είναι λογικό να το σκέφτεστε, όπως και να ισχύει όντως, το να ζηλεύει. Και φυσικά μπορεί να ζηλεύει την αδερφή της και ταυτόχρονα να την αγαπάει, να την προστατεύει, να θέλει να μεγαλώσει για να παίζουν και να έχει κάπως αντιθετικά συναισθήματα για εκείνη. Πριν γεννηθεί, ήταν μόνη της και είναι αναμενόμενο να διαπραγματεύεται τη θέση της στην οικογένεια. Μπορείτε να τη βοηθήσετε σε αυτό με το να την ενθαρρύνετε να μεγαλώσει (ήταν πάρα πολύ καλό που έφαγε όταν ήταν με άλλα παιδιά και το ότι έφαγε ότι έφαγαν και εκείνα, γιατί έτσι και εντάσσεται σε μια ομάδα παιδιών και επενδύει στην επαφή της με άλλα παιδιά και με πρόσωπα εκτός της οικογένειας) και να της δείχνετε έμμεσα πως δεν μοιράζεται την αγάπη σας- την έχει εξ ολοκλήρου- δηλαδή να καταλάβει πως την αγαπάτε με τον ίδιο τρόπο που την αγαπούσατε-. Απλά, έχετε ένα καινούργιο μέλος στην οικογένεια που επειδή είναι πιο μικρό από εκείνη και δεν μπορεί να κάνει πράγματα που εκείνη μπορεί (να περπατήσει, να φάει μόνη της κτλ), εσείς δίνετε περισσότερη προσοχή, χωρίς να σημαίνει πως δίνετε και περισσότερη αγάπη. Ακόμα, δοκιμάστε να τρώνε οι δυο σας κόρες περίπου τις ίδιες ώρες ώστε να νιώθει η "μεγάλη" πως μοιράζονται πράγματα μεταξύ τους. Όλα αυτά που σας είπα είναι ιδέες και ταιριάζουν στην υπόθεση- κι ας τονίσουμε αυτή τη λέξη, γιατί μόνο υπόθεση μπορώ να κάνω- ότι όντως ο λόγος που η κόρη σας κάπως "παλινδρόμησε", δηλαδή σταμάτησε να τρώει με φυσιολογικό για την ηλικία της τρόπο, είναι συναισθημάτικος και σχετίζεται άμεσα με την αδερφή της. Υπάρχουν πολλές πιθανότητες, όμως, να κάνω λάθος. Για αυτό, αν το να μην τρώει με "κανονικό τρόπο" είναι μια συμπεριφορά που εξακολουθεί να υφίσταται αυτή τη στιγμή και είναι το ίδιο έντονη (χωρίς να τρώει παρά μόνο 3 φαγητά), για μεγαλύτερη ασφάλεια ζητήστε ξανά τη γνώμη της παιδιάτρου και σκεφτείτε το ενδεχόμενο να απευθυνθείτε σε κάποιον ψυχολόγο που ασχολείται με παιδιά ή σε κάποιον παιδοψυχίατρο. Αυτό ισχύει, ειδικά αν υπάρχουν κι άλλα πράγματα που σας προβληματίζουν (ομιλία, τρόπος που παίζει με άλλα παιδιά, επαναλαμβανόμενες κινήσεις κτλ). Σας ζητώ και πάλι συγνώμη για την αργοπορημένη απάντηση. Καλή συνέχεια.
    5. Γεια σας. Λέτε πως έχετε καταλήξει πως το πρόβλημα δυσκοιλιότητας της κόρης σας είναι ψυχολογικό... Αυτό σημαίνει πως ο παιδίατρος σας απέκλεισε την πιθανότητα παθολογικής αιτίας; Αν όχι, είναι καλό να βεβαιωθείτε. Αυτό που μου λέτε για το φαύλο κύκλο είναι πιθανό να φωτογραφίζει τη διαδικασία. Ακόμη, έχετε δοκιμάσει πολλές θεραπείες μέχρι τη στιγμή να μου γράψετε. Μου κάνει εντύπωση το πώς διατηρείται αυτός ο κύκλος. και εσείς λέτε πως ίσως κάποια στιγμή πόνεσε η κόρη σας και έτσι να φοβήθηκε. Επομένως, αν συμβαίνει αυτό, χρειάζεται να της δώσετε το μήνυμα ότι είναι ασφαλής και ότι ο φόβος είναι μόνο φόβος. Αυτοσχεδιάστε, παίξτε την ώρα που της αλλάζετε την πάνα ή στο χώρο της τουαλέτας ή στο γιογιό. Χρειάζεται με κάποιο τρόπο το παιδί να συνδέσει την όλη διαδικασία της τουαλέτας με κάτι χαλαρωτικό και ευχάριστο, ώστε σιγά σιγά ο φόβος να εξαφανιστεί. Επίσης, χρειάζεται πολύ υπομονή και επιμονή εκ μέρους σας ώστε να προσεγγίσετε αυτή τη δυσκολία με ψυχραιμία και σταθερότητα. Αυτό είναι σημαντικό, καθώς η κόρη σας είναι σε μια ηλικία, κατά την οποία σταδιακά προσεγγίζει την αυτονομία της ως προς την τουαλέτα. Ακόμη, και στις υπόλοιπες ώρες το παιδί σας χρειάζεται ηρεμία, αγάπη και προβλεψιμότητα. Περιληπτικά, λοιπόν, αυτό που εγώ έχω να σας προτείνω είναι να επενδύσετε ακόμη περισσότερο στη σχέση σας μαζί της και να δείξετε υπομονή και επιμονή. Καλή συνέχεια!
    6. Γεια σας. Ελπίζω να μην είναι σοβαρός ο λόγος της ειδικής εξέτασης και να είναι κάτι αντιμετωπίσιμο. Αυτό που μπορείτε να κάνετε με το γιο σας είναι φυσικά να τον ενημερώσετε για την απουσία σας, λέγοντας του την αλήθεια- πως θα πάτε στο γιατρό και ο γιατρός στο νοσοκομείο (ή όπου γίνει) θα σας κρατήσει κάποιες μέρες, ότι θα γυρίσετε να τον πάρετε και θα παίξετε τις επόμενες μέρες, ότι θα μένει με τη γιαγιά και τον μπαμπά, ότι θα τον παίρνετε τηλέφωνο και γενικά ότι σας βγαίνει και θέλετε να το ξέρει. Ας λέμε την αλήθεια, όσο πιο απλά μπορούμε τα μικρά- ακόμη κι αν νομίζουμε, ακόμη κι αν όντως δεν μας καταλαβαίνουν. Απο την άλλη, αν αυτές τις μέρες έχετε επισκεπτήριο, δεν ξέρω αν θα θέλατε και να σας επισκεφθεί. Χρειάζεται, ωστόσο, να σας επισημάνω ότι είναι πιθανό (μιας και είναι μόλις 2 ετών) να σας ζητήσει ότι και να κάνετε, ειδικά αν το παιδί δεν μένει πολύ συχνά στη γιαγιά του. Για αυτό κι αν δεν μένει, στην προετοιμασία του θα μπορούσατε να βάλετε σαν στόχο να μείνει κάποια βράδια πριν τη δική σας εξέταση. Ή θα μπορούσατε να πάρετε πράγματα που του αρέσουν στο σπίτι (αγαπημένα αντικείμενα) όπως και ένα, δυο δικά σας ώστε να λειτουργήσουν σαν τον ενδιάμεσο χώρο (σαν μεταβατικά αντικείμενα) ώστε να μπορέσει να ηρεμήσει πιο εύκολα με την απουσία σας. Σας εύχομαι ότι καλύτερο. Καλή συνέχεια
    7. Καλησπέρα ή Μάλλον καλημέρα! Μου περιγράψατε τη δύσκολη επικοινωνία που υπάρχει ανάμεσα σε σας, το πρώην σύζυγο σας και το παιδί σας. Καταλαβαίνω πως δεν είχατε πρόθεση να πληγώσετε το παιδί σας και το γεγονός ότι το παιδί σας φαίνεται να έχει πληγωθεί ή να πληγώνεται, βάζει και εσάς στη θέση της απόγνωσης. Για να βρείτε το πώς θα προσεγγίσετε την κατάσταση, αρχικά θα ήθελα να σας τονίσω το α' πρόσωπο πληθυντικού που χρησιμοποιείτε στην πρώτη πρόταση σας (.... "δημιουργούμε"), με σκοπό να μου εξηγήσετε τι σας συμβαίνει. Παρακάτω, λέτε πως πιστεύετε και πως ο ίδιος ο πρώην σύζυγος σας παραδέχτηκε πως για τη συμπεριφορά του παιδιού σας υπεύθυνος είναι εκείνος. Αυτό με μπερδεύει λιγάκι... Το τι κάνει ο ένας από τους δυο σας έχει άμεση σχέση στον άλλον και με το τι ο άλλος κάνει. Αυτό που εννοώ φυσικά δεν είναι ότι ο πρώην σύζυγος σας έχει το δικαίωμα να κρίνει τις επιλογές σας (αρραβωνιαστικός σας) ή να μιλάει στο παιδί σας άσχημα για εσάς (δηλαδή για την ίδια του τη μητέρα). Ωστόσο, έχει κάθε δικαίωμα σαν πατέρας να ανησυχεί και να μην έχει απόλυτη εμπιστοσύνη, όπως και να θέλει να συνεχίσει να μένει με το παιδί (αφού τα περισσότερα χρόνια της ζωής του γιου σας, έμενε μαζί του). Αν δείτε τις κινήσεις του κάτω από αυτό το πρίσμα θα καταλάβετε πως η συμπεριφορά του εξηγείται από την ευσυνειδησία του ως πατέρας. Προς θεού, δεν λέω πως συμφωνώ με τις πράξεις του. Τα κίνητρα του όμως, φαίνεται να είναι αυτά. Έχετε, λοιπόν, κάτι κοινό: θέλετε το καλύτερο για το παιδί σας. Μπορεί να υπάρχουν έντονες ανησυχίες αυτή τη στιγμή και να μην εμπιστεύεστε καθόλου ο ένας τον άλλο (και αυτό φαίνεται να είναι και από τη δική σας πλευρά). Ακόμη, το ότι τσακώνεστε και έχετε φτάσει να μην έχετε επικοινωνία δεν είμαι σίγουρη πως βοηθάει την εξέλιξη της σχέσης σας με το παιδί σας και φυσικά τη ψυχική του ισορροπία. Θα σας πρότεινα, λοιπόν, εσείς από τη πλευρά σας να πλησιάσετε όχι μόνο το γιο σας αλλά και το πρώην σύζυγο σας. Προσπαθήστε να καταλάβετε τις ανησυχίες του. Προφανώς, έχει δεθεί πολύ με το παιδί και ίσως είναι απειλή για εκείνον το να αλλάξετε την επιμέλεια, παρόλο που είναι κάτι που πριν 3 χρόνια είχατε συμφωνήσει και ξέρετε, από τη μεριά του φαίνεται κάπως λογικό, ειδικά και από το γεγονός πως ζείτε σε άλλη πόλη (αν το κατάλαβα σωστά). Εξάλλου, στην παρούσα φάση το παιδί έχει εκεί το σπίτι του, το δωμάτιο του, τα πράγματα του, το καθημερινό του περιβάλλον και δεν ξέρω πόσο εύκολο ή χρήσιμο θα ήταν να το άλλαζε ή να το άλλαζε από τη μια στιγμή στην άλλη. Επίσης, αναρωτιέμαι πώς ήταν η σχέση σας μαζί του αυτό το διάστημα που μένατε σε άλλο σπίτι γιατί μου έκανε εντύπωση το ότι αυτή τη στιγμή λέει πως δεν θέλει να ξαναερθει σπίτι σας. Πιο πολύ αναρωτιέμαι γιατί αν το παιδί νιώθει περισσότερο δεμένο με το μπαμπά του- κατί αρκετά λογικό λόγω συγκυριών- και ταυτόχρονα ξέρει πως εσείς θέλετε να τον πάτε σπίτι σας, ίσως να είναι πιο επίπονο για εκείνον να σας ακούει να μιλάτε άσχημα για τον μπαμπά του. Το ίδιο επίπονο, βέβαια, είναι και το να του μιλάει ο πατέρας του για εσάς. Απλώς, εγώ δεν μιλάω με τον πατέρα του ώστε να πω σε εκείνον τη γνώμη μου για τον τρόπο που μπορεί να χειριστεί όλο αυτό το ζήτημα. Αντίθετα, μιλάω μαζί σας και από τη μία καταλαβαίνω πόσο δύσκολα περνάτε με όλα, από την άλλη κάποια πράγματα τα θεωρώ άκρως σημαντικά και ένα από αυτά είναι να βρείτε μια δίοδο επικοινωνίας με τον πατέρα του παιδιού σας. Ο μικρός σας χρειάζεται και τους δυο γονείς του και δεν έχει σημασία τόσο με ποιον μένει, όσο να έχει την αίσθηση ότι οι γονείς του είναι δίπλα του σε ότι χρειάζεται και είναι μαζί σαν φίλοι- συνεργάτες. Για χάρη λοιπόν αυτού, χρειάζεται να ξαναπροσπαθήσετε να επικοινωνήσετε με τον πρώην σύζυγο σας, χωρίς να τσακωθείτε, κάνοντας έναν όρο ότι δεν θα βρίσετε ο ένας τον άλλον. Επίσης, η προσωπική μου γνώμη είναι να έχει το παιδί ένα σταθερό περιβάλλον και ιδανικά θα ήταν να έχει και τους δυο γονείς του στην ίδια πόλη. Αν αυτό δεν γίνεται πρακτικά, είναι εντάξει. Απλά ας φέρουμε για παράδειγμα το ερώτημα σας για τις διακοπές. Αν το παιδί δεν θέλει να έρθει, είπατε και συμφωνώ απόλυτα ότι δεν θα γίνει με το ζόρι... Θα μπορούσατε όμως να πάτε εσείς για ένα διάστημα, απλά να σας δει αν θέλει και χωρίς να μείνει μαζί σας; Ίσως, έτσι να έπαιρνε το μήνυμα πως απλά θέλετε να τον δείτε και τίποτε άλλο και φυσικά και πάλι αν το θέλει. Είναι άκρως σημαντικό να μην πιέσετε το παιδί για τίποτα. Χρειάζεται υπομονή και επιμονή εκ μέρους σας γιατί υποθέτω είναι πάρα πολύ δύσκολο να μην θέλει το παιδί σας να έρθει καν διακοπές, τη στιγμή που εσείς θέλετε να αλλάξετε την επιμέλεια. Το παιδί χρειάζεται τον χρόνο του και να καταλάβει πως σταθερά σας έχει δίπλα του, χωρίς πίεση και με ασφάλεια. Η σχέση σας χρειάζεται να αναπτυχθεί ξανά σταδιακά. Θα αναπτυχθεί- σας χρειάζεται- είστε η μητέρα του! Κατά τη γνώμη μου, θα βοηθούσε αρκετά να απευθυνόσασταν, σε περίπτωση και που ο πρώην σύζυγος σας το επιθυμεί, σε έναν οικογενειακό σύμβουλο ώστε να δίνετε πως θα χειριστείτε μαζί την κατάσταση και να βρείτε τρόπο να επικοινωνείτε μεταξύ σας κατάλληλα. Δυστυχώς, δεν μπορώ να απομονώσω αυτό το κομμάτι και να σας μιλήσω μόνο για το γιο σας. Αυτό μοιάζει να επείγει και είναι άμεσα εξαρτώμενο με το πώς νιώθει ο μικρός σας. Σας εύχομαι καλή δύναμη, υπομονή και επιμονή!
    8. Καλησπέρα Υποθέτω πως το κοριτσάκι της οικογένειας έχει γεννηθεί! Σας εύχομαι ότι καλύτερο για εκείνη, πάνω από όλα να είναι γερή και ευτυχισμένη! Θα προσπαθήσω να προσεγγίσω τη δυσκολία που μου περιγράψατε σε σχέση με τους δυο σας γιους, αν και δεν ξέρω... Ίσως, τα πράγματα να έχουν ήδη αλλάξει καθώς ο ερχομός ενός καινούργιου μέλους της οικογένειας μπορεί να αλλάξει τη δυναμική αυτής- δηλαδή τον τρόπο που οι σχέσεις των μελών της λειτουργεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Δεν θα με παραξένευε καθόλου αν τώρα τα παιδιά σας έχουν κοινά παράπονα ή αλληλουποστηρίζονται. Ακόμη, δεν θα με παραξένευε αν οι καβγάδες τους έχουν ενταθεί, αν έχουν ηρεμήσει ή α μένουν ίδιοι σε ένταση και ρυθμό. Το μόνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι οι καβγάδες είναι συχνοί στα παιδιά της ηλικίας τους, που έχουν και το ίδιο φύλο και αυτή τη διαφορά ηλικίας. Επίσης, οι καβγάδες τους ναι, ίσως να δείχνουν και ένα ποσοστό ζήλιας και έτσι ανταγωνισμού (εσείς ερμηνεύσατε πως πρόκειται για ζήλια του μεγάλου προς το μικρό) αλλά αναρωτιέμαι αν αποτελούν και μια ένδειξη μεγάλου ενδιαφέροντος. Θέλω να πω πως αν δεν νοιάζονταν τόσο ο ένας για τον άλλον, να αδιαφορούσαν πιο εύκολα και να μην υπήρχαν οι καβγάδες. Κι αν πιστεύετε και εσείς πως έχει κάποια βάση αυτό που λέω- γιατί μόνο εσείς μπορείτε να ξέρετε τι συμβαίνει- δεν ξέρω για ποιο λόγο να θέλετε να μειωθούν οι καβγάδες- ίσως και να είναι εντάξει που συμβαίνουν. Το θέμα είναι να βρείτε κι άλλους τρόπους να δείξουν το ενδιαφέρον τους ο ένας προς τον άλλον. Αναρωτιέμαι αν παίζουν μαζί καθόλου, έστω και 3 λεπτά ήσυχα. Αν παίζουν εκείνη την ώρα πείτε τους "πόσο σας αρέσει αυτό, που δείχνουν το ενδιαφέρον τους με αυτό τον τρόπο αν και ξέρετε πως θα γυρίσουν στους καβγάδες".Γενικά, δείξτε τους πως δεν ενοχλείστε που μαλώνουν, απλά θα θέλατε να δείχνουν την αγάπη τους με άλλο τρόπο. Ένα παράδοξο, μάλιστα, που μπορείτε να κάνετε είναι να σχολιάζετε σταθερά και με θετικό τρόπο τους καβγάδες τους, μόλις συμβούν λέγοντας τους πόσο σας αρέσει που ενδιαφέρονται τόσο ο ένας για τον άλλο, που αγαπιούνται, που δεν μπορούν να ζήσουν μακριά ο ένας από τον άλλο, κ.α. Κάτι άλλο που σκεφτόμουνα είναι πως σίγουρα ως ξεχωριστά παιδιά κάπου ο ένας να είναι καλύτερος από τον άλλον (π.χ στο να παρατηρεί). Αν συμβαίνει αυτό, βρείτε καταστάσεις που ο άλλος παίρνει κάτι- βοηθιέται από τον αδερφό του (π.χ σε κάποιο επιτραπέζιο να μπουν μαζί στην ίδια ομάδα εναντίον εσάς και του συζύγου σας). Γενικά, δώστε το μήνυμα πως δεν χρειάζεται να συγκρίνουν τον εαυτό τους ο ένας με τον άλλο, καθώς ο καθένας τους είναι μοναδικός, τόσο γενικά όσο και ειδικά για εσάς. Ελπίζω να σας έδωσα ιδέες που μπορούν να σας φανούν χρήσιμες![/Q
    9. Καλησπέρα. Αρχικά, σας εύχομαι να σας ζήσουν και οι δύο γιοί σας και να δημιουργείτε καθημερινά μια όμορφη οικογένεια!! Λυπάμαι για τη δυσκολία που έχει ο γιος σας και λυπάμαι για τη δοκιμασία που περάσατε. Το ακούω πολύ λογικό που κατηγορούσατε τον εαυτό σας στην αρχή. Η ενοχή πολλές φορές είναι αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας που περνάμε μέχρι να αποδεχτούμε κάτι, πόσο μάλλον όταν αυτό το κάτι αφορά το σώμα και τη ζωή του παιδιού μας. Τότε, είναι πολύ πιο εύκολο να το πάρει κανείς "πάνω του", ειδικά όταν δεν ξέρει εγκαίρως τι και πώς συμβαίνει, όπως στη δική σας περίπτωση. Μου αναφέρατε πως νομίζετε πως περάσατε επιλόχειο κατάθλιψη. Με στεναχωρεί αυτό. Στο σήμερα, βέβαια, μου μεταφέρετε την εικόνα μιας μητέρας που η ίδια αποδέχεται τη διαφορά του παιδιού της και έχει ερωτήματα που αφορούν περισσότερο το πώς και ποιες θα είναι επιπτώσεις αυτής της διαφοράς στις σχέσεις και την αυτοπεποίθηση του παιδιού της. Είναι και λογικό αλλά και χρήσιμο, κατά τη γνώμη μου, να έχετε τέτοιους προβληματισμούς- λογικό γιατί ναι, έτσι έχουν τα πράγματα και τα παιδάκια, όπως λέτε, μεταξύ τους γίνονται πολύ σκληρά και χρήσιμο γιατί, αφού έχετε αυτούς τους προβληματισμούς μπορείτε στο μέτρο του δυνατού να προλάβετε τη μείωση της αυτοπεποίθησης του γιου σας. Ήδη, έχετε ξεκινήσει καθώς όπως λέτε δουλεύετε στο σπίτι, ώστε το χέρι του γιου σας να μην αδρανήσει αλλά να το χρησιμοποιεί. Επομένως, αυτό, μεταξύ άλλων, μειώνει την απόσταση τουλάχιστον στον τρόπο χρήσης του χεριού ανάμεσα στο γιο σας και τα άλλα παιδιά- έτσι τα άλλα παιδιά ακόμη κι αν κάνουν κάποια σχόλια για το γιο σας, την ίδια στιγμή θα βλέπουν και εκείνα αλλά και ο ίδιος ο γιος σας πως ο γιος σας χρησιμοποιεί το χέρι του με παρόμοιο ή ίδιο τρόπο για παρόμοιο ή ίδιο σκοπό-. Το τελευταίο, μπορεί, να αποτελέσει και την απάντηση που μπορεί εκείνος να δίνει, αν χρειαστεί (αν και ακριβής απάντηση που να δίνει ίσως δεν υπάρχει. Μπορούμε μόνο να περιμένουμε να την ανακαλύψουμε ο ίδιος αν κι όταν έρθει η ώρα). Τώρα, θέλω να μοιραστώ μαζί σας και κάποιες άλλες σκέψεις που κάνω, Πρώτα από όλα, για΄μένα το ότι το χέρι του παιδιού σας είναι διαφορετικό από το χέρι των άλλων παιδιών είναι μεν μια αδιαμφισβήτητη διαφορά που ως κάτι διαφορετικό προκαλεί την προσοχή, δεν σημαίνει ωστόσο πως απαραίτητα αυτή η διαφορά θα αποτελέσει τον δέκτη σκληρότητας των άλλων παιδιών. Μπορεί τώρα, τα άλλα παιδάκια να άφησαν το χεράκι του γιου σας, αλλά αυτό συμβαίνει σε ένα αρχικό επίπεδο και σε μια ηλικία όπου τα παιδιά δεν έχουν κατακτήσει την ικανότητα να μπαίνουν στη θέση του άλλου ή να τον αντιλαμβάνονται σαν σύνολο. Καθώς, όμως, τα παιδιά μεγαλώνουν αλλάζει ο τρόπος που σκέφτονται ,όπως και ο τρόπος που διαλέγουν φίλους. Αν το παιδί σας συνεχίσει να είναι ένα πολύ χαρούμενο παιδάκι και με αυτοπεποίθηση, αν αποκτήσει καλές κοινωνικές δεξιότητες και είναι δραστήριο, τότε το πρόβλημα υγείας του δεν θα τον εμποδίσει σχεδόν καθόλου. Ακόμη, είναι σημαντικό ο ίδιος να καταλάβει και να δεχτεί τι συμβαίνει με το χέρι του, να το βιώσει σαν ένα μέρος του σώματος του και σαν κάτι δικό του που δεν τον εμποδίζει αλλά του είναι χρήσιμο, καθώς έτσι τα σχόλια των άλλων για το χέρι του δεν θα μπορέσουν να τον επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό. Από την άλλη και να ειπωθούν σχόλια και να επηρεαστεί από αυτά, δεν ξέρω πώς αυτό θα είναι κακό. Θέλω να πω, το να συμβεί και αυτό δεν σημαίνει αυτόματα πως το παιδί σας θα σταματήσει να έχει αυτοπεποίθηση. Για να έχει κανείς αυτοπεποίθηση, χρειάζεται να νιώθει καλά με τον εαυτό του και σε πολλά πλαίσια. Το σημαντικότερο πλαίσιο για τα παιδιά είναι η οικογένεια. Αν εσείς του δίνετε το μήνυμα πως το χεράκι του δεν στέκεται εμπόδιο για την αγάπη σας, την εμπιστοσύνη που του δείχνετε, τις πρωτοβουλίες που ζητάει να πάρει και γενικά την ανάπτυξη του, το πιθανότερο είναι ακόμη κι αν τον επηρεάσουν τα τυχόν σχόλια των παιδιών, αυτό να γίνει προσωρινά. Ακόμη, θα σας πρότεινα από αυτή την ηλικία- ακόμη κι αν νιώθετε πως δεν είναι σε θέση να καταλάβει- μιλώντας του όσο πιο απλά μπορείτε, να του εξηγήσετε τι έχει, για ποιο λόγο προσπαθείτε, για τυχόν σχόλια που μπορεί να ακούσει, για το ότι τον αγαπάτε κ.α. Χρειάζεται να επαναλαμβάνετε ή να σκεφτείτε και παιχνίδια γύρω από αυτό το θέμα, όπως να δει το δικό σας χέρι και μετά το δικό του (να κάνετε "κόλλα το", ώστε να δει τη διαφορά οτιδήποτε)- ας μην περιμένετε να σας θέσει ερωτήσεις- φυσικά μπορεί να το κάνει, γιατί ίσως έχει ερωτήματα καθώς μεγαλώνει- ωστόσο νομίζω είναι καλύτερο να σας θυμάται που το συζητάτε και να το προετοιμάσετε (ίσως και πρώιμα). Έπειτα, υπάρχουν πολλά παραμύθια γύρω από τη διαφορετικότητα που μπορείτε να του διαβάσετε. Ένα παραμύθι είναι και σε video στο internet (ο Ελμερ). Τέλος, το να αρχίσει νωρίς κάποια ομαδική δραστηριότητα (δεν ξέρω τι μπορεί να είναι αυτό: ίσως κάποιο άθλημα), θα το φέρει σε επαφή με άλλα παιδιά, που θα το δεχτούν στην ομάδα τους και έτσι το παιδί θα έχει το βίωμα της αποδοχής και της κατανόησης (συνήθως, οι συντονιστές τέτοιων δραστηριοτήτων πετυχαίνουν να φέρουν όλα τα παιδιά σε επαφή μεταξύ τους). Ελπίζω να μην σας κούρασα με το μεγάλο μήνυμα μου και εύχομαι να σας βοήθησε έστω και κάτι από όσα ανέφερα (όσα δεν σας ταιριάζουν, καλύτερα να τα αφήσετε στην άκρη!) Καλό βράδυ!
    10. Καλησπέρα, Χρόνια Πολλά και Καλή λευτεριά! Σας εύχομαι τα καλύτερα! Με συγκινεί ιδιαίτερα ο τρόπος που εκφράσατε τις ανησυχίες, εισπράττω ότι μπαίνετε στη θέση της μικρής σας, προσπαθώντας να κατανοήσετε το πώς νιώθει και πώς εξετάζει τα γεγονότα από τη δική της μεριά. Αυτό είναι το πρώτο βήμα που χρειάζεται ώστε να βρείτε τον τρόπο να την προετοιμάσετε. Φυσικά, είναι σημαντικό να την προετοιμάσετε και να της δώσετε το μήνυμα πως δεν την αφήνετε επειδή έτσι το αποφασίσατε και δεν ευθύνεται το μωρό σας. Όμως, το να μην αναφέρετε για την κοιλίτσα, το νοσοκομείο και πως όλα αυτά σχετίζονται μεταξύ τους, όπως και με το αδερφάκι της δεν ξέρω πόσο βοηθητικό είναι- αφού αναπόφευκτα θα το καταλάβει όταν επιστρέψετε στο σπίτι, χωρίς κοιλιά και με το μωρό σας... Επομένως, μπορείτε να της πειτε τι συμβαινει με απλα λογακια, μπορείτε για παράδειγμα να της πειτε τι συνεβη στη δικη της γεννα- να της δειξετε φωτογραφιες της οταν ηταν μωρο, εξηγώντας της πως στην αρχή κάπως έτσι θα είναι και το αδερφάκι της αλλα αργότερα θα μεγαλώσει και θα παίζουνε... Επίσης, για να δεχτεί ακόμη πιο ομαλά τον ερχομο του παιδιού, θα μπορούσατε να της προτείνετε να του αγοράσετε κάτι μαζί που θα το περιμένει στο σπίτι και πως εσείς θα φερετε ένα παιχνίδι γυρνώντας στο σπίτι που θα θέλει η κόρη σας (κατι σαν μικρη ανταλλαγη δώρων). Μπορείτε ακόμη να της πείτε τα θετικά που θα συμβουν στη ζωή σας μετά τη γέννα, όπως το ότι θα έχει ένα μικρό αδερφάκι που θα το φροντίζετε μαζί, ότι θα μπορείτε πιο άνετα να την σηκώνετε αγκαλιά (αφού δεν θα έχετε πια κοιλίτσα) κ.α. Υπάρχουν και παραμύθια- ιστοριούλες που μπορεί να σας βοηθήσουν στην προετοιμασία- εξήγηση. Είμαι σίγουρη πως θα βρειτε και εσείς ιδέες πάνω σε αυτό- εξάλλου, ότι σας είπα είναι περισσότερο προτάσεις και όχι οδηγίες- κανόνες. Τώρα, αναφέρατε πως δεν ξέρετε πότε να αρχίσετε να την προετοιμάζετε και για το αν θα σας επισκέπτεται στο μαιευτήριο. Το σημαντικό είναι να δείτε το πώς νιώθετε εσείς με αυτά τα ενδεχόμενα: τον χρόνο που θα αρχίσετε την προετοιμασία και τη πιθανότητα να σας επισκεφτεί. Έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία να νιώθετε εσείς πρώτα ήρεμη. Αν δεν γίνει αυτό, οτι και να δοκιμασετε δεν ξερω ποσο αποτελεσματικό θα είναι. Εξάλλου, εσείς την ξέρετε καλύτερα. Πιστεύω λοιπόν πως χρειάζεται να εξετάσετε τις επιλογές σας- δηλαδή αφού θα ξέρει ότι θα είστε στο νοσοκομείο, θα ξέρει πως εκείνη δεν θα μένει μαζί σας για δυο- τρεις μέρες, θα την έχετε ενημερώσει πως μπορεί να έρθει να σας δει για κάποιες ώρες, πώς πιστεύετε πως θα νιώσει συνεχή αποχωρισμό; Από την άλλη αν δεν σας δει καθόλου, πώς πιστεύετε πως θα νιώθει γνωρίζοντας ότι είστε στο νοσοκομείο; Είναι πιθανόν να ξεχαστεί τελείως ή ίσως έχει ακόμη ερωτήματα για το πότε θα σας δει, πως είστε, τι κάνετε κτλ; Εσείς τι θα θέλατε να γίνει; Δεν θέλω να σας κατευθύνω, γιατί δεν μπορώ να σας πω με ασφάλεια τι να κάνετε δεδομένου πως δεν υπάρχει σωστό και λάθος και δεν μπορώ να έχω πλήρη εικόνα του τρόπου αντίδρασης της κόρης σας. Επομένως, καλύτερα να εξετάσετε τις επιλογές σας και να διαλέξετε αυτή που θεωρείτε εσείς κατάλληλη για εσάς, τη μικρή σας και την οικογένεια σας. Εξάλλου, σημασία δεν έχει τόσο τι θα κάνετε όσο το πώς θα το κάνετε. Τώρα, για το χρόνο που θα ξεκινήσετε την προετοιμασία δεδομένου ότι είναι πολύ μικρή χρειάζεται συνεχή υπενθύμιση και εξήγηση του τι συμβαίνει και τι θα συμβεί αλλά με ευχάριστο και ήρεμο τρόπο- να μειωθεί ο βαθμός που θα το βιώσει ως απειλή. Αυτή τη στιγμή έχω την αίσθηση πως στην πράξη τα πράγματα θα είναι πιο εύκολα από όσο νιώθετε. Ελπίζω η αίσθηση μου να επιβεβαιωθεί. Καλή δύναμη και σας εύχομαι ότι καλύτερο για σας και τα μωρά σας!
    11. Είναι λογικό να σας ξενίζει. Ίσως, αυτό που μου λέτε με το άλλο παιδάκι να δίνει μια εξήγηση. Συζητήστε και με την νηπιαγωγό του παιδιού για να συλλέξετε περισσότερες πληροφορίες. Ελπίζω να βρείτε νόημα στην όλη συμπεριφορά του Μάνου και την όλη κατάσταση, όπως και να βρείτε το δικό σας τρόπο διαχείρισης. Αν χρειαστείτε κάτι περισσότερο, θα εξακολουθώ να βρίσκομαι στη διάθεση σας σε αυτό το forum. Καλό σας βράδυ!
    12. Καλησπέρα. Χαίρομαι για τη συζήτηση και το "μοίρασμα" που έγινε ανάμεσα σε σας και το σύζυγο σας. Είναι θετικό να νιώθετε πως δεν είστε μόνη, γιατί σίγουρα δεν είστε. Είναι πολύ φυσικό, όταν είμαστε κουρασμένοι, θέλουμε μια ανάπαυση και καλούμαστε να συνεχίσουμε και μάλιστα να συνεχίσουμε σε νέες βάσεις (έχοντας πλέον ένα καινούργιο ρόλο: εσείς τον ρόλο της μητέρας) να μας μοιάζουν τα πράγματα βουνό. Σιγά σιγά, όμως, καθώς προχωρούμε προς το βουνό, διαπιστώνουμε ότι το βουνό γίνεται όλο και χαμηλότερο. Ελπίζω, πράγματι, να συμβεί αυτό σε σας. Καταλαβαίνω πως θα θέλατε κι άλλο χρόνο με το μωρό σας. Καταλαβαίνω, ακόμη, πως η δουλειά σας αποτελεί το μέσο για να πετύχετε κάποια πράγματα- τα οποία πράγματα αφορούν εξ ολοκλήρου εσάς και την οικογένεια σας-. Οπότε, κάτω από αυτό το πρίσμα η δουλειά σας δεν σας απομακρύνει από την οικογένεια σας. Ταιριάζει με τον στόχο σας: να κάνετε κι άλλο παιδάκι, να συνεισφέρετε στην οικογένεια και να προσφέρετε ότι καλύτερο στο μωρό σας. Οπότε, εύχομαι σταδιακά οι τύψεις να υποχωρήσουν. Σας ευχαριστώ για τα λόγια σας και τη στάση σας. Για μένα, είναι αξιέπαινο όταν οι άνθρωποι παίρνουν το θάρρος να στρέψουν το φακό μέσα τους και να εμβαθύνουν στο πώς να βελτιώσουν τη ζωή τους. Ανήκετε και εσείς σε αυτή την κατηγορία. Εγώ και κάθε εθελοντής, σε αυτό το forum, είμαστε απλά "βοηθητικοί"- "συμμέτοχοι"- η ουσιαστική δουλειά γίνεται από όλους εσάς. Καλή συνέχεια!
    13. Καλησπέρα. Από το μήνυμα σας, καταλαβαίνω πως έχετε παρατηρήσει αρκετά προσεκτικά τις αλλαγές στη συμπεριφορά του γιου σας και είναι λογικό να προβληματίζεστε για το αν οι συμπεριφορές του είναι οι αναμενόμενες για την ηλικία του. Υπάρχουν αρκετά πράγματα που σας προβληματίζουν, αν και στο μήνυμα έχετε δώσει έμφαση στις "απειλές" του. Βέβαια, έχω την αίσθηση πως οι "απειλές" αυτές είναι η επιφάνεια της κατάστασης. Εμφανίζονται, αν το καταλαβαίνω σωστά, μετά από τη λήξη μιας τιμωρίας και ίσως αυτό αρκεί για να τις εξηγήσει. Θέλω να πω πως αν αυτή η συμπεριφορά μιλούσε, ίσως να έλεγε: "Δεν μου αρέσουν οι τιμωρίες". Και αν το δούμε έτσι, είναι κάπως αναμενόμενο και για την ηλικία του και γενικά. Σε ποιον αρέσουν οι τιμωρίες; Και μάλιστα και το ότι το παιδί με τον τρόπο του αντιδράει σε αυτές φανερώνει πως μεγαλώνει και είναι σε θέση να διεκδικήσει ότι του αρέσει και ότι δε του αρέσει (με το δικό του ασυνείδητο τρόπο). Καταλαβαίνω πως ίσως σας ζορίζει το γεγονός πως κάποιες τιμωρίες είναι αναπόφευκτες και έτσι έχετε τον "άχαρο" ρόλο και να βάλετε όρια σε κάποιες συμπεριφορές και στη συνέχεια να μείνετε συνεπείς και να μην αντιδράτε στον τρόπο αντίδρασης του γιου σας (τις απειλές). Είναι λογικό να σας δυσκολεύει το τελευταίο. Είναι σημαντικό που παρότι μοιάζει αυτό να ισχύει, εσείς συνεχίζετε να είστε σταθερή και να μην υποχωρείτε στα σχόλια του γιου σας π.χ ότι θα λιποθυμήσει. Από την άλλη, βέβαια, χρειάζεται παράλληλα να ενθαρρύνετε τις συμπεριφορές που σας αρέσουν. Για παράδειγμα, είναι προτιμότερο να εντοπίζετε καθημερινά τις φορές που ο γιος σας παίζει ήρεμα και δεν πετάει τα παιχνίδια του και τις στιγμές που συμβαίνει αυτό, να τον επιβραβεύετε. Ακόμη, μπορείτε να φτιάξετε όλοι μαζί- και εσείς, και ο σύζυγος σας, και η κόρη σας- κάποιους κανόνες για το σπίτι, όπου θα γράψετε σε χαρτόνι τι να περιμένετε ο ένας από τον άλλο και να συμφωνήσετε πως αν οι κανόνες αυτοί τηρηθούν για ένα αριθμό ημερών θα πάτε εκδρομή ή θα κάνετε κάτι όλοι μαζί που να θέλετε (Εκεί μπορείτε να θέσετε πως δεν πετάμε τα πράγματα μας στους άλλους, Λέμε μπράβο στις ζωγραφιές του άλλου κ.α). Μπορείτε να χωρίσετε το χαρτόνι στα 4 και να βάλετε τις φωτογραφίες σας, να γράψετε τους κανόνες για τον καθένα και να βάλετε ένα συν κάθε φορά που κάποιος πετυχαίνει κάτι (μπορείτε να βάλετε τη Μαρία να βάλει συν στο μικρό σας και ανάποδα ώστε τα παιδιά να έρθουν πιο κοντά μεταξύ τους). Έτσι, θα βοηθήσετε το παιδί να καταλάβει πιο συγκεκριμένα τι περιμένετε από εκείνον και επίσης, θα νιώσει πως είστε μια ομάδα που συνεργάζεται. Γενικά, βρείτε τον δικό σας τρόπο να το εφαρμόσετε. Βέβαια, αυτό που πιστεύω πως είναι το πιο σημαντικό είναι πέρα από την παρατήρηση των αλλαγών στη συμπεριφορά του γιου σας που ήδη έχετε καταφέρει, να κατανοήσετε τον λόγο ύπαρξης αυτών. Λέτε πως η έναρξη αυτών είναι πριν 2 μήνες και δεν μπορείτε να εντοπίσετε κάποια αλλαγή. Αναρωτιέμαι αν ψάχνετε κάποια μεγάλη αλλαγή, π.χ ένα συγκεκριμένο σημαντικό γεγονός. Το παιδί ωστόσο μπορεί να έχει επηρεαστεί από κάτι που για μας θα έμοιαζε μικρό. Διερευνήστε το παραπάνω. Αν πηγαίνει προνήπιο, ρωτήστε αν συνέβη κάτι εκεί ή αν εκδηλώνει αντίστοιχες συμπεριφορές και σε αυτό το περιβάλλον. Ακόμη, καταγράψτε για ένα μικρό διάστημα το πότε συγκεκριμένα εμφανίζονται οι "ανεπιθύμητες" συμπεριφορές. Δηλαδή, σημειώστε τις συνθήκες που προηγήθηκαν, τι συμπεριφορά είχε και τι έγινε μετά. Έτσι, θα προσεγγίσετε καλύτερα την εικόνα της κατάστασης, ίσως βρείτε κάποια κοινά στις συνθήκες που προηγήθηκαν (κάτι που μπορεί να σας βοηθήσει να βρείτε τι ανάγκη έχει το παιδί σας εκείνη την ώρα) ή τις συνθήκες που ακολουθούν (κάτι που μπορεί να σας βοηθήσει να καταλάβετε το όφελος που έχει αυτή η συμπεριφορά του). Για παράδειγμα, αν το παιδί εκδηλώνει την ανεπιθύμητη συμπεριφορά, όταν είναι μόνο του μπορεί να σημαίνει πως το παιδί ίσως χρειάζεται περισσότερο στοργή από εσάς. Αν αυτό που ακολουθεί μια συμπεριφορά είναι να "τιμωρείτε" μαζί με τον σύζυγο σας τη συμπεριφορά του, ίσως το παιδί σε ένα ασυνείδητο επίπεδο "κερδίζει" την προσοχή σας και τη συνεργασία- ένωση των γονιών του. Αν κατανοήσετε τι ακριβώς μπορεί να συμβαίνει, μπορείτε να ικανοποιήσετε τις ανάγκες του παιδιού σας με άλλους τρόπους (π.χ με το να μιλάτε περισσότερο μαζί του, να παίζετε, να του δίνετε πρωτοβουλία ανάλογα) με αποτέλεσμα οι ανεπιθύμητες συμπεριφορές να χάσουν τη σημασία τους. Τέλος, μου μοιάζει πως δεν πρόκειται για κάποια αναπτυξιακή διαταραχή, καθώς μου είπατε πως οι αλλαγές προκύπτουν το τελευταίο διάστημα. Οπότε, μου μοιάζει πως είναι κάτι που ίσως με κατάλληλη αλλαγή εκ μέρους να βελτιωθεί. Αν όμως αυτό δεν συμβαίνει και το παιδί και σαν μωρό ήταν ανήσυχο, πιο μικρό ήταν κλειστό ή επιθετικό (χωρίς να μοιράζεται) ή από την άλλη οι δυσκολίες συνεχίσουν, είναι καλύτερο να απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό που να εργάζεται στην περιοχή σας. Με ένα μήνυμα δεν μπορεί κανείς να έχει ολοκληρωμένη εικόνα, πόσο μάλλον για ένα παιδί. Ωστόσο, ελπίζω να σας ταιριάζει ο τρόπος που προσέγγισα την κατάσταση και να πήρατε ιδέες για το τι να κάνετε. Σας ευχαριστώ για την επικοινωνία.
    14. Χαίρομαι πολύ που δώσατε νέο νόημα στην κατάσταση. Είμαι στη διάθεση σας σε αυτό το forum για ότι άλλο χρειάζεστε. Σας ευχαριστώ για την επικοινωνία και σας εύχομαι την καλύτερη εφικτή εξέλιξη! Να είστε καλά!
    15. Καλημέρα σας. Σας ευχαριστώ με τη σειρά μου που μου εκφράσατε και μου εμπιστευθήκατε τους φόβους και τις σκέψεις σας. Χαίρομαι που πήρατε αυτή την πρωτοβουλία, όπως και που έχετε ήδη βοηθηθεί από την συμμετοχή άλλων μαμάδων σε αυτό το forum. Λέτε πως γνωρίζετε πως δεν είστε η μόνη που χρειάζεται να επιστρέψει στη δουλειά της- σε μια δουλειά που μοιάζει κουραστική και απαιτητική, χωρίς το επιθυμητό κλίμα- και που δυσκολεύεται. Λέτε ακόμη πως "θα έπρεπε να νιώθετε καλά που θα βλέπουν το παιδί σας οι δυο γιαγιάδες του, οι οποίες τον αγαπούν πολύ και αλλάζουν τη ζωή τους για εκείνο"... Είναι πολύ ωραίο που αυτό θα συμβεί και που έχετε αυτή την επιλογή. Ωστόσο, αυτή η επιλογή δεν είναι αρκετή για να πάψετε να ανησυχείτε, να πάψετε να επιθυμούσατε να έχετε κι άλλο χρόνο με το μωρό σας ή να πάψετε να προβληματίζεστε για την κάλυψη των αναγκών του παιδιού σας. Γιατί λοιπόν, λέτε στον εαυτό σας "θα έπρεπε να νιώθω καλά"; Νιώθετε όπως νιώθετε, γιατί να έπρεπε να νιώθετε κάπως αλλιώς; Ακόμη, αναρωτιέμαι αν ερμηνεύετε τις ανησυχίες σας και σαν τύψεις- ότι ενώ οι γιαγιάδες αλλάζουν τη ζωή τους και ξέρετε πως αγαπάνε το γιο σας, εσείς παρόλα αυτά ανησυχείτε. Εντάξει, ανησυχείτε. Πρώτη φορά θα αποχωριστείτε το γιο σας, δεν είναι φυσικό να ανησυχείτε; Ακόμη, ποιος σας είπε πως δεν είναι μια μεγάλη αλλαγή και για σας η επιστροφή στη δουλειά σας- μια αλλαγή που μπορεί να συνοδευτεί από συναίσθημα θυμού-; Ο θυμός συνήθως είναι το πρώτο συναίσθημα που νιώθουμε όταν καλούμαστε να προσαρμοστούμε σε καινούργια δεδομένα. Εντάξει, μπορεί τη δουλειά σας να τη γνωρίζετε, μπορεί να ξέρετε πόσο αντικειμενικά χρήσιμη σας είναι για την ανατροφή του παιδιού σας, όμως αν μπορούσαμε να απομονώσουμε το συναίσθημα και να ακολουθούμε πάντα τη λογική, δεν θα ήμασταν άνθρωποι. Είναι εντάξει, λοιπόν, το ότι ενώ λογικά συνειδητοποιείτε πως χρειάζεται να επιστρέψετε στη δουλειά σας, πως είστε τυχερή που το παιδί σας θα είναι με ανθρώπους που το αγαπούν, πως το παιδί σας χρειάζεται να κοιμάται μόνο του (για αυτό και προσπαθείτε ήδη να κοιμάται χωρίς το στήθος σας), συναισθηματικά στεναχωριέστε, προβληματίζεστε και ανησυχείτε. Είναι εντάξει... Αποδεχτείτε το. Πρακτικά, πιστεύω πως θα υποχωρήσουν αυτά τα συναισθήματα όταν τα πράγματα γίνουν πράξη. Θέλω να πω πως καμιά φορά το πώς φανταζόμαστε κάτι είναι εντελώς διαφορετικό και πιο δύσκολο από το πώς είναι ή πώς θα γίνει. Μέρα με τη μέρα, θα συνηθίσετε και εσείς και ο γιος σας τα νέα δεδομένα. Ακόμη, αφού σας ανησυχεί το ότι ο γιος σας δεν ξέρει καλά τις γιαγιάδες του, μέχρι να επιστρέψετε στη δουλειά, φροντίστε να έρχεται συστηματικά σε επαφή μαζί τους όσο είστε και εσείς στο σπίτι ή στον ίδιο χώρο. Ακόμη, θυμηθείτε πως σημασία έχει να εστιάσετε στους στόχους ανάπτυξης του παιδιού σας- δηλαδή το να μην μπορεί το παιδί σας να ηρεμήσει ή να κοιμηθεί μακριά σας, πόσο χρήσιμο και επιθυμητό είναι για το μέλλον του; Δεν λέω φυσικά να μην απολαμβάνετε τη σωματική επαφή με το γιο σας ή να μην του προσφέρετε το στήθος σας. Λέω πως δεν χρειάζεται να έχετε τύψεις για τις φορές που δεν μπορείτε να το κάνετε ή που επιλέγετε να το κάνετε περιορισμένα, με στόχο ένα μελλοντικό δικό του καλό- να κοιμάται εύκολα και να ηρεμεί, τις φορές που εσείς θα λείπετε. Το πιο σημαντικό, νομίζω, είναι να συνειδητοποιήσετε πως χρειάζεστε και εσείς χρόνο, φροντίδα και συμπαράσταση στο να προσαρμοστείτε στα νέα δεδομένα- τον πρώτο αποχωρισμό σας από το γιο σας... Δεν είναι εύκολο! Σας εύχομαι καλή δύναμη, ελπίζω να σας βοήθησε έστω και κάτι από όσα σας έγραψα και θα χαρώ να επικοινωνήσετε μαζί μου για ότι άλλο χρειαστείτε. Καλή εβδομάδα!