Χορηγία Επικοινωνίας:  Προετοιμάζομαι για Τοκετό & Θηλασμό! 

25/11  Σάββατο από τις 12:00-14:30 π.μ. στo Κέντρο Θηλασμού & Μητρότητας
 Απευθύνεται σε εγκύους μετά τον 5ο μήνα κύησης!

Είσοδος Ελεύθερη 

Πατήστε στην εδώ για να δηλώσετε συμμετοχή

mitrikos_nov17.gif

 

Φάνια Βιλλιώτη

Επιστημονική συνεργάτιδα
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    57
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

0 Neutral

Περισσότερα για την/τον Φάνια Βιλλιώτη

    Converted

    • Επάγγελμα
      Ψυχολόγος
    1. Αγαπητή gkmpl, η αλήθεια είναι ότι βίωσες μια πολύ δυσάρεστη εμπειρία. Δυστυχώς πολλές φορές συμβαίνουν επιπλοκές στις κυήσεις και τα συναισθήματα είναι επώδυνα. Ωστόσο, μετά από πολλές δυσκολίες έρχεται ένα υγιές μωρό να γεμίσει με όμορφα συναισθήματα τη ζωή μας. Εάν πιστεύεις ότι δε μπορείς να διαχειριστείς τα συναισθήματά σου θα σου πρότεινα να μιλήσεις με κάποιον ψυχολόγο. Μίλα με τον γιατρό σου, να σου εξηγήσει ή να σε καθοδηγήσει αν μπορεί με κάποιο τρόπο. Εύχομαι ολόψυχα όλα να πάνε καλά. Χρόνια πολλά, με υγεία και δύναμη. Για οποιαδήποτε διευκρίνηση, στη διάθεσή σου. Φάνια Βιλλιώτη
    2. Αγαπητή my_little_angel, η αποβολή είναι ένα επίπονο ψυχικά γεγονός. Θα σου πρότεινα εάν νιώθεις ότι χρειάζεσαι τη βοήθεια ειδικού, να τον επισκεφτείς. Δεν υπάρχει κατάλληλο χρονικό διάστημα. Γνώμονας είναι η ανάγκη σου και η επιθυμία σου να ξεπεράσεις ένα γεγονός και να προχωρήσεις. Η ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στον ψυχολόγο και τον ψυχίατρο είναι ότι ο δεύτερος μπορεί να συνταγογραφεί φάρμακα. Όποια ειδικότητα κι αν επιλέξεις το σημαντικό είναι να νιώθεις "άνετα" να μιλήσεις. Κι αυτό στο αναφέρω γιατί κάποιες φορές δεν "πετυχαίνουμε με την πρώτη" τον κατάλληλο ειδικό (που μας ταιριάζει). Για οποιαδήποτε διευκρίνιση, στη διάθεσή σου, Φάνια Βιλλιώτη
    3. Γεια σας! Μπορείτε να καλέσετε στην εθνική γραμμή βοήθειας για τα παιδιά 1056. Για οποιαδήποτε διευκρίνηση στη διάθεσή σας, Φάνια Βιλλιώτη
    4. Αγαπητή/έ ποτάκης, αυτό που θα πρότεινα εγώ είναι τις φορές που σας λέει "να μην πάμε στο γιατρό" να του απαντάτε ειλικρινά, δηλαδή "δε θα πάμε αυτές τις μέρες ή αύριο (ανάλογα με το χρονικό διάστημα). Αν ρωτήσει πότε θα πάμε, ή οτιδήποτε σχετικό, τότε μπορείτε να πείτε "θα αργήσουμε να πάμε" ή "θα πάμε όταν χρειαστεί, ακόμα έχουμε πολύ καιρό". Φροντίστε να του δίνετε μικρές και σαφείς απαντήσεις δηλαδή. Το πιθανότερο είναι να μη θυμάται, ωστόσο με κουβέντα και σαφείς απαντήσεις μόνο σε ό,τι ρωτάει νομίζω πως θα τον βοηθήσει να είναι πιο ήρεμος. Ωστόσο μην ξεχνάτε ότι οι γιατροί και τα νοσοκομεία είναι για μικρούς και μεγάλους ένα γεγονός που προκαλεί άγχος και φόβο. Οπότε οι αντιδράσεις πάντα σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό θα εκφράζουν την αγωνία του παιδιού. Για οποιαδήποτε διευκρίνηση, είμαι στη διάθεσή σας. Φάνια Βιλλιώτη
    5. Αγαπητή mxaki, πέρασε πολύς καιρός μέχρι να απαντήσω, δυστυχώς. Ωστόσο, εάν έχεις κάποια ανατροφοδότηση για το θέμα που έθεσες θα με ενδιέφερε. Δεν είναι κακό να δοκιμάσεις εάν θες να βάλεις τα παιδιά στο ίδιο δωμάτιο, αδέρφια είναι. Αν όμως οι συγκρούσεις είναι σφοδρές, καλό είναι να έχει ο καθένας τον δικό του χώρο. Σχετικά με το "να δεθούν περισσότερο" μπορείς να τους μιλάς για την αγάπη ανάμεσα στα αδέρφια, ή ακόμα και να τους λες ιστορίες για αδέρφια, κ.τ.λ. Επιπλέον για τον μεγάλο που ζηλεύει πολύ, προσπάθησε να του αφιερώνεις χρόνο και άλλα διάφορα που έχω αναφέρει για το θέμα της ζήλιας. Για οποιαδήποτε διευκρίνηση, στη διάθεσή σου. Φάνια Βιλλιώτη
    6. Αγαπητή mariapapaki, η ζήλια του μεγάλου γιου είναι απολύτως φυσιολογική. Όπως μου περιγράφεις, ο μεγάλος βιώνει τον εξής φαύλο κύκλο: ζηλεύω-> ενοχλώ τον αδερφό μου--> με μαλώνουν --> ξανά ενοχλώ τον αδερφό μου--> με μαλώνουν.... Δοκίμασε έναν άλλον τρόπο, πέραν της τιμωρίας. Προσπάθησε να τον κάνεις συμμέτοχο δε δραστηριότητες όπως το τάισμα του μικρού. Την ώρα που τρώει το μωρό φώναξε τον μεγάλο δίπλα σου και πες του μια ιστορία ή ένα παραμύθι ή πείτε μαζί ένα τραγούδι, οτιδήποτε ώστε να μην νιώθει αποκομμένος. Τις λίγες φορές που θα υπάρχει δυνατότητα περάστε χρόνο παρέα. Από τότε που έστειλες την ερώτησή σου έχει περάσει αρκετός καιρός, οπότε εάν θες μπορείς να μου πεις πως είναι τώρα τα πράγματα. Σε καμία περίπτωση μην επιτρέπεις "επικίνδυνες" για το μωρό συμπεριφορές. Όμως τις στιγμές που ο μεγάλος είναι ήρεμος ή συμπεριφέρεται όμορφα απέναντι στον αδελφό του επιβράβευσε τον με μια όμορφη κουβέντα! Για οποιαδήποτε διευκρίνηση, είμαι στη διάθεσή σου. Φάνια Βιλλιώτη
    7. Αγαπητή EVIL, αυτό που μπορείς να εξηγήσεις στον γιο σου είναι ότι γεννήθηκε έτσι. Κάποιοι άνθρωποι έχουν ιδιαίτερα σημάδια ή λεκέδες στο δέρμα τους, κάποιοι έχουν διαφορετικό χρώμα ματιών, κ.τ.λ. Κάντε του σαφές μεγαλώνοντας ότι αυτό δεν έχει σχέση με τις επιδόσεις του στο διάβασμα, στις δραστηριότητες, στις φιλίες και ότι στο μέλλον (εάν έχετε αποφασίσει) θα το "διορθώσετε". Αν ο ίδιος λοιπόν κατανοήσει ότι με αυτό γεννήθηκε και δεν είναι κάτι που τον δυσκολεύει, τότε θα μπορέσει να το μεταδώσει και στα άλλα παιδιά. Σίγουρα θα υπάρξουν παιδιά που μπορεί να τον φέρουν σε δύσκολη θέση, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντα αυτό ακόμα και με παιδιά που είναι παχουλά, κοντά, κ.τ.λ. Για οποιαδήποτε διευκρίνηση, είμαι στη διάθεσή σας. Φάνια Βιλλιώτη
    8. Ακριβώς, χρειάζεται όπως πολύ σωστά είπατε το χρόνο του. Σχετικά με αυτό που αναφέρατε για τις συναντήσεις με τους φίλους έναν έναν, είναι μια πολύ καλή ιδέα ώστε να "χτίσουν σχέση" με τον καθέναν ξεχωριστά. Με ενθουσιάζει που ο ίδιος το επιθυμεί και το ζητάει! Προσωπικά, δε με προβληματίζει ο αριθμός των κοριτσιών συγκριτικά με τα αγόρια. Αφήστε τη χρονιά να κυλίσει, το πιο πιθανό είναι οι φιλίες να εξελιχθούν ομαλά. Για οποιαδήποτε διευκρίνηση στη διάθεσή σας, Φάνια Βιλλιώτη
    9. Αγαπητή/έ "ψαράκι", αντιλαμβάνομαι την αγωνία και το ενδιαφέρον για τη σχολική καθημερινότητα του παιδιού. Αρχικά να αναφέρω ότι η μετάβαση από ένα σχολείο σε κάποιο άλλο αποτελεί αλλαγή. Οι αλλαγές δεν είναι εύκολες σε κανέναν μας, πόσο μάλλον στα μικρά παιδιά. Επιπλέον, η εύρεση νέων φίλων είναι μια όχι τόσο εύκολη διαδικασία. Πολλές φορές είναι και χρονοβόρα. Η επιλογή μιας εξωσχολικής δραστηριότητας που αρέσει στο παιδί θεωρώ ότι είναι σημαντική για την ανάπτυξη της προσωπικότητας, των δεξιοτήτων και της κοινωνικοποίησης. Βοηθά το παιδί να εκτονώνεται, να νιώθει σημαντικό, να εντάσσεται σε μια ομάδα συνομηλίκων και να μαθαίνει. Το αν θα "στερηθεί της δυνατότητας ένταξης σε μια ομάδα" θα φανεί στο πέρασμα αυτής της χρονιάς. Είναι κάτι που δε μπορεί κανείς να το διαπιστώσει με σιγουριά εκ των προτέρων. Το παιδί θα μπει σε μια διαδικασία αλληλεπίδρασης με τους συμμαθητές του αλλά και με τα παιδιά του άλλου τμήματος και στην πορεία θα ταιριάξει με κάποιους. Θα μπορούσα να σας προτείνω να έρθετε σε επαφή με τους γονείς των άλλων αγοριών και κάποιο απόγευμα να μαζευτείτε σε κάποιο σπίτι ώστε τα παιδιά να παίξουν κι εκτός σχολείου. Αν όχι όλα τα αγόρια, ένα ή δύο από αυτά. Σχετικά με την αλλαγή σχολείου που αναφέρατε, πιστεύω ότι ορθά σκέφτεστε να μην το επιδιώξετε, διότι είναι μια λύση η οποία εξυπηρετεί καταστάσεις ιδιαίτερες και δύσκολες. Ο "ηγετικός" χαρακτήρας είναι ένα χαρακτηριστικό που κάποιοι άνθρωποι έχουν και στο μέλλον μπορούν να το αξιοποιήσουν χρήσιμα. Αναφορικά με τις φιλίες στα πρώτα χρόνια των κοινωνικών σχέσεων, ίσως προκαλέσει εντάσεις και συγκρούσεις κάποιες φορές, τις οποίες καλό θα ήταν να ξεπεράσει ομαλά. Η επίλυση συγκρούσεων με τους συνομηλίκους είναι μια σημαντική δεξιότητα. Τέλος, για το άρθρο που μου παραθέσατε, δε θα ήθελα να μπω σε διαδικασία να το κρίνω. Σίγουρα υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα, αυτό όμως δε σημαίνει απαραίτητα ότι η ζωή στο σχολείο για τα αγόρια είναι δυσκολότερη. Συνεχίστε να στέκεστε δίπλα στις ανησυχίες του παιδιού, να το στηρίζετε ακούγοντάς το, να το ενθαρρύνετέ να συναναστρέφεται με τους συμμαθητές του, να του λέτε για τις αμοιβαίες υποχωρήσεις ανάμεσα στις φιλίες και δώστε του χρόνο μέχρι να αποδεχτεί πλήρως την αλλαγή. Για οποιαδήποτε διευκρίνηση στη διάθεσή σας, Φάνια Βιλλιώτη
    10. Αγαπητή ziu_zitsu, μια εγκυμοσύνη δεν είναι εύκολη και απλή διαδικασία. Κάποιες φορές συναντάμε γυναίκες που έχουν εύκολη εγκυμοσύνη χωρίς καμιά δυσκολία και άλλες φορές συναντάμε γυναίκες που πέρασαν από πολλές δυσκολίες μέχρι να έχουν κι αυτές μια "φυσιολογική" εγκυμοσύνη. Στη δική σου περίπτωση συνέβησαν αρκετά περιστατικά μετά από το δυσάρεστο για εσένα γεγονός, τα οποία είναι πιθανό να σε τάραξαν και να σε δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο. Ωστόσο, αν θεωρείς ότι όλα αυτά σε κάνουν να μη μπορείς να χαρείς την καθημερινότητά σου και σε καταβάλουν πολύ, σε σημείο που θες με κάποιο τρόπο να τα αντιμετωπίσεις αλλά νιώθεις ότι δε μπορείς τότε ίσως να σε βοηθούσε η επίσκεψη σε κάποιον ψυχολόγο. Αυτό θα το αποφασίσεις εσύ, καθώς έχει να κάνει με τις ανάγκες του εαυτού σου και με το πως αισθάνεσαι καλύτερα. Για οποιαδήποτε διευκρίνηση στη διάθεσή σου, Φάνια Βιλλιώτη
    11. Αγαπητή lianakleopatra, ένα παιδί 10 ετών μπορεί να συζητήσει και να εκφράσει αυτά που αισθάνεται. Οπωσδήποτε η μέρα που μου περιέγραψες ήταν δύσκολη και αν κάτι τέτοιο γίνεται συχνά σίγουρα δε βοηθάει τόσο το παιδί. Σε περίπτωση που αυτό επαναληφθεί ίσως θα μπορούσες να μιλήσεις με κάποιον ειδικό προκειμένου να σε κατευθύνει. Για οποιαδήποτε διευκρίνηση, στη διάθεσή σου. Φάνια Βιλλιώτη
    12. Αγαπητή Rina80, το άγχος που μπορεί να αισθάνεται ένας άνθρωπος στη σκέψη ότι "θα χάσει τον άνθρωπό του" είναι απολύτως φυσιολογικό. Ωστόσο, εάν αυτό το άγχος γίνεται "κόμπος" που σε εμποδίζει να χαίρεσαι την καθημερινότητα και δε μπορείς να το διαχειριστείς μόνη σου, τότε θα σου πρότεινα να μιλήσεις με κάποιον ψυχολόγο. Τα προβλήματα υγείας είναι θέματα που προκαλούν έντονο άγχος τόσο στους ασθενείς όσο και στα οικεία πρόσωπα. Όμως αυτό, δε σημαίνει ότι καθηλώνεται όλη μας η ζωή. Δε μπορώ να μπω στη διαδικασία διάγνωσης κατάθλιψης από απόσταση ούτε είναι τόσο απλό θέμα να προβείς σε διάγνωση. Για οποιαδήποτε διευκρίνηση, στη διάθεσή σου. Φάνια Βιλλιώτη
    13. Αγαπητή Feugath, το ότι της μίλησες με ειλικρίνεια είναι σημαντικό, διότι όπως προανέφερα το χτίσιμο μιας σχέσης εμπιστοσύνης που βασίζεται στην ειλικρίνεια είναι από τα βασικότερα πράγματα. Καλό είναι να έχεις μια σταθερή συμπεριφορά. Δηλαδή, εφόσον της εξήγησες ότι έχει μαμά και αυτό δεν αλλάζει, να συνεχίσεις να λες το ίδιο (όχι π. χ. τη μία να της λες είμαι θεία, την άλλη μαμά, την άλλη φίλη, κ.λ.π. ως παράδειγμα το φέρνω αυτό). Και καλό είναι και ο μπαμπάς αλλά και η μαμά να έχουν μια κοινή άποψη σε όσα λέγονται στο παιδί. Συμπερασματικά λοιπόν, ειλικρίνεια, συνέπεια στα λεγόμενα μας και η γνώμη όλων να έχει μια κοινή γραμμή (όσο αυτό είναι εφικτό). Για οποιαδήποτε διευκρίνηση στη διάθεσή σας. Καλή συνέχεια, Φάνια Βιλλιώτη
    14. Αγαπητή Feugath, σε αυτές τις περιπτώσεις ο κάθε γονιός βρίσκει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να νιώσει άνετα ώστε να μιλήσει στο παιδί του. Ο τρόπος επίσης καθορίζεται και με την ηλικία του κάθε παιδιού. Μερικά σημαντικά σημεία είναι τα εξής: 1. να έχει τον δικό της χώρο στο σπίτι σας 2. να ξέρει ότι η γυναίκα του μπαμπά την αγαπάει αλλά σε καμιά περίπτωση δεν αντικαθιστά τη μαμά της 3. να της μιλάτε με ειλικρίνεια σε όσα εκείνη ρωτάει 4. να χρησιμοποιείτε λέξεις που μπορεί να κατανοήσει χωρίς να μπερδεύεται Ακόμα κι αν υπάρξουν δύσκολες στιγμές, εάν υπάρχει αγάπη και επικοινωνία με το παιδί όλα μπορούν να ξεπεραστούν. Για οποιαδήποτε διευκρίνηση στη διάθεσή σας, Φάνια Βιλλιώτη
    15. Αγαπητή Salomi, Στην ηλικία των 4 ετών είναι αδύνατο ένα παιδί να κάνει σκέψεις που στη συνέχεια να τις παρουσιάζει σαν όνειρο. Είναι ολοφάνερη η ζήλια που τρέφει για το μικρότερο αδελφάκι και συγχρόνως είναι λογικό να συμβαίνει αυτό. Όπως θα δεις και σε άλλες απαντήσεις μου παρακάτω, φρόντισε να μην κατηγορείτε το μωρό για όλα (π.χ. θα κάνουμε αυτό μετά, γιατί τώρα ταΐζω το μωρό, αντ' αυτού πείτε θα κάνουμε αυτό μετά το μεσημεριανό φαγητό). Επιπλέον δώστε χρόνο και στον μεγάλο. Κάντε οι δυο σας πράγματα που τον ευχαριστούν. Κάντε του εσύ την αγκαλιά, πριν σου εκδηλώσει εκείνος τη ζήλια του (ερχόμενος στην αγκαλιά σου). Σε κάθε περίπτωση βάλτε τα όρια ως προς τη συμπεριφορά του στο μωρό (π.χ. δεν χτυπάμε το μωρό). Αντιλαμβάνομαι τη δυσκολία, αλλά με υπομονή και επιμονή θα βελτιωθούν τα πράγματα στην καθημερινότητα. Για οποιαδήποτε διευκρίνηση στη διάθεσή σας, Φάνια Βιλλιώτη